Ποιό μάτι μου παίζει;

Αν εξαιρέσεις το γεγονός ότι η Έκτη Αίσθηση είναι μια από τις αγαπημένες μου ταινίες, μπορώ να πω ότι η έκτη αίσθηση είναι και μια από τις αγαπημένες μου αισθήσεις. Δεν ξέρω αν έχω κατανοήσει 100% την σημασία του όρου και τι ακριβώς έχει κάποιος με αναπτυγμένη έκτη αίσθηση - ίσως γιατί τελικά πιστεύω ότι όλοι την έχουμε, απλά κάποιοι δεν τις δίνουν σημασία και σε κάποιους έχει αποφασίσει από μόνη της να έχει σημασία...

Και τι εννοώ; Σε ποιόν δεν έχει τύχει να υμνεί ή να καταριέται την τύχη του, τις συγκυρίες, τη μέρα, ο,τι βρει μπροστά του, ακριβώς επειδή άλλαξε μια μέρα το μονοπάτι για την δουλειά και συνάντησε τυχαία κάποιον. Αποφάσισε να πάρει αυτοκίνητο να πάει κάπου και τράκαρε. Είπε σε κάποιον "χίλια χρόνια θα ζήσεις! Τώρα σε συζητούσα!".

Εγώ πλέον πιστεύω - ό,τι κι αν είναι αυτό που το προκαλεί, γιατί μπορεί να είναι και το ότι το δέχομαι ως γεγονός και γι'αυτό μου συμβαίνει - πως αυτό το συναίσθημα, πείτε το διαίσθηση, πείτε το έκτη αίσθηση, πείτε το απλά βλακεία, σε μένα πιάνει! Η φράση "παίζει το μάτι μου" για μένα κάθε άλλο παρά αδιάφορη είναι. Και ξέρω και ποιό μάτι είναι μάντης καλών και ποιό είναι μάντης κακών. Και μέχρι τώρα δεν έχω βγει λάθος. Μπορεί να ακούγομαι κάπως σε μερικούς και το καταλαβαίνω απόλυτα. Αν δεν σου συμβαίνει, είναι δύσκολο να το κατανοήσεις. Το μόνο μου παράπονο είναι ότι τα "άσχημα" μου βγαίνουν πάντα. Τα "καλά" είτε συμβαίνουν εν αγνοία μου, είτε δεν είμαι σε θέση να καταλάβω ακόμα ότι είναι καλά....

Αλλά, ας μιλήσει η επιστήμη καλύτερα:

Διαίσθηση: υπόθεση του νου ή της καρδιάς;
Οι ερευνητές του HeartMath ανακάλυψαν ότι μπορούμε να έχουμε γνώση για ένα γεγονός, 5 έως 7 δευτερόλεπτα πριν αυτό συμβεί. Στην έρευνα τα άτομα που συμμετείχαν στα πειράματα έβλεπαν μια σειρά από εικόνες, οι περισσότερες από τις οποίες ήταν ειρηνικές και ήρεμες, όπως τοπία, δέντρα και χαριτωμένα ζωάκια. Κάποιες, λίγες εικόνες παρεμβάλλονταν στη σειρά που έδειχναν βίαιες ή γενικότερα έντονα συναισθηματικές σκηνές, όπως ατυχήματα, ματωμένα μαχαίρια, φόνους.
Κατά τη διάρκεια των πειραμάτων τα άτομα που συμμετείχαν εξετάζονταν με μηχανήματα, που κατέγραφαν ψυχοσωματικές αντιδράσεις, όπως EEG (εγκεφαλικά κύματα), ECG (ηλεκτροκαρδιογράφημα), αλλαγές στην αναπνοή και το σφυγμό, ενδείξεις εκκρίσεων στο σώμα. Οι ενδείξεις παρουσίαζαν κάποια συναισθηματική αντίδραση των συμμετεχόντων 5 με 10 δευτερόλεπτα πριν την εμφάνιση της δυσάρεστης εικόνας.

Τα αποτελέσματα των πειραμάτων δείχνουν ότι η καρδιά λαμβάνει τη διαισθητική πληροφορία και αντιδρά σε αυτή. Οι σημαντικές αλλαγές στο ρυθμό των χτύπων της καρδιάς λίγο πριν την εμφάνιση των δυσάρεστων εικόνων, σηματοδοτούν αυτό το γεγονός σε σύγκριση με τον ήρεμο ρυθμό των χτύπων της καρδιάς, κατά τη διάρκεια θέασης των υπόλοιπων εικόνων. Το γεγονός ότι η καρδιά συμμετέχει στην αντίληψη μελλοντικών εξωγενών περιστάσεων είναι ένα εκπληκτικό αποτέλεσμα. Η κλασσική επιστημονική θέαση θεωρεί τον εγκέφαλο ως μοναδικό πεδίο, στο οποίο γίνεται η επεξεργασία της πληροφορίας. Αυτή η μελέτη ανοίγει ένα νέο πεδίο έρευνας προς μια διαφορετική θέαση και κατανόηση της διαίσθησης και προτείνει ότι αυτή είναι μια πιο ευρεία διαδικασία, που εμπλέκει τουλάχιστον τον εγκέφαλο και την καρδιά σε μια μεταξύ τους στενή συνεργασία.
Ένα επίσης ενδιαφέρον αποτέλεσμα του πειράματος ήταν ότι υπήρξαν διαφορές στην λήψη της διαισθητικής πληροφορίας μεταξύ ανδρών και γυναικών. Οι γυναίκες φαίνεται να έχουν μεγαλύτερη ευαισθησία στη λήψη της μελλοντικής συναισθηματικής πληροφορίας. Οι αντιδράσεις των γυναικών ήταν πιο έντονες από των ανδρών στη θέαση των ίδιων εικόνων. Ο καθηγητής McCraty εξηγεί ότι «με βάση αυτή και άλλες μελέτες, που προηγήθηκαν, βγάζουμε το συμπέρασμα ότι όσο μεγαλύτερη είναι για το άτομο η συναισθηματική σημασία του μελλοντικού γεγονότος, τόσο πιο έντονη είναι η αντίδραση που καταγράφεται από τη λήψη της διαισθητικής πληροφορίας».

Συμπέρασμα: Καρδιά μου καημένη.....

Καλημέρα, και καλό μήνα να έχουμε. Με τα καλά του και τα άσχημά του.

Κρύο...καιρός για μένα;

Ίσως τελικά οι άνθρωποι που λένε ότι προτιμούν το καλοκαίρι από τον χειμώνα να έχουν ένα δίκιο... Στο κάτω-κάτω, όσο ζέστη και να κάνει το καλοκαίρι, δεν εμποδίζει κανέναν να μετακινηθεί και να κάνει τις δουλειές του! Ο χειμώνας είναι διαφορετικός: σου κάνει μια μέρα σαν την σημερινή και βγάζει τον καλά κρυμμένο παραπονιάρικο εαυτό σου στο προσκήνιο, έτοιμο για νέες περιπέτειες! Η οδοντίατρός μου λέει ότι αν δεν παραπονεθείς όταν βρέχει, τότε γενικά δεν είσαι φαν του παραπόνου και της γκρίνιας...

Τώρα που το καλοσκέφτομαι, εγώ παράπονο δεν έχω. Η βροχή, τα έντονα καιρικά φαινόμενα, το χιόνι, οι ισχυροί βοριάδες και όλοι αυτοί οι όροι που χρησιμοποιούμε όλοι πλέον ως σωστοί και επαγγελματίες μετεωρολόγοι, μου έχουν χαρίσει απίστευτες στιγμές γέλιου, απόγνωσης και υστερίας - όλα αυτά συγχρόνως. Δεν θα ξεχάσω ποτέ μια μέρα πριν από 2 χρόνια περίπου, όπου μέσα σε 1 ώρα έζησα περιστατικά που έκαναν τις κολλητές μου να γελάνε 1 βδομάδα ολόκληρη... Και τώρα δηλαδή, αν το διαβάζουν, πάλι γελάνε, είμαι σίγουρη! Άλλωστε, δεν είναι λίγο να βρίσκεσαι στον δρόμο την στιγμή που ο ουρανός τα δίνει όλα, ως άλλος μαέστρος στο βήμα του, με την όποια εξουσία του δίνουν οι μπαγκέτες (έτσι λέγονται?) που κρατά στα χέρια του και με μια κίνηση προς το μέρος μου, να σπάει την ομπρέλλα μου και να με αναγκάζει σε άλμα εις μήκος προκειμένου να ισορροπήσω μεταξύ του να γίνω λούτσα ή να με πατήσει αυτοκίνητο..... Ααχχχ... Ευτυχισμένες μέρες!!!

Από την άλλη, είμαι σε θέση να δηλώσω ότι μάλλον αυτός ο καιρός με κυνηγάει... Πως αλλιώς να εξηγήσω την μοίρα που με ήθελε να βρίσκομαι σε ξένη χώρα, χωρίς ομπρέλλα, στο δρόμο, κατά την διάρκεια της πιο καταστροφικής βροχής του έτους, η οποία και ανάγκασε γύρω στους 10.000 κατοίκους να ξεσπιτωθούν; Όχι, δεν έχω παράπονο.... Την αγαπάω την βροχή. Και όπως καταλάβαμε όλοι...με αγαπάει κι εκείνη!

Για να δούμε....

Δευτέρα, κάτι έχω...

Καλημέρα... Και καλή εβδομάδα και καλή μου αρχή, επίσημα πια...
Οι Δευτέρες μπορεί να μην είναι οι καλύτερες μέρες για δουλειά ή για δίαιτα, αλλά είναι σίγουρα καλές μέρες όταν ξεκινάει κάτι καινούργιο και αποφασίζεις να αφοσιωθείς σε αυτό, αφήνοντας στην άκρη τα όποια συναισθήματα σου προκαλεί η καθημερινότητα (η οποία τέτοιες μέρες βαράει κόκκινο!)...

Τέλος πάντων. Δεν είμαι σίγουρη για το πως θα "συντονίζω" τα νέα μου, ίσως είναι αρχή ακόμα.. Αυτό που ξέρω είναι ότι πρέπει να τα συντονίζω οπωσδήποτε, γιατί αν αρχίσω να μιλάω, μόνο εγώ θα βγάζω άκρη - άντε, και άλλος ένας!!!

Πέρασα ένα ήσυχο ΣΚ, γέμισα μπαταρίες από τις πολλές ώρες ύπνου, χόρτασα ανθρώπους, γέλασα, αγχώθηκα, στεναχωρήθηκα... Ανάμικτα συναισθήματα. Αλλά πάλι...έτσι δεν πρέπει να είναι ένα Σαββατοκύριακο? Να νιώθεις και να κάνεις πράγματα που τις καθημερινές δεν προλαβαίνεις ούτε να τα σκεφτείς? Ίσως αυτή η άποψη να θεωρηθεί επιχείρημα στην αντίληψη του "ζούμε για τα ΣΚ". Και τι σημαίνει αυτό? Ότι οι καθημερινές μας περνάνε απαρατήρητες, περιμένοντας να ζήσουμε κάποια πράγματα τις 2 ημέρες που μας έδωσαν για ξεκούραση. Δεν είναι έτσι. Εγώ αποφάσισα ότι πλέον θα ζω τις καθημερινές μου - είναι φοβερό το πόσα πράγματα μπορείς να ζήσεις τις καθημερινές - και θα αφήνω τα ΣΚ μου ως "συμπληρώματα" (διατροφής που λέμε) των καθημερινών μου πράξεων! Τι εννοώ? Θα βλέπω καθημερινά τους φίλους μου - και λίγο ακόμα το Σαββατοκύριακο -, θα βγαίνω καθημερινές - και λίγο ακόμα το ΣΚ -, θα κάνω ψώνια τις καθημερινές - και λίγο λιγότερο το ΣΚ γιατί δεν συμφέρει.... Όνειρα φθινοπωρινού πρωινού λέτε? Μπορεί. Αλλα τουλάχιστον θα έχω προσπαθήσει...και είμαι σε καλό δρόμο! Είμαι αρκετά μικρή για να μπω στην ρουτίνα και αρκετά μεγάλη για να αφήνομαι στις αποφάσεις άλλων... (είμαι κάπου στη μέση....!)

Το βάρυνα, ε?
Δεν πειράζει...Έτσι θα πάρετε και μια ιδέα για τη νέα σας συγκάτοικο...! (καλά, μην το δέσετε κιόλας...)

Καλημέρες λοιπόν και καλά κουράγια!