First but not most...

Για όλα τα πράγματα σε τούτον δω τον μάταιο κόσμο υπάρχει η πρώτη φορά. Μερικές πρώτες φορές μένουν αξέχαστες. Άλλες πάλι, σου πέρνει λίγη ώρα να τις θυμηθείς. Μερικές, δε, ούτε που τις θυμάσαι. Μερικές σε συγκινούν. Άλλες σε θυμώνουν. Κάποιες σε αφήνουν αδιάφορο, σε σημείο να απορείς γιατί τις θυμάσαι ακόμα. Ορισμένες τις περνάς μόνος. Κάποιες άλλες, σε βρίσκουν να τις μοιράζεσαι. Όλες όμως, έχουν την ιδιαίτερη σημασία τους. Υπάρχουν πρώτες φορές που σου σημαδεύουν όλες τις επόμενες. Υπάρχουν πρώτες φορές που σημαδεύουν εσένα. Που σου δημιουργούν συναισθήματα τόσο έντονα, ώστε να αποθηκεύονται πάνω στην επιφάνεια εργασίας του χαρακτήρα σου. Όλες όμως, μα όλες, χάνουν την σπουδαιότητά τους με την επανάληψη. Μήτηρ μαθήσεως, βλέπεις. Μαθαίνεις να αντιδράς καλύτερα. Ή, να μην αντιδράς καθόλου. Όλα αυτά λειτουργούν και συνδυαστικά. Εάν, για παράδειγμα, αναφέρεις μια δική σου πρώτη φορά σε κάποιον που έχει ήδη ζήσει κάτι παρόμοιο, η αντίδρασή του είναι σαφώς πιο έμπειρη. Και vice versa, προφανώς.

Ας σκεφτώ λίγο πιο δυνατά.

- Το πρώτο τσιγάρο.
- Η πρώτη φορά που ακούς 'μπράβο'.
- Η πρώτη φορά που σε πιάνει βροχή χωρίς ομπρέλα.
- Η πρώτη φορά που γίνεσαι λιάρδα και δεν θυμάσαι τι κάνεις.
- Το πρώτο φιλί.
- Η πρώτη φορά που ένα μικρό αγγελούδι σου βαστά το δάχτυλο.
- Η πρώτη φορά που εξομολογείσαι τον έρωτά σου.
- Το πρώτο ξέσπασμα σε λυγμούς.
- Ο πρώτος τσακωμός με τον κολλητό σου.
- Οι πρώτες λέξεις ενός μωρού.
- Η πρώτη σου συναυλία.
- Η πρώτη φορά που χάνεις αγαπημένο πρόσωπο.
- Η πρώτη αποτυχία.
- Το πρώτο σου ταξίδι.
- Η πρώτη φορά που κάνεις έρωτα.
- Ο πρώτος σου μισθός.
- Η πρώτη σου απογοήτευση.
- Η πρώτη φορά που βγάζεις εισητήριο one-way...

Όλα μεσ' τη ζωή είναι. Καλή χρονιά να έχουμε...!

Τα καλύτερα είναι αυτά που ακόμα δεν έχω γευτεί, γιατί βρίσκεται στο αύριο ό,τι έχω ονειρευτεί....

29 Δεκεμβρίου 2007. Απολογισμός.

Άλλη μια χρονιά μας αφήνει. Άλλη μια χρονιά αφήνουμε εμείς. Με τα καλά της και τα άσχημά της.

Δεν ήθελα να γράψω τις σκέψεις μου. Τις καταδίωκε η έλλειψη ανωνυμίας πλέον. Αλλά τιμώντας τον αρχικό σκοπό, θα τις εκθέσω. Κι ας εκτεθώ.

Μερικές φορές πιστεύω ότι έχω κάνει πολύ άσχημα πράγματα στη ζωή μου. Τόσο άσχημα, που καλύπτουν τα καλά. Δεν θα γύριζα πίσω να τα διορθώσω, γιατί πιθανότατα θα έκανα τα ίδια. Πείτε το αδυναμία. Πείτε το λάθος επιλογές. Αλλά μην το πείτε κακία.

Για ακόμη μια φορά στη ζωή μου, δεν ξέρω τι μου γίνεται. Δεν ξέρω που πατάω και που βρίσκομαι. Δεν ξέρω τι μου ξημερώνει. Ξέρω μόνο πως είμαι τελείως απροετοίμαστη για αυτά που ακολουθούν. Και δεν τα χειρίζομαι καθόλου καλά.

Ο εαυτός μου, μου φταίει. Κανείς άλλος. Και με τον εαυτό μου θα τα βάλω. Και στον εαυτό μου θα ξεσπάσω. Και τον εαυτό μου θα πληγώσω. Τι μου φταίνε οι γύρω μου; Εγώ κάτι κάνω λάθος.

Ανοίγω το συρτάρι, βγάζω τη μάσκα, εκείνη την ωραία, με το χαμόγελο. Βγάζω και τις δόσεις ευτυχίας, ειδικά διαμορφωμένες για την περίσταση. Θα βάλω και τα καλά μου, να θυμηθώ πως είναι να τα φοράς και να σε εκφράζουν. Και θα με δεις και θα πεις πως όλα είναι καλά. Πως αντέχω ακόμα. Πως είμαι σκληρό καρύδι.

Μόνο μην κοιτάξεις τα μάτια μου. Δεν έχω βρει ακόμα το κόλπο...

Καλή χρονιά σε όλους. Να περνάτε καλά, με υγεία και όμορφες στιγμές.

Welcome on board

"Δεν είναι ο κόσμος σου αυτός, είναι διαφορετικός, σου'χα πει μια βραδιά, θυμάμαι..."

Το mp3 player βάλθηκε να παίζει σε random order, βάζοντας σκόπο της ζωής του να με κάνει να μην ζαλίζομαι. Επιτέλους. Κοιτώντας δεξιά μου, δύο άδειες θέσεις. Τύχη από τις λίγες και σπάνιες.

Αριστερά μου, η ωραιότερη "παιδική χαρά" - ένα ατελείωτο στρώμα από σύννεφα, κατάλληλα διαμορφωμένο για ατελείωτες ώρες παιχνιδιού. Κι ένα φτερό, ως άλλη τσουλήθρα, συνοδηγός στον προσωπικό προορισμό του καθενός. Διότι...μπορεί ο γενικός προορισμός να είναι ο ίδιος, αλλά το "που πάει" ο καθένας, είναι άλλη κουβέντα. Μπροστά μου, ένα ανοικτό τραπεζάκι, ένα βιβλίο, ένα χαρτί & σκόρπιες σκέψεις...

Κάτσε να ακούσω. 32.000 πόδια. Βρισκόμαστε πάνω από την Κέρκυρα....άφιξη σε 2,5 ώρες....οκ. Κενά αέρος...όχι, ευχαριστώ, δεν θα πάρω.

Κάθε ταξίδι ξεκινά από τη στιγμή εκείνη που σου κάνει το κλικ. Μπορεί να είναι στο δρόμο. Μπορεί να είναι στον έλεγχο αποσκευών. Μπορεί να γίνει ποτέ, ουσιαστικά.

Το δικό μου ξεκίνησε με αφορμή μια παρέα νέων, στο διπλανό τραπεζάκι, στην καφετέρια του αεροδρομίου. Με μια στιχομυθία μεταξύ εκείνων και ενός πιλότου:

- "Εσείς για που πάτε παιδιά;"

- "Πάμε Ολλανδία για bachelor 5 μέρες"

- "Είστε σίγουροι ότι θα γίνει μετά ο γάμος;;;"

Ένα χαμόγελο ξέφυγε στην άκρη των χειλιών μου. Κ' ξεκίνησα.

"Θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό..."

PS. Η δεύτερη φωτό είναι original και τραβηγμένη με τα χεράκια μου...

...κι εσύ κι ο γρύλος σου!!!

Όταν ξεκίνησα να σκέφτομαι αυτό το ποστ, ακολούθησε ένας πανέμορφος εσωτερικός διάλογος, ο οποίος και καταλήγει στον ως άνω τίτλο. Τι εννοώ; Ναι, θα σας γράψω εγώ για αυτά που θέλω να σας γράψω, εσείς θα αρχίσετε το κράξιμο (λογικό και αναμενόμενο), εγώ θα τα περάσω στην πλάκα γιατί είμαι συνηθισμένη και γιατί μπορεί εν μέρει να έχετε και δίκιο, θα εξηγήσω όμως τη θέση μου, κάποιοι θα καταλάβετε, κάποιος θα γυρίσει και θα πει τη μαλακία που ξεπερνάει τα όρια, μια που θα του την πω κι εγώ γιατί δεν είμαι συνηθισμένη να μην απαντάω στις προκλήσεις και στα "στρωσίματα", κάποιος άλλος θα πει "ναι μωρέ, δεν εννοούσε αυτό το παιδί", εγώ θα τα πάρω περισσότερο γιατί θα αρχίσουμε τους δικηγόρους του διαβόλου και καθόλου δεν τους συμπαθώ, να το ξέρετε, φφφφφφφφφφφιου, οπότε....(παύση-αεροπλάνο-βύσσινο-τίτλος)

Και μετά το παραλήρημα, μπορώ να ξεκινήσω το σοβαρό κομμάτι τούτου του ποστ.

Πήγα. Πήγα και τον είδα. Ακόμη μια φορά. Για ακόμη μια τέτοια βραδιά. Η φωνή του, στα δικά μου αυτιά, καθαρή και κρυστάλλινη. Η χροιά του, απαράλλακτη. Ο ίδιος, στα δικά μου μάτια, απλή αντανάκλαση της μαγείας της φωνής του. Τα τραγούδια του, στις δικές μου σκέψεις, κι από μια ανάμνηση το καθένα. Ξεκίνησε επιβλητικά. Δεν έχω μάτια να σε δω, καρδιά να σου μιλήσω, πέσαν τα χέρια μου νεκρά και πως να σε κρατήσω... Δεν ξέρω για πόση ώρα παγιδεύτηκα στις σκέψεις μου, αφήνοντας στην εξωτερική μου εικόνα ένα μόνιμο χαμόγελο στα χείλη και τη συγκίνηση στα μάτια. Ξέρω μόνο ότι ταξίδευα.

Στο πεπρωμένο σου να δίνεις σημασία και να προσέχεις πως βαδίζεις στη ζωή, όταν κοιμάσαι άλλος γράφει ιστορία και κάποιος παίζει τη δική σου τη ζωή... και ο κόσμος να συνοδεύει το ρυθμό ως άλλο μουσικό όργανο.

Γύρνα τις ώρες που χάθηκαν απόψε, κοίτα που φεύγεις πώς κλαίει το δειλινό... και το δάκρυ να πολεμά να ανέβει, να ελευθερωθεί. Ανέκαθεν με συγκινούσε αυτό το τραγούδι.

Παραπονεμένα λόγια έχουν τα τραγούδια μας, γιατί τ' άδικο το ζούμε μέσα από τη κούνια μας... και να θυμάμαι το καλό μου φιλαράκι που δεν παραλείπει ποτέ να μου το αφιερώνει, εδώ και 8 χρόνια.

Όπως όλοι - ή τουλάχιστον οι περισσότεροι - θα καταλάβατε, μιλάω για την μουσική παράσταση Όλα από την αρχή με τον Γ. Νταλάρα στο Θέατρο Παλλάς. Έχω από τα παιδικά μου χρόνια μεγάλη αδυναμία στον κύριο. Και θα μου πεις, μικρό ήσουνα, δεν ήξερες. Μετά, που μεγάλωσες;;;; Μπα... Το μόνο που άλλαξε ήταν να μην επικεντρώνομαι στον άνθρωπο, δεν είχα βλέψεις να τον παντρευτώ. Ούτως ή άλλως, η φωνή του πάντα το ίδιο αποτέλεσμα είχε πάνω μου. Και αυτός είναι και ο μόνιμος διαπληκτισμός με τους λοιπούς συναγωνιστές. Αλλά, είπαμε. Χούγια είναι αυτά. Κανείς δεν είναι τέλειος.

Αχ χελιδόνι μου, πως να πετάξεις σ' αυτόν το μαύρο τον ουρανό... σε ανοικτή ακρόαση, γιατί ξέρω πόσο σου αρέσει και πως είναι το μοναδικό ίσως που σε κάνει να σταματάς να τον κράζεις...

Αυτό που μου έκανε πραγματικά μεγάλη εντύπωση και αξίζουν πολλά-πολλά συγχαρητήρια είναι η ορχήστρα. Πραγματικά, άξιζε το χειροκρότημα. Αυτό και άλλο τόσο. Και οι λοιποί συν-τραγουδιστές του, καλά τα πήγαν. Αυτό που με χάλασε (ναι, συνέβη και αυτό) ήταν πως ο χώρος και το όλο θέμα, δεν του πήγαινε. Δεν μπορείς να το χαρείς σε ένα κλειστό θέατρο, καθισμένος αναγκαστικά σε καρέκλα, χωρίς ποτό, χωρίς τσιγάρο, χωρίς να σου επιτρέπεται να εξωτερικεύσεις το γεγονός ότι περνάς καλά σε κάτι άλλο εκτός από ένα χειροκρότημα.

Και ύστερα, μας χαιρέτησε. Μπα... δεν γίνεται. Δεν το πε... Δεν γίνεται να μην το πει. Δεν επιτρέπεται. Εντάξει... με αυτό μας καληνύχτησε...

Μη μου θυμώνεις μάτια μου, που φεύγω για τα ξένα, πουλί θα γίνω και θα'ρθώ πάλι κοντά σε σένα... Άνοιξ' το παραθύρι σου, ξάνθε βασίλικέ μου, και με γλυκό χαμόγελο, μια καληνύχτα πες μου....

Και να σας πω... αν ήμουν οπαδός της λογοκρισίας, θα έκλεινα τα κόμμεντς. Αλλά, να... δεν είμαι τέτοιος τύπος. Ξεδώστε....

(σπέσιαλ θένκς αξίζουν στην αγαπημένη μου φιλενάδα που ήρθε μαζί μου. Ήρωας.)

Solemn declaration

Έπιασε κρύο... Για πόσο ακόμα, εν ξέρω. Μ'αρέσει αυτό το κρύο. Αυτό που σου παγώνει τη μύτη και σου κοκκινίζει τα μάγουλα. Αυτό που σε κάνει να παίρνεις βαθιές ανάσες και να παγώνει το μέσα σου. Αυτό που σε μπάζει στο Χριστουγεννιάτικο κλίμα και ξεκινάς να ονειροπολείς. Αυτό που ταιριάζει με τα στολισμένα κτίρια της Πανεπιστημίου, με τους καστανάδες της Ερμού, με τα ζεστά ροφήματα στα χέρια των ανθρώπων μέσα στις καφετέριες, λες και θέλουν να κλέψουν λίγη ζεστασιά και να την κρύψουν μέσα τους.

Περιττό να σας πω ότι έχω ήδη μπει σε Χριστουγεννιάτικο mood, αλλά αυτό είναι δικό μου πρόβλημα.

Γενικά ο Δεκέμβρης ήταν ανέκαθεν full season. Γιορτές, γενέθλια, όλο και κάτι να κάνεις. Κρασάκια δίπλα σε αναμμένα τζάκια, κόσμος, να φοράς τα καλά σου και να χαίρεσαι. Εορταστικό mood λέγεται αυτό, και σε αυτό έχω μπει. Αφού γλυτώσαμε και την μετανάστευση (για φέτος), καλά είναι.

Εφεξής, λέω να αφήνω τα μούτρα για μετά, για τότε που δεν θα έχουν νόημα, να ανεβάζω τον τόνο της φωνής μου μόνο όταν πρόκειται να τραγουδήσω, να κλείνομαι σε μένα μόνο όταν θέλω να μοιραστώ την χαρά μου μαζί μου, να μην στεναχωριέμαι παρά μόνο όταν τελεύει το κρασί (ή η ρατσί). Και όλα αυτά γιατί;;;

Γιατί μπαίνουμε στην τελευταία φάση. Έχουμε ήδη (καλά, εγώ σίγουρα) μπει στην αγαπημένη μου εποχή του χρόνου. Γιατί 2 γκρίνιες δεν χωράνε σε 1 "οίκημα" και δεν θα το γκρεμίσω εγώ. Γιατί εγώ θα ζητήσω πολύ περισσότερα εν ευθέντω χρόνο και θέλω να τα λάβω. Γιατί, όπως λέει και το παιδί, δεν θα ξανάρθουν Χριστούγεννα του 2007, να είμαι 27 και να ζω αυτά που ζω. Και αυτό αξίζει όσο τίποτε άλλο!!!

ΥΓ. Το τραγουδάκι για μένα είναι παντός καιρού. Τι να με καίει ο ήλιος αυγουστιάτικο σε μια ξαπλώστρα, να το ακούω και να ανατριχιάζω, τι να πέφτει το χιόνι και να μου γερνάει την εικόνα, τι να κοιτάω "δυο πράσινα μάτιααααα....", τι να διαβάζω το ποστ μου.

Kaguya-hime

Μια λάμψη αναδύθηκε ξαφνικά ανάμεσα στα επιβλητικά μπαμπού. Ένα κρυμμένο φως, μια περίεργη αλλά και μαγευτική εικόνα. Ο κηπουρός προχώρησε διστακτικά προς το σημείο εκείνο, χωρίς να φαντάζεται τι τον περιμένει. Ήταν λες και η σελήνη κατέβηκε να ξεκουραστεί, πριν συνεχίσει το αέναο ταξίδι της. Ο κηπουρός ανακάλυψε έντρομος ένα μωρό, ένα γλυκύτατο, γελαστό και γαλήνιο μωρό. Τα μαλλιά της έμοιαζαν να είχαν αγγίξει τη σελήνη και να έχουν κλέψει λίγη από την ασημόσκονή της. Το μυστηριώδες κοριτσάκι ονομάστηκε Καγκούια. Η πριγκίπισσα Καγκούια αποτελεί το κεντρικό πρόσωπο ενός Ιαπωνικού παραμυθιού του 10ου αιώνα. Θεωρείται μια από τις αρχαιότερες Ιαπωνικές ιστορίες και περιγράφει πως ο κηπουρός ανακάλυψε το κορίτσι με τα μαλλιά που «έλαμπαν σαν τη σελήνη».

Η Καγκούια χάρισε το όνομά της σε διάφορα σύγχρονα «παραμύθια». Ένα από αυτά, το πρώτο ιαπωνικό σκάφος που τίθεται σε τροχιά γύρω από το φεγγάρι. Το Κανγκούια εκτοξεύτηκε τον Σεπτέμβριο, ένα μήνα πριν από την πρώτη αποστολή της Κίνας στο φεγγάρι και λίγους μήνες πριν από το αντίστοιχο εγχείρημα της Ιαπωνίας τον Απρίλιο.

Το πρώτο ιαπωνικό σκάφος που τίθεται σε τροχιά γύρω από το φεγγάρι μετέδωσε το πρώτο πορτραίτο υψηλής ανάλυσης της Γης να ανατέλλει πάνω από τον ορίζοντα της Σελήνης. Οι φωτογραφίες ελήφθησαν στις 7 Νοεμβρίου από το σκάφος Καγκούια, το οποίο πραγματοποιεί τη λεπτομερέστερη μελέτη της σεληνιακής επιφάνειας από την εποχή των αμερικανικών αποστολών Apollo τη δεκαετία του '60.

Όπως αναφέρει το Reuters, η αλληλουχία των εικόνων τραβήχτηκε όταν το σκάφος βρισκόταν σε απόσταση 100 χλμ από τη σεληνιακή επιφάνεια. Το πάνω μέρος των εικόνων αντιστοιχεί στην πραγματικότητα με το νότο, όπως τον αντιλαμβανόμαστε τη Γη. Στην κορυφή της λαμπερής γαλάζιας σφαίρας διακρίνεται η λευκή κηλίδα της Ανταρκτικής, ενώ λίγο πιο κάτω φαίνεται το καφετί νησί της Αυστραλίας.
Η πρώτη φωτογραφία της Γης από το Διάστημα ελήφθη το 1959 από το αμερικανικό Explorer VI την ώρα που περνούσε πάνω από τον Ειρηνικό Ωκεανό.

Ένα παραμύθι είμαστε κι εμείς, ανάμεσα στα τόσα. Το θέμα είναι, όταν λες ένα παραμύθι, να το λες σωστά. Να τραβάει την προσοχή του ακροατή…και να του μένει και το δίδαγμα.

(πηγή: www.in.gr)

Χειμωνανθός

Αρκεί μόνο να κλείσω τα μάτια, να ακούσω τη βελούδινη φωνή, την Κρητική χροιά και όλες οι εικόνες που περίτεχνα εμφανίζονται στο βίντεο, περνάνε από τα κλειστά μου μάτια μπροστά.

Αρκεί μόνο να απλώσω το χέρι και να αισθανθώ το τρυφερό άγγιγμα από ένα μπουμπούκι που μόλις έσκασε, να το φέρω κοντά μου και χαθώ στη μυρωδιά του.

Αρκεί μόνο να απελευθερώσω το σώμα από επίγεια δεσμά και να βρεθώ στον αέρα, να ζητήσω φιλί στον ουρανό και να το πάρω.

"Τρεις φορές θα σε ρωτήσω αν υπήρξε μια φορά που ήσουν μόνη στο σκοτάδι κι ήμουνα παρηγοριά, τρεις φορές θα σε ρωτήσω πως το χρόνο σταματάς όταν έρχεσαι τα βράδια και στα μάτια με κοιτάς..."

Let the sunshine in...

Πολύ μαύρη-μαυρίλα πλάκωσε και δεν με αντέχω ούτε εγώ πλέον σε τούτο το μπλογκ!

Φόκους λοιπόν στα θετικά και αστεία που - φυσικά - συμβαίνουν στην καθημερινότητά μου, γιατί, άλλωστε, για μένα μιλάμε... Είναι δυνατόν;;;

Τι λέγαμε;;; Α, ναι!

Τα νέα σε τίτλους (αστειάκι):

Νέο Νο 1. Ταξίδι στην Κουμπαρούπολη ΣΚ και Σάββατο μεσημεράκι πίνουμε καφέ σε κεντρικό πεζόδρομο-καφετεριόδρομο. Ευάερη, ευήλια δεσποινίς ετών 22 (μαξ) μοιράζει ενημερωτικά βιβλιαράκια περί αντισύλληψης. Ενδιαφέρον, λέει η κουμπάρα, να πάρουμε ένα για την αδελφή μου, γιατί εμείς το έχουμε χάσει το παιχνίδι. Ασχολίαστο. (το τί έλεγε μέσα αυτό το φυλλάδιο, δεν θέλετε να ξέρετε, αλήθεια). ΠΛησιάζει επικινδύνως μια άλλη...δεσποινίς...ετών τουλάχιστον 80. Κούτσαινε κιόλας λίγο, ίσως γιατί το ένα πόδι ήταν...ξέρετε, μην τα λέμε και χρειαστεί να χτυπάμε και ξύλα. Ντε και σώνει, να τις δώσει βιβλιαράκι. Τώρα θα μου πεις, μπορεί να είχε κι εκείνη καμιά αδελφούλα...ξεχασμένη.... Όπως και να το πάρεις, η εικόνα ήταν τραγελαφική, καθώς το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό να βγαίνει δίπλα από το κεφάλι της κυρίας σαν σε bubble-thought είναι να αναρωτιέται τι κάνει λάθος τόοοοσα χρόνια..........

Νέο Νο 2. Επίσκεψη-φωτιά (ως συνήθως) σε γνωστό και αγαπημένο κομμωτήριο. Είναι από αυτές τις επισκέψεις που πας, κάθεσαι, σου κάνουν ό,τι είναι να σου κάνουν, και όταν πας στο ταμείο πρέπει να ξανασυστηθείς για να σου πουν πόσα χρωστάς. Ασχολίαστο. Εκεί που ο αγαπημένος μου κομμωτής το παίζει ψαλιδοχέρης πίσω από την πλάτη μου και το μόνο που διακρίνω είναι κατι τούφες να χορεύουν στον αέρα πριν αυτοκτονήσουν, κάτι ψαλίδια να μου κάνουν "τα" και να κρύβονται πάλι και (κυρίως) το βλέμμα του κομμωτή που είναι έτοιμος να .... τέλος πάντων, να καταφχαριστιέται το γεγονός ότι τον άφησα να κάνει αυτό που οραματίστηκε με το κεφάλι μου, τσουπ, πλησιάζει νεαρός εργαζόμενος, κατά τα λοιπά συμπαθέστατος και με καλό χέρι για λούσιμο. Η συζήτηση περί ανέμων και υδάτων καταλήγει στο γιατί τα τρίτα παιδιά κάθε οικογένειας είναι τα καλύτερα. Παράδειγμα, εκτός από μένα, ο συμπαθέστατος υπάλληλος, ο οποίος μας αναλύει πως κατόπιν έρευνας και βάσει ενός ερωτηματολογίου, ανακάλυψε ότι οι γονείς του τον συνέλαβαν 28η Οκτωβρίου. Και τελειώνει με την ατάκα... Η μάνα μου φαίνεται...δεν είπε ΟΧΙ! Τα σέβη μου. Κι ένα λουσιματάκι πληζ...

Νέο Νο 3. Εργάζομαι πυρετωδώς (σε παρακαλώ) στο γραφειάκι μου, η ώρα να φύγω πλησιάζει και ενώ λέω να αρχίσω να ετοιμάζομαι, μπαίνει μέσα κυρία να παραλάβει μετάφραση την οποία τις έχω κάνει εγώ. Χωρίς εκείνη να το ξέρει βέβαια. Αυτό και πολλά άλλα. Το έγγραφο προς μετάφραση: Απόφαση διαζυγίου από Αρχιεπισκοπή της Αμερικής. Θύματα, ο γιος της και αυτή! Το διαζύγιο, μεταξύ άλλων αναφέρει ότι και οι δύο είναι ελεύθεροι πλέον, ο δε σύζυγος από τον ΔΕΥΤΕΡΟ γάμο του, η δε σύζυγος από τον ΔΕΥΤΕΡΟ γάμο της. Όλα καλά, όλα ωραία, να ναι καλά τα παιδιά. Η κυρία - πονεμένη μάνα - διαβάζει το μετάφρασμα (ατσσσσσς) να δει μήπως παίζει κάνα λάθος στα στοιχεία. Και τσουπ, το βρίσκει το λάθος: Εδώ λέει για ΔΕΥΤΕΡΟ γάμο της νύφης μου, είναι λαθος, να το διορθώσετε. Μα κυρία μου, το έγγραφο λέει SECOND και για τους δύο. Μα...η νύφη μου δεν έχει κάνει δεύτερο γάμο! Θίνκ αγκέν. Λούφα (και παραλλαγή).......

Και εις άλλα με υγείαν λοιπόν... Stay tuned!

Τικ-τακ, τικ-τακ...

Κάθε μου μέρα...

Χαμογελάω

Περπατάω
Δακρύζω

Γράφω

Πίνω

Καπνίζω

Μιλάω

Γελάω με την καρδιά μου

Νιώθω τον κόμπο να ανεβαίνει στον λαιμό

Κλαίω με λυγμούς

Παίζω

Βαριανασαίνω

Ταξιδεύω

Μονολογώ

Πήζω

Πιάνομαι

Πονοκεφαλιάζω

Κοιτάω τον ουρανό

Κοιτώ τα μάτια σου

Σε κοιτώ να κοιμάσαι, να ονειρεύεσαι και να γελάς

Αγκαλιάζω

Τρέχω

Κάθομαι

Διαβάζω

Και αυτά φαντάζουν λίγα. Είναι αυτά και άλλα τόσα. Και όλα παίρνουν μορφή και προσπαθούν να χωθούν μέσα στο κεφάλι, σαν ηλιακτίδες που τρυπάνε τα στόρια και μπαίνουν αχνά στο δωμάτιο.

Να μην ξεχάσω....

"Και μια βραδιά στην Μπούρμα ή στην Μπατάβια

Στα μάτια μιας Ινδής που θα χορέψει

Γυμνή στα 17 στιλέτα ανάμεσα

θα δείτε την Γκρέτα να επιστρέψει..."

One moment in time

Μια στιγμή. Κάποια δεύτερα. Τόσο χρειάζεται για να / Each day I live

αλλάξει η ζωή ενός ανθρώπου. / I want to be a day to give the best of me

Ένα ναι. Ένα όχι. Μια ματιά. Μια τόση δα / I'm only one, but not alone

στιγμούλα. Ποτέ δεν ξέρεις ότι αλλάζει / My finest day is yet unknown

η ζωή σου εκείνη τη στιγμή. Εκείνη / I broke my heart for every gain

όμως το ήξερε, απ'τη στιγμή που / To taste the sweet, I faced the pain

της συνέβη. Από εκείνο το δευτερόλεπτο. / I rise and fall,

Ένας απρόσεκτος οδηγός κ η / Yet through it all this much remains

βόλταμε τη δανεισμένη μηχανή του φίλου / I want one moment in time

έγινε εφιάλτης. Εκείνος, όσο / When I'm more than I thought I could be

κι αν θα το ήθελε να είναι στην θέση της, δεν / When all of my dreams

μπόρεσε να την σταματήσει, να την κρατήσει / Are a heart beat away

ασφαλή. Το σώμα της έγινε ένα με / And the answers are all up to me

την άσφαλτο, σε μια βίαια σύγκρουση. / Give me one moment in time

Ούτε που θυμάται πόσα μέτρα μέτρησε. / When I'm racing with destiny

Σε μια στιγμή μέσα. Όλα έγιναν τόσο / Then in that one moment of time

γρήγορα. Η μανία της καυτής ασφάλτου / I will feel, I will feel eternity

στόχευσε το πρόσωπό της. / I've lived to be the very best

Και μακροπρόθεσμα, την ψυχή της. / I want it all, no time for less

Η μοίρα τραβούσε την αγαπημένη της κοντά της, / I've laid the plans

χωρίς εκείνη να το έχει μάθει, / Now lay the chance here in my hands

αφού κανείς δεν βρήκε τη δύναμη / Give me one moment in time

να το πει. Μόνο όταν πήρε / When I'm more than I thought I could be

να της πει ότι πάει για έκπληξη, πάγωσε / When all of my dreams

ολόκληρη. Στο νοσοκομείο την προετοίμασαν. / Are a heart beat away

Την εκλιπαρούσαν να μη λυγίσει σαν / And the answers are all up to me

την δει, γιατί θα την τσάκιζε. / Give me one moment in time

Αυτό έκανε. Μπήκε ως έκπληξη / When I'm racing with destiny

–άλλωστε, αυτό θα έκανε εξαρχής../ Then in that one moment of time

Η εικόνα θα μείνει για πάντα χαραγμένη / I will feel, I will feel eternity

στο μυαλό τους. Δεν μίλησαν. / You're a winner for a lifetime

Μιλούσε η απελπισία, η οργή,/ If you seize that one moment in time

το πλάκωμα , ο λυγμός, ο κόμπος στο λαιμό. / Make it shine

Η ζωή δίνει μαθήματα κακίας στις πιο δύσκολες στιγμές ενός ανθρώπου. Ο καθρέπτης στο μπάνιο ήταν καλυμμένος, κατόπιν εντολής ιατρού, για ευνόητους λόγους. Μόνο η κακία ενός ανθρώπου θα μπορούσε να αφαιρέσει το κάλυμμα εν αγνοία όλων και να της επιτρέψει να αντικρίσει τον εαυτό της στον καθρέπτη. Αν είχα μπροστά μου αυτό το άτομο, θα το σκότωνα με τα ίδια μου τα χέρια. Και η εικόνα αποτυπώθηκε για πάντα μέσα της. Καλά κρυμμένη…

Αν θα μπορούσα κάτι να άλλαζα, θα άλλαζα αυτή τη στιγμή του κακού για σένα, γλυκιά μου.

Οι εντιμότατοι φίλοι μου

Ή αλλιώς, Φίλοι: Θεωρίες & Πράξη

Το γνωστό ρητό λέει: Πες μου τους φίλους σου να σου πω ποιός είσαι... Αν πιστεύεις στην μοναδικότητα του καθενός, τότε άλλαξε παράγραφο. Η αλήθεια είναι πως δεν υπάρχει κανόνας. Δεν παίζει το "εγώ είμαι τρελή, όλοι μου οι φίλοι θα είναι τρελοί", καθότι σε αυτή τη ζωή τα ετερώνυμα έλκονται, επομένως μας ελκύει και το διαφορετικό, το θέλουμε, το εξετάζουμε, κολλάμε είτε επειδή νομίζουμε ότι μπορούμε να μάθουμε από αυτό είτε επειδή νομίζουμε ότι μπορούμε να το αλλάξουμε και να το φέρουμε στα νερά μας. Ψευδαισθήσεις και οι δύο, αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση.

Τι λέγαμε; Α, ναι... Υπάρχει η θεωρία ότι τους φίλους μας τους θεωρούμε όμορφους. Όμορφους ανθρώπους, όμορφα πλάσματα. (εδώ κάπου χώνεται και η πολύ λεπτή γραμμή μεταξύ φίλου και καρυο-φίλου.... πόσο εύκολα μπορείς να μοιραστείς πιο "φιλικές στιγμές", κ.ο.κ. Σε αυτή την κατηγορία εντάσσεται και η "δεν-υπάρχει-φιλία-μεταξύ-ατόμων-διαφορετικού-φύλου" θεωρία. Αναρωτιέμαι αν θα μπορούσαμε να εντάξουμε και την "δεν-υπάρχει-φιλία-μεταξύ-ατόμων-ιδίου-φύλου" θεωρία ή αν θα παρεξηγηθούμε και δεν θα το επιθυμούσαμε αυτό καθόλου) Η θεωρία των όμορφων φίλων βασίζεται στο γεγονός ότι οι φίλοι μας είναι άτομα που μας περιτριγυρίζουν καθημερινά και αδιαλείπτως, του κοιτάμε κατάματα, τους λέμε τον πόνο μας, ακούμε τον δικό τους, γελάμε μαζί τους, πάμε εκδρομές μαζί τους, βγαίνουμε και τα σπάμε μαζί τους, οπότε, θέλοντας και μη, συνηθίζουμε την φάτσα τους και μας αρέσει. Αν η φάτσα τους μας έβγαζε αποστροφή, τότε θα είχαμε σοβαρό προσωπικό πρόβλημα που κάποιοι κακοπροαίρετοι θα ονόμαζαν "μαζοχισμό".

Αρκετά με τη θεωρία, ας περάσουμε στην πράξη. Εκεί έχει πολύ θέμα το θέμα. Η φιλία είναι μια από τις δυσκολότερες ίσως διαπροσωπικές σχέσεις του ανθρώπου. Μπορεί να μην απειλείται από απόλυση ή παραίτηση σε στενά οικονομικά πλαίσια (επαγγελματικές σχέσεις), μπορεί να μην υπάρχει τσακωμός γιατί κοιτάς μιαν άλλη-έναν άλλο (ερωτικές σχέσεις), που λέει ο λόγος, μπορεί να μην δικαιολογείσαι συνεχώς από το ρητό πως δεν τους επέλεξες αλλά σου κάτσανε (οικογενειακές σχέσεις), αλλά, από την άλλη, δεν έχει γραπτούς κανόνες να σε προστατεύουν αν ο άλλος σου επιβάλλει το δικό του (επαγγελματικές σχέσεις), δεν υπάρχει το σεξ της συμφιλίωσης (ερωτικές σχέσεις) (βασικόοο) και δεν διέπεσαι από το αίσθημα του οικογενειακού αλάνθαστου προκειμένου να συγχωρήσεις καταστάσεις και συμπεριφορές.

Ανάσα.

Η δική μου η πράξη μπορεί να συσχετιστεί άνετα με κάποια ασθένεια, καθότι οι προσδιορισμοί που μου έρχονται στο μυαλό πρώτοι-πρώτοι είναι "παροδική" και "κολλητική".... Παροδικούς φίλους, είχα πολλούς. Κάποιοι πέρασαν και δεν άγγιξαν, κάποιοι πέρασαν και αγγιξαν πολύ περισσότερο από αυτό που τους πρέπει. Κολλητικούς φίλους προφανώς και εννοώ τις επονομαζόμενες "μακροχρόνιες σχέσεις", αυτούς που αντέχουν στο χρόνο και ομολογουμένως δοκιμάζονται από λογής-λογής καινούργια φάρμακα που μοναδικό σκοπό έχουν να καταπολεμήσουν την ασθένεια. Υπάρχουν βέβαια και οι "νέες" φιλίες (νατη πάλι η αρρώστια), οι οποίες είτε θα καταλήξουν σε ίωση είτε θα καταλήξουν σε περαστικά δέκατα λόγω ψυχολογικής κούρασης.

Που θέλω να καταλήξω. (έλα μου ντες)
Θέλω να καταλήξω στο ότι, όλοι, μα όλοι, περαστικοί, μόνιμοι τρόφιμοι, κολλητικοί και δέκατα, χαρακτηρίζονται και από μια (τουλάχιστον) καλή ανάμνηση. Οι μόνιμοι είναι φυσικό κι επόμενο να έχουν πλούσια βιβλιογραφία, αυτό όμως δεν αφαιρεί το δικαίωμα να ξεχωρίζεις κάποια καλή στιγμή. Για να θυμηθώ...

Η Λ. να χορεύει "Big in Japan" σαν δεκαπεντάχρονο παιδί στην εφηβεία που μάχεται κατά της παιδικής πορνείας, ο Κ. να σταματάει στη μέση του δρόμου, να βγαίνει από το αμάξι, να αρπάζει ένα υποτιθέμενο τριαντάφυλλο στο στόμα και να χορεύει με την καλή του τανγκό στον ρυθμό του Αρώματος Γυναίκας, η Θ. να κατεβάζει το παράθυρο του αυτοκινήτου, χαράματα και λιώμα, στην επιστροφή από το μπάτσελορ πάρτυ της και να φωνάζει στο κατάστημα επίπλων στην Βουλιαγμένης να βγάλουνε επιτέλους την κρεββατοκάμαρά της από την βιτρίνα, η Μ. να λέει απλά "πες το κανονικά τώρα", η Σ. να αναρωτιέται αν δεν ντρέπονται οι γειτόνοι του δευτέρου που ακούγονται τόσο πολύ την ώρα του... "μπουμ-μπουμ", ο Κ. να πέφτει από την καρέκλα του από τα γέλια παίζοντας ταμπού, μόνο και μόνο αντικρύζοντας την κάρτα με την λέξη "κομμωτήριο", ο Κ. να πετάγεται και να απαντά ΟΥΛΟΝ όταν η γλώσσα της συμφοιτήτριάς του άλλαξε το Χιούστον με Χούστον, η Κ. να οργιάζει όταν μαθαίνει πως ΚΑΙ η τάδε παντρεύεται πριν από εκείνη, ο Β. να ψελλίζει "σκατά" πριν σκύψει να την φιλήσει, η Ε. να κυνηγάει την Μ. που έχει τσακωθεί με τον Α. και η βροχή να πέφτει, η Τ. να εξομολογείται μέσα στο λιώμα της "καλά, στραβός είναι ο μαλάκας και δεν βλέπει τι γίνεται μπροστά του", ο Ε. να έχει ανέβει πάνω στο τραπέζι να χορέψει και, χάνοντας την ισορροπία του να πέφτει στον αέρα στην αγκαλιά του Α., η Σ. να επιδεικνύει το σλιπάκι της, το οποίο (λίγο-πολύ) λέει I am Cool και μόλις της έχουν πει να μην χαίρεται που είναι κρυόκωλη, ο Γ. να πετάει ποτήρια πίσω από την πλάτη του με κλειστά τα μάτια, η Γ. να κατεβάζει μονορούφι όλο το ποτό που είχε πάρει για να κεράσει τον Ε. καθώς τον βλέπει να φεύγει αγκαλιά με την Β., η Ο. να μην μπορεί να σταματήσει το σπαστικό γέλιο που την έχει πιάσει 7 η ώρα το πρωί μέσα σε ένα βαγόνι τρένου όπου όλοι προσπαθούν να κοιμηθούν, ο Μ. να λέει στην Γ. ότι με αυτό το κούρεμα του θυμίζει γαλλίδα ακριβοπληρωμένη πουτάνα, ο Β. να σηκώνεται μέσα σε μπαράκι και να χορεύει "Dancing queen" με νάζι και σκέρτσο, αφήνοντας τον περίγυρο να τον κοιτάει εμβρόντητος....

Και πόσα ακόμα. Να στε καλά, εσείς που δεν ξέρω που βρίσκεστε. Κι εσείς οι άλλοι, ακόμα καλύτερα.

Ο δρόμος, ο πόνος κι ο χρόνος

Πως βλέπει ο καθένας μας να ξετυλίγεται το μέλλον του μπροστά στα κλειστά του μάτια;

Και πως αυτό ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα;;

Ή στα όνειρά του;


Πικρό το βράδυ σκυθρωπό, αργεί να ξημερώσει

στο σπίτι μέσα το κλειστό

ερημιά έχει φυτρώσει

Με πνίγει τούτη η σιωπή

τούτη η στενοχώρια

στο δρόμο να 'χουνε γιορτή

κι εμείς να ζούμε χώρια

Αυτό το βράδυ δεν μπορώ, γωνιά να βρω ν' αράξω

στο δρόμο τον ερημικό

να βγω και να φωνάξω

------------------------

---------------------

---------------------------

Υπάρχει μια αγάπη και ένας δρόμος που παίζουν με τη ζωή μου εδώ και 9 χρόνια. Φαινομενικά και στην αρχική τους υπόσταση, δεν είχαν καμία σχέση μεταξύ τους. Την αγάπη, την άφησα πίσω μου για να ανασάνω από το τέλμα στο οποίο πίστευα πως είχα πέσει εξαιτίας της. Τον δρόμο, τον άφησα πίσω μου, για να προλάβω να ανασάνω, τότε που πίστευα πως μπορούσα ξανά. Η αγάπη ξαναβρέθηκε μπροστά μου. Μόνο που αυτή τη φορά, ήρθε να γίνει ανάσα μου. Κι ο δρόμος ξαναβρέθηκε στο διάβα μου, για να μου φουσκώσει τα πνευμόνια. Η αγάπη και ο δρόμος, αυτή τη φορά, στέκονται απέναντι, με έχουν βάλει στη μέση, και περιμένουν και οι δύο.

Πόσες φορές σου συγχωρείται να γυρίσεις την πλάτη σε κάτι που έρχεται και ξανάρχεται μπροστά σου;;;

Και μόνο με την ιδέα μουδιάζω....

ΤΙΡΙΝΙΝΗ...

- Ρε παιδιά, σας μυρίζει τιρινίνη;;;;
102-101
- Ρε παιδιά, σίγουρα δεν σας μυρίζει τιρινίνη;;;
103-101

Ρώταγε και ξαναρώταγε ο Αργύρης και απάντηση δεν έπαιρνε.
4'' μετά, ολόκληρο το στάδιο μύριζε τιρινίνη.

And maybe we' ll come back, to earth, who can tell?

Το ίδιο ερώτημα βασάνιζε τον Διαμαντίδη και τον Παπαλουκά κάμποσα χρόνια μετά. Τότε βέβαια μύριζε από νωρίς. Από πριν μπούνε στο γήπεδο...

I guess there is no one to blame, we're leaving ground, will things ever be the same again?

Οι κακές οι γλώσσες λένε ότι επειδή μάθανε τον τρόπο που παίζει η Εθνική μας, πλέον είναι δύσκολο να επικρατήσει. Μπα; Μαθαίνεται η "ψυχή";;; Μαθαίνεται το "μεράκι";;; Μαθαίνεται το "το λέει η καρδιά τους";;; Εντάξει, πάω πάσο. Δεν μπορεί να κερδίζουμε πάντα, δεν θα είχε και πλάκα. Από την άλλη όμως, δεν μπορούμε να ακυρώνουμε μια πορεία, απλά και μόνο επειδή κάποια στιγμή αναγκαστικά και αναπόφευκτα θα παρεκκλίνει. Αν και κάτι μου λέει πως δεν θα το βάλουν κάτω τόσο εύκολα, σε πείσμα όλων.

Μπορεί ο Παπαλουκάς να μην έχει καλή απόδοση σε όλη τη διοργάνωση, μπορεί ο Σπανούλης να μην έχει την ευστοχία που μας έχει συνηθίσει έξω από τα 6.25, μπορεί ο Παπαδόπουλος να δυσκολεύεται λιγάκι να επικρατήσει στα ριμπάουντ. Ή τουλάχιστον, αυτά να είναι τα μοναδικά σχόλια που ακούγονται αριστερά-δεξιά. Ο "δράκος" όμως παραμονεύει. Και όταν τσαντίζεις έναν δράκο, ανοίγει το στόμα του και πετάει φωτιές. Ο Παναγιώτης Γιαννάκης μέσα από το στόμα του βγάζει παίχτες χωρίς φόβο και με πολύ πάθος.

We're heading for venus and still we stand tall, cause maybe they've seen us and welcome us all...

"Σε λίγο πάμε για προπόνηση, οπότε πρέπει να σας αφήσουμε.
Να πιστεύετε σε αυτήν την εθνική!"

Καλή τύχη παιδιά...

Από δω παν' κι άλλοι!

Βρίσκομαι σε ένα στάδιο. Δεν έχει πολύ κόσμο, και από αυτούς που είναι μέσα, δεν παρακολουθούν όλοι. Μερικοί πιστεύουν ότι γνωρίζουν το αποτέλεσμα, ακριβώς επειδή αυτό θα ήθελαν να γίνει. Άλλοι παρακολουθούν με αγωνία, γιατί δεν έχουν ιδέα τι θα γίνει και αν θα συμβεί αυτό που προτιμούν.

Είμαι στην σειρά εκκίνησης. Κοιτάω δίπλα μου, και βλέπω να είναι στη σειρά μαζί μου αποφάσεις, αποτελέσματα, προσωπικοί φόβοι, αγάπες, σπίτια. Και ακούω τον ήχο της εκκίνησης. Και δεν του δίνω καμία σημασία. Λες και δεν τον άκουσα. Και κλείνω τα μάτια. Όταν τα ξανανοίγω, είμαι στο ίδιο ακριβώς σημείο. Μόνο που ο αγώνας έχει ξεκινήσει κανονικά, λες και το συνειδητοποιώ εκείνη ακριβώς τη στιγμή. Και λέω να κάνω ένα βήμα. Αλλά δεν μπορώ. Σύγχυση επικρατεί στο κεφάλι μου και δεν ξέρω αν πρέπει να το κάνω εμπρός ή πίσω. Και κάνω ένα-δυο, άτακτα, στα πλαϊνά. Και επανέρχομαι στη θέση μου, γιατί όλα τα άλλα που μέχρι πρότινος ήταν δίπλα μου, τώρα τρέχουν κανονικά στο στάδιο. Και φοβάμαι μην πέσουν πάνω μου. Και τα κοιτάω να περνάνε δίπλα μου, άλλα πιο γρήγορα, άλλα πιο αργά, απαθής μέσα στην τρικυμία μου. Και ενώ θα έπρεπε να προπορεύομαι αυτών και να τους δίνω και πορεία, τα βλέπω να έχουν πάρει τον δρόμο τους και να πασχίζουν για την πρωτιά. Και ξάφνου όλα μοιάζουν τόσο λογικά...

Το Σπίτι βάζει τρικλοποδιές στην Απόφαση ευνοώντας την Αγάπη. Η Αγάπη έχει ξεχαστεί με τους Προσωπικούς Φόβους και προχωρεί με αργούς ρυθμούς, χωρίς να δίνει σημασία στην εύνοια του Σπιτιού. Το Αποτέλεσμα, νικητής του πρώτου γύρου, τρέχει αγέρωχο, σίγουρο για την νίκη του. Κι εγώ εκεί. Και περνάνε δίπλα μου, δίνοντάς μου ελάχιστη σημασία. Και τα κοιτάω ξανά και ξανά, προσπαθώντας να πιαστώ από κάποιο και να ξεκουνήσω. Και απορώ. Ο κόσμος έχει αρχίζει και φωνάζει. Μου φωνάζει, μπας και με ξυπνήσει. Τους παρατηρώ. Δεν φωνάζουν όλοι. Μερικοί με κοιτάνε υπομονετικά. Ίσως πιστεύουν πως θα αρχίσω κάποια στιγμή να τρέχω. Ή ό,τι δεν χρειάζεται να τρέξω καν...

Και ο αγώνας συνεχίζεται. Δεν έχει τελειώσει ακόμα. Το μόνο που μοιάζει να αλλάζει στην εικόνα αυτή είναι ότι ξυπνάει το μυαλό.

Τι πειράζει που είμαστε σε αγώνα δρόμου και θα αρχίσουμε τα άλματα;;; Σκοπός είναι να αγωνιστούμε. Και είμαι σίγουρη πως όποιος και να νικήσει, θα το αξίζει...

...

Κάποιοι διαδηλώνουν με φωνές και συνθήματα, άλλοι με πανό και ξύλο...

Άλλοι στέκονται βουβοί...

(ας με συγχωρέσει ο νεαρός για την χρήση προσωπικών δεδομένων)

Τι τίτλο να βάλω;;;

Χτες το βράδυ άκουσα μια κυρία να λέει, κοιτώντας στοργικά ένα παιδί 1 μηνός να έχει αποκοιμηθεί στο καροτσάκι του, ότι αυτό που ίσως να διαχωρίζει τα παιδιά από τους μεγάλους, είναι το πως σκέφτονται και το τι σκέφτονται. Εκεί κάπου άρχισα κι εγώ να σκέφτομαι ότι πολύ θα ήθελα να μπορώ να μην σκέφτομαι, κάποιες στιγμές, επιλεκτικά, και για συγκεκριμένα θέματα.

Έχω γυρίσει μετά από 3 βδομάδες άδεια. Πέρασα ωραίες στιγμές, πέρασα πολύ ωραίες στιγμές, πέρασα δύσκολες φάσεις, περίεργες, πρωτόγνωρες, γέλασα πολύ, έκλαψα αρκετά. Γενικά, οι διακοπές είχαν από όλα και από λίγο.

Αυτό που έρχομαι να αναγνωρίσω στο είναι μου σήμερα είναι ότι τρομάζω. Τρομάζω με το χάος που επικρατεί για πρώτη φορά μέσα μου. Ε, ναι, λοιπόν, χάος. Και δεν σηκώνω κουβέντα περί αυτού. Το παραδέχομαι. Μου συμβαίνουν απίστευτα όμορφα πράγματα, πραγματικά αξιοζήλευτα. Αξιοζήλευτα αλλά τόσο αντικρουόμενα, που δεν πάει το μυαλό σου! Στο τσακ είμαι να αρχίσω να μιλάω με το άλλο μισό διχασμένο κομμάτι του εαυτού μου. Εσύ τι λες; Ποιά από τις 2 μας θα επικρατήσει;;;;; Για να σε δω τώρα!!! (και άλλα τέτοια ψυχεδελικά, αφιερωμένα στον φίλτατο)

Αλλάζω κατηγορία. Θα σας μιλήσω για τις διακοπές μου.

Εκεί που σας έριξα, τσοουυυπ. Φύγαμε. Τι έμαθα φέτος στις διακοπές μου????

Το ήξερες εσύ, Λάμπη:

1. Ότι δεν πρέπει να λες ποτέ; Καλά, αυτό το ήξερα, απλά το εμπέδωσα.

2. Ότι η επανάσταση είναι μια διαδικασία που θέλει πολύ λεπτούς χειρισμούς και ότι την κάνεις συνήθως την χειρότερη στιγμή; Τότε που δεν έχεις εναλλακτικούς τρόπους αντίδρασης. Κι αν σου κάτσει;;;;;

3. Ότι το καλύτερο μπάνιο το κάνεις πέντε λεπτά πριν αποφασίσεις να φύγεις από την παραλία;;;;;

4. Ότι όταν πίνεις ρακές, τα τσίπουρα κάνουν φοβερό μεθύσι;;;;

5. Ότι έχει παρατηρηθεί τώρα τελευταία το φαινόμενο οι σερβιτόρες που εργάζονται στην Αμοργό να πηγαίνουν όλο και συχνότερα για ψάρεμα;;;;

6. Ότι αν σου πιάσουν την "μάνα" στο τάβλι, ακολουθούν διάφορα οπτικοακουστικά εφέ, ακόμα κι όταν τα μέσα δεν το επιτρέπουν;;;

7. Ότι τα νησιώτικα δεν σου κολλάνε στο κεφάλι και δεν σε ενοχλούν όταν έχεις καταναλώσει το 1/3 της συνολικής διαθέσιμης ποσότητας ρακόμελου ενός νησιού;;;

8. Ότι ο άλλος που έχει καταναλώσει το 1/5 των εναπομείνοντων 2/3 της συνολικής διαθέσιμης ποσότητας του ως άνω υγρού, είναι λογικό να μην μπορεί να αντέξει να σε κουβαλήσει σπίτι, όσο κι αν θα το ήθελε, και δη εφόσον δεν μπορούσε ούτε και προ της ρακοκατανάλωσης;;;;

9. Ότι η απαρχή του μότο "μανίτσα μου" έχει τις ρίζες της 8 έτη (φωτός) πριν και ξεκίνησε από πολυλατρεμένο πρόσωπο;;;

10. Ότι η Αμοργός έχει 2 νεκροταφεία;;; (ομολογώ πως ήξερα μόνο ένα)

11. Ότι όταν παίζεις κοκορομαχίες, αυτοί τελικά που παλεύουν περισσότερο είναι οι κάτω;;;

12. Ότι η δραμαμίνη θα μπορούσε άνετα να χρησιμοποιηθεί ως όπλο κατά της γκρίνιας, ως σύμμαχος υπέρ του κέρατου και ως (ένδικο) μέσο να αποσπάσεις πληροφορίες ή υποσχέσεις;;;

13. Ότι η Άνδρος είναι τεράστιο νησί;;;

14. Ότι μερικά παιδάκια είναι πολύ μπροστά στις στιχομυθίες τους και ιδιαιτέρως όταν τους λένε, "Καλά είμαι κι εγώ, Βασιλάκη μου";;;;;;;;

15. Ότι η οδήγηση είναι σαν τη σχέση με μια γυναίκα;;; Όταν έχεις εσύ μια, εγώ σου λέω πως να την πηδήξεις. Εάν βρεθώ στην θέση σου και την έχω εγώ, τότε θα μου λες εσύ πως να την πηδήξω. Ακόμα κι αν η χρονική διάρκεια ανάμεσα στα 2 αυτά είναι ένα δυωράκι, μαξ....

16. Ότι τα "ντάρι" είναι μικρά χνουδωτά όντα που ζουν και δρουν στην υποσαχάρια Αφρική, ενώ περνούν κατά κύριο λόγο τις διακοπές τους σε μια συγκεκριμένη παραλία της Αιγιάλης;;;

17. Ότι τα νησιώτικα τραγούδια πάντα κρύβουν υπονοούμενα; Μερικά, δε, έχουν σαφείς αναφορές στο σεξ και σε ένα σπάνιο είδος πουλιών, τους "idonoblepsius glarus".

18. Πως οι κολλητοί σου, ακόμα κι αν έχεις έναν χρόνο να τους δεις, σου αρκεί μια ματιά για να πεις πολλά; Αρκεί μόνο μια λέξη για να σου πουν το αγαπημένο σου τραγούδι, αρκεί ένα βλέμμα για να διαβάσουν τα νέα σου, αρκεί ένα δάκρυ για να τους πεις πόσο σου λείπουν...

19. Ότι ο Νταλάρας είχε δίκιο που έλεγε ότι ερωτευμένα πουλιά και ψάρια κολυμπάνε στον ουρανό; Ξέρεις πόσες τσιπούρες πέταγαν στην Αμοργό;;;;;

.........Θα μπορούσα να γράφω με τις ώρες. Έχω μπόλικα να πω ακόμα. Δεν έχω καν αναφερθεί στους σύγχρονους Νέρωνες. Ίσως ακολουθήσει και μέρος δεύτερο. Ίσως και όχι. Θα εξαρτηθεί. Γενικά, να ξέρετε ότι θα ακολουθούν περίεργα ποστς. Ποστς αντιπερισπασμού.

Γιατί εκείνες οι φιλενάδες για τις οποίες σας είχα μιλήσει κάποτε, η Κλωθώ, η Λάχεση και η Άτροπος, έχουν ΞΕΛΥΣΣΑΞΕΙ με την πάρτη μου...............

Λίγο ακόμα, μοναχά...

Ελευθερία χωρίς αγάπη, φως μου, είναι ποτάμι χωρίς νερό. Έτσι λέει ένας γνωστός μου. Ο ίδιος άνθρωπος λέει γενικά κάτι πετυχημένα και, καλώς ή κακώς, στην παρούσα φάση μου, όλα κολλάνε (κι όλα σ'αγαπάνε επίσης).

Το θερμόμετρο έξω πρέπει να δείχνει γύρω στους 40, as we write. Το θερμόμετρο πάνω μου λέει...μισό, να το βγάλω...37,2. Τέλεια. Θα συγχρονιστούμε, που θα πάει. Αν εξαιρέσεις το γεγονός ότι δεν έχω αρρωστήσει όλο τον χειμώνα και έχω συνάχι στο κατακαλόκαιρο, ίσως να έχεις δίκιο που μου λες ότι είναι ψυχοσωματικό. Αλλά, επειδή με ξέρεις, δεν θα κάτσω ούτε να το αναλύσω ούτε να παραπονεθώ. Άσε που δεν πρέπει να λέμε κι ότι δεν είμαστε καλά. (χιχιχ)


Και συνεχίζω. Το τελευταίο διάστημα αισθάνομαι ότι προετοιμάζομαι... Έζησα 2 σκηνικά που, ναι μεν, δεν είναι καθόλου περίεργα για μένα, από την άλλη, μου φάνηκαν λες και είχα κάτι χρόνια να ζήσω παρόμοια σκηνικά. Ή απλά, μπορεί εγώ να το έψαξα λίγο παραπάνω... Που ήσουνα φως μου, που ήσουναααα τόσα χρόνια.....

Σκηνικό 1.
Beach bar. Ποτά. Σφηνάκια. Καλή μουσική. Μαγιουδάκι. Κάτι νερά να σου πετάνε επειδή σε είδαν στεγνό. Πολύ γέλιο. Πολλές ώρες. Μια χαρά... Κι αν το καλοσκεφτείς, εγώ ήμουν σε μειονεκτική θέση, σε σχέση με τους υπόλοιπους. Αλλά πέρασα φοβερά. Λες και το μυαλό το είχε φτιάξει τόσο όμορφα, που είχε αποκοπεί από την πραγματικότητα, είχε ξεχάσει έγνοιες, ασχολίες, πάθη, λάθη, και όλα αυτά τα ωραία. Μόνο τα καράβια μου δεν έκαψα. Κι έλεγα, κάτι ξέχασα.

Σκηνικό 2.
Σάββατο βράδυ. Σχετικά μεγάλη κούραση, λόγω οικογενειακών και φιλικών υποχρεώσεων (αυτό το υποχρεώσεων, πολύ με πλήγωσε, να το ξέρεις...)!!! Διάθεση, περιορισμένης ευθύνης. Ανάγκα, και Θεοί πείθονται. Λέγαμε την επόμενη ότι η κούραση και η διάθεση μπορούν να ελεγχθούν εφόσον υπάρχουν τα σωστά υλικά. Το σωστό φορεματάκι, το σωστό παπουτσάκι, το σωστό χαμογελάκι, και πάμε... Λίγο που δεν είχε κίνηση, λίγο που το μαγαζί με ενθουσίασε, λίγο που κάτι πήγαινε να φυσήξει, αλλά μπα, λίγο η καταπληκτική ατμόσφαιρα και η μουσική, αυτό ήταν. Μέχρι τελικής πτώσης. Είχα πολύ καιρό να γυρίσω μέρα σπίτι μου. Είχα καιρό να βγάλω από μέσα μου την ένταση με τόσο δημιουργικό τρόπο, χορεύοντας.


Έκανα φασίνα το ΣΚ, σας το πα; Πήρα τη σκούπα, τα μάζεψα όλα, τα έβαλα όπως-όπως στο πίσω μέρος του μυαλού μου, για όσο κρατηθούν εκεί. Σας το πα;;;;





Μετρώ τις μέρες
Μετρώ τις ώρες


Μετρώ τα κύματα...





Καλό καλοκαίρι παίδες, να περάσετε καλά. Κι εμείς καλύτερα....!!!!!!!!!

Του φευγιού μου όνειρα

Αν ήτανε το έδαφός σου πρόσφορο, θα σου 'φτιαχνα μια πίστα από φώσφορο
με δώδεκα διαδρόμους, δώδεκα τρόμους,
με βύσματα κι εντάσεις φορητές, με πείσματα κι αεροπειρατές

Aν ήτανε η αγκαλιά σου όαση, θα σου 'φερνα δισκάκια για ακρόαση,
στο λίκνισμα της άμμου στάλα η καρδιά μου
κι η διψασμένη μου ψυχή στρατός
και πάνω της ζωής ο αετός

Όνειρα - όνειρα
φλόγες μακρινές μου
Του φευγιού μου όνειρα
κι άγνωστες φωνές μου

Κοιμήσου εσύ κι εγώ θα ονειρεύομαι, σαν ήσυχος θεός θα εκπορεύομαι,
απ΄τ΄άσπρο σου το χιόνι δίχως σεντόνι, στα νύχια του κακού τη νύχτα αυτή
κι ο θάνατος λυπάται να κρυφτεί

(το άσμα εδώ)
----------------------------------------------------------------------------------

Τρία λεπτά τραγούδι, τρία λεπτά μοναξιά, ένα μυαλό πιγμένο και σιχτιριασμένο, αρκούν να φέρουν δάκρυα στα μάτια;

Το Σάββατο το βράδυ είδα ένα πολύ περίεργο όνειρο. Ήμασταν οικογενειακώς σε ένα νησί. Είχα τσακωθεί με ένα μέλος της οικογένειάς μου και ήθελα να σηκωθώ να φύγω. Την έξοδο (κινδύνου;) τη βρήκα στα καταγάλανα και ήρεμα νερά του νησιού. Έπεφτα, κολυμπούσα, ανέβαινα σε βαρκούλες, χαιρετούσα τους βαρκάρηδες, ξανάπεφτα στην θάλασσα. Δεν ήμουν χαρούμενη. Δεν ένιωθα το σώμα μου βαρύ, τα ρούχα μου βρεγμένα. Άκουγα τις φωνές της οικογένειάς μου να με ψάχνουν. Και τους χαιρετούσα από μακριά.

Αν πέφτεις στη θάλασσα για να κολυμπήσεις θα μπλεχτείς σε μια άσχημη υπόθεση χωρίς να υπάρχει λόγος. Λέει ο ονειροκρίτης.....

Και είχε απόλυτο δίκιο. Προσπαθώντας να βοηθήσω, μπήκα στη μέση. Αλλά ξέσπασα τόσο πολύ, τόσο αδικαιολόγητα πολύ. Εκ των υστέρων, προσπαθούσα να σκεφτώ το γιατί. Και ήρθε ένα τραγούδι να μου απαντήσει.

Του φευγιού μου τα όνειρα κάποτε ήταν ποθητά αλλά μακρινά.

Τώρα που είναι τόσο κοντινά, δεν ξέρω αν είναι και ποθητά.

Γιατί να γίνει έτσι;;;;;;

Μαγεία

(για πλήρη εικόνα, κατεβάστε το τραγούδι πρώτα. Αρχίστε να διαβάζετε καθώς παίζει...)

Η μέρα ήταν ζεστή, με ένα ελαφρό αεράκι να σε δροσίζει, ό,τι πρέπει δηλαδή. Εμείς γυρίζαμε από την παραλία. Το μέρος γνωστό και πολυδοξασμένο. Η διαδρομή, απολαυστική. Η παρέα, πρωτότυπη, αλλά δεμένη λες και υπήρχε χρόνια υπό αυτή τη σύνθεση. Το ηλιοβασίλεμα, έτοιμο να εντυπωσιάσει τον κόσμο που το αντίκρυζε λες και ήταν πρώτη φορά. Εμείς, λες και τρέχαμε να το προλάβουμε, να το πιάσουμε λίγο πριν πέσει. Όχι να το δούμε. Το ξέρουμε, το έχουμε ξαναδεί. Να συναγωνιστούμε. Εμείς κατεβαίνοντας τις στροφές, εκείνο κατεβαίνοντας τον ορίζοντα.

Μπούρδες πολλές. Γέλια, μπιχτές. Μπιχτές, υπονοούμενα. Γέλια... ξεγνοιασιά. Είχαμε περάσει μια όμορφη βραδιά χτες και, δεδομένων των συνθηκών, χαιρόμασταν πολύ που ήμασταν εκεί. Χαιρόμασταν που τα κατάφεραν και οι άλλοι και ήρθαν. Χαιρόμασταν που ζούσαμε.

Το cd έπαιζε, το είχα ετοιμάσει ειδικά για την περίσταση. Ανάλαφρα, διασκεδαστικά τραγούδια, ταξιδιάρικα. Γυρνάς, με κοιτάς. "Το έχει;;;" μου λες. Το παίζω κινέζος, για να σου επιτείνω την αγωνία και τη λαχτάρα. Σα μικρό παιδί έκανες! "Το τραγουδάκι το έχεις μαζί;" Χιχιχι. "Αααα, δεν ξέρω...δεν θυμάμαι..." με το σατανικό γέλιο να καθρεφτίζεται στα μάτια μου και να τα κάνει να λαμπυρίζουν! "Λέγε γιατί θα τις φας!" κλασσική και αναμενόμενη ατάκα σου, από αυτές που ποτέ δεν εννοείς! Συνειδητοποιώντας πόσο καλά σε ξέρω, παρά το "φιλικό" της σχέσης μας, χαμογελάω. "Το 12", σου λέω. Έκανες σαν μικρό λιχούδικο παιδί, πάλι, που του έφεραν γλυφιτζούρι. Τα παιδιά αναρωτήθηκαν τι λέμε! Κοφτά κι απότομα εσύ: "Μη μιλάτε. Ακούστε μόνο..." τους λες. "Κλείστε τα μάτια και ακούστε..." συμπληρώνω εγώ.

Και τα έκλεισα κι εγώ. Και ένοιωθα το σώμα μου να ξεκολλάει από το κάθισμα του αυτοκινήτου. Και ένοιωθα την ψυχή μου να κάνει σβούρες στον ουρανό, να έχει πάρει τα χρώματα του ηλιοβασιλέματος και να τα έχει κάνει μαντήλια που τυλίγουν το κορμί εν χορώ. Άδειασα. Δεν σκεφτόμουν τι άφησα πίσω. Δεν σκεφτόμουν τι θα βρω γυρίζοντας. Δεν σκεφτόμουν το κουράγιο να αρνηθώ. Δεν σκεφτόμουν την αδυναμία που θα με κάνει να υποκύψω. Δεν σκεφτόμουν τι έχω περάσει με σένα. Δεν σκεφτόμουν ότι σε έχω δίπλα μου. Δεν σκεφτόμουν εκείνον. Δεν σκεφτόμουν τίποτα. Άκουγα μόνο. Κι όταν άνοιξα τα μάτια, με πλημμύρισε πορφύρα...

(θα περάσει ο μήνας, δεν θα περάσει;;;; Ουμφ...)

Άλλα φρούτα...

Μετά από πιεστικά και καθημερινά βασανιστήρια, αποφάσισα να υποκύψω στις περίεργες ορέξεις του! Ναιιιι, μη με κοιτάτε έτσι, εκείνος φταίει για όλα. Ήθελε ντε και σώνει να ανεβάσω αυτό το ποστ. Το γιατί, το ξέρει μόνο εκείνος, υποθέτω. Ας μας το πει κι εμάς κάποια στιγμή, αν του επιτρέψει ο δισταγμός του να κάνει σχόλια!!! Χιχιχιχ.


Λοιπόν! Στο θέμα μας. Σκεπτόμενη τον τρόπο του λέι-άουτ, αποφάσισα τελικά να αναλύσω το θέμα με τη γνωστή μέθοδο της κατηγοριοποίησης. Οι κατηγορίες, δε, αναβλύζουν (απαπάαα) από την ρίαλ λάιφ (όχι μόνο τη δικιά μου, προς Θεού) ταπεινών ανθρωπίσκων, απλά για να περάσουμε και το μήνυμα ότι όλα από τη ζωή βγαλμένα είναι, ο κόσμος είναι πολύ μικρός - και στενός θα έλεγα - κλπ.κλπ.κλπ....

Να ξεκινήσω λοιπόν από την γενική παραδοχή πως κάθε φρούτο έχει τον καιρό του, την εποχή του. Κι ο κολιός τον Αύγουστο. Τα φρούτα γενικά κάνουν καλό στην υγεία. Οποιαδήποτε εποχή κι αν τα φας. Καθώς επίσης είναι γνωστό ότι δεν αρέσουν σε όλους όλα. Μερικοί δεν τρώνε τα ακτινίδια. Άλλοι δεν τρώνε τις φράουλες. Κάποιοι τα προτιμούν ώριμα και μαλακά (σπάνιο αλλά συμβαίνει κυρίως όταν δεν έχεις εναλλακτική). Κάποιοι τα προτιμούν άγουρα. Σκληρά. Αν το πετύχεις στην εποχή του, το φρούτο έχει πολλά να σου δώσει. Άμα σου φέρουνε καρπούζι μέσα στο καταχείμωνο...θα τσινήσεις. Θα σου κακοφανεί. Θα το φας, αλλά όχι με την ίδια ευχαρίστηση. Κατανοητά μέχρι τώρα;;;

1. Πορτοκάλι. Ξεκινάμε από κατηγορία αρκετά βατή και καθόλου σπάνια. Μια μέση λύση, δηλαδή. Πορτοκαλάκι γενικά τρώμε όλοι. Είναι από τα φρούτα που παίρνουμε χωρίς δεύτερη σκέψη γιατί μας δροσίζει και μας κάνει καλό στον οργανισμό... Το βρίσκεις άνετα στην αγορά, δεν το βαριέσαι εύκολα. Το κυριότερο καλό με το πορτοκάλι είναι πως κανείς δεν παραπονιέται. Όταν δηλαδή σε ρωτήσουν αν ήταν νόστιμο, θα πεις ναι, σκεπτόμενη πάντα πως υπάρχουν και χειρότερα. Το πορτοκάλι είναι από τα φρούτα που μπορείς να βρεις ανεξαρτήτου εποχής, αν και το καλοκαίρι δεν το προτιμάς τόσο επειδή βρίσκεις κ άλλα φρούτα διαθέσιμα. Μερικοί κάνουν και την κίνηση να απαρνηθούν το πορτοκάλι επειδή τους γυάλισε μια φράουλα. Δεν λέω, ωραία η φράουλα, αλλά τελειώνει γρήγορα... Αλλά αυτό είναι άλλη κατηγορία. Όπως σε κάθε κατηγορία, υπάρχουν λογιών λογιών κομμάτια. Όσο καλός κι αν είσαι στο να διαλέγεις φρούτα, δεν ξέρεις ποτέ τι κρύβουν μέσα τους και τι θα σου εμφανίσουν όταν πας να τα φας. Πορτοκαλάκι λοιπόν. Σταθερή αξία.

2. Φράουλα. Καλή κατηγορία, αλλά περίεργη. Λόγω εμφάνισης, η φράουλα προσελκύει πολύ κόσμο. Και αυτούς που δεν την έχουν ξαναφάει. Έχει γερές βάσεις σε ό,τι αφορά τη φήμη της και το ξέρει και η ίδια. Όλοι ξέρουν πως είναι γλυκιά, ζουμερή, άκρως απολαυστική, αν και μικρούλα... θαυματουργή. Η φράουλα εμφανίζεται κυρίως τους καλοκαιρινούς μήνες, λόγω έμφυτης τάσης των ανθρώπων να αναζητούν τέτοιες απολαύσεις την εποχή αυτή. Ωστόσο, μπορεί πάντα να σε απογοητεύσει, κυρίως από άποψη διάρκειας. Μπορεί να λένε ότι οι φράουλες είναι τέλειες με σαμπάνια και σαντιγύ, σοκολάτα και δεν ξέρω γω τι άλλο, και ότι απολαμβάνονται αργά, αλλά όλοι ξέρουμε πως ένα τόσο δα πραματάκι, όσο ωραίο κι αν φαίνεται, πόσο να διαρκέσει πια;;;; Το καλό είναι ότι υπάρχουν πολλές. Αρκεί να τις τρως με μέτρο και σωστές δοσολογίες.

3. Ακτινίδιο. Επίσης καλή κατηγορία. Απλά λίγο εκλεκτική... Το ακτινίδιο είναι ένα καλά προστατευμένο φρούτο, που ενώ γνωρίζεις τι να περιμένεις όταν το δοκιμάζεις, έχει πάντα τον τρόπο του να σε αφήνει με το στόμα ανοικτό... Έχει χτίσει την φήμη γύρω από την χρησιμότητά του και σε αυτό ποντάρει... Η αλήθεια είναι πως τη δουλειά του την κάνει...αλλά να, δεν έχουν όλοι πρόβλημα σε αυτό τον τομέα, οπότε μερικούς πρέπει να βρει τρόπους να τους πείσει.... Κάποιοι πείθονται. Λένε, σιγά το φρουτάκι, πόσο πια να με πειράξει. Άλλοι δεν πείθονται με τίποτα. Δεν έχουν λόγο...

4. Σύκο. Χμμμ. Εδώ τα πράγματα δυσκολεύουν. Το σύκο είναι μια ιδιάζουσα κατηγορία, κυρίως γιατί δεν έχει εξερευνηθεί ακόμα ο λόγος που το προτιμάνε τόσο πολύ. Σε γενικές γραμμές, το σύκο είναι μαλακό (σε επίπεδα νιά-νιά), σχεδόν πάντα ώριμο και με πολύ μεγάλες δυσκολίες χειρισμού. Μόνο η πολυετής χρήση και κατανάλωση σύκων σε βοηθάει να το χειριστείς σωστά, να μην σου πέσει... Ο κόσμος το προτιμά. Για ανεξερεύνητους, όπως προείπα, λόγους. Και όχι μόνο το καλοκαίρι. Υπάρχουν και τα ξερά σύκα. Εκεί είναι κάπως καλύτερα τα πράγματα, κάτι πάει να γίνει. Άγνωσται αι βουλαί...

5. Κεράσι (στην τούρτα). Εδώ η περιγραφή περιορίζεται στην εξής έκφραση: ΜΙΑ ΜΠΟΥΚΙΆ. Σε σημείο που, αν δεν υπήρχε και το κουκούτσι, να πεις, ώπα, κάτι σκληρό αισθάνομαι, ας ασχοληθώ λιγάκι, δεν θα είχε κανένα νόημα. Γι' αυτό και τα κεράσια είναι ωραία όταν έχεις πολλά μαζί. Πολλές μπουκίτσες. Αν έχεις μόνο ένα... it's just you and your hand tonight, sorry.

6. Μπανάνα. Εδώ έχουμε μια κατηγορία θρύλο. Φήμες, ίντριγκες, πάθη, λάθη, όλα θυσιάζονται στον βωμό της μπανάνας. Με ή χωρίς ονομασία προέλευσης, ξέρεις πάντα τι να περιμένεις. Όσο κι αν σε μπερδεύει το χρώμα. Η μπανάνα είναι η σίγουρη λύση. Αυτό που βλέπεις, αυτό περιμένεις να δεις και από μέσα. Δεν κρύβει εκπλήξεις. Εντάξει, υπάρχουν μερικές μπανάνες πιο ώριμες από τις άλλες, αλλά αυτό δεν μειώνει παρά στο ελάχιστο την ευχαρίστηση του φρούτου αυτού. Το αξιοπερίεργο είναι πως με τις μπανάνες, οι περισσότεροι τρώνε κόλλημα. Λογικό θα πω. Όταν έχεις γευτεί την τέλεια μπανάνα, δυσκολεύεσαι μετά να φας πορτοκάλι. Άλλο που στο τέλος υποκύπτεις, καθώς ανάγκα και Θεοί πείθονται. Η μπανάνα είναι φρούτο all time classic. Απλά θέλει άμεση κατανάλωση, γιατί αν δεν την φας, θα στην προλάβει άλλος. Δεν είναι να την αφήνεις την μπανάνα ελεύθερη. Πρέπει να είσαι συνεχώς από πάνω της. Το επίσης καλό με την μπανάνα είναι πως σου προσφέρει διάρκεια. Δεν είναι της μιας μπουκιάς, θα πνιγείς. Θέλει προσεκτικούς χειρισμούς.

Αυτά προς το παρόν, γιατί έχει και ζέστη. Και γιατί στα φρούτα δεν λέω ποτέ όχι. Σε συγκεκριμένα φρούτα. Ούτε όταν μου ζητάνε κάτι ευγενικά.....

Καλές ορέξεις!!!!!