State of mind

Χτύπησα το κουδούνι. Η είσοδος δεν μου θύμιζε τίποτα, αλλά κάτι μου έλεγε ότι το έχω ξαναχτυπήσει αυτό το κουδούνι. Ακούμπησα την πόρτα και εκείνη άνοιξε μόνη της. Με έβγαλε σε ένα δάσος. Άρχισα να παίρνω βαθιές ανάσες, να αποθηκεύσω όση ομορφιά έβλεπα. Η όσφρηση συνδέεται άμεσα με τη μνήμη άλλωστε. Άρχισα να περπατάω, το έδαφος ήταν σταθερό, αν και περιέργως μαλακό. Χωρίς αυτό να με φοβίσει, άφησα το βλέμμα μου να περιφέρεται, λες και αναζητούσε ένα σημείο επαφής, ένα σημείο να πιαστεί. Το κελάηδισμα ενός πουλιού δίπλα μου είχε συμβαδίσει με την αγωνία στα μάτια μου, το ερωτηματικό του νου και την κρυφή επιθυμία να βρω απαντήσεις. Τη φωνή του πουλιού κατανόησε με το θεϊκό του χάρισμα ο μάντης. Και κατανόησε και τις αισθήσεις μου συνάμα. Άφησε το σκήπτρο του να τον οδηγήσει, ως άλλη όραση, κοντά μου. Μια υπόσχεσή σου, όνειρα να κάνω. Κι έφυγε, αργά τα βήματα, που όμως έμοιαζαν να μην ακουμπούν τη γη. Με άγγιξε. Έφυγαν λόγια από μέσα μου, με το νόημά τους να λιώνει κάθε κρύσταλλο. Στου κεριού τη φλόγα σε κοιτώ, στης ψυχής το βάθος σ’ ακουμπώ, κι όλα γίνεσαι έτσι απλά σ’ ένα λεπτό, κι όλα τα ζω, όλα τα ζω.

Ξαφνιάστηκα. Σπασμωδικές κινήσεις με έκαναν να κοιτάω αριστερά-δεξιά μου, μήπως τα λόγια προέρχονταν από αλλού. Από ένα αλλού τόσο όμοιο με μένα;;;

Προχώρησα. Η Χαρικλώ στεκόταν, πιστή σύντροφος, τρυφερή μάνα, με ένα απαλό χαμόγελο στα χείλη. Έσκυψα το κεφάλι και έκλεισα τα μάτια, νεύμα ευχαρίστησης και αποδοχής του μύθου που έφερε τον μάντη μπροστά μου. Άρχισε να μιλάει, να συνεχίζει το προηγούμενο δικό μου παραλήρημα. Μη χαθείς, να μείνεις πάντα εδώ, τα σκαλιά σου δώσ’ μου ν’ ανεβώ, κι αν γλιστρήσω θ’ αφεθώ μες το κενό, να σ’ αγαπώ. Κι όμως. Αυτό το αλλού ήταν τόσο όμοιο με μένα.

Ξαφνικά τα λόγια μας ταίριαξαν, πιάστηκαν χέρι-χέρι και έφυγαν για το παιχνίδι της επανάληψης. Η Ηχώ ξεπήδησε από το βράχινο σπίτι που της χάρισαν οι Θεοί και μου έκλεισε το μάτι. Η μελωδική φωνή της έκανε τα λόγια να μοιάζουν άσμα συνοδευόμενο από τον αυλό που της δίδαξαν οι Μούσες. Μέσα στα μάτια της διάβασα τον θρύλο. Και ορκίστηκα. Ορκίστηκα να μην κυνηγήσω τον Νάρκισσο. Ορκίστηκα να μην αφήσω κανέναν να με κάνει να χάσω την φυσική μου υπόσταση. Ορκίστηκα να περιφρονήσω τον έρωτα του σάτυρου. Ορκίστηκα να φορέσω, ως άλλος Απόλλωνας, ένα κλαδί Δάφνης στο κεφάλι μου, και να παρηγορηθώ όταν τα πράγματα δεν πάνε όπως τα θέλω. Η Ηχώ ξανακλείστηκε στο σπίτι της και οι όρκοι μου σκόρπισαν σε όλο το δάσος σαν πορφυρά ρόδα με αβέβαιη πορεία προς το έδαφος, τρικλίζοντας στον άνεμο.

Ένα πέταλο ήρθε και στάθηκε στον ώμο μου. Το πήρα στοργικά στις παλάμες μου και το φύσηξα, με πνοή από τα βάθη της ευτυχίας, ως άλλον κλέφτη που τον στέλνει ένα παιδί να του βρει τη χαρά. Το ρόδο ξεκίνησε να φύγει έως ότου βρήκε τις παλάμες της Αδράστειας. Η Ίδη φαινόταν ελάχιστα πίσω από τον δεξί της ώμο, ανέκφραστη να παρακολουθεί τις κινήσεις της αδελφής της. Το ρόδο είχε σύντομο ταξίδι. Οι νύμφες θα το έδιναν τροφή στην Αίγα Αμάλθειας, προκειμένου να δυναμώσει, να παράγει το πολύτιμο γάλα της προτού το θεϊκό βρέφος λαίμαργα το καταβροχθίσει.

Συνέχισα την περίεργη περιπλάνηση στα μονοπάτια. Ίσως η ελπίδα να βρω τις απαντήσεις που ψάχνω να με ακολουθούσε, ίσως να προπορευόταν κιόλας. Ίσως και να είχε κρυφτεί μέσα μου, από φόβο. Οι σκέψεις μου με έκαναν να σκοντάψω πάνω σε κάτι. Όταν είδα τι είναι, μειδίασα. Μια πανέμορφη ζυγαριά, βγαλμένη από τον γρίφο με τον Αρχιμήδη. Πως θα το καταφέρω; Πώς θα μαζέψω όλα τα απαραίτητα υλικά που πρέπει να βάλω σε κάθε μεριά της, ώστε το αποτέλεσμα να βγει σωστό; Πως θα είμαι σίγουρη ότι το αποτέλεσμα που θα βγει δεν θα έχει αλλοιωθεί από την βαρύτητα που δίνω εγώ, επηρεασμένη από την ψυχολογία του δάσους, στα απαραίτητα υλικά;;;;

Ο χρόνος σταμάτησε εκεί. Κάτι γεννήθηκε στα μάτια μου. Κάτι έδωσε φτερά στο σώμα μου. Και ακόμα αιωρούμαι…

(το παρόν βγαίνει κατ' αίτημα του φίλτατου και του αφιερώνεται!)

Υπομονή!

Εγώ την κάνω, χαλαρά, κάτι μήνες τώρα. Θα την κάνετε κι εσείς λιγάκι;;;;;

Την τελευταία βδομάδα έκανα αποτοξίνωση. Από όλα τα παρεμφερή. Από μπλόγκιν, από ίντερνετ, από μαιλς, από τεχνολογίες. Πέρασα μια ωραιότατη αναρρωτική εβδομάδα, ακόμα κι αν δεν της έμοιαζε, καθώς έκανα το μόνο πράγμα που θα έπρεπε να αποφύγω: το τρέξιμο. Χαλάλι, τι να λέμε. Κάποια στιγμή, θα επέλθει και η ηρεμία σε αυτή τη ζωή. Όσο ζω ελπίζω δηλαδή.

Το θέμα είναι ότι έχω μείνει πίσω σε όλα και τώρα ξαναρχίζω το τρέξιμο, να προλάβω, μην μου φύγουν και μετά τα χάσω τελείως.

Οπότε, υπομονή και σε εσάς, καλοί μου φίλοι, κάποια στιγμή θα επανέλθω δριμύτερη. Σας αρκεί να ξέρετε ότι το χαμογελάκι στο πρόσωπό μου ήρθε κι έμεινε. Αλήθεια!

Lampi nel silenzio siamo noi...

Μου λες πως είμαι, μάτια μου, πόλη μενεξεδένια,

στις γειτονιές μου πως μεθάς την πιο κρυφή σου έννοια.

Μου λες πως είμαι τ’ όνειρο, τ’ ονειροδρόμιό σου

τη μια ταξίδι στη χαρά, την άλλη στο χαμό σου.

Κι εγώ σαν πόλη αφήνομαι
τη νύχτα του Σαββάτου,
να κάνεις στην αγκάλη μου
το γύρο του θανάτου.


Συχνά μου λες τα αστεία σου για να γελώ λιγάκι,
στα λούνα παρκ του γέλιου μου να παίζεις σαν παιδάκι.
Μες τα γρανάζια πιάνεσαι θύμα στην αγκαλιά μου,
κάνεις πως φεύγεις, μα γυρνάς
και λιώνεις πιο βαθιά μου.

Γράμμα

Αγαπημένε μου,

Σε περιμέναμε. Το ραντεβού σου ήταν προκαθορισμένο, αλλά γνωρίζαμε ότι σε αυτές τις περιπτώσεις, λίγη σημασία έχει. Ούτως ή άλλως, εσύ θα το αποφάσιζες.

Τόσο καιρό σου μιλούσα. Προσπαθούσα να σε αγγίξω, να σε μάθω και να με μάθεις. Ρωτούσα πάντα τι κάνεις όταν δεν σε έβλεπα. Σου έλεγα και τα νέα μας όταν ήσουν κοντά μου, να ξέρεις περίπου τι σε περιμένει όταν έρθεις. Μερικές φορές, μου έδινες το παρόν. Με μικρές, νωχελικές και ευαίσθητες κινήσεις. Κάτι σαν απάντηση. Σε έκανα να γελάς, να ταρακουνιέσαι από τα γέλια, να αισθάνεσαι ότι έτσι γίνεται και έτσι θα γίνεται πάντα μαζί μου.

Τον τελευταίο καιρό δεν σε έβλεπα πολύ. Βλέπεις, τρέχω κι εγώ και προσπαθώ να τα προλάβω όλα. Ίσως και να είναι ο λόγος που είχα αυτόν τον εκνευρισμό, αυτή την αγωνία, την ανυπομονησία. Ήξερα ότι σύντομα θα έρθεις και τότε θα τα λέγαμε συνέχεια.

Δεν θα σε αφήσω ποτέ μόνο σου, να το ξέρεις. Θα είμαι πάντα δίπλα σου. Όσο με θέλεις, φυσικά. Θα σε μάθω ό,τι θελεις να μάθεις και ντρέπεσαι να το ρωτήσεις. Θα καταλαβαίνω τι εννοείς όταν δεν θα μπορείς να το εκφράσεις. Θα ξέρω γιατί κλαις. Στο υπόσχομαι, θα σ'αγαπώ με όλη τη δύναμη της καρδιάς μου.

Επειδή είσαι αυτός που είσαι. Επειδή προέρχεσαι από άτομα που αγαπώ όσο τον εαυτό μου. Και για σένα, τους αγαπώ ακόμα περισσότερο.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη μέρα που ήρθες. Ήρθες με δάκρυα στα μάτια. Δάκρυα φόβου, όχι πόνου, όχι στεναχώριας. Και τα δικά σου δάκρυα, γέμισαν και τα δικά μας μάτια. Δάκρυα ενός συναισθήματος που δεν μπορεί να εκφραστεί με λέξεις. Ευτυχία, νομίζω λέγεται. Ναι, ευτυχία είναι.

Όλη η αγάπη χώρεσε στην καρδιά μου για σένα.

Σε ευχαριστώ που ήρθες. Καλώς μας ήρθες.

Η θεία σου.

Pieta vs. Larry

Κατόπιν αιτήματος του φίλτατου Κλέαρχου και του φίλτατου Theo, σας παρουσιάζω σε αποκλειστικότητα την συνέντευξή μου σε έναν άλλο φίλτατο, τον Larry.

1. Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;

Η αγκαλιά ενός μωρού.

2. Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;

Ανάγκα και Θεοί πείθονται my friend... Επίσης έχω ένα ωραιότατο τραγουδάκι να βαράει, που δεν το βαριέμαι ποτέ!

3. Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;

Είναι βράδυ, προσπαθούμε 3 άνθρωποι να κοιμήσουμε την κόρη της κολλητής, η οποία μας δουλεύει ψηλό γαζί, γελάει κακαριστά μόνη της, εμείς να κρατιόμαστε γιατί είναι ώρα για ύπνο και δεν μας ρίχνεις. Στο τέλος, λυθήκαμε στα γέλια...

4. Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;

Οργάνωση, εξυπηρέτηση, πολύ καλό service!!!

5. Το βασικό ελάττωμά σας;

Αυτό που με προδίδει όταν θέλω να κρυφτώ.

6. Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;

Σε αυτά που έχω κάνει κι εγώ...

7. Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;

Δεν το έχω σκεφτεί ποτέ. Τη Μπουμπουλίνα;;;;;;;;;;;

8. Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;

Τι εννοείτε;;; Υπάρχουν πολλοί;;; Εκτός από τον Σούπερμαν και τον Μπάτμαν???????

9. Το αγαπημένο σας ταξίδι;

Montpellier...

10. Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;

Τείνω περισσότερο προς την ποίηση..................

11. Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;

Το χαμόγελο ως στάση ζωής! Δεν την αντέχω τη γκρίνια μανούλα μου....

12. … και σε μια γυναίκα;

Το χιούμορ! Φυσικά!

13. Ο αγαπημένος σας συνθέτης;

Δεν είναι ένας. Είναι αυτός που θα με κάνει να σκεφτώ: "Μα καλά! Τι έγραψε ο άνθρωπος!!!"

14. Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;

Τίποτις συγκεκριμένο... Μάλλον κάτι που άκουσα πριν μπω για ντους.

15. Το βιβλίο που σας σημάδεψε;

Το Ημερολόγιο της Άννας Φρανκ.

16. Η ταινία που σας σημάδεψε;

Έκτη αίσθηση - χωρίς σχόλια.

17. Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;

Η φύση... (ατσσσσσςςςς)

18. Το αγαπημένο σας χρώμα;

I'm blue, papadim, papadam...

19. Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;

Αυτά που έχω ζήσει, όσα κι αν είναι, λίγα-πολλά.

20. Το αγαπημένο σας ποτό;

Γαλαζόπετρα...

21. Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;

Για τίποτα. Ό,τι έκανα σε δεδομένη στιγμή, ήταν αυτό που ήθελα να κάνω. Αν τώρα μοιάζει λάθος, απλά δεν το ξανακάνω.

22. Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ’ όλα;

Να με καταδικάζουν χωρίς να ξέρω το λόγο.

23. Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;

Μουσική, παντού και πάντα.

24. Ο μεγαλύτερος φόβος σας;

Να μην είμαι κάποια μέρα αυτή που ξέρω.

25. Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;

'Οταν την αλήθεια δεν θα την άντεχα ούτε εγώ.

26. Ποιο είναι το μότο σας;

Τα έχουμε πει αυτά: Ο μόνος τρόπος να ξεφορτωθείς έναν πειρασμό, είναι να υποκύψεις...

27. Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;

Ανώδυνα. Για μένα και, όσο γίνεται, για τους άλλους.

28. Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;

Κάτι έξυπνο.

29. Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;

Ευχάριστης αναμονής.

Λοιπόν, για την συνέχεια προτείνω:

- Biccouti

- Proserpina

- Yoreekas!

- Zero

- Aggelos Spyrou

Pietà

Έχουν περάσει έξι μήνες δημιουργικότητας (λέμε και καμιά βλακεία να περάσει η ώρα). Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες περί του πως αποφάσισα να ανοίξω μπλόγκι και τα λοιπά. Θα σας πω μόνο ότι από την στιγμή που το αποφάσισα, ήξερα και το ψευδώνυμό μου. Η ιστορία του κρατάει από τα φοιτητικά μου χρόνια - όπως και πολλά άλλα θέματα στη ζωή μου, δεν μπορώ να πω, ήταν δημιουργικά χρόνια.

Όπως κάθε ονοματάκι που σε συντροφεύει ως ψευδώνυμο, έτσι και αυτό το έβγαλε ένας άνθρωπος που, αν μη τι άλλο, "εκτιμούσα". Και το βάζω σε εισαγωγικά, γιατί μπορεί να τον εκτιμούσα για τις γνώσεις του, για το χιούμορ του, γιατί περνάγαμε καλά στο μάθημά του, αλλά ουδεμία σχέση είχε με τας παιδαγωγικάς μεθόδους, αυτό οφείλω να το ομολογήσω. Ο άνθρωπος ήταν ό,τι πρέπει για να τον πάρεις να πάτε να τα πιείτε, να σου λέει ιστορίες για το χρηματιστήριο στην Ιαπωνία και όλα τα κουλά περί οικονομικών και χρηματοδοτικών, καθώς επίσης και ιστορίες για αγρίους περί της προσωπικής του ζωής, κρατώντας επίπεδο πάντα, για την μάνα του, την "ανύπαρκτη" (υποπτεύομαι) σπιταρώνα του, την καταπληκτική (εξίσου ανύπαρκτη) γκόμενά του, μπλα-μπλα-μπλα... Ξέφυγα. Έλεγα λοιπόν ότι συνήθως κρατάμε και υιοθετούμε τα nicknames που μας βγάζουν τέτοιοι άνθρωποι. Αν μου έβγαζε nickname κάποιος που δεν συμπαθώ και πολύ, το πιθανότερο θα ήταν να τον βρίσω...

Ας πάρουμε τα θέματα από την αρχή. Τι σημαίνει Pietà????

Ετυμολογικά speaking: ιταλικής προέλευσης λέξη, που σημαίνει αποκαθήλωση.

Η λεξούλα αυτή έγινε παγκοσμίως γνωστή μέσα από τα χέρια ενός δημιουργού. Ήταν το 1499 μ.Χ., σε ηλικία 24 χρόνων, που ο Μιχαήλ Άγγελος τελείωσε το γλυπτό του. Το έργο που λέγεται ότι συνέβαλε καθοριστικά στην καταξίωσή του βρίσκεται στην Βασιλική του Αγίου Πέτρου, στο Βατικανό, και απεικονίζει την Παναγία να κρατά στα χέρια της το σώμα του Χριστού μετά την σταύρωση. Η διαφορετικότητά του έγκειται στην φυσικότητα στη στάση της Παναγίας και του νεκρού σώματος του Χριστού, καθώς επίσης και στην βουβή θλίψη στην έκφραση του προσώπου της. Στο στήθος της Παναγίας περνά διαγώνια μια ζώνη με την υπογραφή του καλλιτέχνη – επισημαίνω ότι είναι το μοναδικό γλυπτό που έχει υπογράψει, πιθανότατα και λόγω δικής του ικανοποίησης.

MICHAELA[N]GELUS BONAROTUS FLORENTIN[US] FACIEBAT

(Michelangelo Buonarroti, Florentine, made this)

Μια διαφορετική εκδοχή αναφέρει ότι ο καλλιτέχνης έβαλε την υπογραφή του από οργή. Όταν αποκαλύφθηκε το έργο στα 1500 μ.Χ., ο Μιχαήλ Άγγελος άκουσε μια ομάδα ανθρώπων να το θαυμάζουν. Καθώς πλησίασε ανακάλυψε ότι ένας άλλος καλλιτέχνης, σύγχρονός του, του έκλεβε τη δόξα, καθώς οι άνθρωποι, μην μπορώντας να πιστέψουν ότι ένας τόσο νέος καλλιτέχνης παρήγε κάτι τόσο εκπληκτικά όμορφο, απέδιδαν το έργο σε κάποιον άλλο. Ο καυστικός συνδυασμός της πληγωμένης υπερηφάνειας και της ζήλιας, οδήγησε τον Μιχαήλ Άγγελο στο να υπογράψει το έργο.

Και ας επιστρέψουμε στα δικά μας.

Ένα βαρετό πρωινό στη σχολή, κάνουμε μάθημα με τον ως άνω μάστορα. Βαρεμάρα και Άγιος ο Θεός. Δεν με τραβάνε ούτε τα διασκεδαστικά παραδείγματα με ιστορίες βγαλμένες από τη ζωή που μας δίνει για να μας εξηγήσει τι χρήση κάνουμε σε μια λέξη. Εικόνα: καθιστή στην καρέκλα, το κεφαλάκι γερμένο εκ δεξιών, υποβασταζόμενο από το δεξί χεράκι, το οποίο και ακουμπά στο θρανίο. Η ματιά μου έχει καρφώσει τον πίνακα και το μυαλό μου ταξιδεύει. Το μόνο που μου τραβάει την προσοχή είναι το σκούντιγμα του blogakiou πόδι-με-πόδι. Εκεί τον άκουσα:

«Που ταξιδεύεις, Pietà????»

Γύρισα πίσω μου να κοιτάξω σε ποιόν μιλάει, αλλά δεν υπήρχε κάποιος.

«Τι είναι Pietà???”

Μετά την μίνι ιστορική αναδρομή, και αφού αναρωτήθηκα πως του ‘ρθε, μου εξήγησε. Η αλήθεια είναι ότι ο εν λόγω αναφερόταν σε μια διαφορετική Pietà. Την Pietà του Μποτιτσέλι.

Κάπως έτσι ήρθε κι έδεσε. Από εκείνη τη μέρα με αποκαλούσε σχεδόν συνέχεια έτσι. Μέχρι και στο farewell note…

Έκτοτε, δεν με έχει αποκαλέσει κανείς έτσι, τουλάχιστον μέχρι πριν 6 μήνες.

Το έργο δεν το είχα δει ποτέ μου σε φωτογραφία, μέχρι πριν από 3 μήνες. Έβαζα σε τάξη κάποια χαρτούρα που άφησε η αδελφή μου όταν πήγε στο δικό της σπίτι, να δω τι χρειαζόμαστε και τι πετάμε. Εκεί, ανάμεσα σε κάτι περιοδικά, έμεινα αποσβολωμένη να κοιτάω μια εικόνα του γλυπτού. Δεν ξέρω ούτε πως βρέθηκε εκεί ούτε γιατί δεν την είχα ξαναδεί μέχρι τότε.

Όσο για την φωτογραφία που με συνοδεύει, επειδή δεν θα μπορούσα να συνοδεύω κάθε μπούρδα που λέω με την εικόνα της Παναγίας, προέκυψε από μια Google Search με τη λέξη πιέτα, που με αποκαλούσε ο φίλτατος στις αρχές.

Θέλετε κι άλλα;;;; Ορίστε κάτι πεζό και ορίστε κάτι ποιητικό!

Η Pietà του Michelangelo και η Pietà του Botticelli κλείνoουν κάποιους αιώνες ύπαρξης. Η Pietà σας κλείνει τα 27…

Ράβε, ξήλωνε...

Σας είπα ότι η πολλή δουλειά τρώει τον αφέντη;;;

Σας είπα ότι έπιασα και δεύτερη δουλειά;;;;

Η αλήθεια είναι ότι σας έχω αφήσει λίγο παραπονεμένους, αλλά είναι αυτή η περίοδος που όλοι θα πέσουν από πάνω σου, λες και αύριο μεταναστεύεις και πρέπει σήμερα να τους κάνεις τις δουλειές τους. Εξωτερικές, εσωτερικές, συνεργασίες που είχες ξεχάσει, άνθρωποι που είχαν σταματήσει για λίγο διάστημα να σε χρειάζονται, ΌΛΟΙ ΜΑΖΙ.

Δεν πειράζει. Δοκιμάζω τις αντοχές μου. Δοκιμάζω τη δημιουργικότητά μου. Δοκιμάζω τις αντοχές των άλλων. Τους βάζω στο τριπάκι να με θεωρήσουν αναγκαία... ;-)

Τουλάχιστον αυτές οι απογευματινές ώρες περνάνε πιο ήσυχα, χωρίς τον γιαγκούλα της πρωϊνής εργασίας, με ευχάριστους ανθρώπους, και βασικά...με λίγη δουλειά.

Εσείς, υπομονή. Θα είμαι εδώ τριγύρω, στους χαλαρούς ρυθμούς μου, αν και πολύ καιρό έχω να βαρέσω υστερία και πολύ το φοβάμαι...

Για πάμε, όλοι μαζί: Ράβε, ξήλωνε, ράβε, ξήλωνε, δουλειάααααααα, δουλειάαααααα, δουλειά να μη σου λείπει... (εδώ κάτι λείπει αλλά θα αφήσω τον κατάλληλο άνθρωπο να μιλήσει!)

Τρέμω το χέρι σου ν'αφήσω...

Το καλοκαιράκι συνεχιζόταν ακάθεκτο, ακόμα κι αν δεν του φαινόταν. Ούτε που θυμάμαι τη χρονιά… Ήταν αυτό το δύσκολο διάστημα του να γυρίζεις από διακοπούλες, όταν οι υπόλοιποι ακόμα τις κάνουν… Άκουγα ραδιόφωνο χαλαρώνοντας (ή προσπαθώντας να χαλαρώσω) και, κυρίως, να μην σκέφτομαι. Να μην σκέφτομαι ότι κάνει ζέστη, να μην σκέφτομαι τις μέρες που πέρασα, να μην προβληματίζομαι για κάτι, γενικά. Η παραγωγός έλεγε τα δικά της. Δεν την πρόσεχα. Σκεφτόμουν. Δεν τα κατάφερνα… ξαφνικά βάζει ΤΟ τραγουδάκι. Αυτό μου απέσπασε την προσοχή, καθώς και ένα γελάκι, στην άκρη, στα χείλη. Και το μυαλό άρχισε να ταξιδεύει, να θυμάται. Ξεκινώντας από τα πρόσφατα, πηγαίνοντας σε παλαιότερα, σε κάθε φορά. Τις σκέψεις μου σταμάτησε η φωνή της. Δεν ξέρω γιατί αυτή τη φορά κατάφερε να τις σταματήσει, ενώ μέχρι προσφάτως ούτε που την άκουγα.

«Που λέτε, δεν ξέρω αν το έχετε συνειδητοποιήσει και εσείς, αλλά αυτό το τραγουδάκι το κάνει ακόμα το σουξέ του! Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε ήμουν στην Μύκονο και μου έτυχε το εξής φοβερό! Σάββατο βράδυ, στο La Notte, ο τραγουδιστής να λέει αυτό το τραγούδι και μια παρέα 10 ατόμων στο πρώτο τραπέζι πίστα, να τραγουδάνε αγκαλιασμένοι γύρω από το μικρόφωνο που τους είχε δώσει ο τραγουδιστής!!! Φοβερή εικόνα! Μπράβο στα παιδιά!»

Έμεινα. Το πρώτο κομμάτι του σώματός μου που αποφάσισε να ξεκολλήσει από την νιρβάνα ήταν, φυσικά, το μυαλό μου.

Δεν ξέρω πως μας είχε κολλήσει αυτό το τραγούδι, αλλά πραγματικά ήρθε κι έδεσε. Το κάναμε ύμνο και έγινε δικό μας. Και σε κάθε ευκαιρία, γινόμασταν μια αγκαλιά, μια χούφτα άνθρωποι να τραγουδάνε, να γελάνε, να χοροπηδάνε, να αγαπιούνται, να σφίγγουν τις ζωές τους, να ζουν. Εκείνο το βράδυ, λες και το είχαμε προγραμματίσει, ήμασταν έτσι. Στο πρώτο του άκουσμα, άρχισαν να χορεύουν τα βλέμματα. Μετά τα χέρια, τα στόματα, τα πόδια, τα σώματα, όλα ένα. Βγάζαμε ευτυχία μέσα από μια τεράστια αγκαλιά και την φυσάγαμε να πάει ψηλά, να απλωθεί σε όλο το μαγαζί και να τους καλύψει όλους! Το μικρόφωνο ήταν περιττό. Είχαμε τις φωνές μας, που έβγαιναν από τα σωθικά μας και κάλυπταν τα πάντα: τα προβλήματά μας, τις γκρίνιες μας, τις φωνές άλλων, τα μουσικά όργανα, τα πάντα.

Σύντομα ξεκόλλησα από τις σκέψεις μου και συνειδητοποίησα τι είχε παιχτεί. Τι είπε ρε παιδιά η τύπισσα;;;;;;; Φόρεσα ένα χαμόγελο, συγκρατημένο θα έλεγα. Εγώ μέσα μου ήξερα ακριβώς τι συνέβαινε σε αυτή την παρέα. Αλλά με γέμισε αισιοδοξία η εικόνα που δώσαμε, άθελά μας, σε ένα τρίτο άτομο. Εκεί που νομίζαμε πως ήμασταν μόνοι μας στη γη, ξαφνικά κατάλαβα ότι υπήρχε κόσμος τριγύρω και μας παρακολουθούσε, έπαιρνε από τη χαρά μας και μας ευχαριστούσε. Ήπια μια γουλιά καφέ, και σταμάτησα να το σκέφτομαι. Τι είχα να λέω πάλι το βράδυ που μας είχε καλέσει ο Κ. για φαγητό!!!! Άντε να με πιστέψουν!!!

Το ακούμε ακόμα το τραγουδάκι μας. Ακόμα κι αν έχουμε αποδεκατιστεί. Είμαι σίγουρη ότι όλα τα μέλη, τα τότε μέλη, όπου κι αν βρίσκονται, σε οποιαδήποτε κατάσταση κι αν είναι στη ζωή τους, με οποιαδήποτε ψυχολογία, όταν το ακούν, σκάνε το χαμόγελο. Έστω και με λίγη πίκρα, έστω και αναπολώντας. Έστω κι αν εύχονται να ξαναγίνουν μια αγκαλιά…

7 τραγούδια...

Ήρθε (κι έμεινε) στα χέρια μου το νέο cd με την συναυλία που έδωσαν Αλεξίου – Μάλαμας – Ιωαννίδης για τα γενέθλια γνωστού ραδιοφωνικού σταθμού. Ωραιότατο, να το πάρετε, αν δεν το έχετε. Κι αν ήσασταν στην συναυλία, να μην μου ξαναμιλήσετε!

Κι έτσι, φίλοι μου, ενισχύθηκε αυτό που με έχει πιάσει τώρα τελευταία με τη μουσική. Λες κι έπεσα στο πηγάδι, ένα πράμα. Ήρθε και χώθηκε μέσα μου, πιο έντονα από ποτέ. Και διοχετεύεται παντού, στα χείλη μου, στις σκέψεις μου, στο μυαλό μου, στα πόδια μου, στα χέρια μου. Και την έχω συνέχεια κοντά μου. Με συντροφεύει. Βγαίνει από τα χείλη μου, κινεί τα πόδια μου, σηκώνει ψηλά τα χέρια μου, αφαιρεί τις σκέψεις μου, ταξιδεύει το μυαλό μου.

Επτά τραγούδια θα σας πω, για να διαλέξετε το σκοπό, με τον οποίο θα σπάσω επτά ποτήρια στ’ ουρανού τα πανηγύρια.

Ποτήρι 1 ο - Πανηγύρι 5 ο.
Δεν θέλω πια να σκέφτομαι τα ίδια και τα ίδια, σαν να ‘ταν όλα ψέματα, στάχτες κι αποκαΐδια, θέλω ανοιχτά παράθυρα να με χτυπά αέρας, να ‘χω τον νου μου αδειανό, να ‘χω και πρίμα τον καιρό. Δεν θέλω πια να μου μιλάς για όσα έχεις ζήσει, δεν χάθηκε κι ο κόσμος πια το τζάμι αν ραγίσει, θέλω να ‘ρθεις και να με βρεις, να κάτσεις να τα πούμε, πως νοιώθουμε παράφορα, πως ζούμε έτσι αδιάφορα. Δεν θέλω να πικραίνεσαι τις Κυριακές τα βράδια, χωρίς αυτή τη σκοτεινιά τα χρόνια μένουν άδεια. Θέλω να φύγεις να σωθείς, να πάψεις να γκρινιάζεις, να ξεχαστείς στη διαδρομή, ποιος ήσουν και πως μοιάζεις, έτσι θα σ’ αγαπώ πολύ και θα σε βλέπω λίγο, σαν μια γυναίκα μακρινή που αγάπησα πριν φύγω...

Ποτήρι 2 ο - Πανηγύρι 3 ο.
Ανάβω μια φωτιά στο νου, ρωτώ και τυραννιέμαι, για το παλιό μας όνειρο, λέω κι αναρωτιέμαι. Που πήγαν τα λιμάνια, οι αγκαλιές τα ξημερώματα, γίνηκαν όλα στάχτες κι αφορμές, πικρά καμώματα. Χρωστάω όσα δεν έζησα, μα κι όσα έχω ζήσει μες την καρδιά μου ανατολή, και στο μυαλό μου η δύση. Τα λόγια, τα μισόλογα, τα ρούχα τα κλεμμένα, είναι το ψέμα που μισώ γιατί θυμάμαι εσένα. Τα λυπημένα βλέμματα, δεν είν' του κόσμου ψέματα, μα της ψυχής η αναπνοή, και της ζωής η ανταμοιβή.

Ποτήρι 3 ο - Πανηγύρι 1 ο.
Άλλα θέλω κι άλλα κάνω, πως να σου το πω, έλεγα περνούν τα χρόνια, θα συμμορφωθώ. Μα είναι δώρο άδωρο, ν' αλλάξεις χαρακτήρα, τζάμπα κρατάς λογαριασμό, τζάμπα σωστός με το στανιό. Έξω φυσάει αέρας κι όμως μέσα μου, μέσα σ' αυτό το σπίτι, πριγκηπέσα μου, το φως σου και το φως, χορεύουν γύρω μας, απίστευτος ο κόσμος κι ο χαρακτήρας μας. Άλλα θέλω κι άλλα κάνω κι έφτασα ως εδώ, λάθη στραβά και πάθη μ 'έβγαλαν σωστό. Ξημερώματα στο δρόμο ρίχνω πετονιά, πιάνω τον εαυτό μου και χάνω το μυαλό μου...

Ποτήρι 4 ο - Πανηγύρι 4 ο.
Πέρασαν μέρες, χωρίς να στο πω, το σ’ αγαπώ, δυο μόνο λέξεις
αγάπη μου πως θα μ’ αντέξεις, είμαι παράξενο παιδί και σκοτεινό
Πέρασαν μέρες, χωρίς να σε δω, κι αν σε πεθύμησα δεν ξέρεις,
κοντά μου πάντα θα υποφέρεις, σου το χα πει ένα πρωί βροχερό
Θα σβήσω το φως κι όσα δεν σου ‘χω χαρίσει, σ’ ένα χάδι θα σου τα δώσω, κι ύστερα πάλι θα σε προδώσω, μες του μυαλού μου το μαύρο βυθό,
θα κλάψεις ξανά που μόνος θα μείνεις κι εγώ πιο πολύ κι από μένα, μες σε δωμάτια κλεισμένα, το πρόσωπό σου θα ονειρευτώ
γιατί μες τ’ όνειρο μόνο ζω
στα σοβαρά μην με παίρνεις είναι το μυαλό μου θολό, είναι κι ο κόσμος μου αστείος κι όταν με βαρεθείς τελείως ψάξε αλλού να με βρεις όπως με θέλεις
κι εγώ που αγάπησα πάλι την ιδέα σου μόνο και κάποιο στοίχο που σου μοιάζει κοιτάζω έξω και χαράζει κι έγινε τ’ αύριο πάλι, χτες...

Ποτήρι 5 ο - Πανηγύρι 7 ο.
Πετάω πέτρες στο γιαλό κι αυτές γυρίζουν πίσω, όλα τα λόγια που 'χω πει πρέπει να τ' αγαπήσω κι ας ήταν όλα ψέματα κι ανόητα μπερδέματα, ποιος θα το βρει να μου το πει; Περνάνε σκέψεις στο μυαλό σ' ένα δωμάτιο κλειστό, μια στη λαχτάρα που αγαπώ στην ταραχή που βλαστημώ και τον χαμένο μου καιρό να ξεγελάσω δεν μπορώ
Πετάω πέτρες στο γιαλό κι αυτές γυρίζουν πίσω, όλα τα λάθη που έκανα πρέπει να τα μετρήσω κι αν ήταν όλα σφάλματα, σάλτα, ανώφελα άλματα, ποιος θα το βρει να μου το πει.
Ποτήρι 6 ο - Πανηγύρι 2 ο.
Όλα τ' αρνιέμαι μα απ' αυτά κρατιέμαι, όπως τα μάτια σου υγρά τη νύχτα, σκαρφαλωμένα σε μια γυρισμένη πλάτη, καραδοκούν, μαντεύουν, ξεψυχάνεκάτι ανοίγει ξαφνικά μες στο μυαλό μου και στρίβω στη γωνιά με βήμα μεθυσμένομη μ' αρνηθείς, σκοπός γι' αυτή την εκδρομή είναι το τέλος μου κι όχι μια αρχή.Όλα τ' αρνιέμαι μα απ' αυτά κρατιέμαι, όπως τα μάτια σου υγρά τη νύχτα.
Τα βράδια είναι ατέλειωτοι αιώνες μαζεμένοι, μέσα στον ύπνο το βαθύ όλοι ταξιδεμένοι. Άλλοι γυρίζουν με το νου και άλλοι στα εμπόδια, άλλοι ψηλά αρμενίζουνε κι έχουν φτερά στα πόδια.

Ποτήρι 7 ο - Πανηγύρι 6 ο.
Kλείνω τα φώτα και κοιτάζω τις σκιές, χίλια βουνά και θάλασσες βαθιές, σπηλιές και ξέφωτα, νεράιδες και γητειές, ένα καμίνι με καταπίνει. - τα ρούχα μου μυρίζουνε φωτιά. - άσε τα ψέματα και βγες απ' τον τεκέ. Άρχοντα σβήσε τα παλιά σου μυστικά, άναψε σπίρτο να σε βρει καμιά αγκαλιά, κόλπα κι αινίγματα μ' ανάβουν το μυαλό, δεν έχω δρόμο κι ουρανό...
Λέω παραμύθια να ξορκίσω το κακό, να γίνουν όλα μαγικά μ' ένα χορό, σκάλα μ' ανέβασες πριν πέσω χαμηλά, τώρα γυρίζω στα παλιά.

Back-up…ποτέ δεν ξέρεις.
Σχεδόν πενήντα χρόνια βάσανα και διωγμοί, τώρα στη μαύρη αρρώστια, ανάξια πλερωμή. Το δίκιο του αγώνα πολλά σου στέρησε, μα η ζωή λεχώνα ελπίδες γέννησε. Τίποτα δεν πάει χαμένο, στη χαμένη σου ζωή, τ' όνειρό σου ανασταίνωκαι το κάθε σου "γιατί". Ποτέ δε λες η μοίρα, πως σε αδίκησε, μα μόνο η Ιστορία αλλιώς σου μίλησε. Σκυφτός στα καφενεία, στους δρόμους σκεφτικός, μα χθες μες στην πορεία περνούσες γελαστός .

Καλό ΣΚ!

Roses vs. thorns

Μέσα στην καρδιά μου υπάρχει ένα αγκάθι. Έχει φυτρώσει και έχει μείνει εκεί για τα καλά. Φύτρωσε για λόγους που εγώ δεν έλεγχα και έμεινε εκεί να μεγαλώνει λίγο-λίγο χωρίς να το θέλω. Στους περισσότερους, ή και σε όλους τους γύρω μου, δεν φαίνεται, δεν το γνωρίζουν. Και κάθε φορά που σκάει καινούργιο κλαράκι, λέω θα το έχω συνηθίσει και δεν θα πονέσει τόσο όταν βγάλει τα μυτερά του ποδαράκια. Και κάθε φορά, πονάει. Πονάει σαν να είναι το πρώτο κλαράκι του, πονάει κάθε φορά λες και είναι η πρώτη. Λες και δεν το γνωρίζω ότι θα βγει, λες και δεν το περιμένω. Και δεν το θέλω, θέλω να φύγει. Μα δεν μπορώ να το βγάλω, πρέπει να ξεριζώσω και την καρδιά μου μαζί. Δεν βγαίνει αλλιώς.

Υπάρχουν μέρες που γλυκαίνεται. Μαλακώνει. Αυτό συνήθως γίνεται λίγο πριν να βγει το καινούργιο κλαράκι.

Σήμερα πάλι ήρθε να με διαλύσει. Το ήξερα, το περίμενα, το αισθανόμουν από χτες, το απωθούσα, λες και μπορούσα να το αποφύγω. Και τώρα νιώθω την πληγή που έκανε το νέο αγκάθι. Την αγγίζω σχεδόν. Κλείνουν γρήγορα οι πληγές αυτές, δεν λέω. Απλά… ίσως δεν επουλώνονται.

Πολλοί θα με πουν υπερβολική. Πολλοί θα κουνήσουν συγκαταβατικά το κεφάλι, συμφωνώντας με αδιαφορία. Πολλοί δεν θα με πιστέψουν καν. Πολλοί δεν θα με πάρουν χαμπάρι. Αλλά κανένας, μα κανένας, δεν θα με καταλάβει. Γιατί, ποιός έχει το ίδιο αγκάθι μέσα του; Δεν ζητάω κατανόηση, ούτε συμπόνια. Θέλω την γωνίτσα μου, να περάσω το διάστημα που χρειάζεται να ξεχάσω την πληγή. Μέχρι την επόμενη φορά…

Revenge

Η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο (λέει ο σοφός λαός). Και το κατσίκι κρύο τρώγεται καλύτερα, λέει ο πατήρ μου. Εμένα δεν μου αρέσουν τα φαγητά κρύα. Ειδικά από ψυγείο....άπαπα. Η εκδίκηση πάλι, πρέπει να βγαίνει από τον καταψύκτη (λέω εγώ). Τώρα θα σου πω ότι, εν γένει, δεν είμαι εκδικητικός τύπος. Σε σημείο αηδίας όμως. Σε σημείο που, τις περισσότερες φορές, η εκδίκηση ετοιμάζεται εν αγνοία μου και όταν είναι σε τελικά στάδια, έρχεται, μου χτυπάει την πόρτα, μου συστήνεται, αρχίζω τα "μα, δεν σας περίμενα, θα μπορούσατε να με ενημερώσετε...Τι; Βέβαια, να σας βοηθήσω, τι θέλετε;;; Ε, αφού ετοιμαζόσασταν τόσο καιρό, μην πάει χαμένος ο κόπος...Περάστε...!"

Αυτό το Πάσχα λοιπόν, σημείωσα πολλά περιστατικά εκδίκησης (δεν ξέρω αν ήταν παγωμένη, κρύα ή απλά σε θερμοκρασία δωματίου), τόσο σε μένα αλλά και γενικά στους γύρω μου.

1. Η εκδίκηση του παπά
Εμείς στη γειτονιά ήμασταν ανέκαθεν πρωτοπόροι. Από το σχολείο θυμάμαι. Γαλλικά από 2α δημοτικού, αρχαία στο γυμνάσιο, μεγαλεία στη Γαλλία και τέτοια. Ε, μας ήρθε και νέος παπάς και έδεσε η μεσαμπέλ – που λέει και η γιαγιά μου. Βέεεεβαια! Τα ευαγγέλια τα καλύψαμε με ένα ωραιότατο νέφτι και εκεί που οι υπόλοιποι ήταν στο 5ο, εμείς Τον είχαμε καρφώσει κιόλας. Τέτοια βιασύνη να Τον κρεμάσουμε επί ξύλου, πρωτοφανές! Με την ίδια βιασύνη τον αποκαθηλώσαμε. Εκεί που οι άλλοι το σκεφτόντουσαν, σου λέει πέθανε-δεν πέθανε, εμείς κλάμα οι κυρίες. Να μην σου πω και για τον επιτάφιο. Δεν ξέρω, πήγαμε σε άλλη εκκλησία, γιατί δεν προλάβαμε το 5λεπτο που ο παπάς έκανε περιφορά τον επιτάφιο – γύρω από την εκκλησία στο προαύλιο… Τώρα τι περιμένεις;;; Ανάσταση στις 12;;; Άντε καλέ! Γιατί αγαπητέ πιστέ, δεν πρέπει να έρχεσαι στην εκκλησία μόνο για το Χριστός Ανέστη, πρέπει να πηγαίνεις από νωρίς, να ακούς τη λειτουργία και μετά να Τον ανασταίνεις στις 23:30. Και όποιος πρόλαβε, την Ανάσταση είδε. Και μην νομίζεις ότι τώρα που το έμαθες και μου έρχεσαι από τις 23:20, του χρόνου θα είσαι μέσα… Του χρόνου, από τις 23, φίλε πιστέ!!!!! (άσχετο, αλλά η πεντηκοστή μας όπου να ‘σαι φτάνει….)

2. Η εκδίκηση του λεμονιού
Σάββατο πρωί. Τι να κάνω, τι να κάνω. Ας βοηθήσω σε καμιά δουλειά-προετοιμασία φαγητού, για να μην λένε ότι κάθομαι κιόλας… «Τι να κάνω εγώωωω;;;;» (ήδη ξέρεις ότι αυτό είναι λάθος ερώτηση) Η μαμά – μπουχτισμένη μέσα στην κουζίνα, με κοιτάει λίγο στραβά… Ο μπαμπάς μου λέει να πάρω τα λεμόνια που έφεραν από το νησί, να τα στύψω και να τα βάλω σε παγοκυψέλες, γιατί μέχρι να τα χρησιμοποιήσουμε θα χαλάσουν, ενώ έτσι διατηρούνται (καλά, δεν είπε όλα αυτά, απλά κάνω την επεξήγηση για να μην με κοιτάτε σα χάνοι, όσοι δεν γνωρίζουν). Ωραία, λέω κι εγώ, θα ανέβω στην κουζίνα της αδελφής μου, να έχω και άπλα, θα βάλω μουσικούλα (η αθεόφοβη ΜεγαλοΣαββατιάτικα) και μια χαρά! Μπάαααα… Το όνειρο γκρεμίστηκε μόλις αντίκρισα τα 10 κιλά λεμόνια που θα έπρεπε να στύψω… (είμαστε υπερβολικοί σαν οικογένεια-μην μας βλέπεις έτσι) Από μπράτσο όμως, δεν μπορείς να πεις!

3. Η εκδίκηση του μαρουλιού
Αφού τελείωσα το καταπληκτικό έργο που μου αναθέσανε (κάνοντας τα ίδια λάθη), ξαναρωτάω τι άλλο να κάνω… Άνετα! Πάρε τα μαρούλια, να τα πλύνεις και να τα κόψεις για τις μαγειρίτσες!!! Χμμμμ… Μην ξαναλέμε τα ίδια, το όνειρο γκρεμίστηκε όταν αντίκρισα τις ποσότητες. Ουφ. Οδηγίες προς ναυτιλομένους: να τα πλύνεις με κρύο νερό μην μουλιάσουν με το ζεστό (να κάνεις και επιδερμίδα στα χέρια) και να τα κόψεις λεπτές λωρίδες – δεν θα τα φάμε σαλάτα – γιατί αλλιώς θα είναι σαν να τρως μακαρονάδα αντί για μαγειρίτσα και θα ψάχνεις την άλλη άκρη της μαρουλολωρίδας! Μάλιστα! Ένα θα σου πω: αγκύλωση! Τα δαχτυλάκια μου ήρθαν κι έγιναν…

4. Η εκδίκηση του λουκάνικου
Μ. Σάββατο, βράδυ, μη φανταστείς, λίγο μετά τις 12, αφού έχουμε αναστήσει τον Κύριο από τις 23:30 (τι ρωτάς κι εσύ τώρα...τα είπαμε) και βουρ στο τραπέζι για το φαγοπότι. Σιγά το φαγοπότι θα μου πεις, στις 2 μπουκιές έχεις σκάσει γιατί τα βλέπεις όλη μέρα μπροστά σου, τα έχεις τεμαχίσει, βράσει, ανακατέψει, αλατίσει, σιχτιρίσει και όλα τα –ίσει (σεμνάαααααα!). Και εκεί που τεμαχίζω το λουκανικάκι που το είχε άχτι η αδελφή μου και το έψησε (θα μου πεις, δεν το έκοβε και μόνη της;;; Έχεις τα δίκια σου…), το βάζω κάτω η δικιά σου να το κόψω φέτες, μη γίνει η σφαγή του Δράμαλη όταν φτάσει στο τραπέζι… Και σλουπ! Έκπληξηηηηη!!!!! Το λουκάνικο έκρυβε ένα σιντριβάνι στα σωθικά του, τα υγρά του οποίου έβαλαν στόχο το μάτι μου! Πάρ’ τα!!!! Με κινήσεις που θα ζήλευαν στο matrix, απέφυγα το μεγάλο κακό. Το ματάκι περικυκλώθηκε από ένα ωραιότατο καυτό ζουμί και εγώ θα έπρεπε να κάνω και προσευχή που την γλίτωσα… Το σημάδι το προλάβαμε με την έγκυρη παρέμβαση της μανούλας, αλλά το λουκάνικο (και τα ζουμιά του) το τσακίσαμε όλοι για παραδειγματισμό!!!

5. Η εκδίκηση του κοιμισμένου
Αυτό δεν είναι και τόσο ευχάριστο όσο να το πεις, αλλά το αναφέρω επειδή είχε καλή κατάληξη. Η αδελφούλα μου η μεσαία – τονίζω είναι στον μήνα της – ξεκίνησε την Κυριακή να πάει προς τα πεθερικά να φάνε μαζί. Μετά από 1 ώρα μας πήρε τηλέφωνο στο σπίτι από το σπίτι της! Χμμμ. Τι παίχτηκε;;; Ένας ηλίθιος κοιμισμένος-φαντασμένος (και όλα τα –μένος) πήγε το ζώο και προκάλεσε καραμπόλα πασχαλιάτικα, με τελικό αποδέκτη το αυτοκίνητο της αδελφής μου. Ουφ… Ζημιά στην αδελφή μου, καμία, εκτός από κάτι νεύρα, ένα χαλασμένο Πάσχα και φυσικά ΠΕΙΝΑ. Ζημιά στο αμάξι, χεστήκαμε, άλλος πληρώνει. Ας μην κοιμόταν όρθιος. Τέλος καλό, όλα καλά.

6. Η εκδίκηση των Σταματηκών
Όπου Σταμάτης, βλέπε Γονίδης. Καλέ;;; Τι έχω χάσει;;; Γιατί όλα τα κανάλια αποφάσισαν να μας ταΐσουν Σταμάτη φέτος;;;; Βρε, σουξέ! Αφού καθόμασταν και βάζαμε στοιχήματα, ποια μπουζουκερί είναι πιο παλιά, κρίνοντας από τα μάγουλα, την κοιλιά, γενικά την σωματική διάπλαση του Γονίδη, όχι εδώ είναι πιο ντζόβενο, όχι εδώ είναι πιο πουρό…

Και εις άλλα με υγεία, λοιπόν…

Πασχαλινές διαδρομές

Το Πάσχα έχει πολλές παραμέτρους για κάθε άνθρωπο. Καθένας αποκτά τις συνήθειές του, άλλοι το αγαπούν, άλλοι το περνάνε αδιάφορα, άλλοι το περιμένουν πως και πως και άλλοι δεν ξέρουν καν πότε πέφτει.

Τα δικά μου ήταν πάντα ξεχωριστά. Εκτός από τα πολύ παλιά μου, που και να ήθελα, δεν θα τα θυμόμουνα, και ό,τι ξέρω είναι από περιγραφές για το πόσο ωραία είχαμε περάσει τότε - ναι, κι εγώ εκεί ήμουν, αλλά ασχολιόμουν με τις μπούκλες μου. Μετά ήρθαν άλλα. Κάτι αρραβώνες, κάτι γεννητούρια, κάτι προσωπικές "αναστάσεις", τα οποία συνέπεφταν με τον εορτασμό του Πάσχα.

Το Πάσχα για μένα είναι η γιορτή των αισθήσεων. Ξεκινάει σιγά-σιγά την Κυριακή των Βαΐων και, μετά από 7ήμερους εορτασμούς, καταλήγει την Κυριακή του Πάσχα. Έτσι, κάθε αίσθηση, με ορισμένες να έχουν την τιμητική τους, μαζεύουν τα απαραίτητα εφόδια για πολύ καιρό.

Η Όσφρηση βγαίνει στο σεργιάνι πρώτη. Την παρασύρει η ευωδιά από τα βάγια και τα αναζητά. Τα μυρίζεται στον αέρα να πέφτουν σαν βροχή, σαν να καλωσορίζουν κάποιον. Μαζεύει μερικά και τα φυλάει.

Η Αφή ξεκινά να ανταμώσει τα υλικά της. Τα βάζει σε σειρά, τα μετράει, τα ζυγίζει. Κάθε φορά το ίδιο πράγμα. Λες και είναι άγνωστα μεταξύ τους και αποφασίζει εκείνη ποιά θα γνωριστούν με ποιά. Ποια θα συνυπάρξουν με ποια. Το κάθε υλικό μαγεύεται στο άγγιγμά της και παιχνιδίζει. Σαν να παίζουν κρυφτό, βρίσκοντας απόκρυφες κρυψώνες. Κι ύστερα, αποκοιμούνται το ένα μέσα στο άλλο, κουρασμένα από το παιχνίδι. Κι ο ύπνος τους αναδύει τις πιο όμορφες μυρωδιές, παρακινώντας την Όσφρηση να τις ακολουθήσει.

Η Αφή, αφού παραδώσει το δημιούργημά της στην Γεύση, πάει στο καθιερωμένο της ραντεβού. Εκεί μαζεύονται όλες, σαν σε μυστήριο. Ζευγαρώνουν με το λάδι και φεύγουν, ευλογημένες.

Φεύγουν για να συνεχίσουν τα μαγικά τους και να μετατρέψουν την ευλογία σε χρώμα. Κόκκινο, βαθύ χρώμα. Η Όραση ξεκινά να χορεύει στους ρυθμούς της πορφύρας, στο εκθαμβωτικό γυάλισμά της. Γλυστράει, πέφτει, ξανασηκώνεται...

Όταν θα ξεμυτίσει η Ακοή, θα έχει πέσει το σκοτάδι. Θα την τραβήξει ένας βουβός ήχος. Ένας σπαραγμός, ένας θρήνος. Κι όταν φτάσει, θα ταραχτεί από τον ήχο του ξύλου, καθώς το χτυπάνε, ο ένας χτύπος μετά τον άλλο. Το ένα καρφί μετά το άλλο. Και στην ατμόσφαιρα θα επικρατήσει παγωνιά. Παγωνιά, που ανατριχιάζει την Αφή. Η Όραση κρυμμένη, λες και δεν μπορεί να αντιμετωπίσει το κακό. Μόνο το Φως μπορεί να την λυτρώσει...θα το περιμένει με ανυπομονησία.

Κάτι διαφορετικό κάνει την Όσφρηση να βγει στους δρόμους. Κάτι που έρχεται από μακριά, από άλλους τόπους. Και την μαγεύει... Το Άγιο Μύρο ζευγαρώνει με λογής-λογής λουλούδια και αναδύουν ένα άρωμα που καθηλώνει. Η Όσφρηση, ζαλισμένη, το ακολουθεί μέσα στο πλήθος, σα να θέλει να το φυλακίσει μέσα της, να μην της φύγει ποτέ.

Η Ακοή βάζει τα καλά της. Παίρνει την Όραση από το χέρι, την καθοδηγεί. Σύντομα θα βάλει κι εκείνη τα καλά της. Η καθεμιά περιμένει την δική της λύτρωση, την δική της ανάσταση. Το άκουσμα της καμπάνας, να αντηχεί χαρμόσυνα. Το αντίκρυσμα του Αγίου Φωτός, να της φωτίζει τα κλειστά μάτια. Όλες μαζί, χαρούμενες, πάνε επιτέλους να συναντήσουν την Γεύση. Να της πούνε να σταματήσει να κρύβεται, οι πειρασμοί πήραν τον δρόμο της επιστροφής και την άφησαν ελεύθερη!

Ναι μεν, αλλά...

Ευχές. Επιθυμίες. Μπλα, μπλα, μπλα. Μην σβήσεις τα κεράκια πριν κάνεις ευχή. Ρίξε ένα κέρμα και κάνε ευχή. Πες ότι έρχεται ένα τζίνι και πραγματοποιεί 3 ευχές σου. Κι άλλα πολλά. Βγαίνουν; Κι αν βγουν, μήπως αυτό οφείλεται σε καθαρή τύχη και όχι επειδή έκανες εσύ, ο αφελής, την ευχούλα σου;;;


Έχετε κάτσει ποτέ να αναρωτηθείτε αν υπάρχουν πολλοί τρόποι να ευχηθεί κανείς; Δηλαδή, πως ευχόμαστε, τι ευχόμαστε, αναζητάμε υλικά αγαθά, αναζητάμε αόριστες έννοιες, χρησιμοποιούμε "θα ήθελα...", "εύχομαι να..." ή μήπως "θέλω αυτό!". Και αυτό που θέλουμε, αυτό που ευχόμαστε, το έχουμε επεξεργαστεί;;; Μήπως λέμε ό,τι μας κατέβει επειδή κάποιος μας πίεσε να ευχηθούμε κάτι; Έχουμε κάτσει ποτέ να βάλουμε σε τάξη τις ευχές μας;;; Να τις ιεραρχήσουμε;;; Όχι, προς Θεού, δεν είναι απαραίτητο. Ούτε το κάνω ορμώμενη από την έμφυτη τάση προγραμματισμού που με διακατέχει. Απλά αναρωτιέμαι. Γενικά σήμερα θα αναρωτηθώ. Το αποφάσισα. Θέλω να με διαφωτίσετε.


Αν εξαιρέσουμε τα αόριστα πράγματα που ευχόμαστε όλοι να έχουμε, και δη την υγεία, μετά την ευτυχία, την επιτυχία και όλα αυτά που κάθονται πάνω από το κεφάλι μας επειδή μας έχουν πει ότι τα χρειαζόμαστε και για αυτά παλεύουμε σε αυτή τη ζωή, εσείς τι θα ευχόσασταν να είχατε;;; Τώρα όμως. Έστω, από αύριο το πρωί. Που με αυτό θα νιώθατε καλά με τον εαυτό σας (αυτό και μόνο). Και δεν μιλάμε για αφηρημένες έννοιες, το ξαναλέω.


Ένα αυτοκίνητο, ένα ταξίδι, μια θέση, έναν άντρα, μια γυναίκα, δύο γυναίκες, έναν φίλο, ένα σπίτι, ένα παιδί, έναν υπολογιστή, ένα εκατομύριο, ΤΙ????? Και συνάμα, θέλω να δω και τον τρόπο που εύχεστε. Ακόμη κι αν αποφασίσετε ότι δεν θέλετε να πείτε σε τόσους (σιγά, καλέ!) άγνωστους αναγνώστες την ευχή σας, ξεκινήστε την φράση και μην την τελειώσετε. Κι αν θέλετε πολλά (γιατί μου είστε και πλεονέκτες), εγώ σας δίνω μόνο μια ευκαιρία, ένα από όλα θα γίνει. Και αυτό το ένα πρέπει να σας κάνει να πιστέψετε ότι, αν το έχετε, μπορείτε να κάνετε και όλα τα υπόλοιπα.


Θα υπενθυμίσω σε αυτό το σημείο μια έκφραση αγαπημένη: Beware of what you wish for.

Good times

Ωραίες εποχές τότε. Ανέμελες. Τότε τα καλοκαίρια μου ήταν προδιαγεγραμμένα. Ήξερες το που, ήξερες το πότε, ήξερες και την εξέλιξη…στο περίπου. Ωστόσο, ενώ όλα ήταν τόσο δεδομένα και επαναλαμβανόμενα, υπήρχε μια μαγεία που δεν την άλλαζα με τίποτα. Θα είναι εκεί; Θα έρθει φέτος; Πως θα είναι; Ποιες δυνάμεις του σύμπαντος θα συνωμοτήσουν προκειμένου να γίνει κάτι και να με κρατήσει μετά ολόκληρο χειμώνα; Ποια στιγμή θα κρατήσω από φέτος;

Τότε ξεκινούσαμε να φύγουμε από το σπίτι με προορισμό το παράλιο που θα μας φιλοξενούσε για τους επόμενους 2 μήνες – στην καλύτερη – ή ένα μήνα – στην χειρότερη. Κάθε φορά ένιωθα ότι μετακόμιζα. Στην διαδρομή σκεφτόμουν τα χίλια-μύρια-όσα, μπας και περάσει η ώρα και φτάσουμε επιτέλους. Αυτά κι άλλα τόσα. Όταν φτάναμε, κατέβαζα παράθυρο για να μυρίσω τον αέρα. Λες και μύριζε διαφορετικά… Άπλωνα το χαμόγελό μου να στεγνώσει και έκλεινα τα μάτια μου να αποθηκευτούν οι προηγούμενες εικόνες και να κάνω χώρο για τις επόμενες. Η πρώτη κίνηση μόλις κατέβαινα από το αυτοκίνητο ήταν χαρακτηριστική! Έτρεχα (με τρόπο πάντα) να τσεκάρω τη λίστα. Τα ονόματα στα κουδούνια…ποιοι ήρθαν και φέτος, ποιοι μας την έκαναν, ποιοι άλλαξαν διαμέρισμα και όροφο, ποιοι είναι δίπλα μας, από πάνω μας, από κάτω μας, με ποιους επικοινωνούμε από τα παράθυρα, ποιοι είναι το νέο αίμα. Όλα!!! Όλες οι πληροφορίες ήθελαν να καταγραφούν από το πρώτο δεκάλεπτο. Και μετά τα χαμόγελα (ναι, ήρθε πάλι φέτος), οι στεναχώριες (χμμμ, αλλάξανε διαμέρισμα και τώρα δεν έχουμε οπτική επαφή). Μιλάμε για σοβαρά προβλήματα.

Γενικά είχαμε φτιάξει ένα τέλειο παρεάκι εκεί. Και κάθε φορά ξεδιπλώναμε το ταλέντο μας όλο και περισσότερο. Είτε θες από άποψη ηλικίας είτε από άποψη οικειότητας. Τα πρωινά μας κυλούσαν στην παραλία, με σαφείς περιορισμούς στις συμπεριφορές, καθώς κατέβαιναν και οι οικογένειες μαζί. Τα μεσημέρια οι οικογένειες ανέβαιναν. Κάποιοι έμεναν κάτω. Εμείς ανεβαίναμε για μαμ, κακά και νάνι. Έτσι έπρεπε να κάνουμε, ήμασταν και πιο μικρά. Άλλο που καταλήγαμε να κάνουμε μόνο μαμ, να βοηθάμε σαν σωστά παιδιά στο μάζεμα (λέμε τώρα – πώς να μαζεύεις και να κοιτάς το ρολόι να φύγεις;;;;;), περιμέναμε να την πέσουν οι μεγάλοι και να την κάνουμε για στιγμές ευτυχίας. Τότε νομίζω ότι το μυαλό μας κατέβαζε και περισσότερες ιδέες το δευτερόλεπτο. Για παράδειγμα, δεν είχαμε κινητά, έπρεπε κάπως να συνεννοηθούμε να συναντηθούμε. Δεν μπορούσαμε να προβλέψουμε τι ώρα θα ήταν αυτό, όμως. Με την (τωρινή) κουμπάρα μου λοιπόν, μέναμε συνήθως σε αντίστοιχα διαμέρισμα, εκείνη στον τρίτο, εγώ στον πρώτο. Τουτέστιν, οπτική επαφή μόνο αν έβγαζες το κεφάλι σου από το μπαλκόνι. Ναι. Και πώς να γίνει να το βγάλεις και να δεις τον άλλον, χωρίς να σου βγει ο λαιμός στο περίμενε;;;;; Τσσς! Λεπτομέρειες. Το κόλπο ήταν απλό: όταν είσαι έτοιμη να κατέβεις, βγάλε ένα παπούτσι να προεξέχει από το μπαλκόνι σου. Κι εγώ το ίδιο. Και ραντεβού στο ασανσέρ!!! Αυτό το ασανσέρ είχε ιστορία από μόνο του. Εκτός από κρυψώνα για τσιγάρα (τα εύσημα για αυτό ανήκουν σε άλλον-εμείς το ρισκάραμε και τα πέρναμε μαζί μας, μόνο τα σπίρτα μας πειράζανε και τα αφήναμε σε μια κολώνα της ΔΕΗ-αιντάααα), εκτελούσε και καθήκοντα κράχτη. Αν το ασανσέρ μύριζε, είχε κατέβει ο Ε. Αν μύριζε έντονα, κατέβαινες με τις σκάλες γιατί θα τον προλάβαινες στάνταρ! Ααααχ, αυτός ο Ε. Καμένες καρδιές είχε συλλογή. Αλλά εμείς εκεί… Κόλλημα ρε παιδί μου, από τα πιο μεγάλα!

Μετά λοιπόν ξεκινούσαμε για τα πιο extreme. Μεσημεριανά πάρτυ σε μαγαζί δίπλα στην παραλία, ξεκινάγαμε με καφεδάκι, τελειώναμε ένας Θεός ξέρει πως. Και ξανά καφεδάκι, να μην μας πάρουνε (ΚΑΙ ΚΑΛΑ) χαμπάρι. Και μετά, το έγκλημα. Ντουγρού για μπάνιο! Μέχρι να νυχτώσει. Εκεί ήταν που έπεφτε το πολύ το γέλιο. Πως δεν πνιγόμασταν, αναρωτιέμαι. Αν έβγαινες και μας κοίταζες από μακριά, θα έβλεπες 10 παιδιά που έπαιζαν έχοντας για τόπι την ευτυχία!

Δεν θα ξεχάσω ποτέ ένα μεσημέρι (ένα από τα χιλιάδες) όπου καθόμαστε και αναρωτιόμαστε τι θα κάνουμε. Και κάποιος ρίχνει την ιδέα. Πάμε για μπάσκετ. Χμμμ. Ενδιαφέρον, αλλά πως θα πάμε, θέλει μισή ώρα περπάτημα. Θα πάρουμε το αυτοκίνητο του πατέρα μου, λέει ο Α., καθότι πιο μεγάλος και αρχηγός! Μα είμαστε εννιά! Δεν πειράζει, θα στριμωχτείτε λίγο, αλλά θα πάμε… πολύ που θέλαμε… Το πάρκινγκ ήταν από την μεριά του μπαλκονιού μας. Το είχα ένα άγχος, αλλά είχα βεβαιωθεί ότι η μανούλα κοιμόταν… Μπαίνουμε στο αυτοκίνητο η εξής καταπληκτική σύνθεση: ο οδηγός, 2 άντρες δίπλα του (ο ένας πάνω στον άλλον, με αποτέλεσμα ο ένας να είναι από την μέση και πάνω έξω από το παράθυρο) και πίσω 6 άτομα, σε φάση που δεν μπορούσα να ξεχωρίσω ποιο είναι το μπούτι μου. Και ξεκινάμε. Αμ δε. Βγαίνοντας από το πάρκινγκ ακούω μια γλυκιά, γνωστή φωνούλα! «Πού πάτε καλέ;;;;» Ωχ… Η μανούλα όχι μόνο είχε ξυπνήσει αλλά είχε σπάσει και το πόδι του διαόλου και είχε βγει στο μπαλκόνι να το αφήσει, μάλλον. Εγώ κούρνιασα. Το φίδι αποφάσισαν να βγάλουν ο οδηγός, καθότι μεγαλύτερος και άκρως εμπιστεύσιμος από όλους, και, δυστυχώς, ο συνοδηγός. Όχι, όχι ο από κάτω, αυτός δεν ακουγόταν. Ο άλλος, ούτως ή άλλως αυτός φαινόταν! Ο οδηγός άρχισε τα μην ανησυχείτε, εδώ πιο κάτω πάμε, δεν θα αργήσουμε, θα προσέχουμε, μπήκαμε όλοι για να μην μείνει κανείς απέξω…τέτοια. Κάπου εκεί είναι που άρχισε να πείθεται η μανούλα, γιατί δεν θα μπορούσε να κάνει και τίποτα διαφορετικό, σιγά μην με κατέβαζε… εκεί είναι που άρχισε να μιλάει και ο συνοδηγός, όσο πρόλαβε δηλαδή, γιατί η φωνή του χάθηκε στον αέρα όταν κατάλαβε ο οδηγός τι άρχισε να λέει και το γκάζωσε… «μην ανησυχείτε!!! Όλα καλά θα πάνε! Κι εμένα, μην με βλέπετε έτσι, είναι που δεν έχει καθρέπτη το αμάξι στα δεξιά κι έχω βγει να του λέω εγώ….»

Στιγμούλες

Μέσα στο συνεχές και αέναο τρέξιμο της καθημερινότητας και της ρουτίνας, υπάρχουν στιγμούλες που σταματάνε τα πάντα. Αυτές οι στιγμούλες είναι απειροελάχιστες για μερικούς, αλλά την δουλειά τους την κάνουν. Οι δικές μου τέτοιες στιγμές προκύπτουν σε τελείως άσχετες φάσεις, αλλά συνήθως προκαλούνται με το άκουσμα ενός τραγουδιού, με το κοίταγμα ενός τοπίου, με το γέλιο ενός παιδιού, με την εικόνα κάποιων ανθρώπων.

Μια τέτοια στιγμούλα είχα προσφάτως, με αφορμή ένα ταξίδι, ένα τραγούδι κι ένα πούλμαν...χμμμ, δύο πούλμαν, να είμαστε και ακριβείς - ένα το δικό μου κι ένα αυτό που είδα. Το ταξίδι ήταν η επιστροφή από την Κουμπαρούπολη, το τραγούδι ήταν ένα ιταλικό (κλασσικά εικονογραφημένα) και το πούλμαν... Στο πούλμαν επέβαιναν κυρίες και κύριοι μιας μέσης ηλικίας, εκεί γύρω στα 40-50-χέσε με, οι οποίοι προφανώς επέστρεφαν από εκδρομούλα αναψυχής, από αυτές τις οργανωμένες. Στην ελάχιστη εικόνα που πρόλαβα να αποθηκεύσω, είδα 4 κυρίες όρθιες, η μία δίπλα στην άλλη, με τα χέρια στους ώμους να χορεύουνε σε μια μουσική που δεν άκουγα και καθόλου δεν συμφωνούσε με αυτή που άκουγα εγώ, οι λοιποί συνταξιδιώτες τραγουδούσαν και συνόδευαν το χορευτικό γκρουπάκι με παλαμάκια. Ευτυχία ζωγραφισμένη με ελάχιστα υλικά και καθόλου δυσεύρετα. Μόλις έφυγε η εικόνα από τα μάτια μου (καθώς ο λεωφορειατζής μας μάλλον βιαζόταν να πάει στην τουαλέτα), το τραγουδάκι συνέχιζε να παίζει στα ακουστικά, το ταξίδι συνέχιζε και μαζί του ξεκίνησε κι ένα ακόμα ταξίδι, αυτή τη φορά από το μυαλό μου. Στο τραγούδι που άκουγα ξετυλίγονταν με φωνή και λόγια όλα αυτά που κάνουν έναν άνθρωπο, στην συγκεκριμένη περίπτωση τον στιχουργό, να τραγουδάει. Πράγματα απλά, καθημερινά, που μπορεί να έχει ο καθένας μας, χωρίς να περιλαμβάνονται αυτά που τελικά έχουμε καταλήξει ότι έχουν σημασία για εμάς, δηλαδή μια σχέση, χρήματα, επιτυχία. Κι εκεί είναι που έκατσα να σκεφτώ κι εγώ κάποιους λόγους, οι οποίοι θα με έκαναν να τραγουδάω. Δεν είναι όσο εύκολο φαίνεται.

Εγώ λοιπόν τραγουδάω:
- για τη ζωή μου, που μου επέτρεψε να ζήσω όλα αυτά που έχω ζήσει μέχρι σήμερα, έχοντας την υγεία μου.
- για τους γονείς μου, που δεν με απογοήτευσαν στο έργο τους, που μου έδωσαν το παράδειγμα.
- για τον ήλιο το πρωί, καθώς ανεβαίνει και με στραβώνει κάθε πρωί που πάω στη δουλειά.
- για τον ήλιο του μεσημεριού, τα καλοκαίρια, καθώς εισβάλλει στο δωμάτιό μου και με ζεσταίνει πριν με πάρει ο ύπνος.
- για τους φίλους μου, που είναι λίγοι αλλά χαίρομαι που τους έχω, τους εκτιμώ και με εκτιμούν, τους αγαπώ και με αγαπούν.
- για τις αδελφές μου, και για όλα αυτά που έχουμε περάσει και μας έχουν δέσει, όσο μακριά κι αν είμαστε, όσο καιρό κι αν κάνω να δω την μια από τις δύο.
- για την τύχη να έχω μια δουλειά, με τα καλά της και τα άσχημά της, και να μην έχω αντιμετωπίσει έως σήμερα το άσχημο πρόσωπο της εργασίας.
- για τον αέρα που φυσάει τα μαλλιά και το πρόσωπο περνώντας από το παράθυρο ενός αυτοκινήτου.
- για την ζεστασιά μιας σοκολάτας, για την δροσιά ενός καφέ, για την ικανότητα να απολαμβάνω και να γνωρίζω γεύσεις και μυρωδιές.
- για το ζεστό φαί που γεμίζει το σπίτι τις Κυριακές και σε ξυπνάει θέλοντας να ακολουθήσεις τα ίχνη του.
- για την συγκίνηση ενός μυνήματος, ενός γράμματος, για τα νέα ενός φίλου που έχεις καιρό να ακούσεις και να δεις.
- για ένα σπίτι γεμάτο κεριά.
- για την βροχή που πέφτει και ξεπλένει τους ορίζοντές μου.
- για το σπαστικό γέλιο που δεν μπορεί να με αφήσει με τίποτα μερικές φορές και με κάνει να νομίζω ότι γελάει ο κόσμος όλος όπως εγώ.
- για το παράπονο που ασφυκτυά μέσα μου και ζορίζεται να βγει από τα μάτια μου, κρυφά, να μην το δει κανείς, να μην στεναχωρηθεί κανείς άλλος, γιατί είμαι ακόμα άνθρωπος κι έχω αδυναμίες.
- για το χέρι που θα κόψει το λουλούδι και θα το προσφέρει.
- για το όνομά μου καθώς βγαίνει από τα χείλη ενός παιδιού που έχω κρατήσει και έχω αγαπήσει από την πρώτη μέρα της ζωής του.
- για τα μεσημέρια παρέα με το ουζάκι που περνάγαμε κάποτε και γέλαγα τόσο πολύ.
- για τα μεσημέρια παρέα με το ουζάκι που θα έρθουν, κι ας μην είσαι εσύ εκεί.
- για το φουουου στα κεράκια των γενεθλίων, με την ενδόμυχη ευχή, την ίδια κάθε χρόνο.
- για το άνοιγμα ενός κουτιού και την έκπληξη που κρύβει μέσα.

...

Sing, sing, sing

Ma quante storie ho già vissuto nella vita e quante programmate chi lo sà
sognando ad occhi aperti
storie di fiumi, di grandi praterie senza confini,,storie di deserti

E quante volte ho visto dalla prua di una barca tra spruzzi e vento, l'immensità del mare
spandersi dentro e come una carezza calda, illuminarmi il cuore

E poi la neve bianca gli alberi gli abeti, l'abbraccio del silenzio, calmarmi in tutti i sensi
sentirsi solo e vivo tra le montagne grandi e i grandi spazi immensi

E poi tornare qui, riprendere la vita dei giorni uguali ai giorni
discutere con te, tagliarmi con il ghiaccio dei quotidiani inverni
No non lo posso accettare

Non e' la vita che avrei voluto mai desiderato vivere
Non e' quel sogno che sognavamo insieme fa piangere
Eppure io non credo questa sia l'unica via per noi

Se stiamo insieme ci sarà un perché e vorrei riscoprirlo stasera
se stiamo insieme qualche cosa c'e' che ci unisce ancora stasera
Mi manchi sai, mi manchi sai...

E poi tornare qui riprendere la vita che sembra senza vita
discutere con te e consumar così i pochi istanti eterni
No non lo posso accettare che vita e' restare qui a logorarmi in discussioni sterili
giocar con te a farsi del male il giorno
di notte poi rinchiudersi
Eppure io non credo questa sia l'unica via per noi

Και όσοι το προτιμάτε σε απόδοση (ελεύθερη πάντα):

Πόσες ιστορίες έχω περάσει στη ζωή, και πόσες ακόμα είναι να έρθουν, ποιος το ξέρει,
να ονειρεύομαι με ανοικτά τα μάτια,
Ιστορίες σε ποτάμια, σε απέραντα λιβάδια χωρίς σύνορα, ιστορίες στην έρημο

Και πόσες φορές έχω αντικρίσει από την πλώρη μιας βάρκας ανάμεσα σε σταγόνες και ανέμους, την απεραντοσύνη της θάλασσας,
να διασκορπίζεται στο βάθος και σαν ένα ζεστό χάδι, να μου φωτίζει την καρδιά

Και το άσπρο χιόνι, τα δέντρα, τα έλατα, η αγκαλιά της ησυχίας, να μου ηρεμεί όλες τις αισθήσεις
Να αισθάνομαι μόνος και ζωντανός ανάμεσα στα ψηλά βουνά και τις ατελείωτες εκτάσεις

Και μετά να γυρίζω εδώ, να ξαναπιάνω τη ζωή από μέρα σε μέρα, όλες ίδιες
Να συζητώ μαζί σου, να με πληγώνει ο πάγος των συνηθισμένων χειμώνων
Δεν μπορώ να το δεχτώ

Δεν είναι αυτή η ζωή που θέλησα να ζήσω
Δεν είναι αυτό το όνειρο που ονειρευόμασταν μαζί προτού να μας κάνει να δακρύσουμε
Και δεν πιστεύω ότι αυτός είναι ο μοναδικός δρόμος που υπάρχει για εμάς

Αφού ήμασταν κάποτε μαζί, υπάρχει ένα γιατί
Και θέλω να το ξανά-ανακαλύψω απόψε
Εάν ήμασταν κάποτε μαζί υπάρχει κάτι
Που μας ενώνει ακόμα και απόψε
Μου λείπεις ξέρεις…

Και μετά να γυρίζω εδώ, να ξαναπιάνω τη ζωή που μοιάζει να μην έχει ζωή μέσα της
Να συζητώ μαζί σου κι έτσι να καταναλώνονται οι ελάχιστες αιώνιες στιγμές
Δεν μπορώ να το δεχτώ, ότι η ζωή έμεινε εδώ για να με φθείρει σε άκαρπες συζητήσεις
Να παίζω μαζί σου τον κακό ολημερίς, το βράδυ πάλι να κλείνομαι
Και δεν πιστεύω ότι αυτός είναι ο μοναδικός δρόμος που υπάρχει για εμάς

Και όσοι είστε ακουστικοί τύποι, εδώ. Καλό Σαββατοκύριακο...

Αν

Έχετε σκεφτεί ποτέ πως ένα τεράστιο ερωτηματικό κείται πάνω από το κεφαλάκι του κάθε ανθρώπου; (πόσοι σηκώσατε το κεφάλι να το δείτε;;;;) Όχι, δεν εννοώ αυτό. Πόσα πράγματα μένουν ανεξήγητα στη ζωή μας, για πόσα πράγματα αναρωτιόμαστε τελικά τι και πως και επειδή δεν μπορούμε να λάβουμε μια σωστή απάντηση, τα αφήνουμε ως έχουν;

Ας το γυρίσω σε προσωπικό επίπεδο. Έχω μέσα μου πολλά "αν" που μένουν να απαντηθούν και γνωρίζω καλά πως δεν θα απαντηθούν ποτέ. Δείτε τη ζωή σαν μια γραμμή. Μια γραμμή που μέχρι ένα σημείο δεν έχουμε την γνώση και τα φώτα που χρειάζεται για να της δώσουμε εμείς πορεία. Η πορεία της συνεχίζει περίπου στα ίδια μήκη, με την ίδια ταχύτητα και χωρίς πολλές στροφές, επηρεασμένη κυρίως από εξωγενείς παράγοντες, άσχετα με εμάς περιστατικά και αποφάσεις άλλων. Το γεγονός, π.χ., ότι ο πατέρας κάποιου είναι στρατιωτικός με αποτέλεσμα να μεταφέρεται ανα την Ελλάδα κάθε λίγο και λιγάκι σίγουρα δεν αποτελεί απόφαση δική του, αλλά σίγουρα επηρεάζει την γραμμή του. Αυτό συμβαίνει μέχρι κάποιο σημείο της διαδρομής. Από εκεί κι έπειτα, χωρίς το εκεί να είναι καθορισμένο για όλους, το άτομο παίρνει ένα μολύβι και χαράζει πορεία, επηρεάζοντας την γραμμή του με βάση τις δικές του σκέψεις και αποφάσεις. Σίγουρα η τροφή και η πορεία των προηγούμενων ετών παίζει μεγάλο ρόλο, αλλά όχι και καθοριστικό. Τα πρώτα χρόνια που αναλαμβάνεις να χαράζεις την γραμμή σου μόνος σου δεν παρατηρούνται μεγάλες αποκλίσεις. Αυτό ίσως να οφείλεται στην φύση των αποφάσεων που έρχεσαι να λάβεις σε τέτοιες ηλικίες. Τουτέστιν, δεν ξέρω κατά πόσο επηρεάστηκε η πορεία μου όταν αποφάσισα να αλλάξω λύκειο και να μην πάω εκεί που έπρεπε να πάω. Σίγουρα τα αποτελέσματα μιας τέτοιας απόφασης τα βλέπεις σε πιο μακροπρόθεσμη βάση, αλλά δεν νομίζω ότι at that time η πορεία υπέστη φοβερές αλλαγές.

Η πρώτη σημαντική στιγμή για την πορεία μου ήρθε αργότερα. Τότε το ένιωθα. Έλεγα και ήξερα μέσα μου πως η τωρινή (τότε) απόφασή μου θα αλλάξει σε σημαντικό βαθμό το ρου. Και το άλλαξε. Δεν μπορώ να πάψω να αναρωτιέμαι που θα ήμουν τώρα αν είχα διαλέξει την κουρτίνα Α αντί για το κουτί Γ. Πόσα θα είχα χάσει από αυτά που έζησα, πόσα άλλα πράγματα θα είχα ζήσει. Ακόμα και το αν θα συνέχιζα να ζω στην χώρα που ζω. Ποιούς ανθρώπους θα είχα γνωρίσει και πόσους ακόμα δεν θα ήξερα καν ότι υπάρχουν, δεν θα ήξερα καν ότι θα μπορούσα να τους αγαπήσω τόσο. Για να δω αν μπορώ έστω και να πλησιάσω να σκεφτώ την διαφορετική πορεία.

Αν είχα φύγει, λοιπόν, τότε:

- δεν θα είχα εσένα δίπλα μου τόσα χρόνια, δεν θα μάθαινα τόσα πολλά από εσένα.

- δεν θα είχα γνωρίσει εσένα. Θα σε ήξερα, αλλά δεν θα είχαν γίνει όλα αυτά που ακολούθησαν. Δεν θα πονούσα τόσο, σίγουρα.

- θα μου έλειπε ένας χρόνος από την ζωή μου που ακόμα πιστεύω ότι ήταν ο καλύτερος και ο πιο γεμάτος. Μπορεί να το ζούσα επί 3, αλλά δεν ξέρω αν θα ήταν το ίδιο.

- δεν θα είχα περάσει από το στάδιο του προβληματισμού και της αναζήτησης του εαυτού μου μέσα από τις πράξεις μου. Θα το περνούσα, αλλά μέσα από άλλες πράξεις, άλλα περιβάλλοντα.

- μπορεί και να μην έγραφα εδώ σε εσάς σήμερα. Μπορεί και να έγραφα.

Μπαααα... ούτε που πλησίασα. Το "αν" είναι ακόμα εκεί, περιμένει την συνέχεια της φράσης. Και θα την περιμένει. Από την άλλη, δεν ξέρω πόσα από τα δρομάκια της πορείας μου θα τα ζούσα ούτως ή άλλως. Πόσους ανθρώπους και πόσες εμπειρίες θα είχα, ούτως ή άλλως.

Και μετά έρχεται ένας όρος που πολύ με προβληματίζει γενικά. Timing. Το σωστό, το λάθος, το τυχερό. Υπάρχει ένα συγκεκριμένο θέμα στη ζωή μου, για το οποίο πιστεύω ότι το timing ήταν πάντα λάθος (ή μήπως ήταν πάντα σωστό;;;;). Δεν ξέρω. Μάλλον τείνω στο ότι ήταν πάντα λάθος. Γιατί εδώ η άποψη που έχω για τι θα ακολουθούσε αν το timing ήταν σωστό, είναι πιο εμπεριστατωμένη και πιο έντονη μέσα μου. Αλλά δεν υφίσταται. Κι εγώ μαθαίνω, σιγά-σιγά, να ζω με αυτό. Έτσι δεν συμβαίνει πάντα; Και, από την άλλη, υπάρχει ένα άλλο θέμα στη ζωή μου, όπου το timing ως όρος κάνει πάρτυ! Τότε δεν έπρεπε να γίνει, τώρα έπρεπε να γίνει. Τότε δεν θα ήταν όπως είναι τώρα, γι' αυτό και δεν έγινε. Τότε θα είχε λαβωθεί ανεπανόρθωτα, τώρα μπορεί να μην λαβωθεί ποτέ. Μπλα-μπλα-μπλα...

Ουμφ. Τι λαβύρινθος πρωινιάτικα. Και καταλήγω. Έχω μάθει στη ζωή μου να μην μετανιώνω ποτέ και για τίποτα. Είναι ένας μηχανισμός αυτό-συντήρησης. Είναι ότι στηρίζω τις αποφάσεις που έχω πάρει, γιατί την δεδομένη στιγμή που τις πήρα, αυτό σκεφτόμουν και αυτό έπραξα. Έχω μάθει ότι οι αποφάσεις δεν είναι πάντα σωστές. Αλλά τα αποτελέσματά τους τα λούζομαι και τα αποστηθίζω. Τα μετράω, στεναχωριέμαι για αυτά, αλλά κι αυτά δικά μου είναι. Γιατί είναι παιδιά του τρόπου σκέψης μου, είναι χιλιόμετρα στην πορεία μου, είναι κουκκίδες στην γραμμή μου. Βοηθάει, αν το καλοσκεφτείς...

Καλημέρα σε όλους...

It makes you think...

Προσφάτως ασχολήθηκα (τι σου κάνει το επάγγελμα) με ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον – αν και λίγο ουτοπικό – θεματάκι. Τίτλος λοιπόν: η κοινωνία των Πυγμαίων και τα μαθήματα που μπορούμε να πάρουμε.

Οι Πυγμαίοι είναι κάτοικοι των δασών της Κεντρικής Αφρικής, ενώ λέγεται ότι η φυλή τους έχει καταφέρει να επιβιώσει σε αυτά εδώ και 10.000 χρόνια… Καθότι δύσκολες οι συνθήκες σε αυτά τα απομακρυσμένα μέρη, τα ανθρωπάκια έχουν αναπτύξει συγκεκριμένες μεθόδους και ειδικούς τρόπους επιβίωσης. Ανθρωπάκια; Ναι, αν σκεφτεί κανείς ότι το μέσο ύψος τους δεν ξεπερνά το 1,40 μέτρο. Αυτό δεν θα το σχολιάσω γιατί θα φάω ντομάτες. Συνεχίζω… Οι Πυγμαίοι θεωρούνται από πολλούς ως η πιο ισορροπημένη κοινωνία που θα μπορούσε να υπάρξει ποτέ. Εδώ διατηρώ τις επιφυλάξεις μου, κυρίως για λόγους τους οποίους θα αναλύσω στην συνέχεια (κάτι πρέπει να βρω να σας κρατήσω μέχρι το τέλος….χεχ).

Μπορεί να μην θεωρώ ότι είναι η πλέον ισορροπημένη κοινωνία, και αυτό κυρίως γιατί ο τρόπος ζωής τους με ξενίζει αρκετά (δεν είμαι και του κάμπινγκ…), είμαι όμως σίγουρη ότι κάποια μαθήματα από αυτή την κοινωνία μπορούμε – και οφείλουμε – να πάρουμε. Τα παραθέτω, όχι για να υποδείξω τι και πως, αλλά κυρίως για να σκεφτεί ο καθένας ξεχωριστά το κατά πόσο θα βοηθούσε ή θα διευκόλυνε τη ζωή του να αλλάξει λίγο τον τρόπο σκέψης του και να ακολουθήσει τον τρόπο των Πυγμαίων…

Μάθημα πρώτο: Αλληλοσεβασμός, εμπιστοσύνη (να παραθέσω ορισμούς Μπαμπινιώτη ή το’ χετε;;;). Η αλληλεξάρτηση είναι συστατικό επιβίωσης για τους Πυγμαίους, κυρίως λόγω συνθηκών. Εκείνοι είναι αναγκασμένοι να «μετρούν» τον οποιοδήποτε άλλο ως ισάξιο, γιατί ποτέ δεν ξέρουν πότε θα χρειαστεί να τους σώσει από τα δόντια ενός άγριου ζώου. Τώρα θα μου πεις, πόσο διαφέρει η ζούγκλα και τα τροπικά δάση σε βαθμό επικινδυνότητας από την Αθήνα;;;; Πόσα και πόσα άγρια ζώα ακονίζουν καθημερινά τα δόντια τους για να σε φάνε;;; Χμμμμ. Αυτό παίζεται. Αλλά θα επικεντρωθώ σε κάτι άλλο. Οι Πυγμαίοι μαθαίνουν από μικροί να εκτιμούν την διαφορετικότητα και την μοναδικότητα του καθενός. Το εμπεδώνουν, παίρνουν τον χρόνο τους (εμείς το ξέρουμε άραγε;;). Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι η γλώσσα των Πυγμαίων δεν έχει γένη (πω-πω μπέρδεμα…). Ηθικό δίδαγμα: όταν μας έρχονται άσχημα νέα, δεν σκοτώνουμε τον αγγελιοφόρο (μοιάζει άσχετο, αλλά άμα το καλοσκεφτείς, κολλάει).

Μάθημα δεύτερο: Προστασία και υποστήριξη αλλήλων. Αυτό ψιλομοιάζει με το πρώτο μάθημα ή πολύ απλά προκύπτει από αυτό. Εδώ θα χρησιμοποιήσω παράδειγμα αυτούσιο. Οι συγκρούσεις είναι αναπόφευκτες σε κάθε κοινωνία, όσο φιλειρηνική και να είναι. Και δη οι συγκρούσεις μεταξύ συζύγων. Στο συγκεκριμένο παράδειγμα, ένα ζευγάρι έχει ψυχρανθεί – οι λόγοι δεν μας δίνονται… Σημείωμα του μεταφραστή: οι γυναίκες, επειδή θεωρούνται καλύτεροι χτίστες, αναλαμβάνουν εξ ολοκλήρου την κατασκευή των σπιτιών τους, τα οποία και φτιάχνουν από φύλα και μεγάλα φύλλα. Ως εκ τούτου, τα σπίτια θεωρούνται ιδιοκτησία τους (νύφες με προίκα). Μια εκδήλωση της δυσαρέσκειας προς τους συζύγους τους είναι και το να γκρεμίσουν το σπίτι… (δικό μου είναι, ό,τι γουστάρω το κάνω ρε φίλε!) Σημείωμα τέλος. Στο παράδειγμά μας, η σύγκρουση έχει διαρκέσει περισσότερο από το αναμενόμενο… Το χωριό έχει αρχίσει να ανησυχεί, η σύζυγος έχει αρχίσει τα διαλύει το σπίτι βγάζοντας ένα-ένα τα φύλλα. Ο σύζυγος κάνει μια απέλπιδα προσπάθεια να την προσεγγίσει: «Αν το κάνεις αυτό, το βράδυ θα κρυώνουμε» της λέει. Λάθος απάντηση. Η σύζυγος συνεχίζει. Ο σύζυγος έχει αρχίσει και αγχώνεται, καθώς γνωρίζει καλά ότι, αν η σύζυγος διαλύσει το σπίτι, αυτό σημαίνει και χωρισμό. Αφού η σύζυγος έχει βγάλει όλα τα φύλλα, δεν βλέπει άσπρη σημαία από τον σύζυγο, ξεκινάει να βγάζει τα ξύλα… τον σύζυγο τον έχει πιάσει σύγκρυο… Και εκεί είναι που κάνει την κίνηση ματ: «Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να βγάλεις και τα ξύλα. Άλλωστε, τα φύλλα ήταν βρώμικα και αυτά πρέπει να πάμε στο ποτάμι να πλύνουμε…» Αντιπερισπασμός, δεν βγάζεις τα φύλλα επειδή είσαι θυμωμένη, βγάζεις τα φύλλα επειδή θέλουν πλύσιμο… Στόχος επετεύχθη. Και επετεύχθη επειδή ούτε η σύζυγος τρωγόταν για καβγά, για να το συνεχίσει (ξέρετε, ΤΙ;;;; ΩΣΤΕ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΒΡΩΜΙΚΑ ΤΑ ΦΥΛΛΑ;;;; ΜΕ ΛΕΣ ΒΡΩΜΙΑΡΑ;;;; ΕΜΕΝΑ, ΠΟΥ ΚΑΘΟΜΑΙ ΚΑΙ ΜΟΥ ΒΓΑΙΝΕΙ Η ΠΙΣΤΗ ΝΑ ΣΟΥ ΕΧΩ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΟΥ ΚΑΘΑΡΟ;;;;; κλπ, κλπ…). Το καταπληκτικό είναι, για να μεγαλώσουμε λίγο την εικόνα και να εμφανίσουμε όλο το χωριό, ότι τα υπόλοιπα ζευγάρια, για να δείξουν ότι αυτό που έγινε είναι κάτι συνηθισμένο, έβγαλαν και εκείνα τα φύλλα από τα σπίτια τους και τα πήγαν στο ποτάμι για πλύσιμο… Πόσο καλά θα ήταν να είχαμε τις δυνάμεις να το εφαρμόζουμε καθημερινά αυτό;;; να μην ψαχνόμαστε για καβγά με τον διπλανό, είτε αυτός λέγεται σύζυγος, είτε λέγεται αδελφός, είτε λέγεται πατέρας. Η λύση του κοινού μας προβλήματος είναι αυτό που μας ωφελεί και τους δύο, όχι η παράτασή του.

Μάθημα τρίτο: ανοικτός διάλογος, επικοινωνία. Κανείς δεν βιάζει κανέναν να κάνει κάτι παρά τη θέλησή του, κανείς δεν φοβάται να εκφράσει την άποψή του, υπάρχει αλληλεπίδραση και εποικοδομητική σύγκρουση σε κάθε τομέα και θέμα. Τα προβλήματα αντιμετωπίζονται άμεσα, είτε με πρωτοβουλία του εμπλεκόμενου είτε με την βοήθεια του συνόλου, χωρίς να θάβονται προσωρινά. Το χιούμορ, ο αντιπερισπασμός, η εμφάνιση των συναισθημάτων, ο διάλογος και η επικοινωνία είναι τα βασικά εργαλεία προκειμένου να επιλύονται τα προβλήματα. Τώρα θα μου πεις, και θα έχεις και δίκιο, άντε κάντο αυτό στην δική μας την κοινωνία. Ας μην πάρουμε παράδειγμα την κοινωνία. Ας πάρουμε παράδειγμα μια παρέα, μια ομάδα εργασίας. Εκεί, γίνεται;;; Ηθικό δίδαγμα: Η κριτική πρέπει να γίνεται επί των ιδεών, όχι επί αυτών που τις εκφράζουν (όλα τα λεφτά…).

Μάθημα τέταρτο-πέμπτο (το τερπνόν μετά του ωφελίμου): Κοινοί στόχοι, κοινές αξίες, κοινά πιστεύω. Εδώ περιορίζουμε την πρακτική εφαρμογή σε συγκεκριμένες δραστηριότητες, αναγκαστικά. Οι στόχοι πρέπει να είναι ξεκάθαροι, προκειμένου όλοι να οδεύουμε προς την επίτευξή τους και όλοι να έχουμε μερίδιο από την πίτα. Όταν θέλουμε να φάμε το μερίδιο του διπλανού, ο στόχος αυτομάτως χάνεται. Αντίστοιχα, λειτουργούμε με κοινές αξίες, κοινές επιβραβεύσεις, κοινές τιμωρίες. Οι Πυγμαίοι θεωρούν ότι η ειρήνη μεταξύ των μελών της κοινωνίας τους είναι το άλφα και το ωμέγα. Και δεν την χαλάμε, ακόμα κι αν χρειάζεται να φωνάξουμε για το δίκιο μας. Παράδειγμα: πατέρας κοιμάται στο σπίτι του το βράδυ, γυναίκα δίπλα, κόρη παραδίπλα. Υποψήφιος μπήχτης, μπαίνει στο σπίτι το βράδυ, η (κουφάλα) κόρη τον περιμένει. Μπήχτης κάνει τραγικό λάθος και «ενοχλεί» τον πατέρα στην προσπάθειά του να φτάσει την κόρη, με αποτέλεσμα να τον ξυπνήσει. Πατέρας αναστατώνει όλο το χωριό με τις φωνές. Στην τελική, θα μπορούσες να της δώσεις ραντεβού κάπου έξω ρε φίλε, πρέπει να με ξυπνήσεις;;;; Προσοχή: δεν μας νοιάζει που θα μας πηδήξουνε την κόρη στα 5 μέτρα, μας νοιάζει που μας χάλασαν τον ύπνο… (τι να πει κανείς…) Εκεί είναι που ένας πρεσβύτερος παίρνει τον λόγο και μας στέλνει αδιάβαστους: αυτό που κάνει ο πατέρας δεν είναι σωστό. Δεν έχει το δικαίωμα να αναστατώνει το χωριό ολάκερο και να «χαλάει» την ηρεμία, μόνο και μόνο επειδή δεν μπορεί να συγκρατηθεί και να λύσει το πρόβλημά του με τον διάλογο ή το χιούμορ. Σντόινγκ… Εδώ κάπου κολλάει και το έκτο μάθημα: εγωισμός, τι είναι;;; δεν ιεραρχούμε τους προσωπικούς στόχους υψηλότερα από τους στόχους του συνόλου. Διαχωρίζουμε τον ατομικό ρόλο μας από τον ρόλο που έχουμε στην ομάδα, την οποιαδήποτε ομάδα. Δύσκολο ακούγεται…

Συμπεράσματα: έχω καταλήξει ότι τα περισσότερα από τα παραδείγματα τρόπου ζωής των Πυγμαίων είναι ουτοπικά όταν μιλάμε για αντίστοιχες μονάδες, δηλαδή την κοινωνία. Μπορούν να έχουν εφαρμογή σε καθημερινές διαπροσωπικές σχέσεις ή σε επαγγελματικά περιβάλλοντα, όπου απαιτείται η ομαδική συνεργασία. Ωστόσο, το κυριότερο μάθημα που έχει να μας δώσει αυτή η κοινωνία δεν το αναφέραμε ακόμα. Ο 20ος αιώνας δεν ήταν καθόλου καλός για τους Πυγμαίους. Η τόσο καλά δομημένη κοινωνία των Πυγμαίων κοντεύει να εξαλείψει, κυρίως γιατί αλλάζει το περιβάλλον στο οποίο δρουν. Η επιβίωση μόνο σε συνθήκες δασών συντελεί στην αδυναμία προσαρμογής τους σε διαφορετικά περιβάλλοντα. Συνεπώς, αυτό που χρειάζεται να μάθουμε τελικά είναι πως, κατά τη διαδικασία επιβίωσης, πρέπει να λαμβάνονται υπόψη και οι εξωτερικοί, αστάθμητοι μερικές φορές, παράγοντες. Ο κόσμος αλλάζει και εναλλάσσεται συνεχώς, γίνεται πιο ανταγωνιστικός, και τα μέλη ενός κλειστού συστήματος αδυνατούν να αντεπεξέλθουν στα νέα δεδομένα. Σε επιχειρηματικούς όρους, αυτό ίσως να ονομάζεται δημόσιες σχέσεις.

Δεν ξέρω πόσοι μείνανε ακόμα να διαβάζουν και πόσοι άλλοι εξαντλήθηκαν στα μισά (ούτε καν), αλλά καταλήγω με μια φράση του Chateaubriand που πιστεύω ότι δίνει τροφή για σκέψη: «Δεν μαθαίνουμε πώς να πεθάνουμε σκοτώνοντας άλλους».

Ευχαριστώ για το κουράγιο σας… Καλό ΣΚ!

ΜΟΥΤΡΑ

Ε, ναι λοιπόν!
Μούτρα!

Μούτρα σε όλες τις δυνάμεις του σύμπαντος (ευγενική προσέγγιση για να μην ονοματίσω έναν-έναν τους μπλόγκερς), που συνωμότησαν την Κυριακή και έκαναν τα όργια! Αν νομίζετε ότι θα σας εξιστορηθώ την συνάντηση, να πάτε σε άλλο μπλόγκι! :-)

Μούτρα στη φύση των γυναικών και στις ορμόνες τους που έτσι γουστάρουν και μας ταράζουν κάθε λίγο και λιγάκι...

Μούτρα στους νέους μας φίλους (ονόματα δεν λέμε, οικογένειες δεν θίγουμε). Παντελής έλλειψη τακτ!

Μούτρα στην κατάρα των ωρολογοποιών, που 2-3 προϊόντα τους βγαίνουν κάθε χρόνο σκάρτα και ΑΥΤΑ ΠΕΦΤΟΥΝ ΟΛΑ ΠΑΝΩ ΜΟΥ!!!!

Μούτρα στην σημερινή κοινωνία, που μας αναγκάζει να τρέχουμε σαν παλαβοί προκειμένου να τα βγάλουμε πέρα και έτσι χάνουμε τη μισή μας ζωή στο τρέξιμο, χωρίς να προλαβαίνουμε να την χαρούμε.

Μούτρα στον φασιανό, γιατί ακόμα νομίζει ότι μπορεί να μου την λέει για κάθε μαλακία που της κατεβαίνει στο κεφάλι.

Μούτρα στον κύριο δήθεν κουλτούρα που νομίζει ότι μπορεί να σου την λέει μόνο και μόνο για να φανεί λίγο πιο έξυπνος απ' όσο ΔΕΝ είναι και που νομίζει ότι το ΜΠΛΑ-ΜΠΛΑ ονομάζεται ξαφνικά ΚΑΡΙΕΡΑ (το θυμήθηκα πάλι)!

Μούτρα στον εκνευρισμό που δεν θέλω να έχω.

Σε εσάς, όχι μούτρα. Τι μου φταίτε κι εσείς... (ποιούς εσάς;;; ξέρουν αυτοί...)