Διαχείριση κρίσης

Αισθάνεσαι υπέροχα, έχεις ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά, γελάνε τα ματάκια σου, όλα τα βλέπεις θετικά στον κόσμο γύρω σου, αισθάνεσαι δημιουργικός, αισθάνεσαι δικαιωμένος, αισθάνεσαι επιτέλους σωστά. Και σε αυτό το σημείο ακριβώς, που έχεις κλείσει τα μάτια και χαμογελάς, έρχεται ο χειρότερος εφιάλτης σου και σου σκάει ένα χαστούκι, που όμοιό του δεν φανταζόσουν ότι υπάρχει. Τουλάχιστον, έτσι μοιάζει εκείνη τη στιγμή...

Πώς αντιδράς;

Τέλος εποχής

Μεσοπέλαγα αρμενίζω κι έχω πλώρα τον καημό

κι έχω την αγάπη πρύμα κι άλμπουρο τον χωρισμό

Θάλασσα, μη με διώχνεις μακριά

Χωρισμέ, μου ματώνεις την καρδιά

Μαύρη μοίρα το 'χει γράψει, να μακραίνω, να χαθώ

μακριά από το νησί μου κι από κείνον π' αγαπώ

Θάλασσα, μη με διώχνεις μακριά

Χωρισμέ, μου 'χεις κάψει την καρδιά

------------------------------------------------

Καλό καλοκαίρι σε όλους και όλες. Τα λέμε...

Sex by the city - ΠΑΡΤ ΟΥΑΝ

Η πόλη που με φιλοξενεί, με έναν περιέργως αφιλόξενο τρόπο, τους τελευταίους μήνες είναι μια πολύ περίεργη πόλη, ομολογουμένως. Ωστόσο, δεν νομίζω ότι φταίει η πόλη αυτή καθεαυτή. Ίσως - λέω ίσως - τελικά να φταίει και η χώρα ολόκληρη.

(ωραία αρχή έκανα, μπράβο μου!)

Ας τα πάρουμε, όμως, ένα-ένα τα πράγματα! Κάθε νέο περιβάλλον θέλει το χρόνο του για να σε κερδίσει ή να σε χάσει. Και από την άλλη μεριά, ακόμα και αν σε χάσει (ή σε κερδίσει) στην πρώτη μάχη, αυτό δεν σημαίνει πως τα πράγματα θα μείνουν έτσι... Τα πάντα ρει. Ακόμα και αυτά που ΔΕΝ υπάρχουν.

Βάζοντάς τα κάτω, λοιπόν, σας τα παραθέτω όπως ακριβώς μου έρχονται, άνευ λογοκρισίας και πολίτικαλι κορρέκτ εκφράσεων!

1. Οι Γάλλοι έχουν δίκιο.

2. Το Βέλγιο κάνει καλό στην υγεία. Αμέ. Έχει πράσινο, έχει δάση, ακόμα και δίπλα σου, έχει μαιντανούς (δέυ αρ έβρυγουερ), διατηρείται σε καλή φόρμα βάσει μετρήσεων καθαρότητας της ατμόσφαιρας, άπλετα ρυάκια τρέχουν αριστερά-δεξιά-πάνω-κάτω, κυρίως και κατ΄εξακολούθησην από πάνω. Αμέ. Οι πεζοί στον δρόμο τυγχάνουν του απόλυτου σεβασμού από όλους - όχι από τους άλλους πεζούς όμως - και περπατούν κεφάτοι λες και γυρίζουν από του Βερόπουλου. Προτιμούν, δε, να τους πατήσεις - τιμώντας έτσι το δικαίωμά τους στην προτεραιότητα - παρά να περάσεις εσύ, ο φτωχός τω πνεύματι, οδηγίσκος.

Αυτό βέβαια μπορεί να μπει και στα αρνητικά, εάν και εφόσον ο ίδιος πεζός αποφασίσει να μεταβεί σε άλλο κράτος στα καπάκια (ονόματα δε λέμε, οικογένειες δε θίγουμε) όπου μόλις βγει από το αεροδρόμιο θα πάει ντουγρού από εκεί που ρθε, τουτέστιν στα ουράνια.

ΥΓ. Η υγρασία δεν κάνει καλό στην υγεία μερικών-μερικών μόνο, τους οποίους και προκαλώ να δοκιμάσουν την ομοιοπαθητική για αλλαγή ή και να ακολουθήσουν τη μέθοδο "πάω όπου πάει ο καλός μου".

3. Αυτό που δεν κάνει καλό στην υγεία είναι οι Βέλγοι. Υπό όρους πάντα. Τι εννοώ. Εάν αποφασίσεις να ασχοληθείς με το πρόβλημά τους, τότε θα αποκτήσεις μεγαλύτερο. Εάν αποφασίσεις να προσπεράσεις μερικές συμπεριφορές για να κάνεις τη δουλειά σου, τότε θα την κάνεις σε κάνα μήνα. Αν το παίξεις κούλ-η-παρέα-μετράει-στυλ, τότε θα κάνεις τη δουλειά σου στα προκαθορισμένα χρονικά περιθώρια. Ο καλύτερος τρόπος να κάνεις τη δουλειά σου είναι να μην την κάνεις. Αν δεν μπορείς να το αποφύγεις...απόλαυσέ το!

Έξυπνα τιπς: παρατήρησέ τους. Μην συγχίζεσαι επειδή περιμένεις μια ώρα να εξυπηρετηθείς. Κοίταξε πιο κοντά το πρόσωπο της πωλήτριας. Είναι τα διπλά σου χρόνια και φαίνεται κόρη σου. Στην ανάγκη, αν αισθάνεσαι ότι δεν θα τα καταφέρεις, προτίμησε "τις δουλειές με φούντες". Πιάνει.

4. Δεν θα μιλήσω για τον καιρό. Ούτως ή άλλως, που να ξέρω τι θα γίνεται σε 5 λεπτά?

5. Networking or Effective Socialising? Ε λοιπόν, και τα δύο. Ψωμοτύρι οι καλημέρες μεταξύ αγνώστων που συναντάς στο ασανσέρ. Καλημέρα στο έμπα. Στο έβγα του εύχεσαι να έχει και καλή συνέχεια. Την Παρασκευή το απόγευμα στο έβγα του λες καλό σαββατοκύριακο. Το μεσημέρι του λες καλή όρεξη. Το πρωί κατά τις 9:30 του λες καλό καφέ. Σε λίγο νομίζω ότι θα καθιερωθούν και άλλες ευχές, πιο δημιουργικές να το πω? Πιο ουσιαστικές ίσως. Πιο λεπτομερείς! Με το καλό να φας την μακαρονάδα με σάλτσα από ρικότα και ρόκα, την οποία θα συνοδεύσεις με ένα ποτήρι λευκό παγωμένο κρασί και δύο φέτες ψωμί. Τι?? Θα φας και γλυκό?? Ε, τότε θύμισέ μου την Δευτέρα το πρωί μετά την καλημέρα να σου ευχηθώ και καλή δίαιτα....

Τα λέμε πάλι....

...

"...έχω κάνει πάλι λάθος, άλλη μια φορά..."

Αλήθεια ή ψέμματα?

Ce n'était qu'un rêve...

Ένα χάος. Ένα ακατανόητο, επικίνδυνο, μεγάλο χάος. Εμπειρίες μιας ζωής σε μια σκηνή, μπερδεμένες μεταξύ τους. Επιθυμίες του σήμερα, απωθημένα του χτες, πραγματικότητα, φαντασία, ένα μείγμα τρομακτικό.

Να ξεπερνά τα όρια της φαντασίας. Να τραβά τις καλά κρυμμένες επιθυμίες από τις κρυψώνες τους και να τις πετά στον αέρα με την ορμή ενός σιντριβανιού. Να σε κάνει να αντιμετωπίζεις τις προτεραιότητες του ασυνείδητού σου σε μια αρένα όπου το κοινό απαιτεί να επικρατήσει μόνο ένας.

Πρόσωπα αγαπημένα, πρόσωπα που έχεις να δεις καιρό, και όμως, σε αγκαλιάζουν και κλαίνε μαζί σου. Σου κάνουν μούτρα επειδή χάθηκες. Σου λένε πόσο τους έλειψες, και όχι μόνο σε εκείνους.

Κι ύστερα, τρεις ανθοδέσμες. Ή μάλλον, μια ανθοδέσμη και δύο γλαστράκια. Τι περίεργο. Ένα από τον καθένα. Και όλα για σένα. Και να μην χωράνε στην αγκαλιά σου. Μια πράξη που σε συγκινεί και σε πληγώνει, σε φτιάχνει και σε χαλάει. Όλοι όμως το θυμήθηκαν, σ αυτό το όμορφο χάος που ζεις.

Ένας χωρισμός, ένας γάμος, μια παλιά σχέση. Το σήμερα έγινε χτες, το χτες έγινε φωτιά να καίει το είναι σου, το αύριο έγινε αυτό που επιθυμούσες χτες, όχι σήμερα. Και να τους βλέπεις όλους μπροστά σου, τόσο ζωντανούς, τόσο κοντά, τόσο αληθοφανείς. Και να χάνεις το τιμόνι, να σου φεύγει από τα χέρια, να κοιτάς σαν χαμένος, να μην ξέρεις τι να πρωτοπείς και τι να αφήσεις, να προσπαθείς να κερδίσεις χρόνο γιατί ξέρεις ότι θα τελειώσει γρήγορα και θα σε ξαναφήσει μόνο…

Ένα ουρλιαχτό καταπιέζεται μέσα σου, ως άλλο μέσο να εξωτερικεύσεις το χάος σου. Να πάρεις την ψυχή στα χέρια, να της φωνάξεις δυνατά, να σπάσουν όλα, να ξεχαστούν. Να φύγουν. Να μην ασχοληθείς ποτέ ξανά μαζί τους. Να σε αφήσουν ήσυχη. Γίνεται????

Το θέλεις αλήθεια, όμως????

Νατος πάλι ο κόμπος....

Parce que le temps peut mettre en cage
Nos rêves et nos envies
Je fais mes choix et mes voyages
Parfois j'en paye le prix
La vie me sourie ou me blesse
Quelle que soit ma vie...

Οι μήνες περνούν, μαμά...

Και όχι μόνο οι μήνες. Τα χρόνια επίσης.

Πέρασε ο Πάσχας, πέρασε η γιορτή, πέρασαν τα γενέθλια, πέρασαν τα βαφτίσια. Κι εγώ, να τα ζω όλα στο τρέξιμο. Μεγάλη η νύχτα, κι εγώ μικρός πολύ. Τώρα που το ακούω, νομίζω ότι έχει απόλυτο δίκιο το άσμα. Κάνει πάρτυ το χτες και με πονά. Πόσοι πίστευαν ότι θα την βγάλω καθαρή? Πόσοι πιστεύουν ότι είμαι σκληρό καρύδι και αντέχω τα πάντα? Έχουν ιδέα περί τίνος πρόκειται? Σκέφτονται ποτέ πόσα πράγματα μου λείπουν από το πρόσφατο - και κυρίως το μη πρόσφατο - παρελθόν? Φταίει που δεν μιλάω. Δεν τα λέω. Δεν γουστάρω να παραπονιέμαι.

Απλά έχω κι εγώ τις αδυναμίες μου, όσο κι αν μερικοί αρνούνται να το πιστέψουν. Εσένα, σε σκέφτομαι ακόμα. Και θα σε σκέφτομαι πάντα. Κάποτε νόμιζα ότι θα σταματήσω, αλλά πλέον πιστεύω ότι δεν πρόκειται. Ειδικά κάτι τέτοιες στιγμές. Εσένα, έχω σταματήσει να σε σκέφτομαι τόσο. Με αηδιάζει η ιδέα. Εσείς οι δύο έχετε σημαδέψει τη ζωή μου, όσο κι αν αρνούμαι να το πιστέψω. Μακάρι, πραγματικά μακάρι, να μπορούσατε να με διαβάσετε, χωρίς να ξέρετε ποια είμαι, μπας και σας χτυπήσει κανένα καμπανάκι. (ε, και?)

Και μου λείπουν οι φίλοι μου. Πολύ. Πιο πολύ από όσο νομίζουν. Θα ήθελα πολύ να τους είχα κοντά μου, έστω και για λίγο. Θα ήθελα πολύ να ήξερα τι μου γίνεται...

Από τρελό κι από μικρό μαθαίνεις την αλήθεια. Α, και από μεθυσμένο....

Αντί ευχών

Είναι κάτι στιγμές,

τρυφερές και λεπτές,

σαν κλωστές τυλιγμένες σ' αδράχτι,

σε γυρνούν απαλά,

σε μεθούν σιωπηρά,

σε γεμίζουν με πείσμα και άχτι...

για όλα αυτά που ζητάς,

για πολλά που πονάς,

για το τίποτε μιας ευτυχίας,

και γυρνάς σαν τρελός,

του καθρέφτη εαυτός,

θύμα-θύτης κακής συγκυρίας.

Πλημμυρίζουν το χθες μαγεμένες σκιές, που ξοπίσω μου γράφουν τροχιά,

με κρατούνε θαρρώ σαν αλήθειες παλιές σε λαβύρινθο δέσμιο βαθιά.

Είναι κάτι στιγμές, σα μικρές πινελιές ζωγραφιάς που δεν έχει τελειώσει,

λείπουν λίγα ακριβά των χρωμάτων νερά,

για να δώσουν του τόπου τη γνώση.

Για τους κήπους της γης,

για το ροζ της αυγής,

για το κύμα που απόμεινε μόνο,

να χαϊδεύει με αφρούς,

τους πικρούς μας καημούς

και να διώχνει της πίκρας τον πόνο.

(Ν. Παπάζογλου - Π. Βελένη)

New data, part II

Όλες οι αποφάσεις σε αυτή τη ζωή έχουν το τίμημά τους. Το καλύτερο πράγμα λοιπόν, που έχεις να κάνεις είναι να γνωρίζεις ότι με αυτή την απόφαση κολλάει αυτό το τίμημα, ενώ με την άλλη το άλλο και μετά να αποφασίσεις. Να κάνεις δηλαδή επιλογή τιμήματος και όχι απόφασης. Καλή φάση. Και διαλέγεις τίμημα - αποφασίζεις. Και το πληρώνεις κάποια στιγμή. Κοίτα να το πληρώσεις σωστά και γρήγορα, να μην σε βασανίζει χρόνια σαν τις πιστωτικές. Και κοίτα να προσέξεις τον τρόπο πληρωμής. Μετρητά, μια κι έξω. Τα δίνεις, πληρώνεις και μετά συνεχίζεις, με τη μόνη υποχρέωση να συνηθίσεις στην ιδέα ότι έχεις λιγότερα μετρητά πλέον. Voila. C'est fait.

Η επιλογή μου και κατ΄επέκταση η νέα μου πραγματικότητα έχει πολλά θετικά. Έχει όμως και το τίμημα που πρέπει να πληρωθεί. Η ζυγαριά είναι ακριβείας. Δεν αφήνει περιθώρια λάθους. Και, όσο κι αν ο ενθουσιασμός της αρχικής επαφής είχε υπερκαλύψει τα πάντα, κάποια στιγμή θα "ξεφούσκωνε" και θα έβγαιναν στην επιφάνεια τα - εξουθενωμένα μεν, υπάρχοντα δε - λοιπά συναισθήματα. Και ποια είναι αυτά? Βασικά... ένα. Μόνο αυτό δεν μπορώ να παλέψω. Ή μάλλον, μόνο για αυτό θέλω να μιλήσω...

Σύνδρομο στέρησης. Έλεγα πως θα έρθει να μου χτυπήσει την πόρτα νωρίτερα, αλλά αυτό ήρθε όταν εγώ δεν το περίμενα (...όταν δεν ήθελα να το αγκαλιάσω, κλπ) και μάλιστα φουριόζικο μπήκε από το παράθυρο. Μου έριξε ένα βλέμμα ειρωνικό και ένιωσα ότι δεν είναι επίσκεψη ρουτίνας. Ήρθε να με χτυπήσει στην δική μου Αχίλλειο πτέρνα. Το 10 μηνών αγγελούδι που αρμένιζε και αρμενίζει ακόμα μπουσουλώντας όλο το σπίτι, που μου έδειχνε τόση αδυναμία όση του έδειχνα κι εγώ, και παραπάνω, που με αγκάλιαζε και τα ξεχνούσα όλα. Ο ανιψιός μου. Μου λείπει. Χριστέ μου, πόσο μου λείπει. Μια αγκαλιά του να είχα τώρα, να μου περνούσαν όλα...

Κι αν φαίνομαι υπερβολική... ε, δεν πειράζει. Έτσι έχω μάθει να εκφράζομαι για αυτούς που αγαπώ. Έντονα, υπερβολικά, δυνατά. Όχι φωνακτά. Δυνατά.

New data, part I

Ανοίγω τα μάτια και χρειάζομαι ελάχιστα δευτερόλεπτα να συνειδητοποιήσω το νέο περιβάλλον του δωματίου μου. Σιγά-σιγά, θα το φτιάξω στα μέτρα μου... Επί του παρόντος, ψάχνω την παλέτα μου να δω τι πινελιές θα του κάνω ακόμα.


Έχω ήδη συντονιστεί με το πρωϊνό ξύπνημα, καλά δεν είχα και μεγάλο πρόβλημα ποτέ... Έχω συντονιστεί με τα ωράρια εν γένει. Και τις συνήθειες. Ξέρω ότι νυστάζω λίγο πιο εύκολα εδώ πάνω, ζυγίζω λίγο λιγότερο, τρώω λίγο περισσότερο, πίνω λίγο λιγότερο, και σε γενικές γραμμές, αλλού παν΄ τα ζύγια κι αλλού η ζυγαριά. Αλλά ούτε αυτό με ενοχλεί. Συμβαδίζει με την πρόσφατη τάση μου να αποβάλλω τον προγραμματισμό και την δεδομένη μελλοντική πραγματικότητα (για όσο αντέχω) από την ζωή μου. Δεν με ενοχλεί που έχει ολημερίς συννεφιά. Προχτές είχε ήλιο. Παραπροχτές έβρεχε όλη μέρα, τσουρ-τσουρ-τσουρ... Σιγά το πράμα. Μεθαύριο θα χιονίσει.

Το γραφείο μου έχει έναν τοίχο όλο παράθυρο και εκμετταλεύομαι την κ...φαρδία μου για να αγναντεύω. Θα μου πεις, τι μπορείς να αγναντεύσεις, όταν ο ουρανός προσδίδει στα πάντα έξω από το παραθύρι σου ένα γκρίζο χρώμα; Μάλλον είμαι της άποψης ότι ακόμα και σε γκρίζο φόντο, σκοπός είναι να δίνεις σημασία στο κίτρινο λεωφορείο που περνά, στο άσπρο αυτοκίνητο που παρκάρει, στο πράσινο φανάρι, στην πορτοκαλί διαφημιστική αφίσα, στην φωσφορίζουσα κίτρινη στολή ενός εργάτη στο απέναντι κτίριο, στο πράσινο της φύσης που εδώ δεν τσιγκουνεύεται και μας χαρίζεται εν αφθονία.

Και τι πειράζει που κοιτάζω την πιό βαρετή πόλη της Ευρώπης;;; Να΄ναι καλά οι Έλληνες που ξέρουν να καλοπερνούν ακόμα και σε ένα άδειο, άχρωμο σπίτι. Σκέψου το λίγο...έτσι δεν είναι;;;

Και τι πειράζει που στο γραφείο κυριαρχεί το μονότονο εκρουδάκι;;; Έχω σχέδιο. Εδώ, θα μπει η αγαπημένη μου φωτογραφία: Paris by night. Εδώ, θα βάλω τις φωτογραφίες των μωρών... Το χαμόγελο ενός μωρού αποτελούσε ανέκαθεν ένα Αυτόνομο Καρτέλ Θετικής Σκέψης. Εδώ, θα βάλω ένα ημερολόγιο, για να σβήνω μέρες - τις γεμάτες ημέρες, τις δημιουργικές ημέρες, τις ευχάριστες μέρες. Οι άλλες, ας μείνουν έτσι, σαν να μην πέρασαν ποτέ. Και πολλά άλλα. Και εδώ θα μπει το μπλε μου λουλουδάκι....

Ένα λουλουδάκι που ισοσταθμίζει το γεγονός ότι δεν είναι αληθινό με το γεγονός ότι η κινητήριος δύναμή του είναι ο ήλιος. Ένα λουλουδάκι που κουνιέται ως άλλο εκκρεμές όταν ο μηχανισμός του ¨αισθανθεί¨ την ύπαρξη φωτός. Και σου χαμογελάει χαρούμενο!

Τα λουλουδάκια αυτά αποτέλεσαν το σήμα κατατεθέν της καμπάνιας περί της δυναμικής των ανανεώσιμων ενεργειών (και ιδιαιτέρως του ήλιου) να παρέχουν ηλεκτρισμό, σε συνδυασμό με την προστασία του περιβάλλοντος (με ειδική επισήμανση στις κλιματικές αλλαγές).

Όλα καλα, λοιπόν... Όλα;;; To be continued...

Μετά τιμής, Pietagi...

Όλα τ' αρνιέμαι μα απ' αυτά κρατιέμαι
όπως τα μάτια σου υγρά τη νύχτα
σκαρφαλωμένα σε μια γυρισμένη πλάτη
καραδοκούν, μαντεύουν, ξεψυχάνε
κάτι ανοίγει ξαφνικά μες στο μυαλό μου
και στρίβω στη γωνιά με βήμα μεθυσμένο
μη μ' αρνηθείς, σκοπός γι' αυτή την εκδρομή
είναι το τέλος μου κι όχι μια αρχή.

Είναι καλύτερα να βαφτίζεις εκδρομή μια μεγάλη αλλαγή στη ζωή σου. Περιλαμβάνει ταξίδι, περιλαμβάνει νέα δεδομένα, νέους ανθρώπους. Τι κι αν αυτή η εκδρομή διαρκέσει περισσότερο από όλες τις άλλες; Σκοπός είναι να ευχαριστιέσαι το ταξίδι. Σε λίγες μέρες αλλάζει δρόμο ο αέρας μου και με πάει σε ξένα μονοπάτια. Ή μάλλον, σε ανεξερεύνητα μονοπάτια. Τι κι αν θεωρείται μια από τις πιο βαρετές πόλεις της Ευρώπης; Τα πάντα είναι θέμα ψυχολογίας.

Δεν έχω να πω πολλά είναι η αλήθεια. Μόνο ότι σας ευχαριστώ για την υπομονή σας κατά την ανάγνωση του παρόντος μπλογκίου, μιας και το τελευταίο διάστημα έκανε σπάνιες και ίσως όχι και τόσο ευχάριστες εμφανίσεις. Επιφυλάσσομαι όμως. Δεν θα σας αφήσω τόσο εύκολα σε ησυχία. I 'll be back. (και αυτό είναι απειλή!) Same blog time, same blog channel. Να είστε καλά και να προσέχετε τους εαυτούς σας.

Τα λέμε παίδες!!!

Fahtreppenbenutzungshinweise!!!

"Εσείς ποιό δωμάτιο είστε;;;;"

"Το 216!"

"Φτου! Είμαστε σε άλλο όροφο!"

"Μ'αρέσει που τα είχαμε κλείσει και δίπλα-δίπλα..."

"Ε, εντάξει, αργήσαμε και λίγο να φτάσουμε. Μπορεί να τα δώσανε..."

"Για πάμε, για πάμε!!!"

"Με τους άλλους δώσαμε ραντεβού ή θα μιλήσουμε;;;"

"Εμείς σε πόση ώρα κάτω;;;"

"Καλά, μην το δέσετε κιόλας...."

Κάπως έτσι ξεκίνησε το στόρυ. 9 άτομα. 4 δωμάτια. 2 ξενοδοχεία. Μία πόλη. Μια ομορφιά, Κυριάκο. Εγώ δεν είχα ποτέ το άγχος ότι αυτά τα 9 άτομα, τα μισά εκ των οποίων γνωρίζονταν είτε καθόλου είτε ελάχιστα με τα άλλα μισά, δεν θα μπορέσουν να τα βρουν. Καλή διάθεση να υπάρχει βρε αδελφέ! Ταξιδάκι και τσαντίλες, έχουν τσακωθεί χρόνια και, όσο περνάει από το χέρι μου, δεν θα τα ξαναβρούνε και ποτέ...

Στο θέμα μας. Η Βιέννη ήταν υπέροχη. Οικοδέσποινα από τις καλές. Έβγαλε από το συρταράκι της 3 ηλιόλουστες μέρες και είπε να τις χρησιμοποιήσει. Ατελείωτα τα μονοπάτια για να ανακαλύψουμε τις ομορφιές της, τις πάλαι ποτέ αρχοντικές συνοικίες της που έχουν αφήσει βαθιά χαραγμένη την αίσθηση της πολυτέλειας και του bon viveur.

Και κάπου εκεί στη μέση, 9 τρελαμένα τουριστάκια να ψάχνονται, να τρέχουν να προλάβουν το τραμ χωρίς εισητήριο, να τραγουδάνε ωσάν γνήσιοι Ελληνάρες σε άκρως παραδοσιακή βιεννέζικη ταβέρνα, να κουτρουβαλάνε σαν "γιουβαρλάκια", "ντολμαδάκια" και "βαρελάκια ρε μαλάκα τα λένε" στους κήπους που κάποτε το πρωτόκολο δεν σε άφηνε ούτε να πατήσεις το χορτάρι, να ποζάρουν στον φακό των επίδοξων φωτογράφων-μπορώ-να-δουλέψω-και-στα-μπουζούκια, να κάνουν γνωριμίες στο μετρό μπας και καταλάβουν που βρίσκονται, να εξηγούν σε Τούρκο ταρίφα γιατί δεν κάνουν τρίο, να τσακώνονται με την ρεσεπτιονίστ γιατί είναι ηλίθια (so simple), και να περνάνε τέλεια.

Τι συγκράτησα από τον καθένα ξεχωριστά:

- Το "guest - κοτοπουλάκι" να μας ζητάει να τραγουδήσουμε Πασχάλη Τερζή.

- Τον "ασβό" να ανεβαίνει στα τραπέζια ως άλλος Σάκης Ρουβάς στο Αίμα-Δάκρυα-κι-Ιδρώτας.

- Την "Μάρθα" να κουτουλάει πάνω στην κολώνα.

- Την "Αγνή" να γελάει υποχθονίως και να μην σου δίνει περιθώριο να της την πεις που καθυστερεί.

- Τον "Ξάδελφο" να ρωτάει το γκαρσόνι: "Ναι, αλλά τί γλυκά είχατε;"

- Τον "Αδελφό" να χορεύει ζεμπεκιά ως άλλος Κούρκουλος.

- Τον "Δεν βγαίνω μάνα μου" να πίνει μπύρες-πίνει μπύρες-πίνει μπύρεεεεες και να παίρνει προαγωγή από άλογο σε σταυλάρχη...

- Την "Γενεθλιάζουσα" ως ξαδέλφη της βασίλισσας να μην μπορεί να προφέρει το όνομα του επιτελάρχη Φον Βοουνφκ_χεν.

- Την "Υπηρέτρια" μετά τον καβγά, να την ρωτάνε το room number και να απαντά "Τι room number ρε καριόλη"!

...και άλλα τόσα. Και άλλα πολλά. Εις το επανειδείν παίδες. I had the time of my life and I owe it all to you!!!

That's more like it...

Birds flying high, You know how I feel
Sun in the sky, You know how I feel
Reeds driftin' on by, You know how I feel
It's a new dawn
It's a new day
It's a new life
For me
And I'm feeling good

Fish in the sea, You know how I feel
River running free, You know how I feel
Blossom in the tree, You know how I feel
It's a new dawn
It's a new day
It's a new life
For me
And I'm feeling good

Dragonfly out in the sun you know what I mean, don't you know
Butterflies all havin' fun you know what I mean
Sleep in peace when the day is done
And this old world is a new world
And a bold world
For me

Stars when you shine, You know how I feel
Scent of the pine, You know how I feel
Yeah freedom is mine, And I know how I feel
It's a new dawn
It's a new day
It's a new life
For me

And I'm feeling good

Φώτα - Κάμερες - Πάμε!

First but not most...

Για όλα τα πράγματα σε τούτον δω τον μάταιο κόσμο υπάρχει η πρώτη φορά. Μερικές πρώτες φορές μένουν αξέχαστες. Άλλες πάλι, σου πέρνει λίγη ώρα να τις θυμηθείς. Μερικές, δε, ούτε που τις θυμάσαι. Μερικές σε συγκινούν. Άλλες σε θυμώνουν. Κάποιες σε αφήνουν αδιάφορο, σε σημείο να απορείς γιατί τις θυμάσαι ακόμα. Ορισμένες τις περνάς μόνος. Κάποιες άλλες, σε βρίσκουν να τις μοιράζεσαι. Όλες όμως, έχουν την ιδιαίτερη σημασία τους. Υπάρχουν πρώτες φορές που σου σημαδεύουν όλες τις επόμενες. Υπάρχουν πρώτες φορές που σημαδεύουν εσένα. Που σου δημιουργούν συναισθήματα τόσο έντονα, ώστε να αποθηκεύονται πάνω στην επιφάνεια εργασίας του χαρακτήρα σου. Όλες όμως, μα όλες, χάνουν την σπουδαιότητά τους με την επανάληψη. Μήτηρ μαθήσεως, βλέπεις. Μαθαίνεις να αντιδράς καλύτερα. Ή, να μην αντιδράς καθόλου. Όλα αυτά λειτουργούν και συνδυαστικά. Εάν, για παράδειγμα, αναφέρεις μια δική σου πρώτη φορά σε κάποιον που έχει ήδη ζήσει κάτι παρόμοιο, η αντίδρασή του είναι σαφώς πιο έμπειρη. Και vice versa, προφανώς.

Ας σκεφτώ λίγο πιο δυνατά.

- Το πρώτο τσιγάρο.
- Η πρώτη φορά που ακούς 'μπράβο'.
- Η πρώτη φορά που σε πιάνει βροχή χωρίς ομπρέλα.
- Η πρώτη φορά που γίνεσαι λιάρδα και δεν θυμάσαι τι κάνεις.
- Το πρώτο φιλί.
- Η πρώτη φορά που ένα μικρό αγγελούδι σου βαστά το δάχτυλο.
- Η πρώτη φορά που εξομολογείσαι τον έρωτά σου.
- Το πρώτο ξέσπασμα σε λυγμούς.
- Ο πρώτος τσακωμός με τον κολλητό σου.
- Οι πρώτες λέξεις ενός μωρού.
- Η πρώτη σου συναυλία.
- Η πρώτη φορά που χάνεις αγαπημένο πρόσωπο.
- Η πρώτη αποτυχία.
- Το πρώτο σου ταξίδι.
- Η πρώτη φορά που κάνεις έρωτα.
- Ο πρώτος σου μισθός.
- Η πρώτη σου απογοήτευση.
- Η πρώτη φορά που βγάζεις εισητήριο one-way...

Όλα μεσ' τη ζωή είναι. Καλή χρονιά να έχουμε...!

Τα καλύτερα είναι αυτά που ακόμα δεν έχω γευτεί, γιατί βρίσκεται στο αύριο ό,τι έχω ονειρευτεί....

29 Δεκεμβρίου 2007. Απολογισμός.

Άλλη μια χρονιά μας αφήνει. Άλλη μια χρονιά αφήνουμε εμείς. Με τα καλά της και τα άσχημά της.

Δεν ήθελα να γράψω τις σκέψεις μου. Τις καταδίωκε η έλλειψη ανωνυμίας πλέον. Αλλά τιμώντας τον αρχικό σκοπό, θα τις εκθέσω. Κι ας εκτεθώ.

Μερικές φορές πιστεύω ότι έχω κάνει πολύ άσχημα πράγματα στη ζωή μου. Τόσο άσχημα, που καλύπτουν τα καλά. Δεν θα γύριζα πίσω να τα διορθώσω, γιατί πιθανότατα θα έκανα τα ίδια. Πείτε το αδυναμία. Πείτε το λάθος επιλογές. Αλλά μην το πείτε κακία.

Για ακόμη μια φορά στη ζωή μου, δεν ξέρω τι μου γίνεται. Δεν ξέρω που πατάω και που βρίσκομαι. Δεν ξέρω τι μου ξημερώνει. Ξέρω μόνο πως είμαι τελείως απροετοίμαστη για αυτά που ακολουθούν. Και δεν τα χειρίζομαι καθόλου καλά.

Ο εαυτός μου, μου φταίει. Κανείς άλλος. Και με τον εαυτό μου θα τα βάλω. Και στον εαυτό μου θα ξεσπάσω. Και τον εαυτό μου θα πληγώσω. Τι μου φταίνε οι γύρω μου; Εγώ κάτι κάνω λάθος.

Ανοίγω το συρτάρι, βγάζω τη μάσκα, εκείνη την ωραία, με το χαμόγελο. Βγάζω και τις δόσεις ευτυχίας, ειδικά διαμορφωμένες για την περίσταση. Θα βάλω και τα καλά μου, να θυμηθώ πως είναι να τα φοράς και να σε εκφράζουν. Και θα με δεις και θα πεις πως όλα είναι καλά. Πως αντέχω ακόμα. Πως είμαι σκληρό καρύδι.

Μόνο μην κοιτάξεις τα μάτια μου. Δεν έχω βρει ακόμα το κόλπο...

Καλή χρονιά σε όλους. Να περνάτε καλά, με υγεία και όμορφες στιγμές.

Welcome on board

"Δεν είναι ο κόσμος σου αυτός, είναι διαφορετικός, σου'χα πει μια βραδιά, θυμάμαι..."

Το mp3 player βάλθηκε να παίζει σε random order, βάζοντας σκόπο της ζωής του να με κάνει να μην ζαλίζομαι. Επιτέλους. Κοιτώντας δεξιά μου, δύο άδειες θέσεις. Τύχη από τις λίγες και σπάνιες.

Αριστερά μου, η ωραιότερη "παιδική χαρά" - ένα ατελείωτο στρώμα από σύννεφα, κατάλληλα διαμορφωμένο για ατελείωτες ώρες παιχνιδιού. Κι ένα φτερό, ως άλλη τσουλήθρα, συνοδηγός στον προσωπικό προορισμό του καθενός. Διότι...μπορεί ο γενικός προορισμός να είναι ο ίδιος, αλλά το "που πάει" ο καθένας, είναι άλλη κουβέντα. Μπροστά μου, ένα ανοικτό τραπεζάκι, ένα βιβλίο, ένα χαρτί & σκόρπιες σκέψεις...

Κάτσε να ακούσω. 32.000 πόδια. Βρισκόμαστε πάνω από την Κέρκυρα....άφιξη σε 2,5 ώρες....οκ. Κενά αέρος...όχι, ευχαριστώ, δεν θα πάρω.

Κάθε ταξίδι ξεκινά από τη στιγμή εκείνη που σου κάνει το κλικ. Μπορεί να είναι στο δρόμο. Μπορεί να είναι στον έλεγχο αποσκευών. Μπορεί να γίνει ποτέ, ουσιαστικά.

Το δικό μου ξεκίνησε με αφορμή μια παρέα νέων, στο διπλανό τραπεζάκι, στην καφετέρια του αεροδρομίου. Με μια στιχομυθία μεταξύ εκείνων και ενός πιλότου:

- "Εσείς για που πάτε παιδιά;"

- "Πάμε Ολλανδία για bachelor 5 μέρες"

- "Είστε σίγουροι ότι θα γίνει μετά ο γάμος;;;"

Ένα χαμόγελο ξέφυγε στην άκρη των χειλιών μου. Κ' ξεκίνησα.

"Θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό..."

PS. Η δεύτερη φωτό είναι original και τραβηγμένη με τα χεράκια μου...

...κι εσύ κι ο γρύλος σου!!!

Όταν ξεκίνησα να σκέφτομαι αυτό το ποστ, ακολούθησε ένας πανέμορφος εσωτερικός διάλογος, ο οποίος και καταλήγει στον ως άνω τίτλο. Τι εννοώ; Ναι, θα σας γράψω εγώ για αυτά που θέλω να σας γράψω, εσείς θα αρχίσετε το κράξιμο (λογικό και αναμενόμενο), εγώ θα τα περάσω στην πλάκα γιατί είμαι συνηθισμένη και γιατί μπορεί εν μέρει να έχετε και δίκιο, θα εξηγήσω όμως τη θέση μου, κάποιοι θα καταλάβετε, κάποιος θα γυρίσει και θα πει τη μαλακία που ξεπερνάει τα όρια, μια που θα του την πω κι εγώ γιατί δεν είμαι συνηθισμένη να μην απαντάω στις προκλήσεις και στα "στρωσίματα", κάποιος άλλος θα πει "ναι μωρέ, δεν εννοούσε αυτό το παιδί", εγώ θα τα πάρω περισσότερο γιατί θα αρχίσουμε τους δικηγόρους του διαβόλου και καθόλου δεν τους συμπαθώ, να το ξέρετε, φφφφφφφφφφφιου, οπότε....(παύση-αεροπλάνο-βύσσινο-τίτλος)

Και μετά το παραλήρημα, μπορώ να ξεκινήσω το σοβαρό κομμάτι τούτου του ποστ.

Πήγα. Πήγα και τον είδα. Ακόμη μια φορά. Για ακόμη μια τέτοια βραδιά. Η φωνή του, στα δικά μου αυτιά, καθαρή και κρυστάλλινη. Η χροιά του, απαράλλακτη. Ο ίδιος, στα δικά μου μάτια, απλή αντανάκλαση της μαγείας της φωνής του. Τα τραγούδια του, στις δικές μου σκέψεις, κι από μια ανάμνηση το καθένα. Ξεκίνησε επιβλητικά. Δεν έχω μάτια να σε δω, καρδιά να σου μιλήσω, πέσαν τα χέρια μου νεκρά και πως να σε κρατήσω... Δεν ξέρω για πόση ώρα παγιδεύτηκα στις σκέψεις μου, αφήνοντας στην εξωτερική μου εικόνα ένα μόνιμο χαμόγελο στα χείλη και τη συγκίνηση στα μάτια. Ξέρω μόνο ότι ταξίδευα.

Στο πεπρωμένο σου να δίνεις σημασία και να προσέχεις πως βαδίζεις στη ζωή, όταν κοιμάσαι άλλος γράφει ιστορία και κάποιος παίζει τη δική σου τη ζωή... και ο κόσμος να συνοδεύει το ρυθμό ως άλλο μουσικό όργανο.

Γύρνα τις ώρες που χάθηκαν απόψε, κοίτα που φεύγεις πώς κλαίει το δειλινό... και το δάκρυ να πολεμά να ανέβει, να ελευθερωθεί. Ανέκαθεν με συγκινούσε αυτό το τραγούδι.

Παραπονεμένα λόγια έχουν τα τραγούδια μας, γιατί τ' άδικο το ζούμε μέσα από τη κούνια μας... και να θυμάμαι το καλό μου φιλαράκι που δεν παραλείπει ποτέ να μου το αφιερώνει, εδώ και 8 χρόνια.

Όπως όλοι - ή τουλάχιστον οι περισσότεροι - θα καταλάβατε, μιλάω για την μουσική παράσταση Όλα από την αρχή με τον Γ. Νταλάρα στο Θέατρο Παλλάς. Έχω από τα παιδικά μου χρόνια μεγάλη αδυναμία στον κύριο. Και θα μου πεις, μικρό ήσουνα, δεν ήξερες. Μετά, που μεγάλωσες;;;; Μπα... Το μόνο που άλλαξε ήταν να μην επικεντρώνομαι στον άνθρωπο, δεν είχα βλέψεις να τον παντρευτώ. Ούτως ή άλλως, η φωνή του πάντα το ίδιο αποτέλεσμα είχε πάνω μου. Και αυτός είναι και ο μόνιμος διαπληκτισμός με τους λοιπούς συναγωνιστές. Αλλά, είπαμε. Χούγια είναι αυτά. Κανείς δεν είναι τέλειος.

Αχ χελιδόνι μου, πως να πετάξεις σ' αυτόν το μαύρο τον ουρανό... σε ανοικτή ακρόαση, γιατί ξέρω πόσο σου αρέσει και πως είναι το μοναδικό ίσως που σε κάνει να σταματάς να τον κράζεις...

Αυτό που μου έκανε πραγματικά μεγάλη εντύπωση και αξίζουν πολλά-πολλά συγχαρητήρια είναι η ορχήστρα. Πραγματικά, άξιζε το χειροκρότημα. Αυτό και άλλο τόσο. Και οι λοιποί συν-τραγουδιστές του, καλά τα πήγαν. Αυτό που με χάλασε (ναι, συνέβη και αυτό) ήταν πως ο χώρος και το όλο θέμα, δεν του πήγαινε. Δεν μπορείς να το χαρείς σε ένα κλειστό θέατρο, καθισμένος αναγκαστικά σε καρέκλα, χωρίς ποτό, χωρίς τσιγάρο, χωρίς να σου επιτρέπεται να εξωτερικεύσεις το γεγονός ότι περνάς καλά σε κάτι άλλο εκτός από ένα χειροκρότημα.

Και ύστερα, μας χαιρέτησε. Μπα... δεν γίνεται. Δεν το πε... Δεν γίνεται να μην το πει. Δεν επιτρέπεται. Εντάξει... με αυτό μας καληνύχτησε...

Μη μου θυμώνεις μάτια μου, που φεύγω για τα ξένα, πουλί θα γίνω και θα'ρθώ πάλι κοντά σε σένα... Άνοιξ' το παραθύρι σου, ξάνθε βασίλικέ μου, και με γλυκό χαμόγελο, μια καληνύχτα πες μου....

Και να σας πω... αν ήμουν οπαδός της λογοκρισίας, θα έκλεινα τα κόμμεντς. Αλλά, να... δεν είμαι τέτοιος τύπος. Ξεδώστε....

(σπέσιαλ θένκς αξίζουν στην αγαπημένη μου φιλενάδα που ήρθε μαζί μου. Ήρωας.)

Solemn declaration

Έπιασε κρύο... Για πόσο ακόμα, εν ξέρω. Μ'αρέσει αυτό το κρύο. Αυτό που σου παγώνει τη μύτη και σου κοκκινίζει τα μάγουλα. Αυτό που σε κάνει να παίρνεις βαθιές ανάσες και να παγώνει το μέσα σου. Αυτό που σε μπάζει στο Χριστουγεννιάτικο κλίμα και ξεκινάς να ονειροπολείς. Αυτό που ταιριάζει με τα στολισμένα κτίρια της Πανεπιστημίου, με τους καστανάδες της Ερμού, με τα ζεστά ροφήματα στα χέρια των ανθρώπων μέσα στις καφετέριες, λες και θέλουν να κλέψουν λίγη ζεστασιά και να την κρύψουν μέσα τους.

Περιττό να σας πω ότι έχω ήδη μπει σε Χριστουγεννιάτικο mood, αλλά αυτό είναι δικό μου πρόβλημα.

Γενικά ο Δεκέμβρης ήταν ανέκαθεν full season. Γιορτές, γενέθλια, όλο και κάτι να κάνεις. Κρασάκια δίπλα σε αναμμένα τζάκια, κόσμος, να φοράς τα καλά σου και να χαίρεσαι. Εορταστικό mood λέγεται αυτό, και σε αυτό έχω μπει. Αφού γλυτώσαμε και την μετανάστευση (για φέτος), καλά είναι.

Εφεξής, λέω να αφήνω τα μούτρα για μετά, για τότε που δεν θα έχουν νόημα, να ανεβάζω τον τόνο της φωνής μου μόνο όταν πρόκειται να τραγουδήσω, να κλείνομαι σε μένα μόνο όταν θέλω να μοιραστώ την χαρά μου μαζί μου, να μην στεναχωριέμαι παρά μόνο όταν τελεύει το κρασί (ή η ρατσί). Και όλα αυτά γιατί;;;

Γιατί μπαίνουμε στην τελευταία φάση. Έχουμε ήδη (καλά, εγώ σίγουρα) μπει στην αγαπημένη μου εποχή του χρόνου. Γιατί 2 γκρίνιες δεν χωράνε σε 1 "οίκημα" και δεν θα το γκρεμίσω εγώ. Γιατί εγώ θα ζητήσω πολύ περισσότερα εν ευθέντω χρόνο και θέλω να τα λάβω. Γιατί, όπως λέει και το παιδί, δεν θα ξανάρθουν Χριστούγεννα του 2007, να είμαι 27 και να ζω αυτά που ζω. Και αυτό αξίζει όσο τίποτε άλλο!!!

ΥΓ. Το τραγουδάκι για μένα είναι παντός καιρού. Τι να με καίει ο ήλιος αυγουστιάτικο σε μια ξαπλώστρα, να το ακούω και να ανατριχιάζω, τι να πέφτει το χιόνι και να μου γερνάει την εικόνα, τι να κοιτάω "δυο πράσινα μάτιααααα....", τι να διαβάζω το ποστ μου.

Kaguya-hime

Μια λάμψη αναδύθηκε ξαφνικά ανάμεσα στα επιβλητικά μπαμπού. Ένα κρυμμένο φως, μια περίεργη αλλά και μαγευτική εικόνα. Ο κηπουρός προχώρησε διστακτικά προς το σημείο εκείνο, χωρίς να φαντάζεται τι τον περιμένει. Ήταν λες και η σελήνη κατέβηκε να ξεκουραστεί, πριν συνεχίσει το αέναο ταξίδι της. Ο κηπουρός ανακάλυψε έντρομος ένα μωρό, ένα γλυκύτατο, γελαστό και γαλήνιο μωρό. Τα μαλλιά της έμοιαζαν να είχαν αγγίξει τη σελήνη και να έχουν κλέψει λίγη από την ασημόσκονή της. Το μυστηριώδες κοριτσάκι ονομάστηκε Καγκούια. Η πριγκίπισσα Καγκούια αποτελεί το κεντρικό πρόσωπο ενός Ιαπωνικού παραμυθιού του 10ου αιώνα. Θεωρείται μια από τις αρχαιότερες Ιαπωνικές ιστορίες και περιγράφει πως ο κηπουρός ανακάλυψε το κορίτσι με τα μαλλιά που «έλαμπαν σαν τη σελήνη».

Η Καγκούια χάρισε το όνομά της σε διάφορα σύγχρονα «παραμύθια». Ένα από αυτά, το πρώτο ιαπωνικό σκάφος που τίθεται σε τροχιά γύρω από το φεγγάρι. Το Κανγκούια εκτοξεύτηκε τον Σεπτέμβριο, ένα μήνα πριν από την πρώτη αποστολή της Κίνας στο φεγγάρι και λίγους μήνες πριν από το αντίστοιχο εγχείρημα της Ιαπωνίας τον Απρίλιο.

Το πρώτο ιαπωνικό σκάφος που τίθεται σε τροχιά γύρω από το φεγγάρι μετέδωσε το πρώτο πορτραίτο υψηλής ανάλυσης της Γης να ανατέλλει πάνω από τον ορίζοντα της Σελήνης. Οι φωτογραφίες ελήφθησαν στις 7 Νοεμβρίου από το σκάφος Καγκούια, το οποίο πραγματοποιεί τη λεπτομερέστερη μελέτη της σεληνιακής επιφάνειας από την εποχή των αμερικανικών αποστολών Apollo τη δεκαετία του '60.

Όπως αναφέρει το Reuters, η αλληλουχία των εικόνων τραβήχτηκε όταν το σκάφος βρισκόταν σε απόσταση 100 χλμ από τη σεληνιακή επιφάνεια. Το πάνω μέρος των εικόνων αντιστοιχεί στην πραγματικότητα με το νότο, όπως τον αντιλαμβανόμαστε τη Γη. Στην κορυφή της λαμπερής γαλάζιας σφαίρας διακρίνεται η λευκή κηλίδα της Ανταρκτικής, ενώ λίγο πιο κάτω φαίνεται το καφετί νησί της Αυστραλίας.
Η πρώτη φωτογραφία της Γης από το Διάστημα ελήφθη το 1959 από το αμερικανικό Explorer VI την ώρα που περνούσε πάνω από τον Ειρηνικό Ωκεανό.

Ένα παραμύθι είμαστε κι εμείς, ανάμεσα στα τόσα. Το θέμα είναι, όταν λες ένα παραμύθι, να το λες σωστά. Να τραβάει την προσοχή του ακροατή…και να του μένει και το δίδαγμα.

(πηγή: www.in.gr)

Χειμωνανθός

Αρκεί μόνο να κλείσω τα μάτια, να ακούσω τη βελούδινη φωνή, την Κρητική χροιά και όλες οι εικόνες που περίτεχνα εμφανίζονται στο βίντεο, περνάνε από τα κλειστά μου μάτια μπροστά.

Αρκεί μόνο να απλώσω το χέρι και να αισθανθώ το τρυφερό άγγιγμα από ένα μπουμπούκι που μόλις έσκασε, να το φέρω κοντά μου και χαθώ στη μυρωδιά του.

Αρκεί μόνο να απελευθερώσω το σώμα από επίγεια δεσμά και να βρεθώ στον αέρα, να ζητήσω φιλί στον ουρανό και να το πάρω.

"Τρεις φορές θα σε ρωτήσω αν υπήρξε μια φορά που ήσουν μόνη στο σκοτάδι κι ήμουνα παρηγοριά, τρεις φορές θα σε ρωτήσω πως το χρόνο σταματάς όταν έρχεσαι τα βράδια και στα μάτια με κοιτάς..."

Let the sunshine in...

Πολύ μαύρη-μαυρίλα πλάκωσε και δεν με αντέχω ούτε εγώ πλέον σε τούτο το μπλογκ!

Φόκους λοιπόν στα θετικά και αστεία που - φυσικά - συμβαίνουν στην καθημερινότητά μου, γιατί, άλλωστε, για μένα μιλάμε... Είναι δυνατόν;;;

Τι λέγαμε;;; Α, ναι!

Τα νέα σε τίτλους (αστειάκι):

Νέο Νο 1. Ταξίδι στην Κουμπαρούπολη ΣΚ και Σάββατο μεσημεράκι πίνουμε καφέ σε κεντρικό πεζόδρομο-καφετεριόδρομο. Ευάερη, ευήλια δεσποινίς ετών 22 (μαξ) μοιράζει ενημερωτικά βιβλιαράκια περί αντισύλληψης. Ενδιαφέρον, λέει η κουμπάρα, να πάρουμε ένα για την αδελφή μου, γιατί εμείς το έχουμε χάσει το παιχνίδι. Ασχολίαστο. (το τί έλεγε μέσα αυτό το φυλλάδιο, δεν θέλετε να ξέρετε, αλήθεια). ΠΛησιάζει επικινδύνως μια άλλη...δεσποινίς...ετών τουλάχιστον 80. Κούτσαινε κιόλας λίγο, ίσως γιατί το ένα πόδι ήταν...ξέρετε, μην τα λέμε και χρειαστεί να χτυπάμε και ξύλα. Ντε και σώνει, να τις δώσει βιβλιαράκι. Τώρα θα μου πεις, μπορεί να είχε κι εκείνη καμιά αδελφούλα...ξεχασμένη.... Όπως και να το πάρεις, η εικόνα ήταν τραγελαφική, καθώς το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό να βγαίνει δίπλα από το κεφάλι της κυρίας σαν σε bubble-thought είναι να αναρωτιέται τι κάνει λάθος τόοοοσα χρόνια..........

Νέο Νο 2. Επίσκεψη-φωτιά (ως συνήθως) σε γνωστό και αγαπημένο κομμωτήριο. Είναι από αυτές τις επισκέψεις που πας, κάθεσαι, σου κάνουν ό,τι είναι να σου κάνουν, και όταν πας στο ταμείο πρέπει να ξανασυστηθείς για να σου πουν πόσα χρωστάς. Ασχολίαστο. Εκεί που ο αγαπημένος μου κομμωτής το παίζει ψαλιδοχέρης πίσω από την πλάτη μου και το μόνο που διακρίνω είναι κατι τούφες να χορεύουν στον αέρα πριν αυτοκτονήσουν, κάτι ψαλίδια να μου κάνουν "τα" και να κρύβονται πάλι και (κυρίως) το βλέμμα του κομμωτή που είναι έτοιμος να .... τέλος πάντων, να καταφχαριστιέται το γεγονός ότι τον άφησα να κάνει αυτό που οραματίστηκε με το κεφάλι μου, τσουπ, πλησιάζει νεαρός εργαζόμενος, κατά τα λοιπά συμπαθέστατος και με καλό χέρι για λούσιμο. Η συζήτηση περί ανέμων και υδάτων καταλήγει στο γιατί τα τρίτα παιδιά κάθε οικογένειας είναι τα καλύτερα. Παράδειγμα, εκτός από μένα, ο συμπαθέστατος υπάλληλος, ο οποίος μας αναλύει πως κατόπιν έρευνας και βάσει ενός ερωτηματολογίου, ανακάλυψε ότι οι γονείς του τον συνέλαβαν 28η Οκτωβρίου. Και τελειώνει με την ατάκα... Η μάνα μου φαίνεται...δεν είπε ΟΧΙ! Τα σέβη μου. Κι ένα λουσιματάκι πληζ...

Νέο Νο 3. Εργάζομαι πυρετωδώς (σε παρακαλώ) στο γραφειάκι μου, η ώρα να φύγω πλησιάζει και ενώ λέω να αρχίσω να ετοιμάζομαι, μπαίνει μέσα κυρία να παραλάβει μετάφραση την οποία τις έχω κάνει εγώ. Χωρίς εκείνη να το ξέρει βέβαια. Αυτό και πολλά άλλα. Το έγγραφο προς μετάφραση: Απόφαση διαζυγίου από Αρχιεπισκοπή της Αμερικής. Θύματα, ο γιος της και αυτή! Το διαζύγιο, μεταξύ άλλων αναφέρει ότι και οι δύο είναι ελεύθεροι πλέον, ο δε σύζυγος από τον ΔΕΥΤΕΡΟ γάμο του, η δε σύζυγος από τον ΔΕΥΤΕΡΟ γάμο της. Όλα καλά, όλα ωραία, να ναι καλά τα παιδιά. Η κυρία - πονεμένη μάνα - διαβάζει το μετάφρασμα (ατσσσσσς) να δει μήπως παίζει κάνα λάθος στα στοιχεία. Και τσουπ, το βρίσκει το λάθος: Εδώ λέει για ΔΕΥΤΕΡΟ γάμο της νύφης μου, είναι λαθος, να το διορθώσετε. Μα κυρία μου, το έγγραφο λέει SECOND και για τους δύο. Μα...η νύφη μου δεν έχει κάνει δεύτερο γάμο! Θίνκ αγκέν. Λούφα (και παραλλαγή).......

Και εις άλλα με υγείαν λοιπόν... Stay tuned!