Στον καθρέπτη...

Εκείνος έκανε μπάνιο, εκείνη έβλεπε τηλεόραση. Εκείνος καθάριζε το μυαλό του, εκείνη το λέρωνε με άσχετες πληροφορίες για να ξεχαστεί. Κάτι πρέπει να είχε προηγηθεί, θα έλεγε κανείς ότι η ένταση αιωρούταν κάπου στη μέση του δωματίου...

Βγήκε από το μπάνιο και την φώναξε κοντά του.
"Τι θέλεις;" απάντησε. Κι εκείνος επέμεινε. Θα το έκανε το πρώτο βήμα, ως συνήθως...

"Θα μου πεις τι θέλεις;"

Περπάτησε κοντά του, την αγκάλιασε, τη φίλησε, χώθηκε στην αγκαλιά του.

Άνοιξε την πόρτα του μπάνιου να φύγουν οι υδρατμοί. Και τότε το είδε. Γραμμένο στον καθρέπτη του μπάνιου της. Και ξαναπήγε κοντά του.

Δυο μέρες μετά συνειδητοποίησε ότι κάθε φορά που έκανε μπάνιο, αυτό εμφανιζόταν πάλι μπροστά της. Και αποφάσισε να το αφήσει εκεί. Να την εκπλήσσει κάθε φορά, να την κάνει να χαμογελά, να της θυμίζει...

Χτες ήθελε να γράψει κι εκείνη δίπλα.

"Κι εγώ..."

Έχω πάρει φόρα από απόσταση ενός χιλιομετρου και, χωρίς να σταματήσω ούτε δευτερόλεπτο, έχω πέσει πάνω σε έναν τοίχο. Και περιμένω να δω τι θα συμβεί.

Είτε θα "πεθάνω" είτε θα "επιζήσω".

Οποιοδήποτε άλλο ενδεχόμενο πέραν του να "πεθάνω" θα ήταν φυσικά προτιμότερο.

Σε αυτή την περίπτωση, αν επιζήσω, θα πρέπει να έχω βγει αλώβητη από τον τοίχο. Γιατί αν έχω βγει με τραύματα, θα είναι σαν να "έχω πεθάνει".

Fly me to the moon - αφιερωμένο

Μια ημέρα ενός έτους. Μια σημείωση σε ένα ημερολόγιο. Ένα γεγονός. Και ο ήχος της καρδιάς που ραγίζει.

Το ήξερα. Και πίστευα ότι δεν θα με πειράξει; Όχι βέβαια. Απλά δεν φανταζόμουν πόσο. Δεν θα μπορούσα να γνωρίζω και τις συνθήκες. Και είναι τόσο ακατάλληλες Θεέ μου……

"Φαίνεσαι θλιμμένη…"
"Θα σου φάνηκε...."

p.s. In other words....

Μικρές αμαρτίες

Σκέψεις. Συνεχείς και αέναες σκέψεις. Υπερβολικές, αυθάδεις σκέψεις. Και θύμησες. Και καινούργια συναισθήματα. Και παλιές πληγές. Γελάκια αναπόλησης. Δάκρυα κρυμμένα, δάκρυα ολοφάνερα. Αδικαιολόγητα, δικαιολογημένα. Ματιές που καίνε, που δεν λένε ποτέ ψέματα. Εντυπώσεις. Παιχνίδια του μυαλού. Παιχνίδια της τύχης. Καρδιές που χτυπάνε άτσαλα. Καρδιές που σταματούν να χτυπούν στιγμιαία. Ερωτήματα. Ζήλιες. Νοήματα που περνάνε εμμέσως. Κορμιά που αγγίζονται δήθεν τυχαία. Δήθεν. Λάθη. Λάθη. Λάθη; Πόσο λάθος χωράει ένα συναίσθημα; Πόσο μεγάλο πρέπει να είναι το λάθος για να προκαλέσει συναίσθημα; Και γιατί; Ποια ανάγκη κινεί τα νήματα; Αυτή η ίδια ανάγκη που θολώνει την κρίση. Το αναγκαίο κακό.

Πόσο δύσκολο είναι να καταλάβεις; Πόσο εύκολο είναι να έχεις καταλάβει λάθος; Πόσο λανθασμένα να αντιδράσεις; Πόσο σωστά να σιωπήσεις; Πόσα έχει να πει το κενό μετά από μια ερώτηση; Πόσα λέει και η ερώτηση από μόνη της;

Σκέψεις. Σκόρπιες, χειμαρρώδεις σκέψεις που καίνε. Που όλες καταλήγουν σε μια και μόνο: είναι καλύτερα να σταματήσεις να σκέφτεσαι. Να γράφεις; Να λογοκρίνεσαι; Να αυτο-λογοκρίνεσαι. Να τα πνίγεις όλα στον ίδιο τους τον καταρράχτη. Να τα καις όλα στις ίδιες τους τις φλόγες. Και να συνεχίζεις. Μέχρι την επόμενη φορά.

Έτσι θα το πάμε τώρα;;;;;;;

"Dans cette maison de pierre, Satan nous regardait danser
J'ai tant voulu la guerre de corps qui se faisaient la paix..."

U 2?

See the stone set in your eyes
See the thorn twist in your side
and I wait for you



Sleight of hand and twist of fate
On a bed of nails she makes me wait
And I wait....without you

With or without you, with or without you

Through the storm we reach the shore
You give it all but I want more
And I'm waiting for you
With or without you
With or without you
I can't live
With or without you

And you give yourself away
And you give yourself away
And you give
And you give yourself away

My hands are tied
My body bruised, she's got me with
Nothing to win
And nothing left to lose

And you give yourself away
And you give yourself away
And you give
And you give yourself away

With or without you
With or without you
I can't live
With or without you

Στρουμφοπόστ!

Μια φορά και ένα καιρό ήταν ένα κάθε άλλο παρά ξεχασμένο χωριουδάκι στο δάσος της Ευρώπης, όπου κατοικούσαν κάποια μικροσκοπικά πλασματάκια που τα έλεγαν στρουμφάκια. Στο ίδιο δάσος κατοικούσαν και πολλά άλλα καρτούν, καλά ή κακά, τα οποία παρακολουθούσαν τα αγαπημένα μας στρουμφάκια. Αρκετά από αυτά ήθελαν να αποτελέσουν μέλος της όμορφης παρέας τους, αλλά αυτό δεν ήταν δυνατόν - άλλωστε, δεν ήταν ούτε μπλε, ούτε μικροσκοπικά και χαριτωμένα.

Τα στρουμφάκια μας κατοικούν σε μια μυστηριώδη τοποθεσία κάπου στο εν λόγω δάσος, το λεγόμενο Στρουμφοχωριό. Είναι μικρά μπλε πλασματάκια και φορούν άσπρους σκούφους. Κατοικούν σε σπίτια-μανιτάρια με όλες τις ανέσεις για ένα στρουμφ το οποίο σέβεται τον εαυτό του!

Ας χτυπήσουμε όμως τις πόρτες τους να γνωρίσουμε το κάθε στρουμφ ξεχωριστά.

Στο πρώτο μανιταρόσπιτο θα συναντήσουμε τον Μάγειρα-στρουμφ. Είναι ο σεφ των στρουμφς και αυτό φαίνεται από το άσπρο μαγειρικό καπέλο που φορά. Το μανιταροσπιτό του το μυριζόμαστε από μακριά διότι εκεί παράγονται όλες οι στρουμφολιχουδιές. Όλα τα στρουμφάκια αναγνωρίζουν το ταλέντο του και τον έχουν πρώτο στην λίστα των προτιμήσεών τους σε ό,τι αφορά τις γαστρονομικές τους αναζητήσεις, παραβλέποντας την εμφάνιση του αγροίκου που τον διακρίνει……

Συνεχίζουμε με το επόμενο μανιταρόσπιτο και εκεί συναντάμε τον Γκρινιάρη! Έχει μετακομίσει προσφάτως στο στρουμφοχωριό και ακόμα δυσκολεύεται να συνυπάρξει με τα υπόλοιπα καρτούν. Χαίρεται πολύ που έχει δίπλα του τα υπόλοιπα στρουμφς, ωστόσο δεν το δείχνει ποτέ! Του την δίνει ακόμα και το γεγονός ότι είναι στρουμφ! Έχει μαλακή καρδιά και αγαπάει τους φίλους του, όμως τσαντίζεται ακόμα περισσότερο όταν αυτή αποκαλύπτεται και οι άλλοι το καταλαβαίνουν.

Στο διπλανό ακριβώς μανιταρόσπιτο βρίσκεται ο Ονειροπόλος! Αυτό το στρουμφάκι βρέθηκε στο χωριό μετά από πολλά χρόνια! Είναι προφανές ότι μέχρι τότε ζούσε σε μια άλλη χώρα όπου τα καρτούν μιλούσαν λίγο διαφορετικά, μετακινούνταν λίγο διαφορετικά και κυρίως, είχαν λίγο διαφορετικές αντιλήψεις! Όλα αυτά σε ασήμαντο βαθμό βέβαια, διότι το Ονειροπόλο στρουμφάκι μας έχει γίνει ένα αξιόλογο μέλος της ομάδας, χωρίς κανείς να καταλαβαίνει την διαφορά - ε… σχεδόν κανείς…!

Ένα βράδυ, κι ενώ το φεγγάρι ήταν μπλε, ένας πελαργός έφερε το Μωρό-Στρουμφ στο χωριό. Κανένας δεν ξέρει από που προήλθε αλλά υιοθετήθηκε αμέσως από όλο το χωριό και άλλαξε τις ήσυχες ζωές τους. Όλοι αγαπάνε το Μωρο-Στρουμφ παρόλες τις σκανταλιές του! Το κάθε στρουμφάκι, δε, έχει αναλάβει να διδάξει και από κάτι το μωρό: στρουμφοτέννις, στρουμφομπέλλυντανς, και άλλα πολλά!

Προχωράμε λίγο παρακάτω και ακούμε έναν θόρυβο... Χζζζζζζζζ.... Βέβαια! Ο Χουζούρης είναι το στρουμφάκι που μπορεί να κοιμηθεί απλά οπουδήποτε. Κάθε μέρος είναι ένα σωστό μέρος για να πάρει ένα μικρό υπνάκο! Η πρώτη σκέψη που κάνει το πρωί μόλις ξυπνήσει είναι πότε θα ξαναγυρίσει στο κρεβάτι. Ωστόσο, μπορεί να σε εκπλήξει οποιαδήποτε στιγμή - π.χ. να σε φωνάξει στις 9 το πρωί να φάτε πρωινό....

Προχωρώντας στο επόμενο μανιτάρι, η διάθεση φτιάχνει και αρχίζει η διασκέδαση! Ο Χαχανούλης σπαταλά όλο του το χρόνο ετοιμάζοντας σκανταλιές και δωράκια που ανατινάζονται όταν τα ανοίγεις. Γενικά είναι το πιο ανήσυχο στρουμφάκι και σπάει πλάκα εις βάρος των άλλων. Όλοι όμως παραδέχονται ότι μόλις αρχίσει να γελάει, τους το μεταδίδει και περνάνε όλοι καλά. Συνήθως κυκλοφορεί με ένα σκουφάκι στο οποίο κρέμονται άσπρα κρόσια. Στην πόρτα του μανιταριού του υπάρχει η φωτεινή επιγραφή: "Έτζε;;;;"

Ο Λιχούδης είναι το πιο φαγανό στρουμφάκι. Καταβροχθίζει γλυκά, στρουμφόμουρα, πίτες και άλλες λιχουδιές αμέσως και όπου τις βρει κάνει επιδρομές στην κουζίνα του Μάγειρα και αφανίζει ότι υπάρχει εκεί. Το φαγητό είναι η μοναδική ευχαρίστηση που έχει αυτό το στρουμφάκι, καθώς είναι γνωστό σε όλο το χωριό πως αυτό ο Λιχούδης... ΔΕΝ.....!!!!



Δίπλα στον Λιχούδη μένει η Sassette! Κλασσική φιγούρα, με τα κοτσιδάκια της και τα ροζουλιά της! Είναι γλυκύτατη και χαμογελάει σε όλο τον κόσμο στο χωριό! Γνωρίζει το χωριό πολύ καλύτερα από τα υπόλοιπα στρουμφάκια και ιδίως σε ό,τι αφορά στις βραδινές εξορμήσεις! Υπάρχουν, δε, σοβαρές ενδείξεις που κάνουν την στρουμφοπαρέα να πιστεύει ότι η Sassette προέρχεται από την ίδια χώρα με το Ονειροπόλο στρουμφ...

Λίγο πιο κάτω, κάπου εκεί στο δάσος συναντήσαμε και τον Λουλούκο. Λογικό, γιατί ως συνήθως γυρνάει όλη μέρα στο χωριό και στο δάσος μ΄ένα μολύβι στο ένα χέρι κι ένα χαρτί στο άλλο, ψάχνοντας για έμπνευση. Τώρα τελευταία ακούγεται ότι βρίσκει την έμπνευσή του σε ένα περίεργο ρόφημα, το οποίο φτιάχνει με στρουμφομέντα από το δάσος...

Μέχρι πρότινος, η έμπνευσή του ήταν η αγαπημένη σε όλους, Στρουμφίτα. Η Στρουμφίτα μας έχει αποτελέσει έμπνευση για διάφορα στρουμφς κατά καιρούς. Είναι ιδιαιτέρως αγαπητή σε όλο το χωριό. Όλοι την θεωρούν ένα ήσυχο και αθώο πλασματάκι που δεν υποκύπτει σε πειρασμούς...είτε μέσα σε υπεράριθμα μεταφορικά μέσα, είτε σε πάρτυ γενεθλίων με απρόσμενους επισκέπτες... Η ίδια όμως μπορεί να ενσαρκώσει πολλούς ρόλους, αναλόγως σε την κατάσταση! Η πραγματικότητα... να έρθει στην επιφάνεια κάποια στιγμή που η ίδια θα θελήσει. Και τότε... θα την συμπαθήσουν όλοι ακόμα περισσότερο!!!


Λαστ μπατ νοτ λιστ… στο επόμενο μανιταρόσπιτο συναντάμε τον Σπιρτούλη! Το εξυπνότερο (όπως ο ίδιος πιστεύει………..) από όλα τα στρουμφς, μετά βέβαια από τον ΜπαρμπαΣτρούμφ!!!! Τα γυαλάκια του με το μαύρο (ή τον μπλε, ανάλογα με την περίσταση...) σκελετό υποδηλώνουν την εξυπνάδα που συχνά θέλει να επιδεικνύει έναντι των άλλων στρουμφ. Ο υπερβάλλων ζήλος και το θράσος του συχνά τον φτάνουν σε ακρότητες, όπως το να αμφισβητεί την σοφία του Μπαρμπαστρούμφ και να τη θεωρεί υποδεέστερη της δικής του. Όμως πάντα ο ίδιος αποδέχεται στο τέλος την ήττα του και επικαλείται τον Μπαρμπαστρούμφ ως αυθεντία. Ακούς;;;;;;;; Κατά γενική ομολογία, είναι ψυχούλα.... (να χαμε να λέγαμε...)

Και ζήσαν αυτοί καλά… κι εμείς καλύτερα!

Σας φιλώ,
ΜπαρμπαΣτρούμφ

Θέατρο του παραλόγου (ή μήπως όχι;)

- Τι άλλα νέα;
- Τα ίδια και τα ίδια.
- Κι όμως. Φαίνονται όλα τόσο καινούργια.
- Τότε γιατί δεν ενθουσιάζουν όπως κάθε τι καινούργιο;
- Γιατί κάποτε σταματάει ο ενθουσιασμός για το καινούργιο κι έρχεται η ικανοποίηση από αυτό.
- Και πως ακριβώς ορίζεται αυτή η στιγμή;
- Ορίζεται;
- Και η ικανοποίηση δεν συνάδει με τον ενθουσιασμό;
- Άλλο το ένα κι άλλο το άλλο.
- Εμένα όμως μου λείπουν και τα δύο.
- Τι είναι αυτό που λείπει περισσότερο;
- Η ηρεμία.
- Έτσι απλά;
- Έτσι απλά.
- Θα έλεγε κανείς ότι μπορείς εύκολα να ηρεμήσεις.
- Και όλες αυτές οι σκέψεις;
- Οι σκέψεις δεν τελειώνουν ποτέ.
- Πολύ θα ήθελα να μάθω πότε ξεκινάνε.
- Τι νόημα θα είχε, εφόσον δεν μπορείς να τις ελέγξεις;
- Ούτε να προετοιμαστείς καταλλήλως.
- Μόνο να εντοπίσεις τα θετικά τους και να επικεντρωθείς σε αυτά.
- Ποιος είπε ότι στη ζωή είναι όλα ρόδινα;
- Ποιος είπε ότι δεν είναι;
- Και τελικά τι μας μένει;
- Το ταξίδι…
- Κι αν όλο το ταξίδι είναι άσχημο αλλά το αποτέλεσμα πανέμορφο;
- Δύο μέτρα και δύο σταθμά;
- Ποτέ δεν υποστήριζα κάτι αντίστοιχο.
- Στη θεωρία ή στην πράξη;
- ….
- Κι αυτά δύο μέτρα και δύο σταθμά είναι.
- Δεν θα ξεχώριζα από τις κοινές πρακτικές.
- Ίσως αποτελεί και θέμα επιβίωσης.
- Βαριά λέξη η επιβίωση.
- Καθημερινή θα την έλεγα. Κάθε μέρα, επιβιώνουμε και από κάτι.
- Συνήθως από τους εαυτούς μας.
- Ο καλύτερος μου φίλος και ο χειρότερος εχθρός μου. Εγώ.
- Λεπτή η γραμμή...
- Όπως σε όλα τα αντίθετα.
- Τότε γιατί κυνηγάμε το ταιριαστό;
- Γιατί είναι δοκιμασμένο.
- Άρα αν ήταν καλό, θα είχε παραμείνει.
- Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι φτιαγμένοι να ρισκάρουν.
- Φτιαγμένοι ή διατεθειμένοι;
- Βασικά, έτοιμοι.
- Δεν είναι καλύτερα να μετανιώνεις για αυτά που έκανες και όχι για αυτά που δεν έκανες;
- Ποιος σου είπε ότι ξέρεις ποτέ;
- Σωστά. Το να κάνεις κάτι, μπορεί να σημαίνει κι ότι δεν κάνεις κάτι άλλο. Όχι μόνο ότι δεν κάνεις τίποτα.
- Αν εξοικειωθείς με την ιδέα, όλα καλά πάνε.
- Απλά υποστηρίζεις μια απόφαση.
- Συνήθως δική σου.
- Συνήθως κάποιου άλλου.
- Ακόμα κι όταν ο ίδιος δεν την υποστηρίζει και τόσο.
- Γούστα είναι αυτά.
- Και βίτσια μη σου πω.
- Καταλήγουμε κάπου;
- Μην ξεχνιέσαι, το ταξίδι έχει σημασία. Και οι σκέψεις που προκύπτουν λόγω αυτού. Και οι εμπειρίες που αποκτούνται σε αυτό. Και αυτά που μετανιώνουμε μέσα σε αυτό. Και τα ερωτήματα που μας δημιουργούνται κατά τη διάρκεια αυτού. Και η σκέψη πως, όταν τελειώσει, μετά πάντα ξεκινάει ακόμα ένα………………