Μαγεία

(για πλήρη εικόνα, κατεβάστε το τραγούδι πρώτα. Αρχίστε να διαβάζετε καθώς παίζει...)

Η μέρα ήταν ζεστή, με ένα ελαφρό αεράκι να σε δροσίζει, ό,τι πρέπει δηλαδή. Εμείς γυρίζαμε από την παραλία. Το μέρος γνωστό και πολυδοξασμένο. Η διαδρομή, απολαυστική. Η παρέα, πρωτότυπη, αλλά δεμένη λες και υπήρχε χρόνια υπό αυτή τη σύνθεση. Το ηλιοβασίλεμα, έτοιμο να εντυπωσιάσει τον κόσμο που το αντίκρυζε λες και ήταν πρώτη φορά. Εμείς, λες και τρέχαμε να το προλάβουμε, να το πιάσουμε λίγο πριν πέσει. Όχι να το δούμε. Το ξέρουμε, το έχουμε ξαναδεί. Να συναγωνιστούμε. Εμείς κατεβαίνοντας τις στροφές, εκείνο κατεβαίνοντας τον ορίζοντα.

Μπούρδες πολλές. Γέλια, μπιχτές. Μπιχτές, υπονοούμενα. Γέλια... ξεγνοιασιά. Είχαμε περάσει μια όμορφη βραδιά χτες και, δεδομένων των συνθηκών, χαιρόμασταν πολύ που ήμασταν εκεί. Χαιρόμασταν που τα κατάφεραν και οι άλλοι και ήρθαν. Χαιρόμασταν που ζούσαμε.

Το cd έπαιζε, το είχα ετοιμάσει ειδικά για την περίσταση. Ανάλαφρα, διασκεδαστικά τραγούδια, ταξιδιάρικα. Γυρνάς, με κοιτάς. "Το έχει;;;" μου λες. Το παίζω κινέζος, για να σου επιτείνω την αγωνία και τη λαχτάρα. Σα μικρό παιδί έκανες! "Το τραγουδάκι το έχεις μαζί;" Χιχιχι. "Αααα, δεν ξέρω...δεν θυμάμαι..." με το σατανικό γέλιο να καθρεφτίζεται στα μάτια μου και να τα κάνει να λαμπυρίζουν! "Λέγε γιατί θα τις φας!" κλασσική και αναμενόμενη ατάκα σου, από αυτές που ποτέ δεν εννοείς! Συνειδητοποιώντας πόσο καλά σε ξέρω, παρά το "φιλικό" της σχέσης μας, χαμογελάω. "Το 12", σου λέω. Έκανες σαν μικρό λιχούδικο παιδί, πάλι, που του έφεραν γλυφιτζούρι. Τα παιδιά αναρωτήθηκαν τι λέμε! Κοφτά κι απότομα εσύ: "Μη μιλάτε. Ακούστε μόνο..." τους λες. "Κλείστε τα μάτια και ακούστε..." συμπληρώνω εγώ.

Και τα έκλεισα κι εγώ. Και ένοιωθα το σώμα μου να ξεκολλάει από το κάθισμα του αυτοκινήτου. Και ένοιωθα την ψυχή μου να κάνει σβούρες στον ουρανό, να έχει πάρει τα χρώματα του ηλιοβασιλέματος και να τα έχει κάνει μαντήλια που τυλίγουν το κορμί εν χορώ. Άδειασα. Δεν σκεφτόμουν τι άφησα πίσω. Δεν σκεφτόμουν τι θα βρω γυρίζοντας. Δεν σκεφτόμουν το κουράγιο να αρνηθώ. Δεν σκεφτόμουν την αδυναμία που θα με κάνει να υποκύψω. Δεν σκεφτόμουν τι έχω περάσει με σένα. Δεν σκεφτόμουν ότι σε έχω δίπλα μου. Δεν σκεφτόμουν εκείνον. Δεν σκεφτόμουν τίποτα. Άκουγα μόνο. Κι όταν άνοιξα τα μάτια, με πλημμύρισε πορφύρα...

(θα περάσει ο μήνας, δεν θα περάσει;;;; Ουμφ...)

Άλλα φρούτα...

Μετά από πιεστικά και καθημερινά βασανιστήρια, αποφάσισα να υποκύψω στις περίεργες ορέξεις του! Ναιιιι, μη με κοιτάτε έτσι, εκείνος φταίει για όλα. Ήθελε ντε και σώνει να ανεβάσω αυτό το ποστ. Το γιατί, το ξέρει μόνο εκείνος, υποθέτω. Ας μας το πει κι εμάς κάποια στιγμή, αν του επιτρέψει ο δισταγμός του να κάνει σχόλια!!! Χιχιχιχ.


Λοιπόν! Στο θέμα μας. Σκεπτόμενη τον τρόπο του λέι-άουτ, αποφάσισα τελικά να αναλύσω το θέμα με τη γνωστή μέθοδο της κατηγοριοποίησης. Οι κατηγορίες, δε, αναβλύζουν (απαπάαα) από την ρίαλ λάιφ (όχι μόνο τη δικιά μου, προς Θεού) ταπεινών ανθρωπίσκων, απλά για να περάσουμε και το μήνυμα ότι όλα από τη ζωή βγαλμένα είναι, ο κόσμος είναι πολύ μικρός - και στενός θα έλεγα - κλπ.κλπ.κλπ....

Να ξεκινήσω λοιπόν από την γενική παραδοχή πως κάθε φρούτο έχει τον καιρό του, την εποχή του. Κι ο κολιός τον Αύγουστο. Τα φρούτα γενικά κάνουν καλό στην υγεία. Οποιαδήποτε εποχή κι αν τα φας. Καθώς επίσης είναι γνωστό ότι δεν αρέσουν σε όλους όλα. Μερικοί δεν τρώνε τα ακτινίδια. Άλλοι δεν τρώνε τις φράουλες. Κάποιοι τα προτιμούν ώριμα και μαλακά (σπάνιο αλλά συμβαίνει κυρίως όταν δεν έχεις εναλλακτική). Κάποιοι τα προτιμούν άγουρα. Σκληρά. Αν το πετύχεις στην εποχή του, το φρούτο έχει πολλά να σου δώσει. Άμα σου φέρουνε καρπούζι μέσα στο καταχείμωνο...θα τσινήσεις. Θα σου κακοφανεί. Θα το φας, αλλά όχι με την ίδια ευχαρίστηση. Κατανοητά μέχρι τώρα;;;

1. Πορτοκάλι. Ξεκινάμε από κατηγορία αρκετά βατή και καθόλου σπάνια. Μια μέση λύση, δηλαδή. Πορτοκαλάκι γενικά τρώμε όλοι. Είναι από τα φρούτα που παίρνουμε χωρίς δεύτερη σκέψη γιατί μας δροσίζει και μας κάνει καλό στον οργανισμό... Το βρίσκεις άνετα στην αγορά, δεν το βαριέσαι εύκολα. Το κυριότερο καλό με το πορτοκάλι είναι πως κανείς δεν παραπονιέται. Όταν δηλαδή σε ρωτήσουν αν ήταν νόστιμο, θα πεις ναι, σκεπτόμενη πάντα πως υπάρχουν και χειρότερα. Το πορτοκάλι είναι από τα φρούτα που μπορείς να βρεις ανεξαρτήτου εποχής, αν και το καλοκαίρι δεν το προτιμάς τόσο επειδή βρίσκεις κ άλλα φρούτα διαθέσιμα. Μερικοί κάνουν και την κίνηση να απαρνηθούν το πορτοκάλι επειδή τους γυάλισε μια φράουλα. Δεν λέω, ωραία η φράουλα, αλλά τελειώνει γρήγορα... Αλλά αυτό είναι άλλη κατηγορία. Όπως σε κάθε κατηγορία, υπάρχουν λογιών λογιών κομμάτια. Όσο καλός κι αν είσαι στο να διαλέγεις φρούτα, δεν ξέρεις ποτέ τι κρύβουν μέσα τους και τι θα σου εμφανίσουν όταν πας να τα φας. Πορτοκαλάκι λοιπόν. Σταθερή αξία.

2. Φράουλα. Καλή κατηγορία, αλλά περίεργη. Λόγω εμφάνισης, η φράουλα προσελκύει πολύ κόσμο. Και αυτούς που δεν την έχουν ξαναφάει. Έχει γερές βάσεις σε ό,τι αφορά τη φήμη της και το ξέρει και η ίδια. Όλοι ξέρουν πως είναι γλυκιά, ζουμερή, άκρως απολαυστική, αν και μικρούλα... θαυματουργή. Η φράουλα εμφανίζεται κυρίως τους καλοκαιρινούς μήνες, λόγω έμφυτης τάσης των ανθρώπων να αναζητούν τέτοιες απολαύσεις την εποχή αυτή. Ωστόσο, μπορεί πάντα να σε απογοητεύσει, κυρίως από άποψη διάρκειας. Μπορεί να λένε ότι οι φράουλες είναι τέλειες με σαμπάνια και σαντιγύ, σοκολάτα και δεν ξέρω γω τι άλλο, και ότι απολαμβάνονται αργά, αλλά όλοι ξέρουμε πως ένα τόσο δα πραματάκι, όσο ωραίο κι αν φαίνεται, πόσο να διαρκέσει πια;;;; Το καλό είναι ότι υπάρχουν πολλές. Αρκεί να τις τρως με μέτρο και σωστές δοσολογίες.

3. Ακτινίδιο. Επίσης καλή κατηγορία. Απλά λίγο εκλεκτική... Το ακτινίδιο είναι ένα καλά προστατευμένο φρούτο, που ενώ γνωρίζεις τι να περιμένεις όταν το δοκιμάζεις, έχει πάντα τον τρόπο του να σε αφήνει με το στόμα ανοικτό... Έχει χτίσει την φήμη γύρω από την χρησιμότητά του και σε αυτό ποντάρει... Η αλήθεια είναι πως τη δουλειά του την κάνει...αλλά να, δεν έχουν όλοι πρόβλημα σε αυτό τον τομέα, οπότε μερικούς πρέπει να βρει τρόπους να τους πείσει.... Κάποιοι πείθονται. Λένε, σιγά το φρουτάκι, πόσο πια να με πειράξει. Άλλοι δεν πείθονται με τίποτα. Δεν έχουν λόγο...

4. Σύκο. Χμμμ. Εδώ τα πράγματα δυσκολεύουν. Το σύκο είναι μια ιδιάζουσα κατηγορία, κυρίως γιατί δεν έχει εξερευνηθεί ακόμα ο λόγος που το προτιμάνε τόσο πολύ. Σε γενικές γραμμές, το σύκο είναι μαλακό (σε επίπεδα νιά-νιά), σχεδόν πάντα ώριμο και με πολύ μεγάλες δυσκολίες χειρισμού. Μόνο η πολυετής χρήση και κατανάλωση σύκων σε βοηθάει να το χειριστείς σωστά, να μην σου πέσει... Ο κόσμος το προτιμά. Για ανεξερεύνητους, όπως προείπα, λόγους. Και όχι μόνο το καλοκαίρι. Υπάρχουν και τα ξερά σύκα. Εκεί είναι κάπως καλύτερα τα πράγματα, κάτι πάει να γίνει. Άγνωσται αι βουλαί...

5. Κεράσι (στην τούρτα). Εδώ η περιγραφή περιορίζεται στην εξής έκφραση: ΜΙΑ ΜΠΟΥΚΙΆ. Σε σημείο που, αν δεν υπήρχε και το κουκούτσι, να πεις, ώπα, κάτι σκληρό αισθάνομαι, ας ασχοληθώ λιγάκι, δεν θα είχε κανένα νόημα. Γι' αυτό και τα κεράσια είναι ωραία όταν έχεις πολλά μαζί. Πολλές μπουκίτσες. Αν έχεις μόνο ένα... it's just you and your hand tonight, sorry.

6. Μπανάνα. Εδώ έχουμε μια κατηγορία θρύλο. Φήμες, ίντριγκες, πάθη, λάθη, όλα θυσιάζονται στον βωμό της μπανάνας. Με ή χωρίς ονομασία προέλευσης, ξέρεις πάντα τι να περιμένεις. Όσο κι αν σε μπερδεύει το χρώμα. Η μπανάνα είναι η σίγουρη λύση. Αυτό που βλέπεις, αυτό περιμένεις να δεις και από μέσα. Δεν κρύβει εκπλήξεις. Εντάξει, υπάρχουν μερικές μπανάνες πιο ώριμες από τις άλλες, αλλά αυτό δεν μειώνει παρά στο ελάχιστο την ευχαρίστηση του φρούτου αυτού. Το αξιοπερίεργο είναι πως με τις μπανάνες, οι περισσότεροι τρώνε κόλλημα. Λογικό θα πω. Όταν έχεις γευτεί την τέλεια μπανάνα, δυσκολεύεσαι μετά να φας πορτοκάλι. Άλλο που στο τέλος υποκύπτεις, καθώς ανάγκα και Θεοί πείθονται. Η μπανάνα είναι φρούτο all time classic. Απλά θέλει άμεση κατανάλωση, γιατί αν δεν την φας, θα στην προλάβει άλλος. Δεν είναι να την αφήνεις την μπανάνα ελεύθερη. Πρέπει να είσαι συνεχώς από πάνω της. Το επίσης καλό με την μπανάνα είναι πως σου προσφέρει διάρκεια. Δεν είναι της μιας μπουκιάς, θα πνιγείς. Θέλει προσεκτικούς χειρισμούς.

Αυτά προς το παρόν, γιατί έχει και ζέστη. Και γιατί στα φρούτα δεν λέω ποτέ όχι. Σε συγκεκριμένα φρούτα. Ούτε όταν μου ζητάνε κάτι ευγενικά.....

Καλές ορέξεις!!!!!

Δισταγμός

Θα σβήσω το φως, κι όσα δεν σου' χω χαρίσει, με ένα χάδι θα σου τα δώσω...

...κι ύστερα πάλι θα σε προδώσω....

Γιατί όμως;;;

--------------------------------------------------------------------------------------

Με αφορμή αυτό το δείγμα ποστ που τελικά σώθηκε μετά από την λογοκρισία, θα ήθελα πολύ να αναλύσω τον "δισταγμό προ ποστ". Σας έχει τύχει;;; Να έχετε μπροστά σας το κειμενάκι σας και να αναρωτιέστε κοιτώντας το με ύφος, αν θα πρέπει να ανέβει ή όχι. Και γιατί ναι, και γιατί όχι. Άλλοι λεν, δεν γράφουν αυτά για τα οποία θα διστάσουν. Άλλοι ελέγχουν καλύτερα τον εαυτό τους και δεν τα γράφουν. Εγώ τα γράφω. Και μετά τα κοιτάω. Και κάνω γκάλοπ. Ρίχνω μπετονιά. Και πιάνω τον εαυτό μου.

Γιατί μπορεί το ποστ να μην ανέβηκε, τον σκοπό του όμως τον εξυπηρέτησε....

Transformers

Έτσι ακριβώς αισθάνομαι. Ότι έχω υποστεί, βιαίως και με ύπουλες μεθόδους, μετάλλαξη. Ή μήπως έχω πάθει κάτι άλλο; Κάτι που με εμποδίζει να καταλάβω πως έτσι ήμουν πάντα; Πως αυτή είναι μια αντίδραση του οργανισμού που μέχρι τώρα δεν είχε χρειαστεί να εμφανιστεί και γι'αυτό δεν την αναγνωρίζω;;

Μούμπλε-μούμπλε. Με το μούμπλε θα μείνω. Την βλέπω τη δουλειά.

Εν τω μεταξύ, να με συγχωρέσει η κοτοσαλάτα, την οποία και ευχαριστώ για την ευγενική της πρόσκληση, αλλά δεν. Thank you, but no, thanx. Δεν είναι η κατάλληλη εποχή να αναπτύξω το προφίλ του ιδανικού άντρα για μένα. Γιατί;;; Τα ίδια και τα ίδια θα λέμε; Αφού δεν μπορώ να αναπτύξω το δικό μου προφίλ, θα ασχοληθώ και με άλλους;;; Άπαπαπα.

Το καλύτερο που μπορώ να κάνω για σένα είναι να αρχίσω να απαριθμώ τα ελαττώματά μου. Όχι ε;;; Κι όμως. Τις τελευταίες μέρες νομίζω ότι μόνο τέτοια έχω. Τα προτερήματα τα έστειλα διακοπές. Αυτό που δεν θυμάμαι είναι αν τους έβγαλα εισητήριο επιστροφής. Θα δείξει.

Τι έλεγα; Α, ναι. Πρέπει τώρα να σε κάνω να καταλάβεις τι εννοώ. Δύσκολο... Ας προσπαθήσω. Ας προσπαθήσω να σου πω πως με ήξερα, πως νόμιζα ότι είμαι, και πως έχω γίνει, πως μπορεί να είμαι τελικά.

1. Μούτρα. Τα οποία και ακολουθούσα ως τακτική αντιπερισπασμού. Τα έβαζα για πλάκα και μόνο. Ποτέ δεν θα έκανα μούτρα αν είχα πειραχτεί αλήθεια. Τα έκανα για να σε κάνω να αντιδράσεις, να μου δώσεις σημασία (κι άλλη), να σε πειράξω, στα πλαίσια της πλάκας πάντα. Πλέον, νομίζω ότι είμαι σε φάση μονίμων μούτρων. Έτσι, χωρίς λόγο συγκεκριμένο. Τα ονομάζω μούτρα, γιατί δεν θέλω να τα ονομάσω θλίψη. Μια βαθιά, αδικαιολόγητη θλίψη. Ή μήπως όχι;

2. Γκρίνια. Κι Άγιος ο Θεός. Έχω βαρεθεί να με ακούω να γκρινιάζω. Ποιά, εγώ;;;; Που δεν αντέχω την γκρίνια παρά μόνο μεταξύ αστείου και αστείου. Που πίστευα ότι τα μάτια μου είναι χαμογελαστά, ακριβώς επειδή απέφευγα να μιζεριάζω με το κάθε τι. Που χαίρομαι να κάνω ρυτίδες, ξέρεις, αυτές που σχηματίζονται από τα χαμόγελα. Και τώρα κοντεύω να κάνω ρυτίδες στο μέτωπο. Ποιός γκρινιάζει με χαμόγελο άλλωστε;

3. Επιφανειακή διάθεση. Πάντα αισθανόμουν ότι όταν βγαίνεις σε παρέα, οφείλεις να περάσεις καλά. Εκτός απροόπτου πάντα. Άλλωστε, αν δεν έχεις διάθεση, κάτσε σπίτι σου. Τι έρχεσαι και χαλάς και των υπολοίπων;;; Ας σοβαρευτούμε. Αυτό που εννοώ είναι ότι ήθελα ανέκαθεν να είμαι η χαρά της παρέας. Και σε αυτό οφείλεται κυρίως και αυτή η αίσθηση που θέλω όλοι γύρω μου να περνάνε καλά. Κι αν δεν περνάνε, μήπως φταίω εγώ;;; Κι έτσι βάζω στόχο κι ασχολούμαι μαζί τους. Τώρα τελευταία, δεν ασχολούμαι. Έχω την εντύπωση ότι δεν αντέχω να ρωτήσω. Δεν αντέχω να μάθω γιατί δεν περνάει κάποιος καλά. Και όχι επειδή δεν περνάω κι εγώ καλά. Αλλά επειδή κάπου κρυμμένη, ίσως αν με κοιτάξεις και με ξέρεις, θα την δεις.

Θα δεις αυτή την ΑΝΕΞΗΓΗΤΗ, ΒΑΘΙΑ ΘΛΙΨΗ. Και είναι ανεξήγητη, πίστεψέ με. Έχω πολλούς λόγους για να χαίρομαι τη ζωή μου. Αλήθεια. Αλλά είναι σα να με κρατάει κάτι. Σαν να με συγκρατεί.

Έχω κουραστεί. Θέλω να νιώσω τον ήλιο, τον αέρα. Θέλω να νιώσω πως αυτοί οι "φυσικοί οριστές" της μέρας μου, με την δύναμή τους, θα σχηματίσουν το χαμόγελο τα μάτια και στα χείλη μου. Για να κοιτά και να χαμογελά ο εαυτός μου. Να σε κοιτά και να σου γελά.

Τα χάπια μου παίρνω, να κεράσω κάτι;;;

Οι ιστορίες γέλιου έρχονται, κατά κύριο λόγο, εκεί που δεν τις περιμένεις. Και λέω κατά κύριο λόγο, γιατί μερικές φορές, όταν γνωρίζεις τα δεδομένα, πας με τη σιγουριά ότι θα φτιάξεις κοιλιακούς. Το χτεσινό δεν το περίμενα. Και δεν μπορούσα να το δω να έρχεται... Και το λέω ως ιστορία γέλιου, γιατί για μένα, μόνο γέλιο θα μπορούσε να βγάλει!!!

Έχω κρυώσει που λέτε και έχω λίγο απ' όλα. Δεν έχω παράπονο. Και το συναχάκι μου, και το κεφαλάκι μου που είναι ζαλισμένο, και τον πυρετούλη μου, και τον λαιμούλη μου, και τη φωνούλα μου που χάνεται, και το μυαλό μου είναι θολό και το δικό σου πιο θολό, κλπ, κλπ.

Πετάγομαι, το λοιπόν, στο φαρμακείο για τις πρώτες βοήθειες. Ως γνωστόν, οι φαρμακοποιοί είναι οι γιατροί άμεσου ανάγκης... Μετά τις γνωστές διατυπώσεις, καλημέρα, έχω αυτό κι αυτό, μα μέσα στον Ιούνιο, απαπα, σιροπάκι, ναι, (εδώ έρχονται λεπτομέρειες περί της φύσης του βήχα που δεν σας αφορούν πιστεύω), ορίστε, 3 φορές τη μέρα, τόσο κάνει, (πόοοοοσοοο;;;), (τι πήρα πια), (τέλος πάντων, δεν θα το κάνω θέμα), ορίστε, τα ρέστα σας, καλημέρα, ευχαριστώ, (περαστικά;;; τί είναι αυτό;;; α, να με συγχωρείτε, η μαμά μου δεν μου την έχει μάθει αυτή τη λέξη). Όβερ. Και κάνω να φύγω.

Δύο βήματα μετά, με σταματάει με χαμόγελο μια νεαρή κυρία. Φαντάζομαι τι θέλει, δεν διανοούμαι τη συνέχεια. Είναι από εκείνες τις (κατά τα λοιπά) συμπαθέστατες νεαρές κυρίες που σκοπό έχουν να σε πιάσουν, να σε δειγματίσουν, να σου πουλήσουν τα προϊόντα της εταιρίας τους, τα οποία φυσικά και πωλούνται μόνο στα φαρμακεία, για τον λόγο αυτό δεν τις συναντάς, π.χ., σε διάσημα καταστήματα αναλόγου πυκνής συχνότητας με τα περίπτερα - μη σου πω και παραπάνω - στην πόλη μας. Πάρε διάλογο:

Κυρία: Κρέμα ημέρας χρησιμοποιείτε;;;;;;
Ανυποψίαστο θύμα: Ναι, μαζί με αντηλιακή.
Κυρία (δεν της άρεσε η απάντηση, νομίζω): Ααααα! Απ' ό,τι βλέπω, δεν πρέπει να είναι ενυδατική!
Ανυποψίαστο θύμα: (με το βλέμμα) ????????
Κυρία (τώρα που σε βρήκα, τώρα θα σε φάω): Ναι, βέβαιαααα.. Το δέρμα σας φαίνεται στεγνό!

Παρένθεση: έχει έρθει τόσο κοντά μου ενώ περιεργάζεται το "δέρμα" μου, που νομίζω ότι αν στρίψω το κεφάλι μου προς οιαδήποτε κατεύθυνση, θα βρούνε οι μύτες μας. Σημείωση: δεν είναι μεγάλη η μύτη μου! Συνεχίζω.

Ψιλο-υποψιασμένο θύμα: Ναι... (δεν προλαβαίνω να πω και πολλά, το λογύνδριο συνεχίζεται)
Κυρία: Και ξέρετε, τώρα το καλοκαίρι, το δέρμα μας με τον ιδρώτα αφυδατώνεται πολύ περισσότερο, καλή η αντηλιακή, αλλά δεν αρκεί, πρέπει να φοράτε και μια ενυδατική...μπλα, μπλα, μπλα...να σας δείξω λοιπόν....που έχει και δώρο αυτό.... (πρώτα το δώρο και η έκπτωση και μετά τα καλά της κρέμας)....μπλα-μπλα...πάρτε κι ένα δειγματάκι...μπλά, μπλα, μπλα..
Καρά-υποψιασμένο θύμα: Μάλιστα, σας ευχαριστώ πολύ, θα χρησιμοποιήσω το δείγμα και αν με ικανοποιεί, θα επιστρέψω...
Κυρία-σε-βλέπω-πας-να-μου-ξεφύγεις-αλλά-είσαι-γελασμένη: Κρέμα για τα μάτια χρησιμοποιείτε;;;;;;;;;;;;
Θύμα σκέτο: Όχι...
Κυρία-τέλεια-το'χω: Κακώς! Βλέπω έχετε σακούλες έκφρασης! Να σας δείξω αυτή την κρεμούλα, δεν έχω βέβαια δειγματάκι, αν έρθετε από βδομάδα....

(Η φωνή της έχει ήδη περάσει σε δεύτερο πλάνο, καθώς από το μυαλό μου περνάνε σκέψεις διάφορες, να την χτυπήσω τώρα, να περιμένω άλλο λίγο, μήπως δεν είναι ευγενικό...)

Θύμα ψιλό-παρμένο: Όχι, ευχαριστώ, δεν θέλω... (και κάνω να φύγω)
Κυρία-παίζω-το-τελευταίο-μου-χαρτί: Μμμμ... Να σας πω! Χρησιμοποιείτε κάποια κρέμα για την κυτταρίτιδα;;;;;;;;;;;;; Βλέπετε, όσο περνάει ο καιρός, πρέπει να το ελέγχουμε λιγάκι...

(ΤΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΤΙ ΕΙΠΕ;;;;;;;;;;;;;;;;)

Θύμα-καρά-παρμένο (έχω το απαραίτητο ύφος): Μπάαα... Δεν χρησιμοποιώ τέτοια προϊόντα (ΜΩΡΗ ΗΛΙΘΙΑ). (Προσπαθώ να κρατήσω την ψυχραιμία μου και να παραμείνω ευγενική)
Κυρία-το -πάω-μέχρι-εκεί-που-δεν-πάει: Μα γιατί όμως, κάνουν καλή δουλειά τα προϊόντα αυτά, έχουμε μια ειδική αλειφή... (και πάει να ξεκινήσει το στόρυ)
Θύτης-αμ-δε-που-θα-σε-αφήσω-να-με συγχίσεις: Για τον πολύ απλό λόγο ΌΤΙ ΔΕΝ ΤΗΝ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ! ΚΑΛΗΜΈΡΑ ΣΑΣ! (ζώον!) (ότι είμαι ψώνιο, το γνωρίζετε ήδη φαντάζομαι...)

Μπα που να σκάσεις πρωί-πρωί! Ναι ρε! Έχω σακούλες έκφρασης! Είμαι εκφραστικός τύπος εγώ! Άσε που προτιμώ να έχω σακούλες έκφρασης κάτω από τα μάτια, αντί για σακούλες-μάτια που έχεις εσύ! Ουστ!!!!!!

Ο χειρότερός σου φόβος ξαναγυρνά

Το σίκουελ της σειράς "Ο χειρότερός σου φόβος" το είχα τάξει εδώ και καιρό, απλά έψαχνα την κατάλληλη ψυχολογία για να το γράψω κιόλας, για να μην αρχίσω να σπάω ό,τι βρω μπροστά μου από τα νεύρα μου. Η σημερινή μέρα, αν και διακρίνεται από έναν Α εκνευρισμό, νομίζω ότι με εμπνέει να αντιμετωπίσω το θέμα με αίσθηση του χούμορ και τον απαραίτητο σαρκασμό που του πρέπει. Αν μη τι άλλο.

Έλεγα λοιπόν ότι εκείνο το ένδοξο καλοκαίρι η επιδρομή από κατσαρίδες μάλλον με είχε βοηθήσει ως άλλος ψυχολόγος να αντιμετωπίσω τους φόβους της μοναξιάς μου και της ζωής μου στον μάταιο τούτο κόσμο. Τι εννοώ;;; Αυτό ακριβώς. Οι φόβοι μου για κλέφτες κι αστυνόμους μεταλλάχθηκε σε φόβο για νυχτερίδες κι αράχνες γλυκιά μου.

Τα περιστατικά έρχονται στο νου σαν σε κατακλυσμό! Τι να πρωτοθυμηθώ, τι να ξεχάσω. Για πάμε να τα θυμηθούμε μαζί...

Γύρος (με απ'όλα) τρίτος - Η ισχύς εν τη ενώσει

(αν και χρονικά, αυτό προηγείται των υπολοίπων)

Βραδιά καλοκαιρινή. Μουσικούλα, ανοικτά παραθυράκια και το blogaki μου παρέα. Στα πρώτα βήματά μας τότε, χωρίς να έχουμε δέσει τόσο καλά, αλλά με μια αίσθηση ότι θα δέσουμε... Anyway. Έχουμε πάρει τα ποτάκια μας, έχουμε αράξει στους καναπέδες, έχουμε τα εφόδιά μας, τη μουσικούλα να παίζει, τα φώτα νωχελικά (προσπαθούσα να την ρίξω, θαρρείς), κι έχουμε φέρει κι από ένα φτυάρι η καθεμία και ποιός μας πιάνει!!! Το τραπεζάκι γυάλινο, εκτός δικαιοδοσίας Μπλογκακίου (αν και τότε δεν ήταν τόσο έντονο το φαινόμενο). Κι εκεί που καθόμαστε και έχω εναποθέσει λίγο την τσάπα γιατί πιάστηκε το χέρι μου, παίρνω το ποτηράκι μου με την παγωμένη βοτκίτσα (κοίτα τι πίναμε τότε...) και χαλαρώνω. Η άκρη του οφθαλμού μου πιάνει κάτι εκτός των δεδομένων που περιμένει κανείς να δει μέσα σε ένα σπίτι, του οποίου τα κατατόπια γνωρίζει καλά. Τουτέστιν, δεν ενθυμάμαι να υπήρχε μαύρο μετακινούμενο αντικείμενο πάνω στο τραπέζι. Λε πανίκ. Η άλλοτε νωχελική κατάσταση που με κόπο είχα δημιουργήσει μπας και ρίξω το υποψήφιο θύμα, ως δια μαγείας, μέσα σε ελάχιστα λεπτερόδεφτα μετατράπηκε σε δωμάτιο πανικού. Δύο τρελές, όρθιες πάνω στους καναπέδες, χωρίς υποδήματα, πάλι καλά που τα είχαμε βγάλει αλλιώς θα είχαμε να καθαρίζουμε και τους καναπέδες, με τα ποτά ανά χείρας, τα οποία και άδειασαν επίσης ως δια μαγείας, να ουρλιάζουνε στη θέα του μαύρου αντικειμένου. Καταπληκτικό. Που να με έβλεπε έτσι ο άντρας της ζωής μου να πήγαινε από κει που'ρθε. Όταν σίγασαν οι φωνές, τα βλέμματά μας διασταυρώθηκαν. Φυσικό επακόλουθο, βάλαμε τα γέλια. Άμεση δράση, πρέπει να σκεφτούμε τρόπους εξόντωσης ASAP!!! Εσύ θα την σκοτώσεις, εγώ θα την μαζέψω. Fair enough??? Έντάξει, ίσως να σε έριξα λίγο στη συμφωνία. Αλλά αφού το ξέρεις, έχω ένα Α θέμα. Ωραία, η συμφωνία έκλεισε, η παντόφλα στο χέρι, χρακκκκ, ξερή. Η εικόνα επαναλαμβάνεται, με λίγο διαφορετικές ψυχολογίες, δύο τρελές, όρθιες πάνω στους καναπέδες, χωρίς υποδήματα, πάλι καλά που τα είχαμε βγάλει αλλιώς θα είχαμε να καθαρίζουμε και τους καναπέδες, η μια με το ποτό και η άλλη με την παντόφλα ανά χείρας, να ουρλιάζουνε από χαρά στη θέα του νεκρού μαύρου αντικειμένου. Καταπληκτικό. Αφού το ένα συμβαλλόμενο μέρος ολοκλήρωσε επιτυχώς τις συμβατικές του υποχρεώσεις, ήρθε η σειρά μου να πράξω τα δέοντα. Πρόσεξε τεχνική για να μαθαίνεις. Έχω ένα επίσης μεγάλο θέμα να πιάνω, έστω και με ένα ρολό χαρτί στο ενδιάμεσο, νεκρά (τι άλλο;;;;;;;) ζωύφια. Τουτέστιν, η αποστολή έμελλε να ολοκληρωθεί με ακριβείς, λεπτομερείς και υπολογισμένες στο έπακρο διαδικασίες. Παίρνω άδεια σακούλα, την τοποθετώ, ανοικτή, σε ευθεία κάτω από την άκρη του τραπεζιού όπου κείτοταν το άψυχο κορμί, προκειμένου να το σπρώξω με την παντόφλα, να πέσει μέσα στη σακούλα και να πάει για τα λοιπά διαδικαστικά της μετά τιμών κηδείας του. Αμ δε. Το σκασμένο μου την έκανε. Ούτε μποφόρ να είχε το σαλόνι και να άλλαξε πορεία. Αποτέλεσμα, το πτώμα προσγειώθηκε έξω από τη σακούλα. Φτου!!!! Τώρα;;;;; Όταν σταμάτησα να γελάω, γύρισα με λάγνο βλέμμα και κοίταξα το μπλογκάκι, το οποίο και άρχισε "Δεν θα'σαι με τα καλά σου!!!!!" Να μην σας τα πολυλογώ, την έπεισα. Το πως είναι μυστικά του επαγγέλματος, καημένη..... Η συμβολή μου στον αγώνα ήταν καθοριστική όπως καταλάβατε.

(Πιετο)μπλογκάκι - Κατσαρίδα 1-0

Τέλος τρίτου γύρου

Γύρος (χωρίς κρεμμύδι) τέταρτος - Κοίτα με να μαθαίνεις

Διανύουμε αυτό που θα ονομάζαμε λίγο αργότερα "Reverse Χρυσή Εποχή" καλοκαίρι. Το γιατί το ονομάσαμε έτσι είναι άλλο θέμα. Είμαστε στην βεράντα, αραχτοί και λάιτ, fully εξοπλισμένοι και με απίστευτη διάθεση θυμάμαι. Εγώ, το μπλογκάκι-μαϊντανός, το μιτσρούλι μας μετά του συνοδού της και κάτι απρόσκλητοι επισκέπτες, όπως αποδείχθηκε. Για να περάσω κατευθείαν στο ψητό, όταν αντιμετωπίζεις τέτοιες καταστάσεις παρουσία άντρα στην παρέα, είναι φυσικό κι επόμενο να αισθάνεσαι μια ασφάλεια ότι "το'χει", "το ελέγχει", κ.ο.κ. Κατά γενική ομολογία, ο εν λόγω δεν είχε επιδείξει συμπεριφορές χέστη, για να υποθέτεις ότι δεν το'χει, άραγες...; Άσε που ήταν μια χαρά παιδί και τον συμπαθούσα πάρα πολύ! Στο θέμα μας. Η ακατανόμαστη έκανε την παρουσία της σε νευραλγικό σημείο ως προς τη διάταξη της παρέας, δηλαδη ανάμεσα στο κολοκυθάκι(στα nicknames, αυτό το κορίτσι δεν παίζεται!!!), τον άντρα της παρέας δηλαδή, και εμένα. Μετά την σχετική υστερία που τελικά νομίζω ότι αντιλαμβάνονται με μια περισσή ηδονή οι κατσαρίδες - δεν έχετε παρατηρήσει πως κοκκαλώνουν όταν τις πρωτοβλέπεις;;; Τι νομίζατε, ότι τρομάξανε;;; Κάθονται και το απολαμβάνουν!!! Μη σας πω ότι they shit high and watch.... - συνεχίζω... Όλες μου οι ελπίδες φωνάζουν το όνομά του, λες και με είχε πιάσει κράμπα στα βαθιά κάποιας θάλασσας και ο μόνος άνθρωπος στην παραλία να είναι αυτός. Και εδώ γίνεται το τραγικό: ο τύπος χαμογελά βλεποντάς με να κανω έτσι, αποφασίζει να δράσει (χαχα-εδώ γελάσαμε) και βγάζει την τρέντυ-παντόφλα. Ο εχθρός ακίνητος. Τώρα, υπό άλλες συνθήκες, εσύ περιμένεις να πέσει η τρέντυ-παντοφλιά σαν κεραυνός και να αποκάμει τον εχθρό. Όοοοοχι αγάπη μου!!! Τσκ, τσκ, τσκ. Ντεμοντέ, τρε ντεμοντέ. Για να σου δώσω να καταλάβεις: η τρέντυ-παντόφλα σε ευθεία γραμμή σε ύψος μισού μέτρου από τον στόχο, αφήνεται να ακολουθήσει τον νόμο της βαρύτητας. Και ερωτώ: είσαι εσύ σε ένα δρόμο, κοιτάς ψηλά και βλέπεις μια γλάστρα να πέφτει από ένα μπαλκόνι και να έρχεται κατά πάνω σου. Τι κάνεις;;;;;; Κάθεσαι να τη φας στο κεφάλι;;;;;;;; Απορώ. Το ίδιο προφανώς θα σκέφτηκε και ο εχθρός, ο οποίος όπου φύγει-φύγει. Ααααααχχχχχχ.... Ωραίες στιγμές.

Κολοκυθάκι - Κατσαρίδα 0-1

Τέλος τέταρτου γύρου.

Αποτέλεσμα: Ισοπαλία.

Mr. Congeniality: "Κολοκυθάκι"

Miss Photogenic: "Blogaki"

Καλημέρα σας!

State of mind

Χτύπησα το κουδούνι. Η είσοδος δεν μου θύμιζε τίποτα, αλλά κάτι μου έλεγε ότι το έχω ξαναχτυπήσει αυτό το κουδούνι. Ακούμπησα την πόρτα και εκείνη άνοιξε μόνη της. Με έβγαλε σε ένα δάσος. Άρχισα να παίρνω βαθιές ανάσες, να αποθηκεύσω όση ομορφιά έβλεπα. Η όσφρηση συνδέεται άμεσα με τη μνήμη άλλωστε. Άρχισα να περπατάω, το έδαφος ήταν σταθερό, αν και περιέργως μαλακό. Χωρίς αυτό να με φοβίσει, άφησα το βλέμμα μου να περιφέρεται, λες και αναζητούσε ένα σημείο επαφής, ένα σημείο να πιαστεί. Το κελάηδισμα ενός πουλιού δίπλα μου είχε συμβαδίσει με την αγωνία στα μάτια μου, το ερωτηματικό του νου και την κρυφή επιθυμία να βρω απαντήσεις. Τη φωνή του πουλιού κατανόησε με το θεϊκό του χάρισμα ο μάντης. Και κατανόησε και τις αισθήσεις μου συνάμα. Άφησε το σκήπτρο του να τον οδηγήσει, ως άλλη όραση, κοντά μου. Μια υπόσχεσή σου, όνειρα να κάνω. Κι έφυγε, αργά τα βήματα, που όμως έμοιαζαν να μην ακουμπούν τη γη. Με άγγιξε. Έφυγαν λόγια από μέσα μου, με το νόημά τους να λιώνει κάθε κρύσταλλο. Στου κεριού τη φλόγα σε κοιτώ, στης ψυχής το βάθος σ’ ακουμπώ, κι όλα γίνεσαι έτσι απλά σ’ ένα λεπτό, κι όλα τα ζω, όλα τα ζω.

Ξαφνιάστηκα. Σπασμωδικές κινήσεις με έκαναν να κοιτάω αριστερά-δεξιά μου, μήπως τα λόγια προέρχονταν από αλλού. Από ένα αλλού τόσο όμοιο με μένα;;;

Προχώρησα. Η Χαρικλώ στεκόταν, πιστή σύντροφος, τρυφερή μάνα, με ένα απαλό χαμόγελο στα χείλη. Έσκυψα το κεφάλι και έκλεισα τα μάτια, νεύμα ευχαρίστησης και αποδοχής του μύθου που έφερε τον μάντη μπροστά μου. Άρχισε να μιλάει, να συνεχίζει το προηγούμενο δικό μου παραλήρημα. Μη χαθείς, να μείνεις πάντα εδώ, τα σκαλιά σου δώσ’ μου ν’ ανεβώ, κι αν γλιστρήσω θ’ αφεθώ μες το κενό, να σ’ αγαπώ. Κι όμως. Αυτό το αλλού ήταν τόσο όμοιο με μένα.

Ξαφνικά τα λόγια μας ταίριαξαν, πιάστηκαν χέρι-χέρι και έφυγαν για το παιχνίδι της επανάληψης. Η Ηχώ ξεπήδησε από το βράχινο σπίτι που της χάρισαν οι Θεοί και μου έκλεισε το μάτι. Η μελωδική φωνή της έκανε τα λόγια να μοιάζουν άσμα συνοδευόμενο από τον αυλό που της δίδαξαν οι Μούσες. Μέσα στα μάτια της διάβασα τον θρύλο. Και ορκίστηκα. Ορκίστηκα να μην κυνηγήσω τον Νάρκισσο. Ορκίστηκα να μην αφήσω κανέναν να με κάνει να χάσω την φυσική μου υπόσταση. Ορκίστηκα να περιφρονήσω τον έρωτα του σάτυρου. Ορκίστηκα να φορέσω, ως άλλος Απόλλωνας, ένα κλαδί Δάφνης στο κεφάλι μου, και να παρηγορηθώ όταν τα πράγματα δεν πάνε όπως τα θέλω. Η Ηχώ ξανακλείστηκε στο σπίτι της και οι όρκοι μου σκόρπισαν σε όλο το δάσος σαν πορφυρά ρόδα με αβέβαιη πορεία προς το έδαφος, τρικλίζοντας στον άνεμο.

Ένα πέταλο ήρθε και στάθηκε στον ώμο μου. Το πήρα στοργικά στις παλάμες μου και το φύσηξα, με πνοή από τα βάθη της ευτυχίας, ως άλλον κλέφτη που τον στέλνει ένα παιδί να του βρει τη χαρά. Το ρόδο ξεκίνησε να φύγει έως ότου βρήκε τις παλάμες της Αδράστειας. Η Ίδη φαινόταν ελάχιστα πίσω από τον δεξί της ώμο, ανέκφραστη να παρακολουθεί τις κινήσεις της αδελφής της. Το ρόδο είχε σύντομο ταξίδι. Οι νύμφες θα το έδιναν τροφή στην Αίγα Αμάλθειας, προκειμένου να δυναμώσει, να παράγει το πολύτιμο γάλα της προτού το θεϊκό βρέφος λαίμαργα το καταβροχθίσει.

Συνέχισα την περίεργη περιπλάνηση στα μονοπάτια. Ίσως η ελπίδα να βρω τις απαντήσεις που ψάχνω να με ακολουθούσε, ίσως να προπορευόταν κιόλας. Ίσως και να είχε κρυφτεί μέσα μου, από φόβο. Οι σκέψεις μου με έκαναν να σκοντάψω πάνω σε κάτι. Όταν είδα τι είναι, μειδίασα. Μια πανέμορφη ζυγαριά, βγαλμένη από τον γρίφο με τον Αρχιμήδη. Πως θα το καταφέρω; Πώς θα μαζέψω όλα τα απαραίτητα υλικά που πρέπει να βάλω σε κάθε μεριά της, ώστε το αποτέλεσμα να βγει σωστό; Πως θα είμαι σίγουρη ότι το αποτέλεσμα που θα βγει δεν θα έχει αλλοιωθεί από την βαρύτητα που δίνω εγώ, επηρεασμένη από την ψυχολογία του δάσους, στα απαραίτητα υλικά;;;;

Ο χρόνος σταμάτησε εκεί. Κάτι γεννήθηκε στα μάτια μου. Κάτι έδωσε φτερά στο σώμα μου. Και ακόμα αιωρούμαι…

(το παρόν βγαίνει κατ' αίτημα του φίλτατου και του αφιερώνεται!)

Υπομονή!

Εγώ την κάνω, χαλαρά, κάτι μήνες τώρα. Θα την κάνετε κι εσείς λιγάκι;;;;;

Την τελευταία βδομάδα έκανα αποτοξίνωση. Από όλα τα παρεμφερή. Από μπλόγκιν, από ίντερνετ, από μαιλς, από τεχνολογίες. Πέρασα μια ωραιότατη αναρρωτική εβδομάδα, ακόμα κι αν δεν της έμοιαζε, καθώς έκανα το μόνο πράγμα που θα έπρεπε να αποφύγω: το τρέξιμο. Χαλάλι, τι να λέμε. Κάποια στιγμή, θα επέλθει και η ηρεμία σε αυτή τη ζωή. Όσο ζω ελπίζω δηλαδή.

Το θέμα είναι ότι έχω μείνει πίσω σε όλα και τώρα ξαναρχίζω το τρέξιμο, να προλάβω, μην μου φύγουν και μετά τα χάσω τελείως.

Οπότε, υπομονή και σε εσάς, καλοί μου φίλοι, κάποια στιγμή θα επανέλθω δριμύτερη. Σας αρκεί να ξέρετε ότι το χαμογελάκι στο πρόσωπό μου ήρθε κι έμεινε. Αλήθεια!

Lampi nel silenzio siamo noi...

Μου λες πως είμαι, μάτια μου, πόλη μενεξεδένια,

στις γειτονιές μου πως μεθάς την πιο κρυφή σου έννοια.

Μου λες πως είμαι τ’ όνειρο, τ’ ονειροδρόμιό σου

τη μια ταξίδι στη χαρά, την άλλη στο χαμό σου.

Κι εγώ σαν πόλη αφήνομαι
τη νύχτα του Σαββάτου,
να κάνεις στην αγκάλη μου
το γύρο του θανάτου.


Συχνά μου λες τα αστεία σου για να γελώ λιγάκι,
στα λούνα παρκ του γέλιου μου να παίζεις σαν παιδάκι.
Μες τα γρανάζια πιάνεσαι θύμα στην αγκαλιά μου,
κάνεις πως φεύγεις, μα γυρνάς
και λιώνεις πιο βαθιά μου.

Γράμμα

Αγαπημένε μου,

Σε περιμέναμε. Το ραντεβού σου ήταν προκαθορισμένο, αλλά γνωρίζαμε ότι σε αυτές τις περιπτώσεις, λίγη σημασία έχει. Ούτως ή άλλως, εσύ θα το αποφάσιζες.

Τόσο καιρό σου μιλούσα. Προσπαθούσα να σε αγγίξω, να σε μάθω και να με μάθεις. Ρωτούσα πάντα τι κάνεις όταν δεν σε έβλεπα. Σου έλεγα και τα νέα μας όταν ήσουν κοντά μου, να ξέρεις περίπου τι σε περιμένει όταν έρθεις. Μερικές φορές, μου έδινες το παρόν. Με μικρές, νωχελικές και ευαίσθητες κινήσεις. Κάτι σαν απάντηση. Σε έκανα να γελάς, να ταρακουνιέσαι από τα γέλια, να αισθάνεσαι ότι έτσι γίνεται και έτσι θα γίνεται πάντα μαζί μου.

Τον τελευταίο καιρό δεν σε έβλεπα πολύ. Βλέπεις, τρέχω κι εγώ και προσπαθώ να τα προλάβω όλα. Ίσως και να είναι ο λόγος που είχα αυτόν τον εκνευρισμό, αυτή την αγωνία, την ανυπομονησία. Ήξερα ότι σύντομα θα έρθεις και τότε θα τα λέγαμε συνέχεια.

Δεν θα σε αφήσω ποτέ μόνο σου, να το ξέρεις. Θα είμαι πάντα δίπλα σου. Όσο με θέλεις, φυσικά. Θα σε μάθω ό,τι θελεις να μάθεις και ντρέπεσαι να το ρωτήσεις. Θα καταλαβαίνω τι εννοείς όταν δεν θα μπορείς να το εκφράσεις. Θα ξέρω γιατί κλαις. Στο υπόσχομαι, θα σ'αγαπώ με όλη τη δύναμη της καρδιάς μου.

Επειδή είσαι αυτός που είσαι. Επειδή προέρχεσαι από άτομα που αγαπώ όσο τον εαυτό μου. Και για σένα, τους αγαπώ ακόμα περισσότερο.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη μέρα που ήρθες. Ήρθες με δάκρυα στα μάτια. Δάκρυα φόβου, όχι πόνου, όχι στεναχώριας. Και τα δικά σου δάκρυα, γέμισαν και τα δικά μας μάτια. Δάκρυα ενός συναισθήματος που δεν μπορεί να εκφραστεί με λέξεις. Ευτυχία, νομίζω λέγεται. Ναι, ευτυχία είναι.

Όλη η αγάπη χώρεσε στην καρδιά μου για σένα.

Σε ευχαριστώ που ήρθες. Καλώς μας ήρθες.

Η θεία σου.

Pieta vs. Larry

Κατόπιν αιτήματος του φίλτατου Κλέαρχου και του φίλτατου Theo, σας παρουσιάζω σε αποκλειστικότητα την συνέντευξή μου σε έναν άλλο φίλτατο, τον Larry.

1. Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;

Η αγκαλιά ενός μωρού.

2. Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;

Ανάγκα και Θεοί πείθονται my friend... Επίσης έχω ένα ωραιότατο τραγουδάκι να βαράει, που δεν το βαριέμαι ποτέ!

3. Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;

Είναι βράδυ, προσπαθούμε 3 άνθρωποι να κοιμήσουμε την κόρη της κολλητής, η οποία μας δουλεύει ψηλό γαζί, γελάει κακαριστά μόνη της, εμείς να κρατιόμαστε γιατί είναι ώρα για ύπνο και δεν μας ρίχνεις. Στο τέλος, λυθήκαμε στα γέλια...

4. Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;

Οργάνωση, εξυπηρέτηση, πολύ καλό service!!!

5. Το βασικό ελάττωμά σας;

Αυτό που με προδίδει όταν θέλω να κρυφτώ.

6. Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;

Σε αυτά που έχω κάνει κι εγώ...

7. Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;

Δεν το έχω σκεφτεί ποτέ. Τη Μπουμπουλίνα;;;;;;;;;;;

8. Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;

Τι εννοείτε;;; Υπάρχουν πολλοί;;; Εκτός από τον Σούπερμαν και τον Μπάτμαν???????

9. Το αγαπημένο σας ταξίδι;

Montpellier...

10. Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;

Τείνω περισσότερο προς την ποίηση..................

11. Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;

Το χαμόγελο ως στάση ζωής! Δεν την αντέχω τη γκρίνια μανούλα μου....

12. … και σε μια γυναίκα;

Το χιούμορ! Φυσικά!

13. Ο αγαπημένος σας συνθέτης;

Δεν είναι ένας. Είναι αυτός που θα με κάνει να σκεφτώ: "Μα καλά! Τι έγραψε ο άνθρωπος!!!"

14. Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;

Τίποτις συγκεκριμένο... Μάλλον κάτι που άκουσα πριν μπω για ντους.

15. Το βιβλίο που σας σημάδεψε;

Το Ημερολόγιο της Άννας Φρανκ.

16. Η ταινία που σας σημάδεψε;

Έκτη αίσθηση - χωρίς σχόλια.

17. Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;

Η φύση... (ατσσσσσςςςς)

18. Το αγαπημένο σας χρώμα;

I'm blue, papadim, papadam...

19. Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;

Αυτά που έχω ζήσει, όσα κι αν είναι, λίγα-πολλά.

20. Το αγαπημένο σας ποτό;

Γαλαζόπετρα...

21. Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;

Για τίποτα. Ό,τι έκανα σε δεδομένη στιγμή, ήταν αυτό που ήθελα να κάνω. Αν τώρα μοιάζει λάθος, απλά δεν το ξανακάνω.

22. Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ’ όλα;

Να με καταδικάζουν χωρίς να ξέρω το λόγο.

23. Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;

Μουσική, παντού και πάντα.

24. Ο μεγαλύτερος φόβος σας;

Να μην είμαι κάποια μέρα αυτή που ξέρω.

25. Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;

'Οταν την αλήθεια δεν θα την άντεχα ούτε εγώ.

26. Ποιο είναι το μότο σας;

Τα έχουμε πει αυτά: Ο μόνος τρόπος να ξεφορτωθείς έναν πειρασμό, είναι να υποκύψεις...

27. Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;

Ανώδυνα. Για μένα και, όσο γίνεται, για τους άλλους.

28. Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;

Κάτι έξυπνο.

29. Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;

Ευχάριστης αναμονής.

Λοιπόν, για την συνέχεια προτείνω:

- Biccouti

- Proserpina

- Yoreekas!

- Zero

- Aggelos Spyrou

Pietà

Έχουν περάσει έξι μήνες δημιουργικότητας (λέμε και καμιά βλακεία να περάσει η ώρα). Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες περί του πως αποφάσισα να ανοίξω μπλόγκι και τα λοιπά. Θα σας πω μόνο ότι από την στιγμή που το αποφάσισα, ήξερα και το ψευδώνυμό μου. Η ιστορία του κρατάει από τα φοιτητικά μου χρόνια - όπως και πολλά άλλα θέματα στη ζωή μου, δεν μπορώ να πω, ήταν δημιουργικά χρόνια.

Όπως κάθε ονοματάκι που σε συντροφεύει ως ψευδώνυμο, έτσι και αυτό το έβγαλε ένας άνθρωπος που, αν μη τι άλλο, "εκτιμούσα". Και το βάζω σε εισαγωγικά, γιατί μπορεί να τον εκτιμούσα για τις γνώσεις του, για το χιούμορ του, γιατί περνάγαμε καλά στο μάθημά του, αλλά ουδεμία σχέση είχε με τας παιδαγωγικάς μεθόδους, αυτό οφείλω να το ομολογήσω. Ο άνθρωπος ήταν ό,τι πρέπει για να τον πάρεις να πάτε να τα πιείτε, να σου λέει ιστορίες για το χρηματιστήριο στην Ιαπωνία και όλα τα κουλά περί οικονομικών και χρηματοδοτικών, καθώς επίσης και ιστορίες για αγρίους περί της προσωπικής του ζωής, κρατώντας επίπεδο πάντα, για την μάνα του, την "ανύπαρκτη" (υποπτεύομαι) σπιταρώνα του, την καταπληκτική (εξίσου ανύπαρκτη) γκόμενά του, μπλα-μπλα-μπλα... Ξέφυγα. Έλεγα λοιπόν ότι συνήθως κρατάμε και υιοθετούμε τα nicknames που μας βγάζουν τέτοιοι άνθρωποι. Αν μου έβγαζε nickname κάποιος που δεν συμπαθώ και πολύ, το πιθανότερο θα ήταν να τον βρίσω...

Ας πάρουμε τα θέματα από την αρχή. Τι σημαίνει Pietà????

Ετυμολογικά speaking: ιταλικής προέλευσης λέξη, που σημαίνει αποκαθήλωση.

Η λεξούλα αυτή έγινε παγκοσμίως γνωστή μέσα από τα χέρια ενός δημιουργού. Ήταν το 1499 μ.Χ., σε ηλικία 24 χρόνων, που ο Μιχαήλ Άγγελος τελείωσε το γλυπτό του. Το έργο που λέγεται ότι συνέβαλε καθοριστικά στην καταξίωσή του βρίσκεται στην Βασιλική του Αγίου Πέτρου, στο Βατικανό, και απεικονίζει την Παναγία να κρατά στα χέρια της το σώμα του Χριστού μετά την σταύρωση. Η διαφορετικότητά του έγκειται στην φυσικότητα στη στάση της Παναγίας και του νεκρού σώματος του Χριστού, καθώς επίσης και στην βουβή θλίψη στην έκφραση του προσώπου της. Στο στήθος της Παναγίας περνά διαγώνια μια ζώνη με την υπογραφή του καλλιτέχνη – επισημαίνω ότι είναι το μοναδικό γλυπτό που έχει υπογράψει, πιθανότατα και λόγω δικής του ικανοποίησης.

MICHAELA[N]GELUS BONAROTUS FLORENTIN[US] FACIEBAT

(Michelangelo Buonarroti, Florentine, made this)

Μια διαφορετική εκδοχή αναφέρει ότι ο καλλιτέχνης έβαλε την υπογραφή του από οργή. Όταν αποκαλύφθηκε το έργο στα 1500 μ.Χ., ο Μιχαήλ Άγγελος άκουσε μια ομάδα ανθρώπων να το θαυμάζουν. Καθώς πλησίασε ανακάλυψε ότι ένας άλλος καλλιτέχνης, σύγχρονός του, του έκλεβε τη δόξα, καθώς οι άνθρωποι, μην μπορώντας να πιστέψουν ότι ένας τόσο νέος καλλιτέχνης παρήγε κάτι τόσο εκπληκτικά όμορφο, απέδιδαν το έργο σε κάποιον άλλο. Ο καυστικός συνδυασμός της πληγωμένης υπερηφάνειας και της ζήλιας, οδήγησε τον Μιχαήλ Άγγελο στο να υπογράψει το έργο.

Και ας επιστρέψουμε στα δικά μας.

Ένα βαρετό πρωινό στη σχολή, κάνουμε μάθημα με τον ως άνω μάστορα. Βαρεμάρα και Άγιος ο Θεός. Δεν με τραβάνε ούτε τα διασκεδαστικά παραδείγματα με ιστορίες βγαλμένες από τη ζωή που μας δίνει για να μας εξηγήσει τι χρήση κάνουμε σε μια λέξη. Εικόνα: καθιστή στην καρέκλα, το κεφαλάκι γερμένο εκ δεξιών, υποβασταζόμενο από το δεξί χεράκι, το οποίο και ακουμπά στο θρανίο. Η ματιά μου έχει καρφώσει τον πίνακα και το μυαλό μου ταξιδεύει. Το μόνο που μου τραβάει την προσοχή είναι το σκούντιγμα του blogakiou πόδι-με-πόδι. Εκεί τον άκουσα:

«Που ταξιδεύεις, Pietà????»

Γύρισα πίσω μου να κοιτάξω σε ποιόν μιλάει, αλλά δεν υπήρχε κάποιος.

«Τι είναι Pietà???”

Μετά την μίνι ιστορική αναδρομή, και αφού αναρωτήθηκα πως του ‘ρθε, μου εξήγησε. Η αλήθεια είναι ότι ο εν λόγω αναφερόταν σε μια διαφορετική Pietà. Την Pietà του Μποτιτσέλι.

Κάπως έτσι ήρθε κι έδεσε. Από εκείνη τη μέρα με αποκαλούσε σχεδόν συνέχεια έτσι. Μέχρι και στο farewell note…

Έκτοτε, δεν με έχει αποκαλέσει κανείς έτσι, τουλάχιστον μέχρι πριν 6 μήνες.

Το έργο δεν το είχα δει ποτέ μου σε φωτογραφία, μέχρι πριν από 3 μήνες. Έβαζα σε τάξη κάποια χαρτούρα που άφησε η αδελφή μου όταν πήγε στο δικό της σπίτι, να δω τι χρειαζόμαστε και τι πετάμε. Εκεί, ανάμεσα σε κάτι περιοδικά, έμεινα αποσβολωμένη να κοιτάω μια εικόνα του γλυπτού. Δεν ξέρω ούτε πως βρέθηκε εκεί ούτε γιατί δεν την είχα ξαναδεί μέχρι τότε.

Όσο για την φωτογραφία που με συνοδεύει, επειδή δεν θα μπορούσα να συνοδεύω κάθε μπούρδα που λέω με την εικόνα της Παναγίας, προέκυψε από μια Google Search με τη λέξη πιέτα, που με αποκαλούσε ο φίλτατος στις αρχές.

Θέλετε κι άλλα;;;; Ορίστε κάτι πεζό και ορίστε κάτι ποιητικό!

Η Pietà του Michelangelo και η Pietà του Botticelli κλείνoουν κάποιους αιώνες ύπαρξης. Η Pietà σας κλείνει τα 27…

Ράβε, ξήλωνε...

Σας είπα ότι η πολλή δουλειά τρώει τον αφέντη;;;

Σας είπα ότι έπιασα και δεύτερη δουλειά;;;;

Η αλήθεια είναι ότι σας έχω αφήσει λίγο παραπονεμένους, αλλά είναι αυτή η περίοδος που όλοι θα πέσουν από πάνω σου, λες και αύριο μεταναστεύεις και πρέπει σήμερα να τους κάνεις τις δουλειές τους. Εξωτερικές, εσωτερικές, συνεργασίες που είχες ξεχάσει, άνθρωποι που είχαν σταματήσει για λίγο διάστημα να σε χρειάζονται, ΌΛΟΙ ΜΑΖΙ.

Δεν πειράζει. Δοκιμάζω τις αντοχές μου. Δοκιμάζω τη δημιουργικότητά μου. Δοκιμάζω τις αντοχές των άλλων. Τους βάζω στο τριπάκι να με θεωρήσουν αναγκαία... ;-)

Τουλάχιστον αυτές οι απογευματινές ώρες περνάνε πιο ήσυχα, χωρίς τον γιαγκούλα της πρωϊνής εργασίας, με ευχάριστους ανθρώπους, και βασικά...με λίγη δουλειά.

Εσείς, υπομονή. Θα είμαι εδώ τριγύρω, στους χαλαρούς ρυθμούς μου, αν και πολύ καιρό έχω να βαρέσω υστερία και πολύ το φοβάμαι...

Για πάμε, όλοι μαζί: Ράβε, ξήλωνε, ράβε, ξήλωνε, δουλειάααααααα, δουλειάαααααα, δουλειά να μη σου λείπει... (εδώ κάτι λείπει αλλά θα αφήσω τον κατάλληλο άνθρωπο να μιλήσει!)

Τρέμω το χέρι σου ν'αφήσω...

Το καλοκαιράκι συνεχιζόταν ακάθεκτο, ακόμα κι αν δεν του φαινόταν. Ούτε που θυμάμαι τη χρονιά… Ήταν αυτό το δύσκολο διάστημα του να γυρίζεις από διακοπούλες, όταν οι υπόλοιποι ακόμα τις κάνουν… Άκουγα ραδιόφωνο χαλαρώνοντας (ή προσπαθώντας να χαλαρώσω) και, κυρίως, να μην σκέφτομαι. Να μην σκέφτομαι ότι κάνει ζέστη, να μην σκέφτομαι τις μέρες που πέρασα, να μην προβληματίζομαι για κάτι, γενικά. Η παραγωγός έλεγε τα δικά της. Δεν την πρόσεχα. Σκεφτόμουν. Δεν τα κατάφερνα… ξαφνικά βάζει ΤΟ τραγουδάκι. Αυτό μου απέσπασε την προσοχή, καθώς και ένα γελάκι, στην άκρη, στα χείλη. Και το μυαλό άρχισε να ταξιδεύει, να θυμάται. Ξεκινώντας από τα πρόσφατα, πηγαίνοντας σε παλαιότερα, σε κάθε φορά. Τις σκέψεις μου σταμάτησε η φωνή της. Δεν ξέρω γιατί αυτή τη φορά κατάφερε να τις σταματήσει, ενώ μέχρι προσφάτως ούτε που την άκουγα.

«Που λέτε, δεν ξέρω αν το έχετε συνειδητοποιήσει και εσείς, αλλά αυτό το τραγουδάκι το κάνει ακόμα το σουξέ του! Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε ήμουν στην Μύκονο και μου έτυχε το εξής φοβερό! Σάββατο βράδυ, στο La Notte, ο τραγουδιστής να λέει αυτό το τραγούδι και μια παρέα 10 ατόμων στο πρώτο τραπέζι πίστα, να τραγουδάνε αγκαλιασμένοι γύρω από το μικρόφωνο που τους είχε δώσει ο τραγουδιστής!!! Φοβερή εικόνα! Μπράβο στα παιδιά!»

Έμεινα. Το πρώτο κομμάτι του σώματός μου που αποφάσισε να ξεκολλήσει από την νιρβάνα ήταν, φυσικά, το μυαλό μου.

Δεν ξέρω πως μας είχε κολλήσει αυτό το τραγούδι, αλλά πραγματικά ήρθε κι έδεσε. Το κάναμε ύμνο και έγινε δικό μας. Και σε κάθε ευκαιρία, γινόμασταν μια αγκαλιά, μια χούφτα άνθρωποι να τραγουδάνε, να γελάνε, να χοροπηδάνε, να αγαπιούνται, να σφίγγουν τις ζωές τους, να ζουν. Εκείνο το βράδυ, λες και το είχαμε προγραμματίσει, ήμασταν έτσι. Στο πρώτο του άκουσμα, άρχισαν να χορεύουν τα βλέμματα. Μετά τα χέρια, τα στόματα, τα πόδια, τα σώματα, όλα ένα. Βγάζαμε ευτυχία μέσα από μια τεράστια αγκαλιά και την φυσάγαμε να πάει ψηλά, να απλωθεί σε όλο το μαγαζί και να τους καλύψει όλους! Το μικρόφωνο ήταν περιττό. Είχαμε τις φωνές μας, που έβγαιναν από τα σωθικά μας και κάλυπταν τα πάντα: τα προβλήματά μας, τις γκρίνιες μας, τις φωνές άλλων, τα μουσικά όργανα, τα πάντα.

Σύντομα ξεκόλλησα από τις σκέψεις μου και συνειδητοποίησα τι είχε παιχτεί. Τι είπε ρε παιδιά η τύπισσα;;;;;;; Φόρεσα ένα χαμόγελο, συγκρατημένο θα έλεγα. Εγώ μέσα μου ήξερα ακριβώς τι συνέβαινε σε αυτή την παρέα. Αλλά με γέμισε αισιοδοξία η εικόνα που δώσαμε, άθελά μας, σε ένα τρίτο άτομο. Εκεί που νομίζαμε πως ήμασταν μόνοι μας στη γη, ξαφνικά κατάλαβα ότι υπήρχε κόσμος τριγύρω και μας παρακολουθούσε, έπαιρνε από τη χαρά μας και μας ευχαριστούσε. Ήπια μια γουλιά καφέ, και σταμάτησα να το σκέφτομαι. Τι είχα να λέω πάλι το βράδυ που μας είχε καλέσει ο Κ. για φαγητό!!!! Άντε να με πιστέψουν!!!

Το ακούμε ακόμα το τραγουδάκι μας. Ακόμα κι αν έχουμε αποδεκατιστεί. Είμαι σίγουρη ότι όλα τα μέλη, τα τότε μέλη, όπου κι αν βρίσκονται, σε οποιαδήποτε κατάσταση κι αν είναι στη ζωή τους, με οποιαδήποτε ψυχολογία, όταν το ακούν, σκάνε το χαμόγελο. Έστω και με λίγη πίκρα, έστω και αναπολώντας. Έστω κι αν εύχονται να ξαναγίνουν μια αγκαλιά…

7 τραγούδια...

Ήρθε (κι έμεινε) στα χέρια μου το νέο cd με την συναυλία που έδωσαν Αλεξίου – Μάλαμας – Ιωαννίδης για τα γενέθλια γνωστού ραδιοφωνικού σταθμού. Ωραιότατο, να το πάρετε, αν δεν το έχετε. Κι αν ήσασταν στην συναυλία, να μην μου ξαναμιλήσετε!

Κι έτσι, φίλοι μου, ενισχύθηκε αυτό που με έχει πιάσει τώρα τελευταία με τη μουσική. Λες κι έπεσα στο πηγάδι, ένα πράμα. Ήρθε και χώθηκε μέσα μου, πιο έντονα από ποτέ. Και διοχετεύεται παντού, στα χείλη μου, στις σκέψεις μου, στο μυαλό μου, στα πόδια μου, στα χέρια μου. Και την έχω συνέχεια κοντά μου. Με συντροφεύει. Βγαίνει από τα χείλη μου, κινεί τα πόδια μου, σηκώνει ψηλά τα χέρια μου, αφαιρεί τις σκέψεις μου, ταξιδεύει το μυαλό μου.

Επτά τραγούδια θα σας πω, για να διαλέξετε το σκοπό, με τον οποίο θα σπάσω επτά ποτήρια στ’ ουρανού τα πανηγύρια.

Ποτήρι 1 ο - Πανηγύρι 5 ο.
Δεν θέλω πια να σκέφτομαι τα ίδια και τα ίδια, σαν να ‘ταν όλα ψέματα, στάχτες κι αποκαΐδια, θέλω ανοιχτά παράθυρα να με χτυπά αέρας, να ‘χω τον νου μου αδειανό, να ‘χω και πρίμα τον καιρό. Δεν θέλω πια να μου μιλάς για όσα έχεις ζήσει, δεν χάθηκε κι ο κόσμος πια το τζάμι αν ραγίσει, θέλω να ‘ρθεις και να με βρεις, να κάτσεις να τα πούμε, πως νοιώθουμε παράφορα, πως ζούμε έτσι αδιάφορα. Δεν θέλω να πικραίνεσαι τις Κυριακές τα βράδια, χωρίς αυτή τη σκοτεινιά τα χρόνια μένουν άδεια. Θέλω να φύγεις να σωθείς, να πάψεις να γκρινιάζεις, να ξεχαστείς στη διαδρομή, ποιος ήσουν και πως μοιάζεις, έτσι θα σ’ αγαπώ πολύ και θα σε βλέπω λίγο, σαν μια γυναίκα μακρινή που αγάπησα πριν φύγω...

Ποτήρι 2 ο - Πανηγύρι 3 ο.
Ανάβω μια φωτιά στο νου, ρωτώ και τυραννιέμαι, για το παλιό μας όνειρο, λέω κι αναρωτιέμαι. Που πήγαν τα λιμάνια, οι αγκαλιές τα ξημερώματα, γίνηκαν όλα στάχτες κι αφορμές, πικρά καμώματα. Χρωστάω όσα δεν έζησα, μα κι όσα έχω ζήσει μες την καρδιά μου ανατολή, και στο μυαλό μου η δύση. Τα λόγια, τα μισόλογα, τα ρούχα τα κλεμμένα, είναι το ψέμα που μισώ γιατί θυμάμαι εσένα. Τα λυπημένα βλέμματα, δεν είν' του κόσμου ψέματα, μα της ψυχής η αναπνοή, και της ζωής η ανταμοιβή.

Ποτήρι 3 ο - Πανηγύρι 1 ο.
Άλλα θέλω κι άλλα κάνω, πως να σου το πω, έλεγα περνούν τα χρόνια, θα συμμορφωθώ. Μα είναι δώρο άδωρο, ν' αλλάξεις χαρακτήρα, τζάμπα κρατάς λογαριασμό, τζάμπα σωστός με το στανιό. Έξω φυσάει αέρας κι όμως μέσα μου, μέσα σ' αυτό το σπίτι, πριγκηπέσα μου, το φως σου και το φως, χορεύουν γύρω μας, απίστευτος ο κόσμος κι ο χαρακτήρας μας. Άλλα θέλω κι άλλα κάνω κι έφτασα ως εδώ, λάθη στραβά και πάθη μ 'έβγαλαν σωστό. Ξημερώματα στο δρόμο ρίχνω πετονιά, πιάνω τον εαυτό μου και χάνω το μυαλό μου...

Ποτήρι 4 ο - Πανηγύρι 4 ο.
Πέρασαν μέρες, χωρίς να στο πω, το σ’ αγαπώ, δυο μόνο λέξεις
αγάπη μου πως θα μ’ αντέξεις, είμαι παράξενο παιδί και σκοτεινό
Πέρασαν μέρες, χωρίς να σε δω, κι αν σε πεθύμησα δεν ξέρεις,
κοντά μου πάντα θα υποφέρεις, σου το χα πει ένα πρωί βροχερό
Θα σβήσω το φως κι όσα δεν σου ‘χω χαρίσει, σ’ ένα χάδι θα σου τα δώσω, κι ύστερα πάλι θα σε προδώσω, μες του μυαλού μου το μαύρο βυθό,
θα κλάψεις ξανά που μόνος θα μείνεις κι εγώ πιο πολύ κι από μένα, μες σε δωμάτια κλεισμένα, το πρόσωπό σου θα ονειρευτώ
γιατί μες τ’ όνειρο μόνο ζω
στα σοβαρά μην με παίρνεις είναι το μυαλό μου θολό, είναι κι ο κόσμος μου αστείος κι όταν με βαρεθείς τελείως ψάξε αλλού να με βρεις όπως με θέλεις
κι εγώ που αγάπησα πάλι την ιδέα σου μόνο και κάποιο στοίχο που σου μοιάζει κοιτάζω έξω και χαράζει κι έγινε τ’ αύριο πάλι, χτες...

Ποτήρι 5 ο - Πανηγύρι 7 ο.
Πετάω πέτρες στο γιαλό κι αυτές γυρίζουν πίσω, όλα τα λόγια που 'χω πει πρέπει να τ' αγαπήσω κι ας ήταν όλα ψέματα κι ανόητα μπερδέματα, ποιος θα το βρει να μου το πει; Περνάνε σκέψεις στο μυαλό σ' ένα δωμάτιο κλειστό, μια στη λαχτάρα που αγαπώ στην ταραχή που βλαστημώ και τον χαμένο μου καιρό να ξεγελάσω δεν μπορώ
Πετάω πέτρες στο γιαλό κι αυτές γυρίζουν πίσω, όλα τα λάθη που έκανα πρέπει να τα μετρήσω κι αν ήταν όλα σφάλματα, σάλτα, ανώφελα άλματα, ποιος θα το βρει να μου το πει.
Ποτήρι 6 ο - Πανηγύρι 2 ο.
Όλα τ' αρνιέμαι μα απ' αυτά κρατιέμαι, όπως τα μάτια σου υγρά τη νύχτα, σκαρφαλωμένα σε μια γυρισμένη πλάτη, καραδοκούν, μαντεύουν, ξεψυχάνεκάτι ανοίγει ξαφνικά μες στο μυαλό μου και στρίβω στη γωνιά με βήμα μεθυσμένομη μ' αρνηθείς, σκοπός γι' αυτή την εκδρομή είναι το τέλος μου κι όχι μια αρχή.Όλα τ' αρνιέμαι μα απ' αυτά κρατιέμαι, όπως τα μάτια σου υγρά τη νύχτα.
Τα βράδια είναι ατέλειωτοι αιώνες μαζεμένοι, μέσα στον ύπνο το βαθύ όλοι ταξιδεμένοι. Άλλοι γυρίζουν με το νου και άλλοι στα εμπόδια, άλλοι ψηλά αρμενίζουνε κι έχουν φτερά στα πόδια.

Ποτήρι 7 ο - Πανηγύρι 6 ο.
Kλείνω τα φώτα και κοιτάζω τις σκιές, χίλια βουνά και θάλασσες βαθιές, σπηλιές και ξέφωτα, νεράιδες και γητειές, ένα καμίνι με καταπίνει. - τα ρούχα μου μυρίζουνε φωτιά. - άσε τα ψέματα και βγες απ' τον τεκέ. Άρχοντα σβήσε τα παλιά σου μυστικά, άναψε σπίρτο να σε βρει καμιά αγκαλιά, κόλπα κι αινίγματα μ' ανάβουν το μυαλό, δεν έχω δρόμο κι ουρανό...
Λέω παραμύθια να ξορκίσω το κακό, να γίνουν όλα μαγικά μ' ένα χορό, σκάλα μ' ανέβασες πριν πέσω χαμηλά, τώρα γυρίζω στα παλιά.

Back-up…ποτέ δεν ξέρεις.
Σχεδόν πενήντα χρόνια βάσανα και διωγμοί, τώρα στη μαύρη αρρώστια, ανάξια πλερωμή. Το δίκιο του αγώνα πολλά σου στέρησε, μα η ζωή λεχώνα ελπίδες γέννησε. Τίποτα δεν πάει χαμένο, στη χαμένη σου ζωή, τ' όνειρό σου ανασταίνωκαι το κάθε σου "γιατί". Ποτέ δε λες η μοίρα, πως σε αδίκησε, μα μόνο η Ιστορία αλλιώς σου μίλησε. Σκυφτός στα καφενεία, στους δρόμους σκεφτικός, μα χθες μες στην πορεία περνούσες γελαστός .

Καλό ΣΚ!

Roses vs. thorns

Μέσα στην καρδιά μου υπάρχει ένα αγκάθι. Έχει φυτρώσει και έχει μείνει εκεί για τα καλά. Φύτρωσε για λόγους που εγώ δεν έλεγχα και έμεινε εκεί να μεγαλώνει λίγο-λίγο χωρίς να το θέλω. Στους περισσότερους, ή και σε όλους τους γύρω μου, δεν φαίνεται, δεν το γνωρίζουν. Και κάθε φορά που σκάει καινούργιο κλαράκι, λέω θα το έχω συνηθίσει και δεν θα πονέσει τόσο όταν βγάλει τα μυτερά του ποδαράκια. Και κάθε φορά, πονάει. Πονάει σαν να είναι το πρώτο κλαράκι του, πονάει κάθε φορά λες και είναι η πρώτη. Λες και δεν το γνωρίζω ότι θα βγει, λες και δεν το περιμένω. Και δεν το θέλω, θέλω να φύγει. Μα δεν μπορώ να το βγάλω, πρέπει να ξεριζώσω και την καρδιά μου μαζί. Δεν βγαίνει αλλιώς.

Υπάρχουν μέρες που γλυκαίνεται. Μαλακώνει. Αυτό συνήθως γίνεται λίγο πριν να βγει το καινούργιο κλαράκι.

Σήμερα πάλι ήρθε να με διαλύσει. Το ήξερα, το περίμενα, το αισθανόμουν από χτες, το απωθούσα, λες και μπορούσα να το αποφύγω. Και τώρα νιώθω την πληγή που έκανε το νέο αγκάθι. Την αγγίζω σχεδόν. Κλείνουν γρήγορα οι πληγές αυτές, δεν λέω. Απλά… ίσως δεν επουλώνονται.

Πολλοί θα με πουν υπερβολική. Πολλοί θα κουνήσουν συγκαταβατικά το κεφάλι, συμφωνώντας με αδιαφορία. Πολλοί δεν θα με πιστέψουν καν. Πολλοί δεν θα με πάρουν χαμπάρι. Αλλά κανένας, μα κανένας, δεν θα με καταλάβει. Γιατί, ποιός έχει το ίδιο αγκάθι μέσα του; Δεν ζητάω κατανόηση, ούτε συμπόνια. Θέλω την γωνίτσα μου, να περάσω το διάστημα που χρειάζεται να ξεχάσω την πληγή. Μέχρι την επόμενη φορά…

Revenge

Η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο (λέει ο σοφός λαός). Και το κατσίκι κρύο τρώγεται καλύτερα, λέει ο πατήρ μου. Εμένα δεν μου αρέσουν τα φαγητά κρύα. Ειδικά από ψυγείο....άπαπα. Η εκδίκηση πάλι, πρέπει να βγαίνει από τον καταψύκτη (λέω εγώ). Τώρα θα σου πω ότι, εν γένει, δεν είμαι εκδικητικός τύπος. Σε σημείο αηδίας όμως. Σε σημείο που, τις περισσότερες φορές, η εκδίκηση ετοιμάζεται εν αγνοία μου και όταν είναι σε τελικά στάδια, έρχεται, μου χτυπάει την πόρτα, μου συστήνεται, αρχίζω τα "μα, δεν σας περίμενα, θα μπορούσατε να με ενημερώσετε...Τι; Βέβαια, να σας βοηθήσω, τι θέλετε;;; Ε, αφού ετοιμαζόσασταν τόσο καιρό, μην πάει χαμένος ο κόπος...Περάστε...!"

Αυτό το Πάσχα λοιπόν, σημείωσα πολλά περιστατικά εκδίκησης (δεν ξέρω αν ήταν παγωμένη, κρύα ή απλά σε θερμοκρασία δωματίου), τόσο σε μένα αλλά και γενικά στους γύρω μου.

1. Η εκδίκηση του παπά
Εμείς στη γειτονιά ήμασταν ανέκαθεν πρωτοπόροι. Από το σχολείο θυμάμαι. Γαλλικά από 2α δημοτικού, αρχαία στο γυμνάσιο, μεγαλεία στη Γαλλία και τέτοια. Ε, μας ήρθε και νέος παπάς και έδεσε η μεσαμπέλ – που λέει και η γιαγιά μου. Βέεεεβαια! Τα ευαγγέλια τα καλύψαμε με ένα ωραιότατο νέφτι και εκεί που οι υπόλοιποι ήταν στο 5ο, εμείς Τον είχαμε καρφώσει κιόλας. Τέτοια βιασύνη να Τον κρεμάσουμε επί ξύλου, πρωτοφανές! Με την ίδια βιασύνη τον αποκαθηλώσαμε. Εκεί που οι άλλοι το σκεφτόντουσαν, σου λέει πέθανε-δεν πέθανε, εμείς κλάμα οι κυρίες. Να μην σου πω και για τον επιτάφιο. Δεν ξέρω, πήγαμε σε άλλη εκκλησία, γιατί δεν προλάβαμε το 5λεπτο που ο παπάς έκανε περιφορά τον επιτάφιο – γύρω από την εκκλησία στο προαύλιο… Τώρα τι περιμένεις;;; Ανάσταση στις 12;;; Άντε καλέ! Γιατί αγαπητέ πιστέ, δεν πρέπει να έρχεσαι στην εκκλησία μόνο για το Χριστός Ανέστη, πρέπει να πηγαίνεις από νωρίς, να ακούς τη λειτουργία και μετά να Τον ανασταίνεις στις 23:30. Και όποιος πρόλαβε, την Ανάσταση είδε. Και μην νομίζεις ότι τώρα που το έμαθες και μου έρχεσαι από τις 23:20, του χρόνου θα είσαι μέσα… Του χρόνου, από τις 23, φίλε πιστέ!!!!! (άσχετο, αλλά η πεντηκοστή μας όπου να ‘σαι φτάνει….)

2. Η εκδίκηση του λεμονιού
Σάββατο πρωί. Τι να κάνω, τι να κάνω. Ας βοηθήσω σε καμιά δουλειά-προετοιμασία φαγητού, για να μην λένε ότι κάθομαι κιόλας… «Τι να κάνω εγώωωω;;;;» (ήδη ξέρεις ότι αυτό είναι λάθος ερώτηση) Η μαμά – μπουχτισμένη μέσα στην κουζίνα, με κοιτάει λίγο στραβά… Ο μπαμπάς μου λέει να πάρω τα λεμόνια που έφεραν από το νησί, να τα στύψω και να τα βάλω σε παγοκυψέλες, γιατί μέχρι να τα χρησιμοποιήσουμε θα χαλάσουν, ενώ έτσι διατηρούνται (καλά, δεν είπε όλα αυτά, απλά κάνω την επεξήγηση για να μην με κοιτάτε σα χάνοι, όσοι δεν γνωρίζουν). Ωραία, λέω κι εγώ, θα ανέβω στην κουζίνα της αδελφής μου, να έχω και άπλα, θα βάλω μουσικούλα (η αθεόφοβη ΜεγαλοΣαββατιάτικα) και μια χαρά! Μπάαααα… Το όνειρο γκρεμίστηκε μόλις αντίκρισα τα 10 κιλά λεμόνια που θα έπρεπε να στύψω… (είμαστε υπερβολικοί σαν οικογένεια-μην μας βλέπεις έτσι) Από μπράτσο όμως, δεν μπορείς να πεις!

3. Η εκδίκηση του μαρουλιού
Αφού τελείωσα το καταπληκτικό έργο που μου αναθέσανε (κάνοντας τα ίδια λάθη), ξαναρωτάω τι άλλο να κάνω… Άνετα! Πάρε τα μαρούλια, να τα πλύνεις και να τα κόψεις για τις μαγειρίτσες!!! Χμμμμ… Μην ξαναλέμε τα ίδια, το όνειρο γκρεμίστηκε όταν αντίκρισα τις ποσότητες. Ουφ. Οδηγίες προς ναυτιλομένους: να τα πλύνεις με κρύο νερό μην μουλιάσουν με το ζεστό (να κάνεις και επιδερμίδα στα χέρια) και να τα κόψεις λεπτές λωρίδες – δεν θα τα φάμε σαλάτα – γιατί αλλιώς θα είναι σαν να τρως μακαρονάδα αντί για μαγειρίτσα και θα ψάχνεις την άλλη άκρη της μαρουλολωρίδας! Μάλιστα! Ένα θα σου πω: αγκύλωση! Τα δαχτυλάκια μου ήρθαν κι έγιναν…

4. Η εκδίκηση του λουκάνικου
Μ. Σάββατο, βράδυ, μη φανταστείς, λίγο μετά τις 12, αφού έχουμε αναστήσει τον Κύριο από τις 23:30 (τι ρωτάς κι εσύ τώρα...τα είπαμε) και βουρ στο τραπέζι για το φαγοπότι. Σιγά το φαγοπότι θα μου πεις, στις 2 μπουκιές έχεις σκάσει γιατί τα βλέπεις όλη μέρα μπροστά σου, τα έχεις τεμαχίσει, βράσει, ανακατέψει, αλατίσει, σιχτιρίσει και όλα τα –ίσει (σεμνάαααααα!). Και εκεί που τεμαχίζω το λουκανικάκι που το είχε άχτι η αδελφή μου και το έψησε (θα μου πεις, δεν το έκοβε και μόνη της;;; Έχεις τα δίκια σου…), το βάζω κάτω η δικιά σου να το κόψω φέτες, μη γίνει η σφαγή του Δράμαλη όταν φτάσει στο τραπέζι… Και σλουπ! Έκπληξηηηηη!!!!! Το λουκάνικο έκρυβε ένα σιντριβάνι στα σωθικά του, τα υγρά του οποίου έβαλαν στόχο το μάτι μου! Πάρ’ τα!!!! Με κινήσεις που θα ζήλευαν στο matrix, απέφυγα το μεγάλο κακό. Το ματάκι περικυκλώθηκε από ένα ωραιότατο καυτό ζουμί και εγώ θα έπρεπε να κάνω και προσευχή που την γλίτωσα… Το σημάδι το προλάβαμε με την έγκυρη παρέμβαση της μανούλας, αλλά το λουκάνικο (και τα ζουμιά του) το τσακίσαμε όλοι για παραδειγματισμό!!!

5. Η εκδίκηση του κοιμισμένου
Αυτό δεν είναι και τόσο ευχάριστο όσο να το πεις, αλλά το αναφέρω επειδή είχε καλή κατάληξη. Η αδελφούλα μου η μεσαία – τονίζω είναι στον μήνα της – ξεκίνησε την Κυριακή να πάει προς τα πεθερικά να φάνε μαζί. Μετά από 1 ώρα μας πήρε τηλέφωνο στο σπίτι από το σπίτι της! Χμμμ. Τι παίχτηκε;;; Ένας ηλίθιος κοιμισμένος-φαντασμένος (και όλα τα –μένος) πήγε το ζώο και προκάλεσε καραμπόλα πασχαλιάτικα, με τελικό αποδέκτη το αυτοκίνητο της αδελφής μου. Ουφ… Ζημιά στην αδελφή μου, καμία, εκτός από κάτι νεύρα, ένα χαλασμένο Πάσχα και φυσικά ΠΕΙΝΑ. Ζημιά στο αμάξι, χεστήκαμε, άλλος πληρώνει. Ας μην κοιμόταν όρθιος. Τέλος καλό, όλα καλά.

6. Η εκδίκηση των Σταματηκών
Όπου Σταμάτης, βλέπε Γονίδης. Καλέ;;; Τι έχω χάσει;;; Γιατί όλα τα κανάλια αποφάσισαν να μας ταΐσουν Σταμάτη φέτος;;;; Βρε, σουξέ! Αφού καθόμασταν και βάζαμε στοιχήματα, ποια μπουζουκερί είναι πιο παλιά, κρίνοντας από τα μάγουλα, την κοιλιά, γενικά την σωματική διάπλαση του Γονίδη, όχι εδώ είναι πιο ντζόβενο, όχι εδώ είναι πιο πουρό…

Και εις άλλα με υγεία, λοιπόν…

Πασχαλινές διαδρομές

Το Πάσχα έχει πολλές παραμέτρους για κάθε άνθρωπο. Καθένας αποκτά τις συνήθειές του, άλλοι το αγαπούν, άλλοι το περνάνε αδιάφορα, άλλοι το περιμένουν πως και πως και άλλοι δεν ξέρουν καν πότε πέφτει.

Τα δικά μου ήταν πάντα ξεχωριστά. Εκτός από τα πολύ παλιά μου, που και να ήθελα, δεν θα τα θυμόμουνα, και ό,τι ξέρω είναι από περιγραφές για το πόσο ωραία είχαμε περάσει τότε - ναι, κι εγώ εκεί ήμουν, αλλά ασχολιόμουν με τις μπούκλες μου. Μετά ήρθαν άλλα. Κάτι αρραβώνες, κάτι γεννητούρια, κάτι προσωπικές "αναστάσεις", τα οποία συνέπεφταν με τον εορτασμό του Πάσχα.

Το Πάσχα για μένα είναι η γιορτή των αισθήσεων. Ξεκινάει σιγά-σιγά την Κυριακή των Βαΐων και, μετά από 7ήμερους εορτασμούς, καταλήγει την Κυριακή του Πάσχα. Έτσι, κάθε αίσθηση, με ορισμένες να έχουν την τιμητική τους, μαζεύουν τα απαραίτητα εφόδια για πολύ καιρό.

Η Όσφρηση βγαίνει στο σεργιάνι πρώτη. Την παρασύρει η ευωδιά από τα βάγια και τα αναζητά. Τα μυρίζεται στον αέρα να πέφτουν σαν βροχή, σαν να καλωσορίζουν κάποιον. Μαζεύει μερικά και τα φυλάει.

Η Αφή ξεκινά να ανταμώσει τα υλικά της. Τα βάζει σε σειρά, τα μετράει, τα ζυγίζει. Κάθε φορά το ίδιο πράγμα. Λες και είναι άγνωστα μεταξύ τους και αποφασίζει εκείνη ποιά θα γνωριστούν με ποιά. Ποια θα συνυπάρξουν με ποια. Το κάθε υλικό μαγεύεται στο άγγιγμά της και παιχνιδίζει. Σαν να παίζουν κρυφτό, βρίσκοντας απόκρυφες κρυψώνες. Κι ύστερα, αποκοιμούνται το ένα μέσα στο άλλο, κουρασμένα από το παιχνίδι. Κι ο ύπνος τους αναδύει τις πιο όμορφες μυρωδιές, παρακινώντας την Όσφρηση να τις ακολουθήσει.

Η Αφή, αφού παραδώσει το δημιούργημά της στην Γεύση, πάει στο καθιερωμένο της ραντεβού. Εκεί μαζεύονται όλες, σαν σε μυστήριο. Ζευγαρώνουν με το λάδι και φεύγουν, ευλογημένες.

Φεύγουν για να συνεχίσουν τα μαγικά τους και να μετατρέψουν την ευλογία σε χρώμα. Κόκκινο, βαθύ χρώμα. Η Όραση ξεκινά να χορεύει στους ρυθμούς της πορφύρας, στο εκθαμβωτικό γυάλισμά της. Γλυστράει, πέφτει, ξανασηκώνεται...

Όταν θα ξεμυτίσει η Ακοή, θα έχει πέσει το σκοτάδι. Θα την τραβήξει ένας βουβός ήχος. Ένας σπαραγμός, ένας θρήνος. Κι όταν φτάσει, θα ταραχτεί από τον ήχο του ξύλου, καθώς το χτυπάνε, ο ένας χτύπος μετά τον άλλο. Το ένα καρφί μετά το άλλο. Και στην ατμόσφαιρα θα επικρατήσει παγωνιά. Παγωνιά, που ανατριχιάζει την Αφή. Η Όραση κρυμμένη, λες και δεν μπορεί να αντιμετωπίσει το κακό. Μόνο το Φως μπορεί να την λυτρώσει...θα το περιμένει με ανυπομονησία.

Κάτι διαφορετικό κάνει την Όσφρηση να βγει στους δρόμους. Κάτι που έρχεται από μακριά, από άλλους τόπους. Και την μαγεύει... Το Άγιο Μύρο ζευγαρώνει με λογής-λογής λουλούδια και αναδύουν ένα άρωμα που καθηλώνει. Η Όσφρηση, ζαλισμένη, το ακολουθεί μέσα στο πλήθος, σα να θέλει να το φυλακίσει μέσα της, να μην της φύγει ποτέ.

Η Ακοή βάζει τα καλά της. Παίρνει την Όραση από το χέρι, την καθοδηγεί. Σύντομα θα βάλει κι εκείνη τα καλά της. Η καθεμιά περιμένει την δική της λύτρωση, την δική της ανάσταση. Το άκουσμα της καμπάνας, να αντηχεί χαρμόσυνα. Το αντίκρυσμα του Αγίου Φωτός, να της φωτίζει τα κλειστά μάτια. Όλες μαζί, χαρούμενες, πάνε επιτέλους να συναντήσουν την Γεύση. Να της πούνε να σταματήσει να κρύβεται, οι πειρασμοί πήραν τον δρόμο της επιστροφής και την άφησαν ελεύθερη!

Ναι μεν, αλλά...

Ευχές. Επιθυμίες. Μπλα, μπλα, μπλα. Μην σβήσεις τα κεράκια πριν κάνεις ευχή. Ρίξε ένα κέρμα και κάνε ευχή. Πες ότι έρχεται ένα τζίνι και πραγματοποιεί 3 ευχές σου. Κι άλλα πολλά. Βγαίνουν; Κι αν βγουν, μήπως αυτό οφείλεται σε καθαρή τύχη και όχι επειδή έκανες εσύ, ο αφελής, την ευχούλα σου;;;


Έχετε κάτσει ποτέ να αναρωτηθείτε αν υπάρχουν πολλοί τρόποι να ευχηθεί κανείς; Δηλαδή, πως ευχόμαστε, τι ευχόμαστε, αναζητάμε υλικά αγαθά, αναζητάμε αόριστες έννοιες, χρησιμοποιούμε "θα ήθελα...", "εύχομαι να..." ή μήπως "θέλω αυτό!". Και αυτό που θέλουμε, αυτό που ευχόμαστε, το έχουμε επεξεργαστεί;;; Μήπως λέμε ό,τι μας κατέβει επειδή κάποιος μας πίεσε να ευχηθούμε κάτι; Έχουμε κάτσει ποτέ να βάλουμε σε τάξη τις ευχές μας;;; Να τις ιεραρχήσουμε;;; Όχι, προς Θεού, δεν είναι απαραίτητο. Ούτε το κάνω ορμώμενη από την έμφυτη τάση προγραμματισμού που με διακατέχει. Απλά αναρωτιέμαι. Γενικά σήμερα θα αναρωτηθώ. Το αποφάσισα. Θέλω να με διαφωτίσετε.


Αν εξαιρέσουμε τα αόριστα πράγματα που ευχόμαστε όλοι να έχουμε, και δη την υγεία, μετά την ευτυχία, την επιτυχία και όλα αυτά που κάθονται πάνω από το κεφάλι μας επειδή μας έχουν πει ότι τα χρειαζόμαστε και για αυτά παλεύουμε σε αυτή τη ζωή, εσείς τι θα ευχόσασταν να είχατε;;; Τώρα όμως. Έστω, από αύριο το πρωί. Που με αυτό θα νιώθατε καλά με τον εαυτό σας (αυτό και μόνο). Και δεν μιλάμε για αφηρημένες έννοιες, το ξαναλέω.


Ένα αυτοκίνητο, ένα ταξίδι, μια θέση, έναν άντρα, μια γυναίκα, δύο γυναίκες, έναν φίλο, ένα σπίτι, ένα παιδί, έναν υπολογιστή, ένα εκατομύριο, ΤΙ????? Και συνάμα, θέλω να δω και τον τρόπο που εύχεστε. Ακόμη κι αν αποφασίσετε ότι δεν θέλετε να πείτε σε τόσους (σιγά, καλέ!) άγνωστους αναγνώστες την ευχή σας, ξεκινήστε την φράση και μην την τελειώσετε. Κι αν θέλετε πολλά (γιατί μου είστε και πλεονέκτες), εγώ σας δίνω μόνο μια ευκαιρία, ένα από όλα θα γίνει. Και αυτό το ένα πρέπει να σας κάνει να πιστέψετε ότι, αν το έχετε, μπορείτε να κάνετε και όλα τα υπόλοιπα.


Θα υπενθυμίσω σε αυτό το σημείο μια έκφραση αγαπημένη: Beware of what you wish for.

Good times

Ωραίες εποχές τότε. Ανέμελες. Τότε τα καλοκαίρια μου ήταν προδιαγεγραμμένα. Ήξερες το που, ήξερες το πότε, ήξερες και την εξέλιξη…στο περίπου. Ωστόσο, ενώ όλα ήταν τόσο δεδομένα και επαναλαμβανόμενα, υπήρχε μια μαγεία που δεν την άλλαζα με τίποτα. Θα είναι εκεί; Θα έρθει φέτος; Πως θα είναι; Ποιες δυνάμεις του σύμπαντος θα συνωμοτήσουν προκειμένου να γίνει κάτι και να με κρατήσει μετά ολόκληρο χειμώνα; Ποια στιγμή θα κρατήσω από φέτος;

Τότε ξεκινούσαμε να φύγουμε από το σπίτι με προορισμό το παράλιο που θα μας φιλοξενούσε για τους επόμενους 2 μήνες – στην καλύτερη – ή ένα μήνα – στην χειρότερη. Κάθε φορά ένιωθα ότι μετακόμιζα. Στην διαδρομή σκεφτόμουν τα χίλια-μύρια-όσα, μπας και περάσει η ώρα και φτάσουμε επιτέλους. Αυτά κι άλλα τόσα. Όταν φτάναμε, κατέβαζα παράθυρο για να μυρίσω τον αέρα. Λες και μύριζε διαφορετικά… Άπλωνα το χαμόγελό μου να στεγνώσει και έκλεινα τα μάτια μου να αποθηκευτούν οι προηγούμενες εικόνες και να κάνω χώρο για τις επόμενες. Η πρώτη κίνηση μόλις κατέβαινα από το αυτοκίνητο ήταν χαρακτηριστική! Έτρεχα (με τρόπο πάντα) να τσεκάρω τη λίστα. Τα ονόματα στα κουδούνια…ποιοι ήρθαν και φέτος, ποιοι μας την έκαναν, ποιοι άλλαξαν διαμέρισμα και όροφο, ποιοι είναι δίπλα μας, από πάνω μας, από κάτω μας, με ποιους επικοινωνούμε από τα παράθυρα, ποιοι είναι το νέο αίμα. Όλα!!! Όλες οι πληροφορίες ήθελαν να καταγραφούν από το πρώτο δεκάλεπτο. Και μετά τα χαμόγελα (ναι, ήρθε πάλι φέτος), οι στεναχώριες (χμμμ, αλλάξανε διαμέρισμα και τώρα δεν έχουμε οπτική επαφή). Μιλάμε για σοβαρά προβλήματα.

Γενικά είχαμε φτιάξει ένα τέλειο παρεάκι εκεί. Και κάθε φορά ξεδιπλώναμε το ταλέντο μας όλο και περισσότερο. Είτε θες από άποψη ηλικίας είτε από άποψη οικειότητας. Τα πρωινά μας κυλούσαν στην παραλία, με σαφείς περιορισμούς στις συμπεριφορές, καθώς κατέβαιναν και οι οικογένειες μαζί. Τα μεσημέρια οι οικογένειες ανέβαιναν. Κάποιοι έμεναν κάτω. Εμείς ανεβαίναμε για μαμ, κακά και νάνι. Έτσι έπρεπε να κάνουμε, ήμασταν και πιο μικρά. Άλλο που καταλήγαμε να κάνουμε μόνο μαμ, να βοηθάμε σαν σωστά παιδιά στο μάζεμα (λέμε τώρα – πώς να μαζεύεις και να κοιτάς το ρολόι να φύγεις;;;;;), περιμέναμε να την πέσουν οι μεγάλοι και να την κάνουμε για στιγμές ευτυχίας. Τότε νομίζω ότι το μυαλό μας κατέβαζε και περισσότερες ιδέες το δευτερόλεπτο. Για παράδειγμα, δεν είχαμε κινητά, έπρεπε κάπως να συνεννοηθούμε να συναντηθούμε. Δεν μπορούσαμε να προβλέψουμε τι ώρα θα ήταν αυτό, όμως. Με την (τωρινή) κουμπάρα μου λοιπόν, μέναμε συνήθως σε αντίστοιχα διαμέρισμα, εκείνη στον τρίτο, εγώ στον πρώτο. Τουτέστιν, οπτική επαφή μόνο αν έβγαζες το κεφάλι σου από το μπαλκόνι. Ναι. Και πώς να γίνει να το βγάλεις και να δεις τον άλλον, χωρίς να σου βγει ο λαιμός στο περίμενε;;;;; Τσσς! Λεπτομέρειες. Το κόλπο ήταν απλό: όταν είσαι έτοιμη να κατέβεις, βγάλε ένα παπούτσι να προεξέχει από το μπαλκόνι σου. Κι εγώ το ίδιο. Και ραντεβού στο ασανσέρ!!! Αυτό το ασανσέρ είχε ιστορία από μόνο του. Εκτός από κρυψώνα για τσιγάρα (τα εύσημα για αυτό ανήκουν σε άλλον-εμείς το ρισκάραμε και τα πέρναμε μαζί μας, μόνο τα σπίρτα μας πειράζανε και τα αφήναμε σε μια κολώνα της ΔΕΗ-αιντάααα), εκτελούσε και καθήκοντα κράχτη. Αν το ασανσέρ μύριζε, είχε κατέβει ο Ε. Αν μύριζε έντονα, κατέβαινες με τις σκάλες γιατί θα τον προλάβαινες στάνταρ! Ααααχ, αυτός ο Ε. Καμένες καρδιές είχε συλλογή. Αλλά εμείς εκεί… Κόλλημα ρε παιδί μου, από τα πιο μεγάλα!

Μετά λοιπόν ξεκινούσαμε για τα πιο extreme. Μεσημεριανά πάρτυ σε μαγαζί δίπλα στην παραλία, ξεκινάγαμε με καφεδάκι, τελειώναμε ένας Θεός ξέρει πως. Και ξανά καφεδάκι, να μην μας πάρουνε (ΚΑΙ ΚΑΛΑ) χαμπάρι. Και μετά, το έγκλημα. Ντουγρού για μπάνιο! Μέχρι να νυχτώσει. Εκεί ήταν που έπεφτε το πολύ το γέλιο. Πως δεν πνιγόμασταν, αναρωτιέμαι. Αν έβγαινες και μας κοίταζες από μακριά, θα έβλεπες 10 παιδιά που έπαιζαν έχοντας για τόπι την ευτυχία!

Δεν θα ξεχάσω ποτέ ένα μεσημέρι (ένα από τα χιλιάδες) όπου καθόμαστε και αναρωτιόμαστε τι θα κάνουμε. Και κάποιος ρίχνει την ιδέα. Πάμε για μπάσκετ. Χμμμ. Ενδιαφέρον, αλλά πως θα πάμε, θέλει μισή ώρα περπάτημα. Θα πάρουμε το αυτοκίνητο του πατέρα μου, λέει ο Α., καθότι πιο μεγάλος και αρχηγός! Μα είμαστε εννιά! Δεν πειράζει, θα στριμωχτείτε λίγο, αλλά θα πάμε… πολύ που θέλαμε… Το πάρκινγκ ήταν από την μεριά του μπαλκονιού μας. Το είχα ένα άγχος, αλλά είχα βεβαιωθεί ότι η μανούλα κοιμόταν… Μπαίνουμε στο αυτοκίνητο η εξής καταπληκτική σύνθεση: ο οδηγός, 2 άντρες δίπλα του (ο ένας πάνω στον άλλον, με αποτέλεσμα ο ένας να είναι από την μέση και πάνω έξω από το παράθυρο) και πίσω 6 άτομα, σε φάση που δεν μπορούσα να ξεχωρίσω ποιο είναι το μπούτι μου. Και ξεκινάμε. Αμ δε. Βγαίνοντας από το πάρκινγκ ακούω μια γλυκιά, γνωστή φωνούλα! «Πού πάτε καλέ;;;;» Ωχ… Η μανούλα όχι μόνο είχε ξυπνήσει αλλά είχε σπάσει και το πόδι του διαόλου και είχε βγει στο μπαλκόνι να το αφήσει, μάλλον. Εγώ κούρνιασα. Το φίδι αποφάσισαν να βγάλουν ο οδηγός, καθότι μεγαλύτερος και άκρως εμπιστεύσιμος από όλους, και, δυστυχώς, ο συνοδηγός. Όχι, όχι ο από κάτω, αυτός δεν ακουγόταν. Ο άλλος, ούτως ή άλλως αυτός φαινόταν! Ο οδηγός άρχισε τα μην ανησυχείτε, εδώ πιο κάτω πάμε, δεν θα αργήσουμε, θα προσέχουμε, μπήκαμε όλοι για να μην μείνει κανείς απέξω…τέτοια. Κάπου εκεί είναι που άρχισε να πείθεται η μανούλα, γιατί δεν θα μπορούσε να κάνει και τίποτα διαφορετικό, σιγά μην με κατέβαζε… εκεί είναι που άρχισε να μιλάει και ο συνοδηγός, όσο πρόλαβε δηλαδή, γιατί η φωνή του χάθηκε στον αέρα όταν κατάλαβε ο οδηγός τι άρχισε να λέει και το γκάζωσε… «μην ανησυχείτε!!! Όλα καλά θα πάνε! Κι εμένα, μην με βλέπετε έτσι, είναι που δεν έχει καθρέπτη το αμάξι στα δεξιά κι έχω βγει να του λέω εγώ….»