U 2?

See the stone set in your eyes
See the thorn twist in your side
and I wait for you



Sleight of hand and twist of fate
On a bed of nails she makes me wait
And I wait....without you

With or without you, with or without you

Through the storm we reach the shore
You give it all but I want more
And I'm waiting for you
With or without you
With or without you
I can't live
With or without you

And you give yourself away
And you give yourself away
And you give
And you give yourself away

My hands are tied
My body bruised, she's got me with
Nothing to win
And nothing left to lose

And you give yourself away
And you give yourself away
And you give
And you give yourself away

With or without you
With or without you
I can't live
With or without you

Στρουμφοπόστ!

Μια φορά και ένα καιρό ήταν ένα κάθε άλλο παρά ξεχασμένο χωριουδάκι στο δάσος της Ευρώπης, όπου κατοικούσαν κάποια μικροσκοπικά πλασματάκια που τα έλεγαν στρουμφάκια. Στο ίδιο δάσος κατοικούσαν και πολλά άλλα καρτούν, καλά ή κακά, τα οποία παρακολουθούσαν τα αγαπημένα μας στρουμφάκια. Αρκετά από αυτά ήθελαν να αποτελέσουν μέλος της όμορφης παρέας τους, αλλά αυτό δεν ήταν δυνατόν - άλλωστε, δεν ήταν ούτε μπλε, ούτε μικροσκοπικά και χαριτωμένα.

Τα στρουμφάκια μας κατοικούν σε μια μυστηριώδη τοποθεσία κάπου στο εν λόγω δάσος, το λεγόμενο Στρουμφοχωριό. Είναι μικρά μπλε πλασματάκια και φορούν άσπρους σκούφους. Κατοικούν σε σπίτια-μανιτάρια με όλες τις ανέσεις για ένα στρουμφ το οποίο σέβεται τον εαυτό του!

Ας χτυπήσουμε όμως τις πόρτες τους να γνωρίσουμε το κάθε στρουμφ ξεχωριστά.

Στο πρώτο μανιταρόσπιτο θα συναντήσουμε τον Μάγειρα-στρουμφ. Είναι ο σεφ των στρουμφς και αυτό φαίνεται από το άσπρο μαγειρικό καπέλο που φορά. Το μανιταροσπιτό του το μυριζόμαστε από μακριά διότι εκεί παράγονται όλες οι στρουμφολιχουδιές. Όλα τα στρουμφάκια αναγνωρίζουν το ταλέντο του και τον έχουν πρώτο στην λίστα των προτιμήσεών τους σε ό,τι αφορά τις γαστρονομικές τους αναζητήσεις, παραβλέποντας την εμφάνιση του αγροίκου που τον διακρίνει……

Συνεχίζουμε με το επόμενο μανιταρόσπιτο και εκεί συναντάμε τον Γκρινιάρη! Έχει μετακομίσει προσφάτως στο στρουμφοχωριό και ακόμα δυσκολεύεται να συνυπάρξει με τα υπόλοιπα καρτούν. Χαίρεται πολύ που έχει δίπλα του τα υπόλοιπα στρουμφς, ωστόσο δεν το δείχνει ποτέ! Του την δίνει ακόμα και το γεγονός ότι είναι στρουμφ! Έχει μαλακή καρδιά και αγαπάει τους φίλους του, όμως τσαντίζεται ακόμα περισσότερο όταν αυτή αποκαλύπτεται και οι άλλοι το καταλαβαίνουν.

Στο διπλανό ακριβώς μανιταρόσπιτο βρίσκεται ο Ονειροπόλος! Αυτό το στρουμφάκι βρέθηκε στο χωριό μετά από πολλά χρόνια! Είναι προφανές ότι μέχρι τότε ζούσε σε μια άλλη χώρα όπου τα καρτούν μιλούσαν λίγο διαφορετικά, μετακινούνταν λίγο διαφορετικά και κυρίως, είχαν λίγο διαφορετικές αντιλήψεις! Όλα αυτά σε ασήμαντο βαθμό βέβαια, διότι το Ονειροπόλο στρουμφάκι μας έχει γίνει ένα αξιόλογο μέλος της ομάδας, χωρίς κανείς να καταλαβαίνει την διαφορά - ε… σχεδόν κανείς…!

Ένα βράδυ, κι ενώ το φεγγάρι ήταν μπλε, ένας πελαργός έφερε το Μωρό-Στρουμφ στο χωριό. Κανένας δεν ξέρει από που προήλθε αλλά υιοθετήθηκε αμέσως από όλο το χωριό και άλλαξε τις ήσυχες ζωές τους. Όλοι αγαπάνε το Μωρο-Στρουμφ παρόλες τις σκανταλιές του! Το κάθε στρουμφάκι, δε, έχει αναλάβει να διδάξει και από κάτι το μωρό: στρουμφοτέννις, στρουμφομπέλλυντανς, και άλλα πολλά!

Προχωράμε λίγο παρακάτω και ακούμε έναν θόρυβο... Χζζζζζζζζ.... Βέβαια! Ο Χουζούρης είναι το στρουμφάκι που μπορεί να κοιμηθεί απλά οπουδήποτε. Κάθε μέρος είναι ένα σωστό μέρος για να πάρει ένα μικρό υπνάκο! Η πρώτη σκέψη που κάνει το πρωί μόλις ξυπνήσει είναι πότε θα ξαναγυρίσει στο κρεβάτι. Ωστόσο, μπορεί να σε εκπλήξει οποιαδήποτε στιγμή - π.χ. να σε φωνάξει στις 9 το πρωί να φάτε πρωινό....

Προχωρώντας στο επόμενο μανιτάρι, η διάθεση φτιάχνει και αρχίζει η διασκέδαση! Ο Χαχανούλης σπαταλά όλο του το χρόνο ετοιμάζοντας σκανταλιές και δωράκια που ανατινάζονται όταν τα ανοίγεις. Γενικά είναι το πιο ανήσυχο στρουμφάκι και σπάει πλάκα εις βάρος των άλλων. Όλοι όμως παραδέχονται ότι μόλις αρχίσει να γελάει, τους το μεταδίδει και περνάνε όλοι καλά. Συνήθως κυκλοφορεί με ένα σκουφάκι στο οποίο κρέμονται άσπρα κρόσια. Στην πόρτα του μανιταριού του υπάρχει η φωτεινή επιγραφή: "Έτζε;;;;"

Ο Λιχούδης είναι το πιο φαγανό στρουμφάκι. Καταβροχθίζει γλυκά, στρουμφόμουρα, πίτες και άλλες λιχουδιές αμέσως και όπου τις βρει κάνει επιδρομές στην κουζίνα του Μάγειρα και αφανίζει ότι υπάρχει εκεί. Το φαγητό είναι η μοναδική ευχαρίστηση που έχει αυτό το στρουμφάκι, καθώς είναι γνωστό σε όλο το χωριό πως αυτό ο Λιχούδης... ΔΕΝ.....!!!!



Δίπλα στον Λιχούδη μένει η Sassette! Κλασσική φιγούρα, με τα κοτσιδάκια της και τα ροζουλιά της! Είναι γλυκύτατη και χαμογελάει σε όλο τον κόσμο στο χωριό! Γνωρίζει το χωριό πολύ καλύτερα από τα υπόλοιπα στρουμφάκια και ιδίως σε ό,τι αφορά στις βραδινές εξορμήσεις! Υπάρχουν, δε, σοβαρές ενδείξεις που κάνουν την στρουμφοπαρέα να πιστεύει ότι η Sassette προέρχεται από την ίδια χώρα με το Ονειροπόλο στρουμφ...

Λίγο πιο κάτω, κάπου εκεί στο δάσος συναντήσαμε και τον Λουλούκο. Λογικό, γιατί ως συνήθως γυρνάει όλη μέρα στο χωριό και στο δάσος μ΄ένα μολύβι στο ένα χέρι κι ένα χαρτί στο άλλο, ψάχνοντας για έμπνευση. Τώρα τελευταία ακούγεται ότι βρίσκει την έμπνευσή του σε ένα περίεργο ρόφημα, το οποίο φτιάχνει με στρουμφομέντα από το δάσος...

Μέχρι πρότινος, η έμπνευσή του ήταν η αγαπημένη σε όλους, Στρουμφίτα. Η Στρουμφίτα μας έχει αποτελέσει έμπνευση για διάφορα στρουμφς κατά καιρούς. Είναι ιδιαιτέρως αγαπητή σε όλο το χωριό. Όλοι την θεωρούν ένα ήσυχο και αθώο πλασματάκι που δεν υποκύπτει σε πειρασμούς...είτε μέσα σε υπεράριθμα μεταφορικά μέσα, είτε σε πάρτυ γενεθλίων με απρόσμενους επισκέπτες... Η ίδια όμως μπορεί να ενσαρκώσει πολλούς ρόλους, αναλόγως σε την κατάσταση! Η πραγματικότητα... να έρθει στην επιφάνεια κάποια στιγμή που η ίδια θα θελήσει. Και τότε... θα την συμπαθήσουν όλοι ακόμα περισσότερο!!!


Λαστ μπατ νοτ λιστ… στο επόμενο μανιταρόσπιτο συναντάμε τον Σπιρτούλη! Το εξυπνότερο (όπως ο ίδιος πιστεύει………..) από όλα τα στρουμφς, μετά βέβαια από τον ΜπαρμπαΣτρούμφ!!!! Τα γυαλάκια του με το μαύρο (ή τον μπλε, ανάλογα με την περίσταση...) σκελετό υποδηλώνουν την εξυπνάδα που συχνά θέλει να επιδεικνύει έναντι των άλλων στρουμφ. Ο υπερβάλλων ζήλος και το θράσος του συχνά τον φτάνουν σε ακρότητες, όπως το να αμφισβητεί την σοφία του Μπαρμπαστρούμφ και να τη θεωρεί υποδεέστερη της δικής του. Όμως πάντα ο ίδιος αποδέχεται στο τέλος την ήττα του και επικαλείται τον Μπαρμπαστρούμφ ως αυθεντία. Ακούς;;;;;;;; Κατά γενική ομολογία, είναι ψυχούλα.... (να χαμε να λέγαμε...)

Και ζήσαν αυτοί καλά… κι εμείς καλύτερα!

Σας φιλώ,
ΜπαρμπαΣτρούμφ

Θέατρο του παραλόγου (ή μήπως όχι;)

- Τι άλλα νέα;
- Τα ίδια και τα ίδια.
- Κι όμως. Φαίνονται όλα τόσο καινούργια.
- Τότε γιατί δεν ενθουσιάζουν όπως κάθε τι καινούργιο;
- Γιατί κάποτε σταματάει ο ενθουσιασμός για το καινούργιο κι έρχεται η ικανοποίηση από αυτό.
- Και πως ακριβώς ορίζεται αυτή η στιγμή;
- Ορίζεται;
- Και η ικανοποίηση δεν συνάδει με τον ενθουσιασμό;
- Άλλο το ένα κι άλλο το άλλο.
- Εμένα όμως μου λείπουν και τα δύο.
- Τι είναι αυτό που λείπει περισσότερο;
- Η ηρεμία.
- Έτσι απλά;
- Έτσι απλά.
- Θα έλεγε κανείς ότι μπορείς εύκολα να ηρεμήσεις.
- Και όλες αυτές οι σκέψεις;
- Οι σκέψεις δεν τελειώνουν ποτέ.
- Πολύ θα ήθελα να μάθω πότε ξεκινάνε.
- Τι νόημα θα είχε, εφόσον δεν μπορείς να τις ελέγξεις;
- Ούτε να προετοιμαστείς καταλλήλως.
- Μόνο να εντοπίσεις τα θετικά τους και να επικεντρωθείς σε αυτά.
- Ποιος είπε ότι στη ζωή είναι όλα ρόδινα;
- Ποιος είπε ότι δεν είναι;
- Και τελικά τι μας μένει;
- Το ταξίδι…
- Κι αν όλο το ταξίδι είναι άσχημο αλλά το αποτέλεσμα πανέμορφο;
- Δύο μέτρα και δύο σταθμά;
- Ποτέ δεν υποστήριζα κάτι αντίστοιχο.
- Στη θεωρία ή στην πράξη;
- ….
- Κι αυτά δύο μέτρα και δύο σταθμά είναι.
- Δεν θα ξεχώριζα από τις κοινές πρακτικές.
- Ίσως αποτελεί και θέμα επιβίωσης.
- Βαριά λέξη η επιβίωση.
- Καθημερινή θα την έλεγα. Κάθε μέρα, επιβιώνουμε και από κάτι.
- Συνήθως από τους εαυτούς μας.
- Ο καλύτερος μου φίλος και ο χειρότερος εχθρός μου. Εγώ.
- Λεπτή η γραμμή...
- Όπως σε όλα τα αντίθετα.
- Τότε γιατί κυνηγάμε το ταιριαστό;
- Γιατί είναι δοκιμασμένο.
- Άρα αν ήταν καλό, θα είχε παραμείνει.
- Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι φτιαγμένοι να ρισκάρουν.
- Φτιαγμένοι ή διατεθειμένοι;
- Βασικά, έτοιμοι.
- Δεν είναι καλύτερα να μετανιώνεις για αυτά που έκανες και όχι για αυτά που δεν έκανες;
- Ποιος σου είπε ότι ξέρεις ποτέ;
- Σωστά. Το να κάνεις κάτι, μπορεί να σημαίνει κι ότι δεν κάνεις κάτι άλλο. Όχι μόνο ότι δεν κάνεις τίποτα.
- Αν εξοικειωθείς με την ιδέα, όλα καλά πάνε.
- Απλά υποστηρίζεις μια απόφαση.
- Συνήθως δική σου.
- Συνήθως κάποιου άλλου.
- Ακόμα κι όταν ο ίδιος δεν την υποστηρίζει και τόσο.
- Γούστα είναι αυτά.
- Και βίτσια μη σου πω.
- Καταλήγουμε κάπου;
- Μην ξεχνιέσαι, το ταξίδι έχει σημασία. Και οι σκέψεις που προκύπτουν λόγω αυτού. Και οι εμπειρίες που αποκτούνται σε αυτό. Και αυτά που μετανιώνουμε μέσα σε αυτό. Και τα ερωτήματα που μας δημιουργούνται κατά τη διάρκεια αυτού. Και η σκέψη πως, όταν τελειώσει, μετά πάντα ξεκινάει ακόμα ένα………………

Η Πιετά στις Βρυξέλλες

Οι Βρυξέλλες φιλοξενούν μια ξεχωριστή έκθεση αυτό το φθινόπωρο. Περικυκλωμένη από ένα πέπλο απαλού φωτός, η πρωτεύουσα υποδέχεται την Πιετά του Μιχαήλ Άγγελου, από τις 24 Σεπτέμβρη έως τις 30 Νοέμβρη στο Πάρκο Cinquantenaire.

Φωτογραφίες που αναδεικνύουν ένα γλυπτό; Πόσο περίεργη μπορεί να είναι αυτή η προσέγγιση; Προφανώς, καθόλου, όταν πρόκειται για την θεϊκή Πιετά, το απόλυτο αριστούργημα που φιλοτέχνησε ο Μιχαήλ Άγγελος, και ακόμη λιγότερο, όταν οι φωτογραφίες φέρουν την υπογραφή του Robert Hupka. Στην πραγματικότητα, η έκθεση αποτελεί μια αληθινή αποκάλυψη του αριστουργήματος του Μιχαήλ Άγγελου. Από το 1972 και μετά, χρονιά κατά την οποία σημειώθηκε επίθεση εναντίον της, η Πιετά έχει μετατραπεί σε "μη προσβάσιμη ομορφιά". Στέκεται πίσω από τη γυάλινη προστασία της, υπερυψωμένη, σε απόσταση 6 μέτρων από τους επισκέπτες του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη. Την απόσταση αυτή μηδενίζουν οι φωτογραφίες του Robert Hupka, οι οποίες επιτρέπουν στον θεατή να πλησιάσει στην κυριολεξία το γλυπτό.

Για πρώτη φορά, η έκθεση θα παρουσιαστεί με έναν πρωτότυπο τρόπο. Το Esplanade du Cinquantenaire, επομένως, ντύνεται με το κατάλληλο ένδυμα προκειμένου να υποδεχθεί την Πιετά, όπως την αποθανάτισε ο Robert Hupka.

Για περισσότερες πληροφορίες: http://www.la-pieta.org/

Θα ενημερωθείτε πάραυτα για αυτή τη σουρεάλ συνάντηση!!!!

Διαχείριση κρίσης

Αισθάνεσαι υπέροχα, έχεις ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά, γελάνε τα ματάκια σου, όλα τα βλέπεις θετικά στον κόσμο γύρω σου, αισθάνεσαι δημιουργικός, αισθάνεσαι δικαιωμένος, αισθάνεσαι επιτέλους σωστά. Και σε αυτό το σημείο ακριβώς, που έχεις κλείσει τα μάτια και χαμογελάς, έρχεται ο χειρότερος εφιάλτης σου και σου σκάει ένα χαστούκι, που όμοιό του δεν φανταζόσουν ότι υπάρχει. Τουλάχιστον, έτσι μοιάζει εκείνη τη στιγμή...

Πώς αντιδράς;

Τέλος εποχής

Μεσοπέλαγα αρμενίζω κι έχω πλώρα τον καημό

κι έχω την αγάπη πρύμα κι άλμπουρο τον χωρισμό

Θάλασσα, μη με διώχνεις μακριά

Χωρισμέ, μου ματώνεις την καρδιά

Μαύρη μοίρα το 'χει γράψει, να μακραίνω, να χαθώ

μακριά από το νησί μου κι από κείνον π' αγαπώ

Θάλασσα, μη με διώχνεις μακριά

Χωρισμέ, μου 'χεις κάψει την καρδιά

------------------------------------------------

Καλό καλοκαίρι σε όλους και όλες. Τα λέμε...

Sex by the city - ΠΑΡΤ ΟΥΑΝ

Η πόλη που με φιλοξενεί, με έναν περιέργως αφιλόξενο τρόπο, τους τελευταίους μήνες είναι μια πολύ περίεργη πόλη, ομολογουμένως. Ωστόσο, δεν νομίζω ότι φταίει η πόλη αυτή καθεαυτή. Ίσως - λέω ίσως - τελικά να φταίει και η χώρα ολόκληρη.

(ωραία αρχή έκανα, μπράβο μου!)

Ας τα πάρουμε, όμως, ένα-ένα τα πράγματα! Κάθε νέο περιβάλλον θέλει το χρόνο του για να σε κερδίσει ή να σε χάσει. Και από την άλλη μεριά, ακόμα και αν σε χάσει (ή σε κερδίσει) στην πρώτη μάχη, αυτό δεν σημαίνει πως τα πράγματα θα μείνουν έτσι... Τα πάντα ρει. Ακόμα και αυτά που ΔΕΝ υπάρχουν.

Βάζοντάς τα κάτω, λοιπόν, σας τα παραθέτω όπως ακριβώς μου έρχονται, άνευ λογοκρισίας και πολίτικαλι κορρέκτ εκφράσεων!

1. Οι Γάλλοι έχουν δίκιο.

2. Το Βέλγιο κάνει καλό στην υγεία. Αμέ. Έχει πράσινο, έχει δάση, ακόμα και δίπλα σου, έχει μαιντανούς (δέυ αρ έβρυγουερ), διατηρείται σε καλή φόρμα βάσει μετρήσεων καθαρότητας της ατμόσφαιρας, άπλετα ρυάκια τρέχουν αριστερά-δεξιά-πάνω-κάτω, κυρίως και κατ΄εξακολούθησην από πάνω. Αμέ. Οι πεζοί στον δρόμο τυγχάνουν του απόλυτου σεβασμού από όλους - όχι από τους άλλους πεζούς όμως - και περπατούν κεφάτοι λες και γυρίζουν από του Βερόπουλου. Προτιμούν, δε, να τους πατήσεις - τιμώντας έτσι το δικαίωμά τους στην προτεραιότητα - παρά να περάσεις εσύ, ο φτωχός τω πνεύματι, οδηγίσκος.

Αυτό βέβαια μπορεί να μπει και στα αρνητικά, εάν και εφόσον ο ίδιος πεζός αποφασίσει να μεταβεί σε άλλο κράτος στα καπάκια (ονόματα δε λέμε, οικογένειες δε θίγουμε) όπου μόλις βγει από το αεροδρόμιο θα πάει ντουγρού από εκεί που ρθε, τουτέστιν στα ουράνια.

ΥΓ. Η υγρασία δεν κάνει καλό στην υγεία μερικών-μερικών μόνο, τους οποίους και προκαλώ να δοκιμάσουν την ομοιοπαθητική για αλλαγή ή και να ακολουθήσουν τη μέθοδο "πάω όπου πάει ο καλός μου".

3. Αυτό που δεν κάνει καλό στην υγεία είναι οι Βέλγοι. Υπό όρους πάντα. Τι εννοώ. Εάν αποφασίσεις να ασχοληθείς με το πρόβλημά τους, τότε θα αποκτήσεις μεγαλύτερο. Εάν αποφασίσεις να προσπεράσεις μερικές συμπεριφορές για να κάνεις τη δουλειά σου, τότε θα την κάνεις σε κάνα μήνα. Αν το παίξεις κούλ-η-παρέα-μετράει-στυλ, τότε θα κάνεις τη δουλειά σου στα προκαθορισμένα χρονικά περιθώρια. Ο καλύτερος τρόπος να κάνεις τη δουλειά σου είναι να μην την κάνεις. Αν δεν μπορείς να το αποφύγεις...απόλαυσέ το!

Έξυπνα τιπς: παρατήρησέ τους. Μην συγχίζεσαι επειδή περιμένεις μια ώρα να εξυπηρετηθείς. Κοίταξε πιο κοντά το πρόσωπο της πωλήτριας. Είναι τα διπλά σου χρόνια και φαίνεται κόρη σου. Στην ανάγκη, αν αισθάνεσαι ότι δεν θα τα καταφέρεις, προτίμησε "τις δουλειές με φούντες". Πιάνει.

4. Δεν θα μιλήσω για τον καιρό. Ούτως ή άλλως, που να ξέρω τι θα γίνεται σε 5 λεπτά?

5. Networking or Effective Socialising? Ε λοιπόν, και τα δύο. Ψωμοτύρι οι καλημέρες μεταξύ αγνώστων που συναντάς στο ασανσέρ. Καλημέρα στο έμπα. Στο έβγα του εύχεσαι να έχει και καλή συνέχεια. Την Παρασκευή το απόγευμα στο έβγα του λες καλό σαββατοκύριακο. Το μεσημέρι του λες καλή όρεξη. Το πρωί κατά τις 9:30 του λες καλό καφέ. Σε λίγο νομίζω ότι θα καθιερωθούν και άλλες ευχές, πιο δημιουργικές να το πω? Πιο ουσιαστικές ίσως. Πιο λεπτομερείς! Με το καλό να φας την μακαρονάδα με σάλτσα από ρικότα και ρόκα, την οποία θα συνοδεύσεις με ένα ποτήρι λευκό παγωμένο κρασί και δύο φέτες ψωμί. Τι?? Θα φας και γλυκό?? Ε, τότε θύμισέ μου την Δευτέρα το πρωί μετά την καλημέρα να σου ευχηθώ και καλή δίαιτα....

Τα λέμε πάλι....

...

"...έχω κάνει πάλι λάθος, άλλη μια φορά..."

Αλήθεια ή ψέμματα?

Ce n'était qu'un rêve...

Ένα χάος. Ένα ακατανόητο, επικίνδυνο, μεγάλο χάος. Εμπειρίες μιας ζωής σε μια σκηνή, μπερδεμένες μεταξύ τους. Επιθυμίες του σήμερα, απωθημένα του χτες, πραγματικότητα, φαντασία, ένα μείγμα τρομακτικό.

Να ξεπερνά τα όρια της φαντασίας. Να τραβά τις καλά κρυμμένες επιθυμίες από τις κρυψώνες τους και να τις πετά στον αέρα με την ορμή ενός σιντριβανιού. Να σε κάνει να αντιμετωπίζεις τις προτεραιότητες του ασυνείδητού σου σε μια αρένα όπου το κοινό απαιτεί να επικρατήσει μόνο ένας.

Πρόσωπα αγαπημένα, πρόσωπα που έχεις να δεις καιρό, και όμως, σε αγκαλιάζουν και κλαίνε μαζί σου. Σου κάνουν μούτρα επειδή χάθηκες. Σου λένε πόσο τους έλειψες, και όχι μόνο σε εκείνους.

Κι ύστερα, τρεις ανθοδέσμες. Ή μάλλον, μια ανθοδέσμη και δύο γλαστράκια. Τι περίεργο. Ένα από τον καθένα. Και όλα για σένα. Και να μην χωράνε στην αγκαλιά σου. Μια πράξη που σε συγκινεί και σε πληγώνει, σε φτιάχνει και σε χαλάει. Όλοι όμως το θυμήθηκαν, σ αυτό το όμορφο χάος που ζεις.

Ένας χωρισμός, ένας γάμος, μια παλιά σχέση. Το σήμερα έγινε χτες, το χτες έγινε φωτιά να καίει το είναι σου, το αύριο έγινε αυτό που επιθυμούσες χτες, όχι σήμερα. Και να τους βλέπεις όλους μπροστά σου, τόσο ζωντανούς, τόσο κοντά, τόσο αληθοφανείς. Και να χάνεις το τιμόνι, να σου φεύγει από τα χέρια, να κοιτάς σαν χαμένος, να μην ξέρεις τι να πρωτοπείς και τι να αφήσεις, να προσπαθείς να κερδίσεις χρόνο γιατί ξέρεις ότι θα τελειώσει γρήγορα και θα σε ξαναφήσει μόνο…

Ένα ουρλιαχτό καταπιέζεται μέσα σου, ως άλλο μέσο να εξωτερικεύσεις το χάος σου. Να πάρεις την ψυχή στα χέρια, να της φωνάξεις δυνατά, να σπάσουν όλα, να ξεχαστούν. Να φύγουν. Να μην ασχοληθείς ποτέ ξανά μαζί τους. Να σε αφήσουν ήσυχη. Γίνεται????

Το θέλεις αλήθεια, όμως????

Νατος πάλι ο κόμπος....

Parce que le temps peut mettre en cage
Nos rêves et nos envies
Je fais mes choix et mes voyages
Parfois j'en paye le prix
La vie me sourie ou me blesse
Quelle que soit ma vie...

Οι μήνες περνούν, μαμά...

Και όχι μόνο οι μήνες. Τα χρόνια επίσης.

Πέρασε ο Πάσχας, πέρασε η γιορτή, πέρασαν τα γενέθλια, πέρασαν τα βαφτίσια. Κι εγώ, να τα ζω όλα στο τρέξιμο. Μεγάλη η νύχτα, κι εγώ μικρός πολύ. Τώρα που το ακούω, νομίζω ότι έχει απόλυτο δίκιο το άσμα. Κάνει πάρτυ το χτες και με πονά. Πόσοι πίστευαν ότι θα την βγάλω καθαρή? Πόσοι πιστεύουν ότι είμαι σκληρό καρύδι και αντέχω τα πάντα? Έχουν ιδέα περί τίνος πρόκειται? Σκέφτονται ποτέ πόσα πράγματα μου λείπουν από το πρόσφατο - και κυρίως το μη πρόσφατο - παρελθόν? Φταίει που δεν μιλάω. Δεν τα λέω. Δεν γουστάρω να παραπονιέμαι.

Απλά έχω κι εγώ τις αδυναμίες μου, όσο κι αν μερικοί αρνούνται να το πιστέψουν. Εσένα, σε σκέφτομαι ακόμα. Και θα σε σκέφτομαι πάντα. Κάποτε νόμιζα ότι θα σταματήσω, αλλά πλέον πιστεύω ότι δεν πρόκειται. Ειδικά κάτι τέτοιες στιγμές. Εσένα, έχω σταματήσει να σε σκέφτομαι τόσο. Με αηδιάζει η ιδέα. Εσείς οι δύο έχετε σημαδέψει τη ζωή μου, όσο κι αν αρνούμαι να το πιστέψω. Μακάρι, πραγματικά μακάρι, να μπορούσατε να με διαβάσετε, χωρίς να ξέρετε ποια είμαι, μπας και σας χτυπήσει κανένα καμπανάκι. (ε, και?)

Και μου λείπουν οι φίλοι μου. Πολύ. Πιο πολύ από όσο νομίζουν. Θα ήθελα πολύ να τους είχα κοντά μου, έστω και για λίγο. Θα ήθελα πολύ να ήξερα τι μου γίνεται...

Από τρελό κι από μικρό μαθαίνεις την αλήθεια. Α, και από μεθυσμένο....

Αντί ευχών

Είναι κάτι στιγμές,

τρυφερές και λεπτές,

σαν κλωστές τυλιγμένες σ' αδράχτι,

σε γυρνούν απαλά,

σε μεθούν σιωπηρά,

σε γεμίζουν με πείσμα και άχτι...

για όλα αυτά που ζητάς,

για πολλά που πονάς,

για το τίποτε μιας ευτυχίας,

και γυρνάς σαν τρελός,

του καθρέφτη εαυτός,

θύμα-θύτης κακής συγκυρίας.

Πλημμυρίζουν το χθες μαγεμένες σκιές, που ξοπίσω μου γράφουν τροχιά,

με κρατούνε θαρρώ σαν αλήθειες παλιές σε λαβύρινθο δέσμιο βαθιά.

Είναι κάτι στιγμές, σα μικρές πινελιές ζωγραφιάς που δεν έχει τελειώσει,

λείπουν λίγα ακριβά των χρωμάτων νερά,

για να δώσουν του τόπου τη γνώση.

Για τους κήπους της γης,

για το ροζ της αυγής,

για το κύμα που απόμεινε μόνο,

να χαϊδεύει με αφρούς,

τους πικρούς μας καημούς

και να διώχνει της πίκρας τον πόνο.

(Ν. Παπάζογλου - Π. Βελένη)

New data, part II

Όλες οι αποφάσεις σε αυτή τη ζωή έχουν το τίμημά τους. Το καλύτερο πράγμα λοιπόν, που έχεις να κάνεις είναι να γνωρίζεις ότι με αυτή την απόφαση κολλάει αυτό το τίμημα, ενώ με την άλλη το άλλο και μετά να αποφασίσεις. Να κάνεις δηλαδή επιλογή τιμήματος και όχι απόφασης. Καλή φάση. Και διαλέγεις τίμημα - αποφασίζεις. Και το πληρώνεις κάποια στιγμή. Κοίτα να το πληρώσεις σωστά και γρήγορα, να μην σε βασανίζει χρόνια σαν τις πιστωτικές. Και κοίτα να προσέξεις τον τρόπο πληρωμής. Μετρητά, μια κι έξω. Τα δίνεις, πληρώνεις και μετά συνεχίζεις, με τη μόνη υποχρέωση να συνηθίσεις στην ιδέα ότι έχεις λιγότερα μετρητά πλέον. Voila. C'est fait.

Η επιλογή μου και κατ΄επέκταση η νέα μου πραγματικότητα έχει πολλά θετικά. Έχει όμως και το τίμημα που πρέπει να πληρωθεί. Η ζυγαριά είναι ακριβείας. Δεν αφήνει περιθώρια λάθους. Και, όσο κι αν ο ενθουσιασμός της αρχικής επαφής είχε υπερκαλύψει τα πάντα, κάποια στιγμή θα "ξεφούσκωνε" και θα έβγαιναν στην επιφάνεια τα - εξουθενωμένα μεν, υπάρχοντα δε - λοιπά συναισθήματα. Και ποια είναι αυτά? Βασικά... ένα. Μόνο αυτό δεν μπορώ να παλέψω. Ή μάλλον, μόνο για αυτό θέλω να μιλήσω...

Σύνδρομο στέρησης. Έλεγα πως θα έρθει να μου χτυπήσει την πόρτα νωρίτερα, αλλά αυτό ήρθε όταν εγώ δεν το περίμενα (...όταν δεν ήθελα να το αγκαλιάσω, κλπ) και μάλιστα φουριόζικο μπήκε από το παράθυρο. Μου έριξε ένα βλέμμα ειρωνικό και ένιωσα ότι δεν είναι επίσκεψη ρουτίνας. Ήρθε να με χτυπήσει στην δική μου Αχίλλειο πτέρνα. Το 10 μηνών αγγελούδι που αρμένιζε και αρμενίζει ακόμα μπουσουλώντας όλο το σπίτι, που μου έδειχνε τόση αδυναμία όση του έδειχνα κι εγώ, και παραπάνω, που με αγκάλιαζε και τα ξεχνούσα όλα. Ο ανιψιός μου. Μου λείπει. Χριστέ μου, πόσο μου λείπει. Μια αγκαλιά του να είχα τώρα, να μου περνούσαν όλα...

Κι αν φαίνομαι υπερβολική... ε, δεν πειράζει. Έτσι έχω μάθει να εκφράζομαι για αυτούς που αγαπώ. Έντονα, υπερβολικά, δυνατά. Όχι φωνακτά. Δυνατά.

New data, part I

Ανοίγω τα μάτια και χρειάζομαι ελάχιστα δευτερόλεπτα να συνειδητοποιήσω το νέο περιβάλλον του δωματίου μου. Σιγά-σιγά, θα το φτιάξω στα μέτρα μου... Επί του παρόντος, ψάχνω την παλέτα μου να δω τι πινελιές θα του κάνω ακόμα.


Έχω ήδη συντονιστεί με το πρωϊνό ξύπνημα, καλά δεν είχα και μεγάλο πρόβλημα ποτέ... Έχω συντονιστεί με τα ωράρια εν γένει. Και τις συνήθειες. Ξέρω ότι νυστάζω λίγο πιο εύκολα εδώ πάνω, ζυγίζω λίγο λιγότερο, τρώω λίγο περισσότερο, πίνω λίγο λιγότερο, και σε γενικές γραμμές, αλλού παν΄ τα ζύγια κι αλλού η ζυγαριά. Αλλά ούτε αυτό με ενοχλεί. Συμβαδίζει με την πρόσφατη τάση μου να αποβάλλω τον προγραμματισμό και την δεδομένη μελλοντική πραγματικότητα (για όσο αντέχω) από την ζωή μου. Δεν με ενοχλεί που έχει ολημερίς συννεφιά. Προχτές είχε ήλιο. Παραπροχτές έβρεχε όλη μέρα, τσουρ-τσουρ-τσουρ... Σιγά το πράμα. Μεθαύριο θα χιονίσει.

Το γραφείο μου έχει έναν τοίχο όλο παράθυρο και εκμετταλεύομαι την κ...φαρδία μου για να αγναντεύω. Θα μου πεις, τι μπορείς να αγναντεύσεις, όταν ο ουρανός προσδίδει στα πάντα έξω από το παραθύρι σου ένα γκρίζο χρώμα; Μάλλον είμαι της άποψης ότι ακόμα και σε γκρίζο φόντο, σκοπός είναι να δίνεις σημασία στο κίτρινο λεωφορείο που περνά, στο άσπρο αυτοκίνητο που παρκάρει, στο πράσινο φανάρι, στην πορτοκαλί διαφημιστική αφίσα, στην φωσφορίζουσα κίτρινη στολή ενός εργάτη στο απέναντι κτίριο, στο πράσινο της φύσης που εδώ δεν τσιγκουνεύεται και μας χαρίζεται εν αφθονία.

Και τι πειράζει που κοιτάζω την πιό βαρετή πόλη της Ευρώπης;;; Να΄ναι καλά οι Έλληνες που ξέρουν να καλοπερνούν ακόμα και σε ένα άδειο, άχρωμο σπίτι. Σκέψου το λίγο...έτσι δεν είναι;;;

Και τι πειράζει που στο γραφείο κυριαρχεί το μονότονο εκρουδάκι;;; Έχω σχέδιο. Εδώ, θα μπει η αγαπημένη μου φωτογραφία: Paris by night. Εδώ, θα βάλω τις φωτογραφίες των μωρών... Το χαμόγελο ενός μωρού αποτελούσε ανέκαθεν ένα Αυτόνομο Καρτέλ Θετικής Σκέψης. Εδώ, θα βάλω ένα ημερολόγιο, για να σβήνω μέρες - τις γεμάτες ημέρες, τις δημιουργικές ημέρες, τις ευχάριστες μέρες. Οι άλλες, ας μείνουν έτσι, σαν να μην πέρασαν ποτέ. Και πολλά άλλα. Και εδώ θα μπει το μπλε μου λουλουδάκι....

Ένα λουλουδάκι που ισοσταθμίζει το γεγονός ότι δεν είναι αληθινό με το γεγονός ότι η κινητήριος δύναμή του είναι ο ήλιος. Ένα λουλουδάκι που κουνιέται ως άλλο εκκρεμές όταν ο μηχανισμός του ¨αισθανθεί¨ την ύπαρξη φωτός. Και σου χαμογελάει χαρούμενο!

Τα λουλουδάκια αυτά αποτέλεσαν το σήμα κατατεθέν της καμπάνιας περί της δυναμικής των ανανεώσιμων ενεργειών (και ιδιαιτέρως του ήλιου) να παρέχουν ηλεκτρισμό, σε συνδυασμό με την προστασία του περιβάλλοντος (με ειδική επισήμανση στις κλιματικές αλλαγές).

Όλα καλα, λοιπόν... Όλα;;; To be continued...

Μετά τιμής, Pietagi...

Όλα τ' αρνιέμαι μα απ' αυτά κρατιέμαι
όπως τα μάτια σου υγρά τη νύχτα
σκαρφαλωμένα σε μια γυρισμένη πλάτη
καραδοκούν, μαντεύουν, ξεψυχάνε
κάτι ανοίγει ξαφνικά μες στο μυαλό μου
και στρίβω στη γωνιά με βήμα μεθυσμένο
μη μ' αρνηθείς, σκοπός γι' αυτή την εκδρομή
είναι το τέλος μου κι όχι μια αρχή.

Είναι καλύτερα να βαφτίζεις εκδρομή μια μεγάλη αλλαγή στη ζωή σου. Περιλαμβάνει ταξίδι, περιλαμβάνει νέα δεδομένα, νέους ανθρώπους. Τι κι αν αυτή η εκδρομή διαρκέσει περισσότερο από όλες τις άλλες; Σκοπός είναι να ευχαριστιέσαι το ταξίδι. Σε λίγες μέρες αλλάζει δρόμο ο αέρας μου και με πάει σε ξένα μονοπάτια. Ή μάλλον, σε ανεξερεύνητα μονοπάτια. Τι κι αν θεωρείται μια από τις πιο βαρετές πόλεις της Ευρώπης; Τα πάντα είναι θέμα ψυχολογίας.

Δεν έχω να πω πολλά είναι η αλήθεια. Μόνο ότι σας ευχαριστώ για την υπομονή σας κατά την ανάγνωση του παρόντος μπλογκίου, μιας και το τελευταίο διάστημα έκανε σπάνιες και ίσως όχι και τόσο ευχάριστες εμφανίσεις. Επιφυλάσσομαι όμως. Δεν θα σας αφήσω τόσο εύκολα σε ησυχία. I 'll be back. (και αυτό είναι απειλή!) Same blog time, same blog channel. Να είστε καλά και να προσέχετε τους εαυτούς σας.

Τα λέμε παίδες!!!

Fahtreppenbenutzungshinweise!!!

"Εσείς ποιό δωμάτιο είστε;;;;"

"Το 216!"

"Φτου! Είμαστε σε άλλο όροφο!"

"Μ'αρέσει που τα είχαμε κλείσει και δίπλα-δίπλα..."

"Ε, εντάξει, αργήσαμε και λίγο να φτάσουμε. Μπορεί να τα δώσανε..."

"Για πάμε, για πάμε!!!"

"Με τους άλλους δώσαμε ραντεβού ή θα μιλήσουμε;;;"

"Εμείς σε πόση ώρα κάτω;;;"

"Καλά, μην το δέσετε κιόλας...."

Κάπως έτσι ξεκίνησε το στόρυ. 9 άτομα. 4 δωμάτια. 2 ξενοδοχεία. Μία πόλη. Μια ομορφιά, Κυριάκο. Εγώ δεν είχα ποτέ το άγχος ότι αυτά τα 9 άτομα, τα μισά εκ των οποίων γνωρίζονταν είτε καθόλου είτε ελάχιστα με τα άλλα μισά, δεν θα μπορέσουν να τα βρουν. Καλή διάθεση να υπάρχει βρε αδελφέ! Ταξιδάκι και τσαντίλες, έχουν τσακωθεί χρόνια και, όσο περνάει από το χέρι μου, δεν θα τα ξαναβρούνε και ποτέ...

Στο θέμα μας. Η Βιέννη ήταν υπέροχη. Οικοδέσποινα από τις καλές. Έβγαλε από το συρταράκι της 3 ηλιόλουστες μέρες και είπε να τις χρησιμοποιήσει. Ατελείωτα τα μονοπάτια για να ανακαλύψουμε τις ομορφιές της, τις πάλαι ποτέ αρχοντικές συνοικίες της που έχουν αφήσει βαθιά χαραγμένη την αίσθηση της πολυτέλειας και του bon viveur.

Και κάπου εκεί στη μέση, 9 τρελαμένα τουριστάκια να ψάχνονται, να τρέχουν να προλάβουν το τραμ χωρίς εισητήριο, να τραγουδάνε ωσάν γνήσιοι Ελληνάρες σε άκρως παραδοσιακή βιεννέζικη ταβέρνα, να κουτρουβαλάνε σαν "γιουβαρλάκια", "ντολμαδάκια" και "βαρελάκια ρε μαλάκα τα λένε" στους κήπους που κάποτε το πρωτόκολο δεν σε άφηνε ούτε να πατήσεις το χορτάρι, να ποζάρουν στον φακό των επίδοξων φωτογράφων-μπορώ-να-δουλέψω-και-στα-μπουζούκια, να κάνουν γνωριμίες στο μετρό μπας και καταλάβουν που βρίσκονται, να εξηγούν σε Τούρκο ταρίφα γιατί δεν κάνουν τρίο, να τσακώνονται με την ρεσεπτιονίστ γιατί είναι ηλίθια (so simple), και να περνάνε τέλεια.

Τι συγκράτησα από τον καθένα ξεχωριστά:

- Το "guest - κοτοπουλάκι" να μας ζητάει να τραγουδήσουμε Πασχάλη Τερζή.

- Τον "ασβό" να ανεβαίνει στα τραπέζια ως άλλος Σάκης Ρουβάς στο Αίμα-Δάκρυα-κι-Ιδρώτας.

- Την "Μάρθα" να κουτουλάει πάνω στην κολώνα.

- Την "Αγνή" να γελάει υποχθονίως και να μην σου δίνει περιθώριο να της την πεις που καθυστερεί.

- Τον "Ξάδελφο" να ρωτάει το γκαρσόνι: "Ναι, αλλά τί γλυκά είχατε;"

- Τον "Αδελφό" να χορεύει ζεμπεκιά ως άλλος Κούρκουλος.

- Τον "Δεν βγαίνω μάνα μου" να πίνει μπύρες-πίνει μπύρες-πίνει μπύρεεεεες και να παίρνει προαγωγή από άλογο σε σταυλάρχη...

- Την "Γενεθλιάζουσα" ως ξαδέλφη της βασίλισσας να μην μπορεί να προφέρει το όνομα του επιτελάρχη Φον Βοουνφκ_χεν.

- Την "Υπηρέτρια" μετά τον καβγά, να την ρωτάνε το room number και να απαντά "Τι room number ρε καριόλη"!

...και άλλα τόσα. Και άλλα πολλά. Εις το επανειδείν παίδες. I had the time of my life and I owe it all to you!!!

That's more like it...

Birds flying high, You know how I feel
Sun in the sky, You know how I feel
Reeds driftin' on by, You know how I feel
It's a new dawn
It's a new day
It's a new life
For me
And I'm feeling good

Fish in the sea, You know how I feel
River running free, You know how I feel
Blossom in the tree, You know how I feel
It's a new dawn
It's a new day
It's a new life
For me
And I'm feeling good

Dragonfly out in the sun you know what I mean, don't you know
Butterflies all havin' fun you know what I mean
Sleep in peace when the day is done
And this old world is a new world
And a bold world
For me

Stars when you shine, You know how I feel
Scent of the pine, You know how I feel
Yeah freedom is mine, And I know how I feel
It's a new dawn
It's a new day
It's a new life
For me

And I'm feeling good

Φώτα - Κάμερες - Πάμε!

First but not most...

Για όλα τα πράγματα σε τούτον δω τον μάταιο κόσμο υπάρχει η πρώτη φορά. Μερικές πρώτες φορές μένουν αξέχαστες. Άλλες πάλι, σου πέρνει λίγη ώρα να τις θυμηθείς. Μερικές, δε, ούτε που τις θυμάσαι. Μερικές σε συγκινούν. Άλλες σε θυμώνουν. Κάποιες σε αφήνουν αδιάφορο, σε σημείο να απορείς γιατί τις θυμάσαι ακόμα. Ορισμένες τις περνάς μόνος. Κάποιες άλλες, σε βρίσκουν να τις μοιράζεσαι. Όλες όμως, έχουν την ιδιαίτερη σημασία τους. Υπάρχουν πρώτες φορές που σου σημαδεύουν όλες τις επόμενες. Υπάρχουν πρώτες φορές που σημαδεύουν εσένα. Που σου δημιουργούν συναισθήματα τόσο έντονα, ώστε να αποθηκεύονται πάνω στην επιφάνεια εργασίας του χαρακτήρα σου. Όλες όμως, μα όλες, χάνουν την σπουδαιότητά τους με την επανάληψη. Μήτηρ μαθήσεως, βλέπεις. Μαθαίνεις να αντιδράς καλύτερα. Ή, να μην αντιδράς καθόλου. Όλα αυτά λειτουργούν και συνδυαστικά. Εάν, για παράδειγμα, αναφέρεις μια δική σου πρώτη φορά σε κάποιον που έχει ήδη ζήσει κάτι παρόμοιο, η αντίδρασή του είναι σαφώς πιο έμπειρη. Και vice versa, προφανώς.

Ας σκεφτώ λίγο πιο δυνατά.

- Το πρώτο τσιγάρο.
- Η πρώτη φορά που ακούς 'μπράβο'.
- Η πρώτη φορά που σε πιάνει βροχή χωρίς ομπρέλα.
- Η πρώτη φορά που γίνεσαι λιάρδα και δεν θυμάσαι τι κάνεις.
- Το πρώτο φιλί.
- Η πρώτη φορά που ένα μικρό αγγελούδι σου βαστά το δάχτυλο.
- Η πρώτη φορά που εξομολογείσαι τον έρωτά σου.
- Το πρώτο ξέσπασμα σε λυγμούς.
- Ο πρώτος τσακωμός με τον κολλητό σου.
- Οι πρώτες λέξεις ενός μωρού.
- Η πρώτη σου συναυλία.
- Η πρώτη φορά που χάνεις αγαπημένο πρόσωπο.
- Η πρώτη αποτυχία.
- Το πρώτο σου ταξίδι.
- Η πρώτη φορά που κάνεις έρωτα.
- Ο πρώτος σου μισθός.
- Η πρώτη σου απογοήτευση.
- Η πρώτη φορά που βγάζεις εισητήριο one-way...

Όλα μεσ' τη ζωή είναι. Καλή χρονιά να έχουμε...!

Τα καλύτερα είναι αυτά που ακόμα δεν έχω γευτεί, γιατί βρίσκεται στο αύριο ό,τι έχω ονειρευτεί....

29 Δεκεμβρίου 2007. Απολογισμός.

Άλλη μια χρονιά μας αφήνει. Άλλη μια χρονιά αφήνουμε εμείς. Με τα καλά της και τα άσχημά της.

Δεν ήθελα να γράψω τις σκέψεις μου. Τις καταδίωκε η έλλειψη ανωνυμίας πλέον. Αλλά τιμώντας τον αρχικό σκοπό, θα τις εκθέσω. Κι ας εκτεθώ.

Μερικές φορές πιστεύω ότι έχω κάνει πολύ άσχημα πράγματα στη ζωή μου. Τόσο άσχημα, που καλύπτουν τα καλά. Δεν θα γύριζα πίσω να τα διορθώσω, γιατί πιθανότατα θα έκανα τα ίδια. Πείτε το αδυναμία. Πείτε το λάθος επιλογές. Αλλά μην το πείτε κακία.

Για ακόμη μια φορά στη ζωή μου, δεν ξέρω τι μου γίνεται. Δεν ξέρω που πατάω και που βρίσκομαι. Δεν ξέρω τι μου ξημερώνει. Ξέρω μόνο πως είμαι τελείως απροετοίμαστη για αυτά που ακολουθούν. Και δεν τα χειρίζομαι καθόλου καλά.

Ο εαυτός μου, μου φταίει. Κανείς άλλος. Και με τον εαυτό μου θα τα βάλω. Και στον εαυτό μου θα ξεσπάσω. Και τον εαυτό μου θα πληγώσω. Τι μου φταίνε οι γύρω μου; Εγώ κάτι κάνω λάθος.

Ανοίγω το συρτάρι, βγάζω τη μάσκα, εκείνη την ωραία, με το χαμόγελο. Βγάζω και τις δόσεις ευτυχίας, ειδικά διαμορφωμένες για την περίσταση. Θα βάλω και τα καλά μου, να θυμηθώ πως είναι να τα φοράς και να σε εκφράζουν. Και θα με δεις και θα πεις πως όλα είναι καλά. Πως αντέχω ακόμα. Πως είμαι σκληρό καρύδι.

Μόνο μην κοιτάξεις τα μάτια μου. Δεν έχω βρει ακόμα το κόλπο...

Καλή χρονιά σε όλους. Να περνάτε καλά, με υγεία και όμορφες στιγμές.

Welcome on board

"Δεν είναι ο κόσμος σου αυτός, είναι διαφορετικός, σου'χα πει μια βραδιά, θυμάμαι..."

Το mp3 player βάλθηκε να παίζει σε random order, βάζοντας σκόπο της ζωής του να με κάνει να μην ζαλίζομαι. Επιτέλους. Κοιτώντας δεξιά μου, δύο άδειες θέσεις. Τύχη από τις λίγες και σπάνιες.

Αριστερά μου, η ωραιότερη "παιδική χαρά" - ένα ατελείωτο στρώμα από σύννεφα, κατάλληλα διαμορφωμένο για ατελείωτες ώρες παιχνιδιού. Κι ένα φτερό, ως άλλη τσουλήθρα, συνοδηγός στον προσωπικό προορισμό του καθενός. Διότι...μπορεί ο γενικός προορισμός να είναι ο ίδιος, αλλά το "που πάει" ο καθένας, είναι άλλη κουβέντα. Μπροστά μου, ένα ανοικτό τραπεζάκι, ένα βιβλίο, ένα χαρτί & σκόρπιες σκέψεις...

Κάτσε να ακούσω. 32.000 πόδια. Βρισκόμαστε πάνω από την Κέρκυρα....άφιξη σε 2,5 ώρες....οκ. Κενά αέρος...όχι, ευχαριστώ, δεν θα πάρω.

Κάθε ταξίδι ξεκινά από τη στιγμή εκείνη που σου κάνει το κλικ. Μπορεί να είναι στο δρόμο. Μπορεί να είναι στον έλεγχο αποσκευών. Μπορεί να γίνει ποτέ, ουσιαστικά.

Το δικό μου ξεκίνησε με αφορμή μια παρέα νέων, στο διπλανό τραπεζάκι, στην καφετέρια του αεροδρομίου. Με μια στιχομυθία μεταξύ εκείνων και ενός πιλότου:

- "Εσείς για που πάτε παιδιά;"

- "Πάμε Ολλανδία για bachelor 5 μέρες"

- "Είστε σίγουροι ότι θα γίνει μετά ο γάμος;;;"

Ένα χαμόγελο ξέφυγε στην άκρη των χειλιών μου. Κ' ξεκίνησα.

"Θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό..."

PS. Η δεύτερη φωτό είναι original και τραβηγμένη με τα χεράκια μου...

...κι εσύ κι ο γρύλος σου!!!

Όταν ξεκίνησα να σκέφτομαι αυτό το ποστ, ακολούθησε ένας πανέμορφος εσωτερικός διάλογος, ο οποίος και καταλήγει στον ως άνω τίτλο. Τι εννοώ; Ναι, θα σας γράψω εγώ για αυτά που θέλω να σας γράψω, εσείς θα αρχίσετε το κράξιμο (λογικό και αναμενόμενο), εγώ θα τα περάσω στην πλάκα γιατί είμαι συνηθισμένη και γιατί μπορεί εν μέρει να έχετε και δίκιο, θα εξηγήσω όμως τη θέση μου, κάποιοι θα καταλάβετε, κάποιος θα γυρίσει και θα πει τη μαλακία που ξεπερνάει τα όρια, μια που θα του την πω κι εγώ γιατί δεν είμαι συνηθισμένη να μην απαντάω στις προκλήσεις και στα "στρωσίματα", κάποιος άλλος θα πει "ναι μωρέ, δεν εννοούσε αυτό το παιδί", εγώ θα τα πάρω περισσότερο γιατί θα αρχίσουμε τους δικηγόρους του διαβόλου και καθόλου δεν τους συμπαθώ, να το ξέρετε, φφφφφφφφφφφιου, οπότε....(παύση-αεροπλάνο-βύσσινο-τίτλος)

Και μετά το παραλήρημα, μπορώ να ξεκινήσω το σοβαρό κομμάτι τούτου του ποστ.

Πήγα. Πήγα και τον είδα. Ακόμη μια φορά. Για ακόμη μια τέτοια βραδιά. Η φωνή του, στα δικά μου αυτιά, καθαρή και κρυστάλλινη. Η χροιά του, απαράλλακτη. Ο ίδιος, στα δικά μου μάτια, απλή αντανάκλαση της μαγείας της φωνής του. Τα τραγούδια του, στις δικές μου σκέψεις, κι από μια ανάμνηση το καθένα. Ξεκίνησε επιβλητικά. Δεν έχω μάτια να σε δω, καρδιά να σου μιλήσω, πέσαν τα χέρια μου νεκρά και πως να σε κρατήσω... Δεν ξέρω για πόση ώρα παγιδεύτηκα στις σκέψεις μου, αφήνοντας στην εξωτερική μου εικόνα ένα μόνιμο χαμόγελο στα χείλη και τη συγκίνηση στα μάτια. Ξέρω μόνο ότι ταξίδευα.

Στο πεπρωμένο σου να δίνεις σημασία και να προσέχεις πως βαδίζεις στη ζωή, όταν κοιμάσαι άλλος γράφει ιστορία και κάποιος παίζει τη δική σου τη ζωή... και ο κόσμος να συνοδεύει το ρυθμό ως άλλο μουσικό όργανο.

Γύρνα τις ώρες που χάθηκαν απόψε, κοίτα που φεύγεις πώς κλαίει το δειλινό... και το δάκρυ να πολεμά να ανέβει, να ελευθερωθεί. Ανέκαθεν με συγκινούσε αυτό το τραγούδι.

Παραπονεμένα λόγια έχουν τα τραγούδια μας, γιατί τ' άδικο το ζούμε μέσα από τη κούνια μας... και να θυμάμαι το καλό μου φιλαράκι που δεν παραλείπει ποτέ να μου το αφιερώνει, εδώ και 8 χρόνια.

Όπως όλοι - ή τουλάχιστον οι περισσότεροι - θα καταλάβατε, μιλάω για την μουσική παράσταση Όλα από την αρχή με τον Γ. Νταλάρα στο Θέατρο Παλλάς. Έχω από τα παιδικά μου χρόνια μεγάλη αδυναμία στον κύριο. Και θα μου πεις, μικρό ήσουνα, δεν ήξερες. Μετά, που μεγάλωσες;;;; Μπα... Το μόνο που άλλαξε ήταν να μην επικεντρώνομαι στον άνθρωπο, δεν είχα βλέψεις να τον παντρευτώ. Ούτως ή άλλως, η φωνή του πάντα το ίδιο αποτέλεσμα είχε πάνω μου. Και αυτός είναι και ο μόνιμος διαπληκτισμός με τους λοιπούς συναγωνιστές. Αλλά, είπαμε. Χούγια είναι αυτά. Κανείς δεν είναι τέλειος.

Αχ χελιδόνι μου, πως να πετάξεις σ' αυτόν το μαύρο τον ουρανό... σε ανοικτή ακρόαση, γιατί ξέρω πόσο σου αρέσει και πως είναι το μοναδικό ίσως που σε κάνει να σταματάς να τον κράζεις...

Αυτό που μου έκανε πραγματικά μεγάλη εντύπωση και αξίζουν πολλά-πολλά συγχαρητήρια είναι η ορχήστρα. Πραγματικά, άξιζε το χειροκρότημα. Αυτό και άλλο τόσο. Και οι λοιποί συν-τραγουδιστές του, καλά τα πήγαν. Αυτό που με χάλασε (ναι, συνέβη και αυτό) ήταν πως ο χώρος και το όλο θέμα, δεν του πήγαινε. Δεν μπορείς να το χαρείς σε ένα κλειστό θέατρο, καθισμένος αναγκαστικά σε καρέκλα, χωρίς ποτό, χωρίς τσιγάρο, χωρίς να σου επιτρέπεται να εξωτερικεύσεις το γεγονός ότι περνάς καλά σε κάτι άλλο εκτός από ένα χειροκρότημα.

Και ύστερα, μας χαιρέτησε. Μπα... δεν γίνεται. Δεν το πε... Δεν γίνεται να μην το πει. Δεν επιτρέπεται. Εντάξει... με αυτό μας καληνύχτησε...

Μη μου θυμώνεις μάτια μου, που φεύγω για τα ξένα, πουλί θα γίνω και θα'ρθώ πάλι κοντά σε σένα... Άνοιξ' το παραθύρι σου, ξάνθε βασίλικέ μου, και με γλυκό χαμόγελο, μια καληνύχτα πες μου....

Και να σας πω... αν ήμουν οπαδός της λογοκρισίας, θα έκλεινα τα κόμμεντς. Αλλά, να... δεν είμαι τέτοιος τύπος. Ξεδώστε....

(σπέσιαλ θένκς αξίζουν στην αγαπημένη μου φιλενάδα που ήρθε μαζί μου. Ήρωας.)