Wednesday, April 16, 2008

New data, part II

Όλες οι αποφάσεις σε αυτή τη ζωή έχουν το τίμημά τους. Το καλύτερο πράγμα λοιπόν, που έχεις να κάνεις είναι να γνωρίζεις ότι με αυτή την απόφαση κολλάει αυτό το τίμημα, ενώ με την άλλη το άλλο και μετά να αποφασίσεις. Να κάνεις δηλαδή επιλογή τιμήματος και όχι απόφασης. Καλή φάση. Και διαλέγεις τίμημα - αποφασίζεις. Και το πληρώνεις κάποια στιγμή. Κοίτα να το πληρώσεις σωστά και γρήγορα, να μην σε βασανίζει χρόνια σαν τις πιστωτικές. Και κοίτα να προσέξεις τον τρόπο πληρωμής. Μετρητά, μια κι έξω. Τα δίνεις, πληρώνεις και μετά συνεχίζεις, με τη μόνη υποχρέωση να συνηθίσεις στην ιδέα ότι έχεις λιγότερα μετρητά πλέον. Voila. C'est fait.

Η επιλογή μου και κατ΄επέκταση η νέα μου πραγματικότητα έχει πολλά θετικά. Έχει όμως και το τίμημα που πρέπει να πληρωθεί. Η ζυγαριά είναι ακριβείας. Δεν αφήνει περιθώρια λάθους. Και, όσο κι αν ο ενθουσιασμός της αρχικής επαφής είχε υπερκαλύψει τα πάντα, κάποια στιγμή θα "ξεφούσκωνε" και θα έβγαιναν στην επιφάνεια τα - εξουθενωμένα μεν, υπάρχοντα δε - λοιπά συναισθήματα. Και ποια είναι αυτά? Βασικά... ένα. Μόνο αυτό δεν μπορώ να παλέψω. Ή μάλλον, μόνο για αυτό θέλω να μιλήσω...

Σύνδρομο στέρησης. Έλεγα πως θα έρθει να μου χτυπήσει την πόρτα νωρίτερα, αλλά αυτό ήρθε όταν εγώ δεν το περίμενα (...όταν δεν ήθελα να το αγκαλιάσω, κλπ) και μάλιστα φουριόζικο μπήκε από το παράθυρο. Μου έριξε ένα βλέμμα ειρωνικό και ένιωσα ότι δεν είναι επίσκεψη ρουτίνας. Ήρθε να με χτυπήσει στην δική μου Αχίλλειο πτέρνα. Το 10 μηνών αγγελούδι που αρμένιζε και αρμενίζει ακόμα μπουσουλώντας όλο το σπίτι, που μου έδειχνε τόση αδυναμία όση του έδειχνα κι εγώ, και παραπάνω, που με αγκάλιαζε και τα ξεχνούσα όλα. Ο ανιψιός μου. Μου λείπει. Χριστέ μου, πόσο μου λείπει. Μια αγκαλιά του να είχα τώρα, να μου περνούσαν όλα...

Κι αν φαίνομαι υπερβολική... ε, δεν πειράζει. Έτσι έχω μάθει να εκφράζομαι για αυτούς που αγαπώ. Έντονα, υπερβολικά, δυνατά. Όχι φωνακτά. Δυνατά.

8 comments:

[Germanos] said...

Δεν θα το ξεπεράσεις αυτό
θα το ξεχνας για στιγμες αλλα θα ξαναρχεται

b.b. chris said...

Αν αποφασίσεις να επιστρέψεις...

ΜΠΟΡΕΙ!

επαναλαμβάνω, ΜΠΟΡΕΙ!, να σε δεχτούμε πίσω.

Όταν βγάλεις τα εισιτήρια της επιστροφής, να μου το πεις να φτιάξω την δήλωση μετανοίας που θα υπογράψεις!!!!! εχεχεχεχεχεχεχε

Mogwai said...

εγώ ένα πραγμα θα πω και για πρωτη φορα οχι μονο θα το εννοω πραγματικα αλλα και θα το υποστηριζω με ολη μου τη δυναμη....

μια λέξη μονο

ΑΓΚΟΥ!

(αντε παω για φραπογαλο στη παραλια τωρα)

Mogwai said...

και επειδη το προηγουμενο κομεντ ηταν πραγματικα πολυ κακο και γεματο χολη, να σου υπενθυμισω οτι

α. η παραλία δεν ειναι μεν μακρια αλλα κατι τσιμεντα με εμποδιζουν να εχω ευκολη προσβαση οποτε λεω να μεινω εδω χαζευοντας τα

β. κανω διαιτα αρα κομμενα τα φραπογαλα

γ. μισω τον ηλιο

hop hop hop hop (barbeque chris, δε τη φερνεις τη δηλωση κ απο δω, για οσους ξεμεινανε πισω?)

JoaN said...

αμανν ρε συ αμαννν οποτε γραφεις για αυτο το πλασματακί ολο ψαχνω να βρω χαρτομαντηλα.

Αμαν

pietà said...

@germanos
Έτσι όπως τα λες είναι... πάει, έρχεται, πάει, έρχεται...
@chris
Αν αποφασίσω να επιστρέψω, τότε ΣΙΓΟΥΡΑ, είπα ΣΙΓΟΥΡΑ, θα χρειαστεί να την υπογράψεις εσύ την εν λόγω δήλωση!
@mogwai
Σου εύχομαι να μην σου τύχει ποτέ να σου λείπει ένας άνθρωπος τόσο πολύ, παλιοκακιά!!!! Με συγχωρείς τώρα, πάω στον κήπο να συνεχίσω την ηλιοθεραπεία μου και το φρέντο μου...
@mogwai
Και επειδή το προηγούμενο κόμμεντ ήταν εξίσου κακό με το δικό σου, να σου υπενθυμίσω ότι you are welcome to join me!!!!
@joan
Μην τα ψάχνεις κι εσύ ντε, έχε τα κάπου εκεί στην καβάτζα!!!

zero said...

Εχεις δικιο, τα παιδια μας γεννουν ολα αυτα τα ομορφα συναισθηματα.
Καλο Πασχα ευχομαι.

pietà said...

@zero
Καλό Πάσχα και σε σένα! Πολλές ευχές και Καλή Ανάσταση!