Pietà

Τούνελ. Χωρίς φως.

2010-11-26T11:13:00.001+01:00

Το οποίο ξεκινάς να διασχίζεις και εκεί περίπου στα μισά, ή λίγο πριν ή λίγο μετά, δεν έχει σημασία που, σταματάς. Και μένεις εκεί. Και το αποκαλούμενο "φως" σιγοσβήνει. Και μένεις στο σκοτάδι. Και αποφασίζεις ότι και το σκοτάδι χρειάζεται μερικές φορές, βοηθάει. Βοηθάει να έχεις σκοτάδι γύρω σου, για να βρεις την δύναμη να ανάψεις το εσωτερικό φως. Και αποφασίζεις να μείνεις στο τούνελ. Αποφασίζεις ή δικαιολογείς; Δικαιολογείς την αδυναμία να σηκωθείς στα πόδια σου και να τρέξεις προς την έξοδο. Διότι γνωρίζεις που είναι η έξοδος, μόνο και μόνο επειδή θυμάσαι καλά από πού μπήκες. Όχι γιατί η έξοδος έχει φως. Όχι γιατί η έξοδος έχει φως. Η έξοδος δεν έχει φως. Μάλλον ούτε η είσοδος. Και η είσοδος δεν μπορεί να γίνει έξοδος, αυτό θα σήμαινε αναίρεση της διαδρομής μέχρι εκεί, θα σήμαινε άρνηση των λόγων που σε έφεραν στη σημερινή σου θέση.
Κι αν το καλοσκεφτείς, η δική σου έξοδος μπορεί να είναι είσοδος για κάποιον άλλο. Αλλά σε αυτό το τούνελ, δεν βλέπεις κανέναν. Δεν θέλεις να δεις κανέναν. Ούτε θέλεις να σε δει κανένας. Και καταλήγεις στο ό,τι θα μείνεις ακόμα λίγο σε αυτό το σημείο. Και προσπαθείς να ανάψεις λαμπάκια, να κάνεις την παραμονή σου ευχάριστη. Και στην αρχή το κόλπο πιάνει, γιατί τα λαμπάκια κάνουν τη σκιά σου να φαίνεται διαφορετική στον τοίχο. Κάνουν τη σκιά σου να φαίνεται. Αλλά για πόσο; Και μετά κάτι γίνεται. Η ηχομόνωση εξασθενεί. Ή οι αισθήσεις υπερισχύουν της άρνησης. Και αισθάνεσαι τις διαδρομές από τα διπλανά τούνελ. Και ακούς ευχάριστες νότες. Ίσως και να διακρίνεις ήχους, αντιδράσεις, καταστάσεις που σου θυμίζουν κάτι. Σου θυμίζουν τη δική σου πορεία. Τη δική σου είσοδο στο τούνελ. Και πιστεύεις ότι κανείς άλλος δεν θα κολλήσει στο δικό του τούνελ, θα καταφέρει να βγει. Δεν μπορείς να εύχεσαι το αντίθετο. Αλλά ζηλεύεις. Και εκεί στο σκοτάδι, το παραδέχεσαι. Εκεί, τα παραδέχεσαι όλα. Στον εαυτό σου. Σε κανέναν άλλον. Δεν χρειάζεται να ξέρει κανένας άλλος.
Και μετά; Περιμένεις. Τί περιμένεις ακριβώς; Να βρεις τη δύναμη, να ξεκουνήσεις και να αρχίσεις να περπατάς προς την έξοδο; Να περπατάς, δεν χρειάζεται να τρέχεις. Γιατί πιστεύεις ότι αν βγεις - ή όταν βγεις - όλα θα είναι καλύτερα. Θα είσαι εσύ καλύτερα. Ή μήπως περιμένεις να ανάψει ένα φως στην έξοδο, να σου τραβήξει την περιέργεια και να σε προκαλέσει να βγεις; Αλλά το φως δεν ανάβει. Και δεν μπορείς να σταματήσεις να σκέφτεσαι πως όσο μένεις μόνη και ανύπαρκτη σε αυτό το τούνελ, κανείς δεν θα σκεφτεί να ανάψει το φως που θέλεις στην έξοδο. Σκέφτεσαι πως μόνο όταν βγεις θα καταφέρεις να δεις φως.
Αλλά το θέμα είναι…πως το μόνο που θέλεις είναι να ανάψει ένας προβολέας, να σε τυφλώσει και να μη σβήσει μέχρι να καταφέρεις να εξαφανίσεις την τεράστια σκιά που δημιουργεί στον τοίχο. Αυτό θέλεις. Και μέχρι να γίνει αυτό, μένεις εκεί, άπραγη. Άπραγη; Όχι. Απλά ακίνητη. Επειδή βαθιά μέσα σου ξέρεις ότι η εσωτερική διεργασία που περνάς σου κάνει καλό. Αλλιώς θα γυρνούσες την πλάτη στις επιλογές σου.
Και παρατηρείς τα διπλανά τούνελ. Δεν τα βλέπεις, απλά τα αφουγκράζεσαι και δημιουργείς εικόνες. Εσφαλμένες, σωστές, δεν έχει σημασία. Και δεν αναρωτιέσαι πλέον γιατί δεν ενώνονται. Δεν αναρωτιέσαι πλέον γιατί το δικό σου δεν έχει έξοδο κινδύνου. Γιατί θεωρείς ότι έχεις ξεπεράσει τον κίνδυνο. Γιατί πιστεύεις ότι δεν θα ανάψει φως στην έξοδο. Γιατί πιστεύεις ότι κάποια κατολίσθηση έχει φράξει την είσοδο. Γιατί είσαι σίγουρη ότι θα μπορέσεις να βγεις. Πως; Όταν ακουστεί το "μπουμ"…

Inspiration

2010-07-19T14:35:00.002+02:00

Μη συνειδητή έκρηξη δημιουργικότητας. Ετυμολογικά, και βάσει γραμματικών ενώσεων που τυχαία ονομάζονται πάθη συμφώνων, εν + πνέω.

Οι Έλληνες πίστευαν πως η έμπνευση προερχόταν από τις Μούσες, από τον Απόλλωνα, από τον Διόνυσο.
Οι Σκανδιναβοί, από τον Οντίν.
Οι Χριστιανοί, από το Άγιο Πνεύμα.
Οι Ρομαντικοί ποιητές, από τους ανέμους.
Ο Φρόιντ, πάλι, πίστευε ότι οι καλλιτέχνες την έχουν μέσα τους.

Εγώ θεωρώ ότι η έμπνευση είναι μέσα σε όλους μας. Προκαλείται, απομονώνεται, εκρήγνυται, σιωπά, τραγουδάει, πεθαίνει, ανασταίνεται, θυσιάζεται, κρύβεται, ξεχύνεται, πετάει, πληγώνει, πληγώνεται, μεγαλώνει, επικεντρώνεται, μαθαίνει, τιμωρεί, στριφογυρίζει, κάνει διακοπές, πέφτει σε χειμερία νάρκη. Απαντά σε ερεθίσματα. Και απαντά ποικιλοτρόπως, ανεξέλεγκτα.

Μήνες προσπαθώ να την ιντριγκάρω. Διαβάζω παλαιότερες αναρτήσεις και αναρωτιέμαι ποιος τις έχει γράψει… Και προσπαθώντας να θυμηθώ τι είχε προκαλέσει την κάθε μία τους, έπεσα σε κενά μνήμης. Και τότε άρχισα να αναρωτιέμαι. Υπήρχε πάντα κάτι που να ενεργοποιούσε τον μηχανισμό έμπνευσης μέσα μου ή απλά τότε οι λέξεις έβγαιναν ευκολότερα μέσα από τα δάχτυλά μου; Μήπως τα γεγονότα ήταν πιο έντονα, πιο πρωτόγνωρα, πιο άξια λόγου; Όχι, όχι. Δημιουργούσαν πιο έντονα συναισθήματα; Ίσως. Ίσως τελικά κάτι να σπάει κάθε φορά. Μέσα, πολύ βαθιά, καλυμμένο από το τέλεια διαμορφωμένο περιτύλιγμα του καρυδιού. Και τότε; Χάνεται και κομμάτι ψυχής; Σταματάς να μιλάς, σταματάς να γράφεις, σταματάς να εκφράζεις, σταματάς να εξωτερικεύεις; Και αυτό κάνει την αρχή πάλι πιο δύσκολη. Την επιρροή της αυτό-λογοκρισίας δε την μετράω. Μπορεί να περιορίζεται η θεματολογία, αλλά μόνο η άμεση. Η έμμεση άλλωστε ήταν πάντα η αγαπημένη μου…

Για να δούμε.

- Ένα τραγούδι εμπνέει τα πόδια να κινούνται ρυθμικά, κρυφά, φανερά, έντονα…
- Ένα άρωμα εμπνέει τη μύτη να κατακλυστεί και τα μάτια να κλείσουν…
- Μια ηλιαχτίδα εμπνέει τα κύτταρα να στροβιλίζονται κάτω από το δέρμα…
- Μια βροχή εμπνέει τα μάγουλα να κοκκινίζουν καθώς γέρνουν στο πλευρό της…
- Μια εικόνα εμπνέει τα μάτια να γελούν και να κλαίνε την ίδια στιγμή…
- Μια ανάμνηση εμπνέει το μυαλό να κουτρουβαλάει ανάμεσα σε κοιλότητες…
- Ένα μωρό εμπνέει τη δημιουργικότητά σου να ρίξει πυροτεχνήματα σε βροχερό ουρανό…
- Μια ματιά εμπνέει τα υγρά του σώματος να δραπετεύουν…
- Ένα άγγιγμα εμπνέει τους πόρους να ανθίζουν σαν τριαντάφυλλα…
- Μια σκέψη εμπνέει τα χείλη να δαγκωθούν…και να ματώσουν.
- Μια φωνή εμπνέει τα αυτιά να χαθούν στους ίδιους τους λαβύρινθούς τους…
- Μια πληγή εμπνέει τα χείλη να σφραγίσουν…
- Μια επαφή εμπνέει τις αναμνήσεις να πιαστούν χέρι-χέρι…
- Μια λέξη εμπνέει την καρδιά να σκιρτήσει…ή να ραγίσει.

Μην ξεγελιέσαι. Τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται.

Κάτι μήνες μετά...

2010-07-07T08:46:00.000+02:00

"Αποφάσεις που προκαλούν αλλαγές। Αλλαγές που σε φέρνουν αντιμέτωπο με νέες καταστάσεις. Καταστάσεις που γεννούν εμπειρίες. Εμπειρίες που αναβλύζουν συναισθήματα. Συναισθήματα που ανοίγουν τις πόρτες του λήθαργου και ελευθερώνουν τις μνήμες. Μνήμες που σε κατακλύζουν. Μνήμες που βιάζουν τις στιγμές σου. Μνήμες που σου σκίζουν το είναι. Μνήμες από αυτά που θέλεις να ξεχάσεις. Μνήμες από αυτά που δεν μπορείς να ξεχάσεις. Μνήμες από αυτά που ξανάρχονται μπροστά σου. Και σε πλημμυρίζουν με συναισθήματα. Και σε αναγκάζουν να λάβεις αποφάσεις. Κι αν αυτό, κι αν εκείνο, κι αν ναι, κι αν όχι. Και φτού κι από την αρχή....

Και σε όλα αυτά μέσα, τελικά, ο εαυτός σου που είναι? Είναι η βάση ή μήπως είναι το θύμα? Είναι η κινητήρια δύναμη ή το εξουθενωμένο σώμα? Για τον εαυτό σου δουλεύεις ή για τους άλλους? Εσένα σκέφτεσαι όταν αποφασίζεις ή απλά επιλέγεις την λιγότερο οδυνηρή απόφαση για όλους? "

Δεν ξέρω... Δεν θυμάμαι, αλλά με εκπλήσσει ο εαυτός μου, για ακόμη μία φορά...

Στον καθρέπτη...

2009-06-05T09:03:00.000+02:00

Εκείνος έκανε μπάνιο, εκείνη έβλεπε τηλεόραση. Εκείνος καθάριζε το μυαλό του, εκείνη το λέρωνε με άσχετες πληροφορίες για να ξεχαστεί. Κάτι πρέπει να είχε προηγηθεί, θα έλεγε κανείς ότι η ένταση αιωρούταν κάπου στη μέση του δωματίου...

Βγήκε από το μπάνιο και την φώναξε κοντά του.
"Τι θέλεις;" απάντησε. Κι εκείνος επέμεινε. Θα το έκανε το πρώτο βήμα, ως συνήθως...

"Θα μου πεις τι θέλεις;"

Περπάτησε κοντά του, την αγκάλιασε, τη φίλησε, χώθηκε στην αγκαλιά του.

Άνοιξε την πόρτα του μπάνιου να φύγουν οι υδρατμοί. Και τότε το είδε. Γραμμένο στον καθρέπτη του μπάνιου της. Και ξαναπήγε κοντά του.

Δυο μέρες μετά συνειδητοποίησε ότι κάθε φορά που έκανε μπάνιο, αυτό εμφανιζόταν πάλι μπροστά της. Και αποφάσισε να το αφήσει εκεί. Να την εκπλήσσει κάθε φορά, να την κάνει να χαμογελά, να της θυμίζει...

Χτες ήθελε να γράψει κι εκείνη δίπλα.

"Κι εγώ..."

2009-02-22T21:21:00.000+01:00

Έχω πάρει φόρα από απόσταση ενός χιλιομετρου και, χωρίς να σταματήσω ούτε δευτερόλεπτο, έχω πέσει πάνω σε έναν τοίχο. Και περιμένω να δω τι θα συμβεί.

Είτε θα "πεθάνω" είτε θα "επιζήσω".

Οποιοδήποτε άλλο ενδεχόμενο πέραν του να "πεθάνω" θα ήταν φυσικά προτιμότερο.

Σε αυτή την περίπτωση, αν επιζήσω, θα πρέπει να έχω βγει αλώβητη από τον τοίχο. Γιατί αν έχω βγει με τραύματα, θα είναι σαν να "έχω πεθάνει".

Fly me to the moon - αφιερωμένο

2009-02-10T16:54:00.000+01:00

Μια ημέρα ενός έτους. Μια σημείωση σε ένα ημερολόγιο. Ένα γεγονός. Και ο ήχος της καρδιάς που ραγίζει.

Το ήξερα. Και πίστευα ότι δεν θα με πειράξει; Όχι βέβαια. Απλά δεν φανταζόμουν πόσο. Δεν θα μπορούσα να γνωρίζω και τις συνθήκες. Και είναι τόσο ακατάλληλες Θεέ μου……

"Φαίνεσαι θλιμμένη…"
"Θα σου φάνηκε...."

p.s. In other words....

Μικρές αμαρτίες

2009-01-21T11:38:00.000+01:00

Σκέψεις. Συνεχείς και αέναες σκέψεις. Υπερβολικές, αυθάδεις σκέψεις. Και θύμησες. Και καινούργια συναισθήματα. Και παλιές πληγές. Γελάκια αναπόλησης. Δάκρυα κρυμμένα, δάκρυα ολοφάνερα. Αδικαιολόγητα, δικαιολογημένα. Ματιές που καίνε, που δεν λένε ποτέ ψέματα. Εντυπώσεις. Παιχνίδια του μυαλού. Παιχνίδια της τύχης. Καρδιές που χτυπάνε άτσαλα. Καρδιές που σταματούν να χτυπούν στιγμιαία. Ερωτήματα. Ζήλιες. Νοήματα που περνάνε εμμέσως. Κορμιά που αγγίζονται δήθεν τυχαία. Δήθεν. Λάθη. Λάθη. Λάθη; Πόσο λάθος χωράει ένα συναίσθημα; Πόσο μεγάλο πρέπει να είναι το λάθος για να προκαλέσει συναίσθημα; Και γιατί; Ποια ανάγκη κινεί τα νήματα; Αυτή η ίδια ανάγκη που θολώνει την κρίση. Το αναγκαίο κακό.

Πόσο δύσκολο είναι να καταλάβεις; Πόσο εύκολο είναι να έχεις καταλάβει λάθος; Πόσο λανθασμένα να αντιδράσεις; Πόσο σωστά να σιωπήσεις; Πόσα έχει να πει το κενό μετά από μια ερώτηση; Πόσα λέει και η ερώτηση από μόνη της;

Σκέψεις. Σκόρπιες, χειμαρρώδεις σκέψεις που καίνε. Που όλες καταλήγουν σε μια και μόνο: είναι καλύτερα να σταματήσεις να σκέφτεσαι. Να γράφεις; Να λογοκρίνεσαι; Να αυτο-λογοκρίνεσαι. Να τα πνίγεις όλα στον ίδιο τους τον καταρράχτη. Να τα καις όλα στις ίδιες τους τις φλόγες. Και να συνεχίζεις. Μέχρι την επόμενη φορά.

Έτσι θα το πάμε τώρα;;;;;;;

"Dans cette maison de pierre, Satan nous regardait danser
J'ai tant voulu la guerre de corps qui se faisaient la paix..."

U 2?

2009-01-13T08:49:00.000+01:00

See the stone set in your eyes
See the thorn twist in your side
and I wait for you

Sleight of hand and twist of fate
On a bed of nails she makes me wait
And I wait....without you

With or without you, with or without you

Through the storm we reach the shore
You give it all but I want more
And I'm waiting for you
With or without you
With or without you
I can't live
With or without you

And you give yourself away
And you give yourself away
And you give
And you give yourself away

My hands are tied
My body bruised, she's got me with
Nothing to win
And nothing left to lose

And you give yourself away
And you give yourself away
And you give
And you give yourself away

With or without you
With or without you
I can't live
With or without you

Στρουμφοπόστ!

2008-12-08T16:43:00.000+01:00

Μια φορά και ένα καιρό ήταν ένα κάθε άλλο παρά ξεχασμένο χωριουδάκι στο δάσος της Ευρώπης, όπου κατοικούσαν κάποια μικροσκοπικά πλασματάκια που τα έλεγαν στρουμφάκια. Στο ίδιο δάσος κατοικούσαν και πολλά άλλα καρτούν, καλά ή κακά, τα οποία παρακολουθούσαν τα αγαπημένα μας στρουμφάκια. Αρκετά από αυτά ήθελαν να αποτελέσουν μέλος της όμορφης παρέας τους, αλλά αυτό δεν ήταν δυνατόν - άλλωστε, δεν ήταν ούτε μπλε, ούτε μικροσκοπικά και χαριτωμένα.

Τα στρουμφάκια μας κατοικούν σε μια μυστηριώδη τοποθεσία κάπου στο εν λόγω δάσος, το λεγόμενο Στρουμφοχωριό. Είναι μικρά μπλε πλασματάκια και φορούν άσπρους σκούφους. Κατοικούν σε σπίτια-μανιτάρια με όλες τις ανέσεις για ένα στρουμφ το οποίο σέβεται τον εαυτό του!

Ας χτυπήσουμε όμως τις πόρτες τους να γνωρίσουμε το κάθε στρουμφ ξεχωριστά.

Στο πρώτο μανιταρόσπιτο θα συναντήσουμε τον Μάγειρα-στρουμφ. Είναι ο σεφ των στρουμφς και αυτό φαίνεται από το άσπρο μαγειρικό καπέλο που φορά. Το μανιταροσπιτό του το μυριζόμαστε από μακριά διότι εκεί παράγονται όλες οι στρουμφολιχουδιές. Όλα τα στρουμφάκια αναγνωρίζουν το ταλέντο του και τον έχουν πρώτο στην λίστα των προτιμήσεών τους σε ό,τι αφορά τις γαστρονομικές τους αναζητήσεις, παραβλέποντας την εμφάνιση του αγροίκου που τον διακρίνει……

Συνεχίζουμε με το επόμενο μανιταρόσπιτο και εκεί συναντάμε τον Γκρινιάρη! Έχει μετακομίσει προσφάτως στο στρουμφοχωριό και ακόμα δυσκολεύεται να συνυπάρξει με τα υπόλοιπα καρτούν. Χαίρεται πολύ που έχει δίπλα του τα υπόλοιπα στρουμφς, ωστόσο δεν το δείχνει ποτέ! Του την δίνει ακόμα και το γεγονός ότι είναι στρουμφ! Έχει μαλακή καρδιά και αγαπάει τους φίλους του, όμως τσαντίζεται ακόμα περισσότερο όταν αυτή αποκαλύπτεται και οι άλλοι το καταλαβαίνουν.

Στο διπλανό ακριβώς μανιταρόσπιτο βρίσκεται ο Ονειροπόλος! Αυτό το στρουμφάκι βρέθηκε στο χωριό μετά από πολλά χρόνια! Είναι προφανές ότι μέχρι τότε ζούσε σε μια άλλη χώρα όπου τα καρτούν μιλούσαν λίγο διαφορετικά, μετακινούνταν λίγο διαφορετικά και κυρίως, είχαν λίγο διαφορετικές αντιλήψεις! Όλα αυτά σε ασήμαντο βαθμό βέβαια, διότι το Ονειροπόλο στρουμφάκι μας έχει γίνει ένα αξιόλογο μέλος της ομάδας, χωρίς κανείς να καταλαβαίνει την διαφορά - ε… σχεδόν κανείς…!

Ένα βράδυ, κι ενώ το φεγγάρι ήταν μπλε, ένας πελαργός έφερε το Μωρό-Στρουμφ στο χωριό. Κανένας δεν ξέρει από που προήλθε αλλά υιοθετήθηκε αμέσως από όλο το χωριό και άλλαξε τις ήσυχες ζωές τους. Όλοι αγαπάνε το Μωρο-Στρουμφ παρόλες τις σκανταλιές του! Το κάθε στρουμφάκι, δε, έχει αναλάβει να διδάξει και από κάτι το μωρό: στρουμφοτέννις, στρουμφομπέλλυντανς, και άλλα πολλά!

Προχωράμε λίγο παρακάτω και ακούμε έναν θόρυβο... Χζζζζζζζζ.... Βέβαια! Ο Χουζούρης είναι το στρουμφάκι που μπορεί να κοιμηθεί απλά οπουδήποτε. Κάθε μέρος είναι ένα σωστό μέρος για να πάρει ένα μικρό υπνάκο! Η πρώτη σκέψη που κάνει το πρωί μόλις ξυπνήσει είναι πότε θα ξαναγυρίσει στο κρεβάτι. Ωστόσο, μπορεί να σε εκπλήξει οποιαδήποτε στιγμή - π.χ. να σε φωνάξει στις 9 το πρωί να φάτε πρωινό....

Προχωρώντας στο επόμενο μανιτάρι, η διάθεση φτιάχνει και αρχίζει η διασκέδαση! Ο Χαχανούλης σπαταλά όλο του το χρόνο ετοιμάζοντας σκανταλιές και δωράκια που ανατινάζονται όταν τα ανοίγεις. Γενικά είναι το πιο ανήσυχο στρουμφάκι και σπάει πλάκα εις βάρος των άλλων. Όλοι όμως παραδέχονται ότι μόλις αρχίσει να γελάει, τους το μεταδίδει και περνάνε όλοι καλά. Συνήθως κυκλοφορεί με ένα σκουφάκι στο οποίο κρέμονται άσπρα κρόσια. Στην πόρτα του μανιταριού του υπάρχει η φωτεινή επιγραφή: "Έτζε;;;;"

Ο Λιχούδης είναι το πιο φαγανό στρουμφάκι. Καταβροχθίζει γλυκά, στρουμφόμουρα, πίτες και άλλες λιχουδιές αμέσως και όπου τις βρει κάνει επιδρομές στην κουζίνα του Μάγειρα και αφανίζει ότι υπάρχει εκεί. Το φαγητό είναι η μοναδική ευχαρίστηση που έχει αυτό το στρουμφάκι, καθώς είναι γνωστό σε όλο το χωριό πως αυτό ο Λιχούδης... ΔΕΝ.....!!!!

Δίπλα στον Λιχούδη μένει η Sassette! Κλασσική φιγούρα, με τα κοτσιδάκια της και τα ροζουλιά της! Είναι γλυκύτατη και χαμογελάει σε όλο τον κόσμο στο χωριό! Γνωρίζει το χωριό πολύ καλύτερα από τα υπόλοιπα στρουμφάκια και ιδίως σε ό,τι αφορά στις βραδινές εξορμήσεις! Υπάρχουν, δε, σοβαρές ενδείξεις που κάνουν την στρουμφοπαρέα να πιστεύει ότι η Sassette προέρχεται από την ίδια χώρα με το Ονειροπόλο στρουμφ...

Λίγο πιο κάτω, κάπου εκεί στο δάσος συναντήσαμε και τον Λουλούκο. Λογικό, γιατί ως συνήθως γυρνάει όλη μέρα στο χωριό και στο δάσος μ΄ένα μολύβι στο ένα χέρι κι ένα χαρτί στο άλλο, ψάχνοντας για έμπνευση. Τώρα τελευταία ακούγεται ότι βρίσκει την έμπνευσή του σε ένα περίεργο ρόφημα, το οποίο φτιάχνει με στρουμφομέντα από το δάσος...

Μέχρι πρότινος, η έμπνευσή του ήταν η αγαπημένη σε όλους, Στρουμφίτα. Η Στρουμφίτα μας έχει αποτελέσει έμπνευση για διάφορα στρουμφς κατά καιρούς. Είναι ιδιαιτέρως αγαπητή σε όλο το χωριό. Όλοι την θεωρούν ένα ήσυχο και αθώο πλασματάκι που δεν υποκύπτει σε πειρασμούς...είτε μέσα σε υπεράριθμα μεταφορικά μέσα, είτε σε πάρτυ γενεθλίων με απρόσμενους επισκέπτες... Η ίδια όμως μπορεί να ενσαρκώσει πολλούς ρόλους, αναλόγως σε την κατάσταση! Η πραγματικότητα... να έρθει στην επιφάνεια κάποια στιγμή που η ίδια θα θελήσει. Και τότε... θα την συμπαθήσουν όλοι ακόμα περισσότερο!!!

Λαστ μπατ νοτ λιστ… στο επόμενο μανιταρόσπιτο συναντάμε τον Σπιρτούλη! Το εξυπνότερο (όπως ο ίδιος πιστεύει………..) από όλα τα στρουμφς, μετά βέβαια από τον ΜπαρμπαΣτρούμφ!!!! Τα γυαλάκια του με το μαύρο (ή τον μπλε, ανάλογα με την περίσταση...) σκελετό υποδηλώνουν την εξυπνάδα που συχνά θέλει να επιδεικνύει έναντι των άλλων στρουμφ. Ο υπερβάλλων ζήλος και το θράσος του συχνά τον φτάνουν σε ακρότητες, όπως το να αμφισβητεί την σοφία του Μπαρμπαστρούμφ και να τη θεωρεί υποδεέστερη της δικής του. Όμως πάντα ο ίδιος αποδέχεται στο τέλος την ήττα του και επικαλείται τον Μπαρμπαστρούμφ ως αυθεντία. Ακούς;;;;;;;; Κατά γενική ομολογία, είναι ψυχούλα.... (να χαμε να λέγαμε...)

Και ζήσαν αυτοί καλά… κι εμείς καλύτερα!

Σας φιλώ,
ΜπαρμπαΣτρούμφ

Θέατρο του παραλόγου (ή μήπως όχι;)

2008-10-31T11:49:00.000+01:00

- Τι άλλα νέα;
- Τα ίδια και τα ίδια.
- Κι όμως. Φαίνονται όλα τόσο καινούργια.
- Τότε γιατί δεν ενθουσιάζουν όπως κάθε τι καινούργιο;
- Γιατί κάποτε σταματάει ο ενθουσιασμός για το καινούργιο κι έρχεται η ικανοποίηση από αυτό.
- Και πως ακριβώς ορίζεται αυτή η στιγμή;
- Ορίζεται;
- Και η ικανοποίηση δεν συνάδει με τον ενθουσιασμό;
- Άλλο το ένα κι άλλο το άλλο.
- Εμένα όμως μου λείπουν και τα δύο.
- Τι είναι αυτό που λείπει περισσότερο;
- Η ηρεμία.
- Έτσι απλά;
- Έτσι απλά.
- Θα έλεγε κανείς ότι μπορείς εύκολα να ηρεμήσεις.
- Και όλες αυτές οι σκέψεις;
- Οι σκέψεις δεν τελειώνουν ποτέ.
- Πολύ θα ήθελα να μάθω πότε ξεκινάνε.
- Τι νόημα θα είχε, εφόσον δεν μπορείς να τις ελέγξεις;
- Ούτε να προετοιμαστείς καταλλήλως.
- Μόνο να εντοπίσεις τα θετικά τους και να επικεντρωθείς σε αυτά.
- Ποιος είπε ότι στη ζωή είναι όλα ρόδινα;
- Ποιος είπε ότι δεν είναι;
- Και τελικά τι μας μένει;
- Το ταξίδι…
- Κι αν όλο το ταξίδι είναι άσχημο αλλά το αποτέλεσμα πανέμορφο;
- Δύο μέτρα και δύο σταθμά;
- Ποτέ δεν υποστήριζα κάτι αντίστοιχο.
- Στη θεωρία ή στην πράξη;
- ….
- Κι αυτά δύο μέτρα και δύο σταθμά είναι.
- Δεν θα ξεχώριζα από τις κοινές πρακτικές.
- Ίσως αποτελεί και θέμα επιβίωσης.
- Βαριά λέξη η επιβίωση.
- Καθημερινή θα την έλεγα. Κάθε μέρα, επιβιώνουμε και από κάτι.
- Συνήθως από τους εαυτούς μας.
- Ο καλύτερος μου φίλος και ο χειρότερος εχθρός μου. Εγώ.
- Λεπτή η γραμμή...
- Όπως σε όλα τα αντίθετα.
- Τότε γιατί κυνηγάμε το ταιριαστό;
- Γιατί είναι δοκιμασμένο.
- Άρα αν ήταν καλό, θα είχε παραμείνει.
- Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι φτιαγμένοι να ρισκάρουν.
- Φτιαγμένοι ή διατεθειμένοι;
- Βασικά, έτοιμοι.
- Δεν είναι καλύτερα να μετανιώνεις για αυτά που έκανες και όχι για αυτά που δεν έκανες;
- Ποιος σου είπε ότι ξέρεις ποτέ;
- Σωστά. Το να κάνεις κάτι, μπορεί να σημαίνει κι ότι δεν κάνεις κάτι άλλο. Όχι μόνο ότι δεν κάνεις τίποτα.
- Αν εξοικειωθείς με την ιδέα, όλα καλά πάνε.
- Απλά υποστηρίζεις μια απόφαση.
- Συνήθως δική σου.
- Συνήθως κάποιου άλλου.
- Ακόμα κι όταν ο ίδιος δεν την υποστηρίζει και τόσο.
- Γούστα είναι αυτά.
- Και βίτσια μη σου πω.
- Καταλήγουμε κάπου;
- Μην ξεχνιέσαι, το ταξίδι έχει σημασία. Και οι σκέψεις που προκύπτουν λόγω αυτού. Και οι εμπειρίες που αποκτούνται σε αυτό. Και αυτά που μετανιώνουμε μέσα σε αυτό. Και τα ερωτήματα που μας δημιουργούνται κατά τη διάρκεια αυτού. Και η σκέψη πως, όταν τελειώσει, μετά πάντα ξεκινάει ακόμα ένα………………

Η Πιετά στις Βρυξέλλες

2008-10-08T08:46:00.000+02:00

Οι Βρυξέλλες φιλοξενούν μια ξεχωριστή έκθεση αυτό το φθινόπωρο. Περικυκλωμένη από ένα πέπλο απαλού φωτός, η πρωτεύουσα υποδέχεται την Πιετά του Μιχαήλ Άγγελου, από τις 24 Σεπτέμβρη έως τις 30 Νοέμβρη στο Πάρκο Cinquantenaire.

Φωτογραφίες που αναδεικνύουν ένα γλυπτό; Πόσο περίεργη μπορεί να είναι αυτή η προσέγγιση; Προφανώς, καθόλου, όταν πρόκειται για την θεϊκή Πιετά, το απόλυτο αριστούργημα που φιλοτέχνησε ο Μιχαήλ Άγγελος, και ακόμη λιγότερο, όταν οι φωτογραφίες φέρουν την υπογραφή του Robert Hupka. Στην πραγματικότητα, η έκθεση αποτελεί μια αληθινή αποκάλυψη του αριστουργήματος του Μιχαήλ Άγγελου. Από το 1972 και μετά, χρονιά κατά την οποία σημειώθηκε επίθεση εναντίον της, η Πιετά έχει μετατραπεί σε "μη προσβάσιμη ομορφιά". Στέκεται πίσω από τη γυάλινη προστασία της, υπερυψωμένη, σε απόσταση 6 μέτρων από τους επισκέπτες του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη. Την απόσταση αυτή μηδενίζουν οι φωτογραφίες του Robert Hupka, οι οποίες επιτρέπουν στον θεατή να πλησιάσει στην κυριολεξία το γλυπτό.

Για πρώτη φορά, η έκθεση θα παρουσιαστεί με έναν πρωτότυπο τρόπο. Το Esplanade du Cinquantenaire, επομένως, ντύνεται με το κατάλληλο ένδυμα προκειμένου να υποδεχθεί την Πιετά, όπως την αποθανάτισε ο Robert Hupka.

Για περισσότερες πληροφορίες: http://www.la-pieta.org/

Θα ενημερωθείτε πάραυτα για αυτή τη σουρεάλ συνάντηση!!!!

Διαχείριση κρίσης

2008-09-22T12:44:00.000+02:00

Αισθάνεσαι υπέροχα, έχεις ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά, γελάνε τα ματάκια σου, όλα τα βλέπεις θετικά στον κόσμο γύρω σου, αισθάνεσαι δημιουργικός, αισθάνεσαι δικαιωμένος, αισθάνεσαι επιτέλους σωστά. Και σε αυτό το σημείο ακριβώς, που έχεις κλείσει τα μάτια και χαμογελάς, έρχεται ο χειρότερος εφιάλτης σου και σου σκάει ένα χαστούκι, που όμοιό του δεν φανταζόσουν ότι υπάρχει. Τουλάχιστον, έτσι μοιάζει εκείνη τη στιγμή...

Πώς αντιδράς;

Τέλος εποχής

2008-07-16T12:21:00.000+02:00

Μεσοπέλαγα αρμενίζω κι έχω πλώρα τον καημό

κι έχω την αγάπη πρύμα κι άλμπουρο τον χωρισμό

Θάλασσα, μη με διώχνεις μακριά

Χωρισμέ, μου ματώνεις την καρδιά

Μαύρη μοίρα το 'χει γράψει, να μακραίνω, να χαθώ

μακριά από το νησί μου κι από κείνον π' αγαπώ

Θάλασσα, μη με διώχνεις μακριά

Χωρισμέ, μου 'χεις κάψει την καρδιά

------------------------------------------------

Καλό καλοκαίρι σε όλους και όλες. Τα λέμε...

Sex by the city - ΠΑΡΤ ΟΥΑΝ

2008-06-11T16:50:00.000+02:00

Η πόλη που με φιλοξενεί, με έναν περιέργως αφιλόξενο τρόπο, τους τελευταίους μήνες είναι μια πολύ περίεργη πόλη, ομολογουμένως. Ωστόσο, δεν νομίζω ότι φταίει η πόλη αυτή καθεαυτή. Ίσως - λέω ίσως - τελικά να φταίει και η χώρα ολόκληρη.

(ωραία αρχή έκανα, μπράβο μου!)

Ας τα πάρουμε, όμως, ένα-ένα τα πράγματα! Κάθε νέο περιβάλλον θέλει το χρόνο του για να σε κερδίσει ή να σε χάσει. Και από την άλλη μεριά, ακόμα και αν σε χάσει (ή σε κερδίσει) στην πρώτη μάχη, αυτό δεν σημαίνει πως τα πράγματα θα μείνουν έτσι... Τα πάντα ρει. Ακόμα και αυτά που ΔΕΝ υπάρχουν.

Βάζοντάς τα κάτω, λοιπόν, σας τα παραθέτω όπως ακριβώς μου έρχονται, άνευ λογοκρισίας και πολίτικαλι κορρέκτ εκφράσεων!

1. Οι Γάλλοι έχουν δίκιο.

2. Το Βέλγιο κάνει καλό στην υγεία. Αμέ. Έχει πράσινο, έχει δάση, ακόμα και δίπλα σου, έχει μαιντανούς (δέυ αρ έβρυγουερ), διατηρείται σε καλή φόρμα βάσει μετρήσεων καθαρότητας της ατμόσφαιρας, άπλετα ρυάκια τρέχουν αριστερά-δεξιά-πάνω-κάτω, κυρίως και κατ΄εξακολούθησην από πάνω. Αμέ. Οι πεζοί στον δρόμο τυγχάνουν του απόλυτου σεβασμού από όλους - όχι από τους άλλους πεζούς όμως - και περπατούν κεφάτοι λες και γυρίζουν από του Βερόπουλου. Προτιμούν, δε, να τους πατήσεις - τιμώντας έτσι το δικαίωμά τους στην προτεραιότητα - παρά να περάσεις εσύ, ο φτωχός τω πνεύματι, οδηγίσκος.

Αυτό βέβαια μπορεί να μπει και στα αρνητικά, εάν και εφόσον ο ίδιος πεζός αποφασίσει να μεταβεί σε άλλο κράτος στα καπάκια (ονόματα δε λέμε, οικογένειες δε θίγουμε) όπου μόλις βγει από το αεροδρόμιο θα πάει ντουγρού από εκεί που ρθε, τουτέστιν στα ουράνια.

ΥΓ. Η υγρασία δεν κάνει καλό στην υγεία μερικών-μερικών μόνο, τους οποίους και προκαλώ να δοκιμάσουν την ομοιοπαθητική για αλλαγή ή και να ακολουθήσουν τη μέθοδο "πάω όπου πάει ο καλός μου".

3. Αυτό που δεν κάνει καλό στην υγεία είναι οι Βέλγοι. Υπό όρους πάντα. Τι εννοώ. Εάν αποφασίσεις να ασχοληθείς με το πρόβλημά τους, τότε θα αποκτήσεις μεγαλύτερο. Εάν αποφασίσεις να προσπεράσεις μερικές συμπεριφορές για να κάνεις τη δουλειά σου, τότε θα την κάνεις σε κάνα μήνα. Αν το παίξεις κούλ-η-παρέα-μετράει-στυλ, τότε θα κάνεις τη δουλειά σου στα προκαθορισμένα χρονικά περιθώρια. Ο καλύτερος τρόπος να κάνεις τη δουλειά σου είναι να μην την κάνεις. Αν δεν μπορείς να το αποφύγεις...απόλαυσέ το!

Έξυπνα τιπς: παρατήρησέ τους. Μην συγχίζεσαι επειδή περιμένεις μια ώρα να εξυπηρετηθείς. Κοίταξε πιο κοντά το πρόσωπο της πωλήτριας. Είναι τα διπλά σου χρόνια και φαίνεται κόρη σου. Στην ανάγκη, αν αισθάνεσαι ότι δεν θα τα καταφέρεις, προτίμησε "τις δουλειές με φούντες". Πιάνει.

4. Δεν θα μιλήσω για τον καιρό. Ούτως ή άλλως, που να ξέρω τι θα γίνεται σε 5 λεπτά?

5. Networking or Effective Socialising? Ε λοιπόν, και τα δύο. Ψωμοτύρι οι καλημέρες μεταξύ αγνώστων που συναντάς στο ασανσέρ. Καλημέρα στο έμπα. Στο έβγα του εύχεσαι να έχει και καλή συνέχεια. Την Παρασκευή το απόγευμα στο έβγα του λες καλό σαββατοκύριακο. Το μεσημέρι του λες καλή όρεξη. Το πρωί κατά τις 9:30 του λες καλό καφέ. Σε λίγο νομίζω ότι θα καθιερωθούν και άλλες ευχές, πιο δημιουργικές να το πω? Πιο ουσιαστικές ίσως. Πιο λεπτομερείς! Με το καλό να φας την μακαρονάδα με σάλτσα από ρικότα και ρόκα, την οποία θα συνοδεύσεις με ένα ποτήρι λευκό παγωμένο κρασί και δύο φέτες ψωμί. Τι?? Θα φας και γλυκό?? Ε, τότε θύμισέ μου την Δευτέρα το πρωί μετά την καλημέρα να σου ευχηθώ και καλή δίαιτα....

Τα λέμε πάλι....

...

2008-06-02T14:38:00.000+02:00

"...έχω κάνει πάλι λάθος, άλλη μια φορά..."

Αλήθεια ή ψέμματα?

Ce n'était qu'un rêve...

2008-05-16T09:17:00.000+02:00

Ένα χάος. Ένα ακατανόητο, επικίνδυνο, μεγάλο χάος. Εμπειρίες μιας ζωής σε μια σκηνή, μπερδεμένες μεταξύ τους. Επιθυμίες του σήμερα, απωθημένα του χτες, πραγματικότητα, φαντασία, ένα μείγμα τρομακτικό.

Να ξεπερνά τα όρια της φαντασίας. Να τραβά τις καλά κρυμμένες επιθυμίες από τις κρυψώνες τους και να τις πετά στον αέρα με την ορμή ενός σιντριβανιού. Να σε κάνει να αντιμετωπίζεις τις προτεραιότητες του ασυνείδητού σου σε μια αρένα όπου το κοινό απαιτεί να επικρατήσει μόνο ένας.

Πρόσωπα αγαπημένα, πρόσωπα που έχεις να δεις καιρό, και όμως, σε αγκαλιάζουν και κλαίνε μαζί σου. Σου κάνουν μούτρα επειδή χάθηκες. Σου λένε πόσο τους έλειψες, και όχι μόνο σε εκείνους.

Κι ύστερα, τρεις ανθοδέσμες. Ή μάλλον, μια ανθοδέσμη και δύο γλαστράκια. Τι περίεργο. Ένα από τον καθένα. Και όλα για σένα. Και να μην χωράνε στην αγκαλιά σου. Μια πράξη που σε συγκινεί και σε πληγώνει, σε φτιάχνει και σε χαλάει. Όλοι όμως το θυμήθηκαν, σ αυτό το όμορφο χάος που ζεις.

Ένας χωρισμός, ένας γάμος, μια παλιά σχέση. Το σήμερα έγινε χτες, το χτες έγινε φωτιά να καίει το είναι σου, το αύριο έγινε αυτό που επιθυμούσες χτες, όχι σήμερα. Και να τους βλέπεις όλους μπροστά σου, τόσο ζωντανούς, τόσο κοντά, τόσο αληθοφανείς. Και να χάνεις το τιμόνι, να σου φεύγει από τα χέρια, να κοιτάς σαν χαμένος, να μην ξέρεις τι να πρωτοπείς και τι να αφήσεις, να προσπαθείς να κερδίσεις χρόνο γιατί ξέρεις ότι θα τελειώσει γρήγορα και θα σε ξαναφήσει μόνο…

Ένα ουρλιαχτό καταπιέζεται μέσα σου, ως άλλο μέσο να εξωτερικεύσεις το χάος σου. Να πάρεις την ψυχή στα χέρια, να της φωνάξεις δυνατά, να σπάσουν όλα, να ξεχαστούν. Να φύγουν. Να μην ασχοληθείς ποτέ ξανά μαζί τους. Να σε αφήσουν ήσυχη. Γίνεται????

Το θέλεις αλήθεια, όμως????

Νατος πάλι ο κόμπος....

Parce que le temps peut mettre en cage
Nos rêves et nos envies
Je fais mes choix et mes voyages
Parfois j'en paye le prix
La vie me sourie ou me blesse
Quelle que soit ma vie...

Οι μήνες περνούν, μαμά...

2008-05-08T15:18:00.000+02:00

Και όχι μόνο οι μήνες. Τα χρόνια επίσης.

Πέρασε ο Πάσχας, πέρασε η γιορτή, πέρασαν τα γενέθλια, πέρασαν τα βαφτίσια. Κι εγώ, να τα ζω όλα στο τρέξιμο. Μεγάλη η νύχτα, κι εγώ μικρός πολύ. Τώρα που το ακούω, νομίζω ότι έχει απόλυτο δίκιο το άσμα. Κάνει πάρτυ το χτες και με πονά. Πόσοι πίστευαν ότι θα την βγάλω καθαρή? Πόσοι πιστεύουν ότι είμαι σκληρό καρύδι και αντέχω τα πάντα? Έχουν ιδέα περί τίνος πρόκειται? Σκέφτονται ποτέ πόσα πράγματα μου λείπουν από το πρόσφατο - και κυρίως το μη πρόσφατο - παρελθόν? Φταίει που δεν μιλάω. Δεν τα λέω. Δεν γουστάρω να παραπονιέμαι.

Απλά έχω κι εγώ τις αδυναμίες μου, όσο κι αν μερικοί αρνούνται να το πιστέψουν. Εσένα, σε σκέφτομαι ακόμα. Και θα σε σκέφτομαι πάντα. Κάποτε νόμιζα ότι θα σταματήσω, αλλά πλέον πιστεύω ότι δεν πρόκειται. Ειδικά κάτι τέτοιες στιγμές. Εσένα, έχω σταματήσει να σε σκέφτομαι τόσο. Με αηδιάζει η ιδέα. Εσείς οι δύο έχετε σημαδέψει τη ζωή μου, όσο κι αν αρνούμαι να το πιστέψω. Μακάρι, πραγματικά μακάρι, να μπορούσατε να με διαβάσετε, χωρίς να ξέρετε ποια είμαι, μπας και σας χτυπήσει κανένα καμπανάκι. (ε, και?)

Και μου λείπουν οι φίλοι μου. Πολύ. Πιο πολύ από όσο νομίζουν. Θα ήθελα πολύ να τους είχα κοντά μου, έστω και για λίγο. Θα ήθελα πολύ να ήξερα τι μου γίνεται...

Από τρελό κι από μικρό μαθαίνεις την αλήθεια. Α, και από μεθυσμένο....

Αντί ευχών

2008-04-25T13:46:00.000+02:00

Είναι κάτι στιγμές,

τρυφερές και λεπτές,

σαν κλωστές τυλιγμένες σ' αδράχτι,

σε γυρνούν απαλά,

σε μεθούν σιωπηρά,

σε γεμίζουν με πείσμα και άχτι...

για όλα αυτά που ζητάς,

για πολλά που πονάς,

για το τίποτε μιας ευτυχίας,

και γυρνάς σαν τρελός,

του καθρέφτη εαυτός,

θύμα-θύτης κακής συγκυρίας.

Πλημμυρίζουν το χθες μαγεμένες σκιές, που ξοπίσω μου γράφουν τροχιά,

με κρατούνε θαρρώ σαν αλήθειες παλιές σε λαβύρινθο δέσμιο βαθιά.

Είναι κάτι στιγμές, σα μικρές πινελιές ζωγραφιάς που δεν έχει τελειώσει,

λείπουν λίγα ακριβά των χρωμάτων νερά,

για να δώσουν του τόπου τη γνώση.

Για τους κήπους της γης,

για το ροζ της αυγής,

για το κύμα που απόμεινε μόνο,

να χαϊδεύει με αφρούς,

τους πικρούς μας καημούς

και να διώχνει της πίκρας τον πόνο.

(Ν. Παπάζογλου - Π. Βελένη)

New data, part II

2008-04-16T12:53:00.000+02:00

Όλες οι αποφάσεις σε αυτή τη ζωή έχουν το τίμημά τους. Το καλύτερο πράγμα λοιπόν, που έχεις να κάνεις είναι να γνωρίζεις ότι με αυτή την απόφαση κολλάει αυτό το τίμημα, ενώ με την άλλη το άλλο και μετά να αποφασίσεις. Να κάνεις δηλαδή επιλογή τιμήματος και όχι απόφασης. Καλή φάση. Και διαλέγεις τίμημα - αποφασίζεις. Και το πληρώνεις κάποια στιγμή. Κοίτα να το πληρώσεις σωστά και γρήγορα, να μην σε βασανίζει χρόνια σαν τις πιστωτικές. Και κοίτα να προσέξεις τον τρόπο πληρωμής. Μετρητά, μια κι έξω. Τα δίνεις, πληρώνεις και μετά συνεχίζεις, με τη μόνη υποχρέωση να συνηθίσεις στην ιδέα ότι έχεις λιγότερα μετρητά πλέον. Voila. C'est fait.

Η επιλογή μου και κατ΄επέκταση η νέα μου πραγματικότητα έχει πολλά θετικά. Έχει όμως και το τίμημα που πρέπει να πληρωθεί. Η ζυγαριά είναι ακριβείας. Δεν αφήνει περιθώρια λάθους. Και, όσο κι αν ο ενθουσιασμός της αρχικής επαφής είχε υπερκαλύψει τα πάντα, κάποια στιγμή θα "ξεφούσκωνε" και θα έβγαιναν στην επιφάνεια τα - εξουθενωμένα μεν, υπάρχοντα δε - λοιπά συναισθήματα. Και ποια είναι αυτά? Βασικά... ένα. Μόνο αυτό δεν μπορώ να παλέψω. Ή μάλλον, μόνο για αυτό θέλω να μιλήσω...

Σύνδρομο στέρησης. Έλεγα πως θα έρθει να μου χτυπήσει την πόρτα νωρίτερα, αλλά αυτό ήρθε όταν εγώ δεν το περίμενα (...όταν δεν ήθελα να το αγκαλιάσω, κλπ) και μάλιστα φουριόζικο μπήκε από το παράθυρο. Μου έριξε ένα βλέμμα ειρωνικό και ένιωσα ότι δεν είναι επίσκεψη ρουτίνας. Ήρθε να με χτυπήσει στην δική μου Αχίλλειο πτέρνα. Το 10 μηνών αγγελούδι που αρμένιζε και αρμενίζει ακόμα μπουσουλώντας όλο το σπίτι, που μου έδειχνε τόση αδυναμία όση του έδειχνα κι εγώ, και παραπάνω, που με αγκάλιαζε και τα ξεχνούσα όλα. Ο ανιψιός μου. Μου λείπει. Χριστέ μου, πόσο μου λείπει. Μια αγκαλιά του να είχα τώρα, να μου περνούσαν όλα...

Κι αν φαίνομαι υπερβολική... ε, δεν πειράζει. Έτσι έχω μάθει να εκφράζομαι για αυτούς που αγαπώ. Έντονα, υπερβολικά, δυνατά. Όχι φωνακτά. Δυνατά.

New data, part I

2008-03-29T10:35:00.000+01:00

Ανοίγω τα μάτια και χρειάζομαι ελάχιστα δευτερόλεπτα να συνειδητοποιήσω το νέο περιβάλλον του δωματίου μου. Σιγά-σιγά, θα το φτιάξω στα μέτρα μου... Επί του παρόντος, ψάχνω την παλέτα μου να δω τι πινελιές θα του κάνω ακόμα.

Έχω ήδη συντονιστεί με το πρωϊνό ξύπνημα, καλά δεν είχα και μεγάλο πρόβλημα ποτέ... Έχω συντονιστεί με τα ωράρια εν γένει. Και τις συνήθειες. Ξέρω ότι νυστάζω λίγο πιο εύκολα εδώ πάνω, ζυγίζω λίγο λιγότερο, τρώω λίγο περισσότερο, πίνω λίγο λιγότερο, και σε γενικές γραμμές, αλλού παν΄ τα ζύγια κι αλλού η ζυγαριά. Αλλά ούτε αυτό με ενοχλεί. Συμβαδίζει με την πρόσφατη τάση μου να αποβάλλω τον προγραμματισμό και την δεδομένη μελλοντική πραγματικότητα (για όσο αντέχω) από την ζωή μου. Δεν με ενοχλεί που έχει ολημερίς συννεφιά. Προχτές είχε ήλιο. Παραπροχτές έβρεχε όλη μέρα, τσουρ-τσουρ-τσουρ... Σιγά το πράμα. Μεθαύριο θα χιονίσει.

Το γραφείο μου έχει έναν τοίχο όλο παράθυρο και εκμετταλεύομαι την κ...φαρδία μου για να αγναντεύω. Θα μου πεις, τι μπορείς να αγναντεύσεις, όταν ο ουρανός προσδίδει στα πάντα έξω από το παραθύρι σου ένα γκρίζο χρώμα; Μάλλον είμαι της άποψης ότι ακόμα και σε γκρίζο φόντο, σκοπός είναι να δίνεις σημασία στο κίτρινο λεωφορείο που περνά, στο άσπρο αυτοκίνητο που παρκάρει, στο πράσινο φανάρι, στην πορτοκαλί διαφημιστική αφίσα, στην φωσφορίζουσα κίτρινη στολή ενός εργάτη στο απέναντι κτίριο, στο πράσινο της φύσης που εδώ δεν τσιγκουνεύεται και μας χαρίζεται εν αφθονία.

Και τι πειράζει που κοιτάζω την πιό βαρετή πόλη της Ευρώπης;;; Να΄ναι καλά οι Έλληνες που ξέρουν να καλοπερνούν ακόμα και σε ένα άδειο, άχρωμο σπίτι. Σκέψου το λίγο...έτσι δεν είναι;;;

Και τι πειράζει που στο γραφείο κυριαρχεί το μονότονο εκρουδάκι;;; Έχω σχέδιο. Εδώ, θα μπει η αγαπημένη μου φωτογραφία: Paris by night. Εδώ, θα βάλω τις φωτογραφίες των μωρών... Το χαμόγελο ενός μωρού αποτελούσε ανέκαθεν ένα Αυτόνομο Καρτέλ Θετικής Σκέψης. Εδώ, θα βάλω ένα ημερολόγιο, για να σβήνω μέρες - τις γεμάτες ημέρες, τις δημιουργικές ημέρες, τις ευχάριστες μέρες. Οι άλλες, ας μείνουν έτσι, σαν να μην πέρασαν ποτέ. Και πολλά άλλα. Και εδώ θα μπει το μπλε μου λουλουδάκι....

Ένα λουλουδάκι που ισοσταθμίζει το γεγονός ότι δεν είναι αληθινό με το γεγονός ότι η κινητήριος δύναμή του είναι ο ήλιος. Ένα λουλουδάκι που κουνιέται ως άλλο εκκρεμές όταν ο μηχανισμός του ¨αισθανθεί¨ την ύπαρξη φωτός. Και σου χαμογελάει χαρούμενο!

Τα λουλουδάκια αυτά αποτέλεσαν το σήμα κατατεθέν της καμπάνιας περί της δυναμικής των ανανεώσιμων ενεργειών (και ιδιαιτέρως του ήλιου) να παρέχουν ηλεκτρισμό, σε συνδυασμό με την προστασία του περιβάλλοντος (με ειδική επισήμανση στις κλιματικές αλλαγές).

Όλα καλα, λοιπόν... Όλα;;; To be continued...

Μετά τιμής, Pietagi...

2008-03-14T09:28:00.000+01:00

Όλα τ' αρνιέμαι μα απ' αυτά κρατιέμαι
όπως τα μάτια σου υγρά τη νύχτα
σκαρφαλωμένα σε μια γυρισμένη πλάτη
καραδοκούν, μαντεύουν, ξεψυχάνε
κάτι ανοίγει ξαφνικά μες στο μυαλό μου
και στρίβω στη γωνιά με βήμα μεθυσμένο
μη μ' αρνηθείς, σκοπός γι' αυτή την εκδρομή
είναι το τέλος μου κι όχι μια αρχή.

Είναι καλύτερα να βαφτίζεις εκδρομή μια μεγάλη αλλαγή στη ζωή σου. Περιλαμβάνει ταξίδι, περιλαμβάνει νέα δεδομένα, νέους ανθρώπους. Τι κι αν αυτή η εκδρομή διαρκέσει περισσότερο από όλες τις άλλες; Σκοπός είναι να ευχαριστιέσαι το ταξίδι. Σε λίγες μέρες αλλάζει δρόμο ο αέρας μου και με πάει σε ξένα μονοπάτια. Ή μάλλον, σε ανεξερεύνητα μονοπάτια. Τι κι αν θεωρείται μια από τις πιο βαρετές πόλεις της Ευρώπης; Τα πάντα είναι θέμα ψυχολογίας.

Δεν έχω να πω πολλά είναι η αλήθεια. Μόνο ότι σας ευχαριστώ για την υπομονή σας κατά την ανάγνωση του παρόντος μπλογκίου, μιας και το τελευταίο διάστημα έκανε σπάνιες και ίσως όχι και τόσο ευχάριστες εμφανίσεις. Επιφυλάσσομαι όμως. Δεν θα σας αφήσω τόσο εύκολα σε ησυχία. I 'll be back. (και αυτό είναι απειλή!) Same blog time, same blog channel. Να είστε καλά και να προσέχετε τους εαυτούς σας.

Τα λέμε παίδες!!!

Fahtreppenbenutzungshinweise!!!

2008-02-27T10:27:00.000+01:00

"Εσείς ποιό δωμάτιο είστε;;;;"

"Το 216!"

"Φτου! Είμαστε σε άλλο όροφο!"

"Μ'αρέσει που τα είχαμε κλείσει και δίπλα-δίπλα..."

"Ε, εντάξει, αργήσαμε και λίγο να φτάσουμε. Μπορεί να τα δώσανε..."

"Για πάμε, για πάμε!!!"

"Με τους άλλους δώσαμε ραντεβού ή θα μιλήσουμε;;;"

"Εμείς σε πόση ώρα κάτω;;;"

"Καλά, μην το δέσετε κιόλας...."

Κάπως έτσι ξεκίνησε το στόρυ. 9 άτομα. 4 δωμάτια. 2 ξενοδοχεία. Μία πόλη. Μια ομορφιά, Κυριάκο. Εγώ δεν είχα ποτέ το άγχος ότι αυτά τα 9 άτομα, τα μισά εκ των οποίων γνωρίζονταν είτε καθόλου είτε ελάχιστα με τα άλλα μισά, δεν θα μπορέσουν να τα βρουν. Καλή διάθεση να υπάρχει βρε αδελφέ! Ταξιδάκι και τσαντίλες, έχουν τσακωθεί χρόνια και, όσο περνάει από το χέρι μου, δεν θα τα ξαναβρούνε και ποτέ...

Στο θέμα μας. Η Βιέννη ήταν υπέροχη. Οικοδέσποινα από τις καλές. Έβγαλε από το συρταράκι της 3 ηλιόλουστες μέρες και είπε να τις χρησιμοποιήσει. Ατελείωτα τα μονοπάτια για να ανακαλύψουμε τις ομορφιές της, τις πάλαι ποτέ αρχοντικές συνοικίες της που έχουν αφήσει βαθιά χαραγμένη την αίσθηση της πολυτέλειας και του bon viveur.

Και κάπου εκεί στη μέση, 9 τρελαμένα τουριστάκια να ψάχνονται, να τρέχουν να προλάβουν το τραμ χωρίς εισητήριο, να τραγουδάνε ωσάν γνήσιοι Ελληνάρες σε άκρως παραδοσιακή βιεννέζικη ταβέρνα, να κουτρουβαλάνε σαν "γιουβαρλάκια", "ντολμαδάκια" και "βαρελάκια ρε μαλάκα τα λένε" στους κήπους που κάποτε το πρωτόκολο δεν σε άφηνε ούτε να πατήσεις το χορτάρι, να ποζάρουν στον φακό των επίδοξων φωτογράφων-μπορώ-να-δουλέψω-και-στα-μπουζούκια, να κάνουν γνωριμίες στο μετρό μπας και καταλάβουν που βρίσκονται, να εξηγούν σε Τούρκο ταρίφα γιατί δεν κάνουν τρίο, να τσακώνονται με την ρεσεπτιονίστ γιατί είναι ηλίθια (so simple), και να περνάνε τέλεια.

Τι συγκράτησα από τον καθένα ξεχωριστά:

- Το "guest - κοτοπουλάκι" να μας ζητάει να τραγουδήσουμε Πασχάλη Τερζή.

- Τον "ασβό" να ανεβαίνει στα τραπέζια ως άλλος Σάκης Ρουβάς στο Αίμα-Δάκρυα-κι-Ιδρώτας.

- Την "Μάρθα" να κουτουλάει πάνω στην κολώνα.

- Την "Αγνή" να γελάει υποχθονίως και να μην σου δίνει περιθώριο να της την πεις που καθυστερεί.

- Τον "Ξάδελφο" να ρωτάει το γκαρσόνι: "Ναι, αλλά τί γλυκά είχατε;"

- Τον "Αδελφό" να χορεύει ζεμπεκιά ως άλλος Κούρκουλος.

- Τον "Δεν βγαίνω μάνα μου" να πίνει μπύρες-πίνει μπύρες-πίνει μπύρεεεεες και να παίρνει προαγωγή από άλογο σε σταυλάρχη...

- Την "Γενεθλιάζουσα" ως ξαδέλφη της βασίλισσας να μην μπορεί να προφέρει το όνομα του επιτελάρχη Φον Βοουνφκ_χεν.

- Την "Υπηρέτρια" μετά τον καβγά, να την ρωτάνε το room number και να απαντά "Τι room number ρε καριόλη"!

...και άλλα τόσα. Και άλλα πολλά. Εις το επανειδείν παίδες. I had the time of my life and I owe it all to you!!!

That's more like it...

2008-02-11T10:35:00.001+01:00

Birds flying high, You know how I feel
Sun in the sky, You know how I feel
Reeds driftin' on by, You know how I feel
It's a new dawn
It's a new day
It's a new life
For me
And I'm feeling good

Fish in the sea, You know how I feel
River running free, You know how I feel
Blossom in the tree, You know how I feel
It's a new dawn
It's a new day
It's a new life
For me
And I'm feeling good

Dragonfly out in the sun you know what I mean, don't you know
Butterflies all havin' fun you know what I mean
Sleep in peace when the day is done
And this old world is a new world
And a bold world
For me

Stars when you shine, You know how I feel
Scent of the pine, You know how I feel
Yeah freedom is mine, And I know how I feel
It's a new dawn
It's a new day
It's a new life
For me

And I'm feeling good

Φώτα - Κάμερες - Πάμε!

First but not most...

2008-01-28T16:30:00.000+01:00

Για όλα τα πράγματα σε τούτον δω τον μάταιο κόσμο υπάρχει η πρώτη φορά. Μερικές πρώτες φορές μένουν αξέχαστες. Άλλες πάλι, σου πέρνει λίγη ώρα να τις θυμηθείς. Μερικές, δε, ούτε που τις θυμάσαι. Μερικές σε συγκινούν. Άλλες σε θυμώνουν. Κάποιες σε αφήνουν αδιάφορο, σε σημείο να απορείς γιατί τις θυμάσαι ακόμα. Ορισμένες τις περνάς μόνος. Κάποιες άλλες, σε βρίσκουν να τις μοιράζεσαι. Όλες όμως, έχουν την ιδιαίτερη σημασία τους. Υπάρχουν πρώτες φορές που σου σημαδεύουν όλες τις επόμενες. Υπάρχουν πρώτες φορές που σημαδεύουν εσένα. Που σου δημιουργούν συναισθήματα τόσο έντονα, ώστε να αποθηκεύονται πάνω στην επιφάνεια εργασίας του χαρακτήρα σου. Όλες όμως, μα όλες, χάνουν την σπουδαιότητά τους με την επανάληψη. Μήτηρ μαθήσεως, βλέπεις. Μαθαίνεις να αντιδράς καλύτερα. Ή, να μην αντιδράς καθόλου. Όλα αυτά λειτουργούν και συνδυαστικά. Εάν, για παράδειγμα, αναφέρεις μια δική σου πρώτη φορά σε κάποιον που έχει ήδη ζήσει κάτι παρόμοιο, η αντίδρασή του είναι σαφώς πιο έμπειρη. Και vice versa, προφανώς.

Ας σκεφτώ λίγο πιο δυνατά.

- Το πρώτο τσιγάρο.
- Η πρώτη φορά που ακούς 'μπράβο'.
- Η πρώτη φορά που σε πιάνει βροχή χωρίς ομπρέλα.
- Η πρώτη φορά που γίνεσαι λιάρδα και δεν θυμάσαι τι κάνεις.
- Το πρώτο φιλί.
- Η πρώτη φορά που ένα μικρό αγγελούδι σου βαστά το δάχτυλο.
- Η πρώτη φορά που εξομολογείσαι τον έρωτά σου.
- Το πρώτο ξέσπασμα σε λυγμούς.
- Ο πρώτος τσακωμός με τον κολλητό σου.
- Οι πρώτες λέξεις ενός μωρού.
- Η πρώτη σου συναυλία.
- Η πρώτη φορά που χάνεις αγαπημένο πρόσωπο.
- Η πρώτη αποτυχία.
- Το πρώτο σου ταξίδι.
- Η πρώτη φορά που κάνεις έρωτα.
- Ο πρώτος σου μισθός.
- Η πρώτη σου απογοήτευση.
- Η πρώτη φορά που βγάζεις εισητήριο one-way...

Όλα μεσ' τη ζωή είναι. Καλή χρονιά να έχουμε...!

Τα καλύτερα είναι αυτά που ακόμα δεν έχω γευτεί, γιατί βρίσκεται στο αύριο ό,τι έχω ονειρευτεί....

29 Δεκεμβρίου 2007. Απολογισμός.

2007-12-29T16:06:00.000+01:00

Άλλη μια χρονιά μας αφήνει. Άλλη μια χρονιά αφήνουμε εμείς. Με τα καλά της και τα άσχημά της.

Δεν ήθελα να γράψω τις σκέψεις μου. Τις καταδίωκε η έλλειψη ανωνυμίας πλέον. Αλλά τιμώντας τον αρχικό σκοπό, θα τις εκθέσω. Κι ας εκτεθώ.

Μερικές φορές πιστεύω ότι έχω κάνει πολύ άσχημα πράγματα στη ζωή μου. Τόσο άσχημα, που καλύπτουν τα καλά. Δεν θα γύριζα πίσω να τα διορθώσω, γιατί πιθανότατα θα έκανα τα ίδια. Πείτε το αδυναμία. Πείτε το λάθος επιλογές. Αλλά μην το πείτε κακία.

Για ακόμη μια φορά στη ζωή μου, δεν ξέρω τι μου γίνεται. Δεν ξέρω που πατάω και που βρίσκομαι. Δεν ξέρω τι μου ξημερώνει. Ξέρω μόνο πως είμαι τελείως απροετοίμαστη για αυτά που ακολουθούν. Και δεν τα χειρίζομαι καθόλου καλά.

Ο εαυτός μου, μου φταίει. Κανείς άλλος. Και με τον εαυτό μου θα τα βάλω. Και στον εαυτό μου θα ξεσπάσω. Και τον εαυτό μου θα πληγώσω. Τι μου φταίνε οι γύρω μου; Εγώ κάτι κάνω λάθος.

Ανοίγω το συρτάρι, βγάζω τη μάσκα, εκείνη την ωραία, με το χαμόγελο. Βγάζω και τις δόσεις ευτυχίας, ειδικά διαμορφωμένες για την περίσταση. Θα βάλω και τα καλά μου, να θυμηθώ πως είναι να τα φοράς και να σε εκφράζουν. Και θα με δεις και θα πεις πως όλα είναι καλά. Πως αντέχω ακόμα. Πως είμαι σκληρό καρύδι.

Μόνο μην κοιτάξεις τα μάτια μου. Δεν έχω βρει ακόμα το κόλπο...

Καλή χρονιά σε όλους. Να περνάτε καλά, με υγεία και όμορφες στιγμές.

Welcome on board

2007-12-20T17:13:00.000+01:00

"Δεν είναι ο κόσμος σου αυτός, είναι διαφορετικός, σου'χα πει μια βραδιά, θυμάμαι..."

Το mp3 player βάλθηκε να παίζει σε random order, βάζοντας σκόπο της ζωής του να με κάνει να μην ζαλίζομαι. Επιτέλους. Κοιτώντας δεξιά μου, δύο άδειες θέσεις. Τύχη από τις λίγες και σπάνιες.

Αριστερά μου, η ωραιότερη "παιδική χαρά" - ένα ατελείωτο στρώμα από σύννεφα, κατάλληλα διαμορφωμένο για ατελείωτες ώρες παιχνιδιού. Κι ένα φτερό, ως άλλη τσουλήθρα, συνοδηγός στον προσωπικό προορισμό του καθενός. Διότι...μπορεί ο γενικός προορισμός να είναι ο ίδιος, αλλά το "που πάει" ο καθένας, είναι άλλη κουβέντα. Μπροστά μου, ένα ανοικτό τραπεζάκι, ένα βιβλίο, ένα χαρτί & σκόρπιες σκέψεις...

Κάτσε να ακούσω. 32.000 πόδια. Βρισκόμαστε πάνω από την Κέρκυρα....άφιξη σε 2,5 ώρες....οκ. Κενά αέρος...όχι, ευχαριστώ, δεν θα πάρω.

Κάθε ταξίδι ξεκινά από τη στιγμή εκείνη που σου κάνει το κλικ. Μπορεί να είναι στο δρόμο. Μπορεί να είναι στον έλεγχο αποσκευών. Μπορεί να γίνει ποτέ, ουσιαστικά.

Το δικό μου ξεκίνησε με αφορμή μια παρέα νέων, στο διπλανό τραπεζάκι, στην καφετέρια του αεροδρομίου. Με μια στιχομυθία μεταξύ εκείνων και ενός πιλότου:

- "Εσείς για που πάτε παιδιά;"

- "Πάμε Ολλανδία για bachelor 5 μέρες"

- "Είστε σίγουροι ότι θα γίνει μετά ο γάμος;;;"

Ένα χαμόγελο ξέφυγε στην άκρη των χειλιών μου. Κ' ξεκίνησα.

"Θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό..."

PS. Η δεύτερη φωτό είναι original και τραβηγμένη με τα χεράκια μου...

...κι εσύ κι ο γρύλος σου!!!

2007-12-03T17:11:00.000+01:00

Όταν ξεκίνησα να σκέφτομαι αυτό το ποστ, ακολούθησε ένας πανέμορφος εσωτερικός διάλογος, ο οποίος και καταλήγει στον ως άνω τίτλο. Τι εννοώ; Ναι, θα σας γράψω εγώ για αυτά που θέλω να σας γράψω, εσείς θα αρχίσετε το κράξιμο (λογικό και αναμενόμενο), εγώ θα τα περάσω στην πλάκα γιατί είμαι συνηθισμένη και γιατί μπορεί εν μέρει να έχετε και δίκιο, θα εξηγήσω όμως τη θέση μου, κάποιοι θα καταλάβετε, κάποιος θα γυρίσει και θα πει τη μαλακία που ξεπερνάει τα όρια, μια που θα του την πω κι εγώ γιατί δεν είμαι συνηθισμένη να μην απαντάω στις προκλήσεις και στα "στρωσίματα", κάποιος άλλος θα πει "ναι μωρέ, δεν εννοούσε αυτό το παιδί", εγώ θα τα πάρω περισσότερο γιατί θα αρχίσουμε τους δικηγόρους του διαβόλου και καθόλου δεν τους συμπαθώ, να το ξέρετε, φφφφφφφφφφφιου, οπότε....(παύση-αεροπλάνο-βύσσινο-τίτλος)

Και μετά το παραλήρημα, μπορώ να ξεκινήσω το σοβαρό κομμάτι τούτου του ποστ.

Πήγα. Πήγα και τον είδα. Ακόμη μια φορά. Για ακόμη μια τέτοια βραδιά. Η φωνή του, στα δικά μου αυτιά, καθαρή και κρυστάλλινη. Η χροιά του, απαράλλακτη. Ο ίδιος, στα δικά μου μάτια, απλή αντανάκλαση της μαγείας της φωνής του. Τα τραγούδια του, στις δικές μου σκέψεις, κι από μια ανάμνηση το καθένα. Ξεκίνησε επιβλητικά. Δεν έχω μάτια να σε δω, καρδιά να σου μιλήσω, πέσαν τα χέρια μου νεκρά και πως να σε κρατήσω... Δεν ξέρω για πόση ώρα παγιδεύτηκα στις σκέψεις μου, αφήνοντας στην εξωτερική μου εικόνα ένα μόνιμο χαμόγελο στα χείλη και τη συγκίνηση στα μάτια. Ξέρω μόνο ότι ταξίδευα.

Στο πεπρωμένο σου να δίνεις σημασία και να προσέχεις πως βαδίζεις στη ζωή, όταν κοιμάσαι άλλος γράφει ιστορία και κάποιος παίζει τη δική σου τη ζωή... και ο κόσμος να συνοδεύει το ρυθμό ως άλλο μουσικό όργανο.

Γύρνα τις ώρες που χάθηκαν απόψε, κοίτα που φεύγεις πώς κλαίει το δειλινό... και το δάκρυ να πολεμά να ανέβει, να ελευθερωθεί. Ανέκαθεν με συγκινούσε αυτό το τραγούδι.

Παραπονεμένα λόγια έχουν τα τραγούδια μας, γιατί τ' άδικο το ζούμε μέσα από τη κούνια μας... και να θυμάμαι το καλό μου φιλαράκι που δεν παραλείπει ποτέ να μου το αφιερώνει, εδώ και 8 χρόνια.

Όπως όλοι - ή τουλάχιστον οι περισσότεροι - θα καταλάβατε, μιλάω για την μουσική παράσταση Όλα από την αρχή με τον Γ. Νταλάρα στο Θέατρο Παλλάς. Έχω από τα παιδικά μου χρόνια μεγάλη αδυναμία στον κύριο. Και θα μου πεις, μικρό ήσουνα, δεν ήξερες. Μετά, που μεγάλωσες;;;; Μπα... Το μόνο που άλλαξε ήταν να μην επικεντρώνομαι στον άνθρωπο, δεν είχα βλέψεις να τον παντρευτώ. Ούτως ή άλλως, η φωνή του πάντα το ίδιο αποτέλεσμα είχε πάνω μου. Και αυτός είναι και ο μόνιμος διαπληκτισμός με τους λοιπούς συναγωνιστές. Αλλά, είπαμε. Χούγια είναι αυτά. Κανείς δεν είναι τέλειος.

Αχ χελιδόνι μου, πως να πετάξεις σ' αυτόν το μαύρο τον ουρανό... σε ανοικτή ακρόαση, γιατί ξέρω πόσο σου αρέσει και πως είναι το μοναδικό ίσως που σε κάνει να σταματάς να τον κράζεις...

Αυτό που μου έκανε πραγματικά μεγάλη εντύπωση και αξίζουν πολλά-πολλά συγχαρητήρια είναι η ορχήστρα. Πραγματικά, άξιζε το χειροκρότημα. Αυτό και άλλο τόσο. Και οι λοιποί συν-τραγουδιστές του, καλά τα πήγαν. Αυτό που με χάλασε (ναι, συνέβη και αυτό) ήταν πως ο χώρος και το όλο θέμα, δεν του πήγαινε. Δεν μπορείς να το χαρείς σε ένα κλειστό θέατρο, καθισμένος αναγκαστικά σε καρέκλα, χωρίς ποτό, χωρίς τσιγάρο, χωρίς να σου επιτρέπεται να εξωτερικεύσεις το γεγονός ότι περνάς καλά σε κάτι άλλο εκτός από ένα χειροκρότημα.

Και ύστερα, μας χαιρέτησε. Μπα... δεν γίνεται. Δεν το πε... Δεν γίνεται να μην το πει. Δεν επιτρέπεται. Εντάξει... με αυτό μας καληνύχτησε...

Μη μου θυμώνεις μάτια μου, που φεύγω για τα ξένα, πουλί θα γίνω και θα'ρθώ πάλι κοντά σε σένα... Άνοιξ' το παραθύρι σου, ξάνθε βασίλικέ μου, και με γλυκό χαμόγελο, μια καληνύχτα πες μου....

Και να σας πω... αν ήμουν οπαδός της λογοκρισίας, θα έκλεινα τα κόμμεντς. Αλλά, να... δεν είμαι τέτοιος τύπος. Ξεδώστε....

(σπέσιαλ θένκς αξίζουν στην αγαπημένη μου φιλενάδα που ήρθε μαζί μου. Ήρωας.)

Solemn declaration

2007-11-28T18:12:00.001+01:00

Έπιασε κρύο... Για πόσο ακόμα, εν ξέρω. Μ'αρέσει αυτό το κρύο. Αυτό που σου παγώνει τη μύτη και σου κοκκινίζει τα μάγουλα. Αυτό που σε κάνει να παίρνεις βαθιές ανάσες και να παγώνει το μέσα σου. Αυτό που σε μπάζει στο Χριστουγεννιάτικο κλίμα και ξεκινάς να ονειροπολείς. Αυτό που ταιριάζει με τα στολισμένα κτίρια της Πανεπιστημίου, με τους καστανάδες της Ερμού, με τα ζεστά ροφήματα στα χέρια των ανθρώπων μέσα στις καφετέριες, λες και θέλουν να κλέψουν λίγη ζεστασιά και να την κρύψουν μέσα τους.

Περιττό να σας πω ότι έχω ήδη μπει σε Χριστουγεννιάτικο mood, αλλά αυτό είναι δικό μου πρόβλημα.

Γενικά ο Δεκέμβρης ήταν ανέκαθεν full season. Γιορτές, γενέθλια, όλο και κάτι να κάνεις. Κρασάκια δίπλα σε αναμμένα τζάκια, κόσμος, να φοράς τα καλά σου και να χαίρεσαι. Εορταστικό mood λέγεται αυτό, και σε αυτό έχω μπει. Αφού γλυτώσαμε και την μετανάστευση (για φέτος), καλά είναι.

Εφεξής, λέω να αφήνω τα μούτρα για μετά, για τότε που δεν θα έχουν νόημα, να ανεβάζω τον τόνο της φωνής μου μόνο όταν πρόκειται να τραγουδήσω, να κλείνομαι σε μένα μόνο όταν θέλω να μοιραστώ την χαρά μου μαζί μου, να μην στεναχωριέμαι παρά μόνο όταν τελεύει το κρασί (ή η ρατσί). Και όλα αυτά γιατί;;;

Γιατί μπαίνουμε στην τελευταία φάση. Έχουμε ήδη (καλά, εγώ σίγουρα) μπει στην αγαπημένη μου εποχή του χρόνου. Γιατί 2 γκρίνιες δεν χωράνε σε 1 "οίκημα" και δεν θα το γκρεμίσω εγώ. Γιατί εγώ θα ζητήσω πολύ περισσότερα εν ευθέντω χρόνο και θέλω να τα λάβω. Γιατί, όπως λέει και το παιδί, δεν θα ξανάρθουν Χριστούγεννα του 2007, να είμαι 27 και να ζω αυτά που ζω. Και αυτό αξίζει όσο τίποτε άλλο!!!

ΥΓ. Το τραγουδάκι για μένα είναι παντός καιρού. Τι να με καίει ο ήλιος αυγουστιάτικο σε μια ξαπλώστρα, να το ακούω και να ανατριχιάζω, τι να πέφτει το χιόνι και να μου γερνάει την εικόνα, τι να κοιτάω "δυο πράσινα μάτιααααα....", τι να διαβάζω το ποστ μου.

Kaguya-hime

2007-11-19T10:23:00.000+01:00

Μια λάμψη αναδύθηκε ξαφνικά ανάμεσα στα επιβλητικά μπαμπού. Ένα κρυμμένο φως, μια περίεργη αλλά και μαγευτική εικόνα. Ο κηπουρός προχώρησε διστακτικά προς το σημείο εκείνο, χωρίς να φαντάζεται τι τον περιμένει. Ήταν λες και η σελήνη κατέβηκε να ξεκουραστεί, πριν συνεχίσει το αέναο ταξίδι της. Ο κηπουρός ανακάλυψε έντρομος ένα μωρό, ένα γλυκύτατο, γελαστό και γαλήνιο μωρό. Τα μαλλιά της έμοιαζαν να είχαν αγγίξει τη σελήνη και να έχουν κλέψει λίγη από την ασημόσκονή της. Το μυστηριώδες κοριτσάκι ονομάστηκε Καγκούια. Η πριγκίπισσα Καγκούια αποτελεί το κεντρικό πρόσωπο ενός Ιαπωνικού παραμυθιού του 10ου αιώνα. Θεωρείται μια από τις αρχαιότερες Ιαπωνικές ιστορίες και περιγράφει πως ο κηπουρός ανακάλυψε το κορίτσι με τα μαλλιά που «έλαμπαν σαν τη σελήνη».

Η Καγκούια χάρισε το όνομά της σε διάφορα σύγχρονα «παραμύθια». Ένα από αυτά, το πρώτο ιαπωνικό σκάφος που τίθεται σε τροχιά γύρω από το φεγγάρι. Το Κανγκούια εκτοξεύτηκε τον Σεπτέμβριο, ένα μήνα πριν από την πρώτη αποστολή της Κίνας στο φεγγάρι και λίγους μήνες πριν από το αντίστοιχο εγχείρημα της Ιαπωνίας τον Απρίλιο.

Το πρώτο ιαπωνικό σκάφος που τίθεται σε τροχιά γύρω από το φεγγάρι μετέδωσε το πρώτο πορτραίτο υψηλής ανάλυσης της Γης να ανατέλλει πάνω από τον ορίζοντα της Σελήνης. Οι φωτογραφίες ελήφθησαν στις 7 Νοεμβρίου από το σκάφος Καγκούια, το οποίο πραγματοποιεί τη λεπτομερέστερη μελέτη της σεληνιακής επιφάνειας από την εποχή των αμερικανικών αποστολών Apollo τη δεκαετία του '60.

Όπως αναφέρει το Reuters, η αλληλουχία των εικόνων τραβήχτηκε όταν το σκάφος βρισκόταν σε απόσταση 100 χλμ από τη σεληνιακή επιφάνεια. Το πάνω μέρος των εικόνων αντιστοιχεί στην πραγματικότητα με το νότο, όπως τον αντιλαμβανόμαστε τη Γη. Στην κορυφή της λαμπερής γαλάζιας σφαίρας διακρίνεται η λευκή κηλίδα της Ανταρκτικής, ενώ λίγο πιο κάτω φαίνεται το καφετί νησί της Αυστραλίας.
Η πρώτη φωτογραφία της Γης από το Διάστημα ελήφθη το 1959 από το αμερικανικό Explorer VI την ώρα που περνούσε πάνω από τον Ειρηνικό Ωκεανό.

Ένα παραμύθι είμαστε κι εμείς, ανάμεσα στα τόσα. Το θέμα είναι, όταν λες ένα παραμύθι, να το λες σωστά. Να τραβάει την προσοχή του ακροατή…και να του μένει και το δίδαγμα.

(πηγή: www.in.gr)

Χειμωνανθός

2007-11-05T17:39:00.001+01:00

Αρκεί μόνο να κλείσω τα μάτια, να ακούσω τη βελούδινη φωνή, την Κρητική χροιά και όλες οι εικόνες που περίτεχνα εμφανίζονται στο βίντεο, περνάνε από τα κλειστά μου μάτια μπροστά.

Αρκεί μόνο να απλώσω το χέρι και να αισθανθώ το τρυφερό άγγιγμα από ένα μπουμπούκι που μόλις έσκασε, να το φέρω κοντά μου και χαθώ στη μυρωδιά του.

Αρκεί μόνο να απελευθερώσω το σώμα από επίγεια δεσμά και να βρεθώ στον αέρα, να ζητήσω φιλί στον ουρανό και να το πάρω.

"Τρεις φορές θα σε ρωτήσω αν υπήρξε μια φορά που ήσουν μόνη στο σκοτάδι κι ήμουνα παρηγοριά, τρεις φορές θα σε ρωτήσω πως το χρόνο σταματάς όταν έρχεσαι τα βράδια και στα μάτια με κοιτάς..."

Let the sunshine in...

2007-10-30T17:36:00.000+01:00

Πολύ μαύρη-μαυρίλα πλάκωσε και δεν με αντέχω ούτε εγώ πλέον σε τούτο το μπλογκ!

Φόκους λοιπόν στα θετικά και αστεία που - φυσικά - συμβαίνουν στην καθημερινότητά μου, γιατί, άλλωστε, για μένα μιλάμε... Είναι δυνατόν;;;

Τι λέγαμε;;; Α, ναι!

Τα νέα σε τίτλους (αστειάκι):

Νέο Νο 1. Ταξίδι στην Κουμπαρούπολη ΣΚ και Σάββατο μεσημεράκι πίνουμε καφέ σε κεντρικό πεζόδρομο-καφετεριόδρομο. Ευάερη, ευήλια δεσποινίς ετών 22 (μαξ) μοιράζει ενημερωτικά βιβλιαράκια περί αντισύλληψης. Ενδιαφέρον, λέει η κουμπάρα, να πάρουμε ένα για την αδελφή μου, γιατί εμείς το έχουμε χάσει το παιχνίδι. Ασχολίαστο. (το τί έλεγε μέσα αυτό το φυλλάδιο, δεν θέλετε να ξέρετε, αλήθεια). ΠΛησιάζει επικινδύνως μια άλλη...δεσποινίς...ετών τουλάχιστον 80. Κούτσαινε κιόλας λίγο, ίσως γιατί το ένα πόδι ήταν...ξέρετε, μην τα λέμε και χρειαστεί να χτυπάμε και ξύλα. Ντε και σώνει, να τις δώσει βιβλιαράκι. Τώρα θα μου πεις, μπορεί να είχε κι εκείνη καμιά αδελφούλα...ξεχασμένη.... Όπως και να το πάρεις, η εικόνα ήταν τραγελαφική, καθώς το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό να βγαίνει δίπλα από το κεφάλι της κυρίας σαν σε bubble-thought είναι να αναρωτιέται τι κάνει λάθος τόοοοσα χρόνια..........

Νέο Νο 2. Επίσκεψη-φωτιά (ως συνήθως) σε γνωστό και αγαπημένο κομμωτήριο. Είναι από αυτές τις επισκέψεις που πας, κάθεσαι, σου κάνουν ό,τι είναι να σου κάνουν, και όταν πας στο ταμείο πρέπει να ξανασυστηθείς για να σου πουν πόσα χρωστάς. Ασχολίαστο. Εκεί που ο αγαπημένος μου κομμωτής το παίζει ψαλιδοχέρης πίσω από την πλάτη μου και το μόνο που διακρίνω είναι κατι τούφες να χορεύουν στον αέρα πριν αυτοκτονήσουν, κάτι ψαλίδια να μου κάνουν "τα" και να κρύβονται πάλι και (κυρίως) το βλέμμα του κομμωτή που είναι έτοιμος να .... τέλος πάντων, να καταφχαριστιέται το γεγονός ότι τον άφησα να κάνει αυτό που οραματίστηκε με το κεφάλι μου, τσουπ, πλησιάζει νεαρός εργαζόμενος, κατά τα λοιπά συμπαθέστατος και με καλό χέρι για λούσιμο. Η συζήτηση περί ανέμων και υδάτων καταλήγει στο γιατί τα τρίτα παιδιά κάθε οικογένειας είναι τα καλύτερα. Παράδειγμα, εκτός από μένα, ο συμπαθέστατος υπάλληλος, ο οποίος μας αναλύει πως κατόπιν έρευνας και βάσει ενός ερωτηματολογίου, ανακάλυψε ότι οι γονείς του τον συνέλαβαν 28η Οκτωβρίου. Και τελειώνει με την ατάκα... Η μάνα μου φαίνεται...δεν είπε ΟΧΙ! Τα σέβη μου. Κι ένα λουσιματάκι πληζ...

Νέο Νο 3. Εργάζομαι πυρετωδώς (σε παρακαλώ) στο γραφειάκι μου, η ώρα να φύγω πλησιάζει και ενώ λέω να αρχίσω να ετοιμάζομαι, μπαίνει μέσα κυρία να παραλάβει μετάφραση την οποία τις έχω κάνει εγώ. Χωρίς εκείνη να το ξέρει βέβαια. Αυτό και πολλά άλλα. Το έγγραφο προς μετάφραση: Απόφαση διαζυγίου από Αρχιεπισκοπή της Αμερικής. Θύματα, ο γιος της και αυτή! Το διαζύγιο, μεταξύ άλλων αναφέρει ότι και οι δύο είναι ελεύθεροι πλέον, ο δε σύζυγος από τον ΔΕΥΤΕΡΟ γάμο του, η δε σύζυγος από τον ΔΕΥΤΕΡΟ γάμο της. Όλα καλά, όλα ωραία, να ναι καλά τα παιδιά. Η κυρία - πονεμένη μάνα - διαβάζει το μετάφρασμα (ατσσσσσς) να δει μήπως παίζει κάνα λάθος στα στοιχεία. Και τσουπ, το βρίσκει το λάθος: Εδώ λέει για ΔΕΥΤΕΡΟ γάμο της νύφης μου, είναι λαθος, να το διορθώσετε. Μα κυρία μου, το έγγραφο λέει SECOND και για τους δύο. Μα...η νύφη μου δεν έχει κάνει δεύτερο γάμο! Θίνκ αγκέν. Λούφα (και παραλλαγή).......

Και εις άλλα με υγείαν λοιπόν... Stay tuned!

Τικ-τακ, τικ-τακ...

2007-10-16T17:22:00.000+02:00

Κάθε μου μέρα...

Χαμογελάω

Περπατάω
Δακρύζω

Γράφω

Πίνω

Καπνίζω

Μιλάω

Γελάω με την καρδιά μου

Νιώθω τον κόμπο να ανεβαίνει στον λαιμό

Κλαίω με λυγμούς

Παίζω

Βαριανασαίνω

Ταξιδεύω

Μονολογώ

Πήζω

Πιάνομαι

Πονοκεφαλιάζω

Κοιτάω τον ουρανό

Κοιτώ τα μάτια σου

Σε κοιτώ να κοιμάσαι, να ονειρεύεσαι και να γελάς

Αγκαλιάζω

Τρέχω

Κάθομαι

Διαβάζω

Και αυτά φαντάζουν λίγα. Είναι αυτά και άλλα τόσα. Και όλα παίρνουν μορφή και προσπαθούν να χωθούν μέσα στο κεφάλι, σαν ηλιακτίδες που τρυπάνε τα στόρια και μπαίνουν αχνά στο δωμάτιο.

Να μην ξεχάσω....

"Και μια βραδιά στην Μπούρμα ή στην Μπατάβια

Στα μάτια μιας Ινδής που θα χορέψει

Γυμνή στα 17 στιλέτα ανάμεσα

θα δείτε την Γκρέτα να επιστρέψει..."

One moment in time

2007-10-08T17:32:00.001+02:00

Μια στιγμή. Κάποια δεύτερα. Τόσο χρειάζεται για να / Each day I live

αλλάξει η ζωή ενός ανθρώπου. / I want to be a day to give the best of me

Ένα ναι. Ένα όχι. Μια ματιά. Μια τόση δα / I'm only one, but not alone

στιγμούλα. Ποτέ δεν ξέρεις ότι αλλάζει / My finest day is yet unknown

η ζωή σου εκείνη τη στιγμή. Εκείνη / I broke my heart for every gain

όμως το ήξερε, απ'τη στιγμή που / To taste the sweet, I faced the pain

της συνέβη. Από εκείνο το δευτερόλεπτο. / I rise and fall,

Ένας απρόσεκτος οδηγός κ η / Yet through it all this much remains

βόλταμε τη δανεισμένη μηχανή του φίλου / I want one moment in time

έγινε εφιάλτης. Εκείνος, όσο / When I'm more than I thought I could be

κι αν θα το ήθελε να είναι στην θέση της, δεν / When all of my dreams

μπόρεσε να την σταματήσει, να την κρατήσει / Are a heart beat away

ασφαλή. Το σώμα της έγινε ένα με / And the answers are all up to me

την άσφαλτο, σε μια βίαια σύγκρουση. / Give me one moment in time

Ούτε που θυμάται πόσα μέτρα μέτρησε. / When I'm racing with destiny

Σε μια στιγμή μέσα. Όλα έγιναν τόσο / Then in that one moment of time

γρήγορα. Η μανία της καυτής ασφάλτου / I will feel, I will feel eternity

στόχευσε το πρόσωπό της. / I've lived to be the very best

Και μακροπρόθεσμα, την ψυχή της. / I want it all, no time for less

Η μοίρα τραβούσε την αγαπημένη της κοντά της, / I've laid the plans

χωρίς εκείνη να το έχει μάθει, / Now lay the chance here in my hands

αφού κανείς δεν βρήκε τη δύναμη / Give me one moment in time

να το πει. Μόνο όταν πήρε / When I'm more than I thought I could be

να της πει ότι πάει για έκπληξη, πάγωσε / When all of my dreams

ολόκληρη. Στο νοσοκομείο την προετοίμασαν. / Are a heart beat away

Την εκλιπαρούσαν να μη λυγίσει σαν / And the answers are all up to me

την δει, γιατί θα την τσάκιζε. / Give me one moment in time

Αυτό έκανε. Μπήκε ως έκπληξη / When I'm racing with destiny

–άλλωστε, αυτό θα έκανε εξαρχής../ Then in that one moment of time

Η εικόνα θα μείνει για πάντα χαραγμένη / I will feel, I will feel eternity

στο μυαλό τους. Δεν μίλησαν. / You're a winner for a lifetime

Μιλούσε η απελπισία, η οργή,/ If you seize that one moment in time

το πλάκωμα , ο λυγμός, ο κόμπος στο λαιμό. / Make it shine

Η ζωή δίνει μαθήματα κακίας στις πιο δύσκολες στιγμές ενός ανθρώπου. Ο καθρέπτης στο μπάνιο ήταν καλυμμένος, κατόπιν εντολής ιατρού, για ευνόητους λόγους. Μόνο η κακία ενός ανθρώπου θα μπορούσε να αφαιρέσει το κάλυμμα εν αγνοία όλων και να της επιτρέψει να αντικρίσει τον εαυτό της στον καθρέπτη. Αν είχα μπροστά μου αυτό το άτομο, θα το σκότωνα με τα ίδια μου τα χέρια. Και η εικόνα αποτυπώθηκε για πάντα μέσα της. Καλά κρυμμένη…

Αν θα μπορούσα κάτι να άλλαζα, θα άλλαζα αυτή τη στιγμή του κακού για σένα, γλυκιά μου.

Οι εντιμότατοι φίλοι μου

2007-09-28T18:59:00.001+02:00

Ή αλλιώς, Φίλοι: Θεωρίες & Πράξη

Το γνωστό ρητό λέει: Πες μου τους φίλους σου να σου πω ποιός είσαι... Αν πιστεύεις στην μοναδικότητα του καθενός, τότε άλλαξε παράγραφο. Η αλήθεια είναι πως δεν υπάρχει κανόνας. Δεν παίζει το "εγώ είμαι τρελή, όλοι μου οι φίλοι θα είναι τρελοί", καθότι σε αυτή τη ζωή τα ετερώνυμα έλκονται, επομένως μας ελκύει και το διαφορετικό, το θέλουμε, το εξετάζουμε, κολλάμε είτε επειδή νομίζουμε ότι μπορούμε να μάθουμε από αυτό είτε επειδή νομίζουμε ότι μπορούμε να το αλλάξουμε και να το φέρουμε στα νερά μας. Ψευδαισθήσεις και οι δύο, αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση.

Τι λέγαμε; Α, ναι... Υπάρχει η θεωρία ότι τους φίλους μας τους θεωρούμε όμορφους. Όμορφους ανθρώπους, όμορφα πλάσματα. (εδώ κάπου χώνεται και η πολύ λεπτή γραμμή μεταξύ φίλου και καρυο-φίλου.... πόσο εύκολα μπορείς να μοιραστείς πιο "φιλικές στιγμές", κ.ο.κ. Σε αυτή την κατηγορία εντάσσεται και η "δεν-υπάρχει-φιλία-μεταξύ-ατόμων-διαφορετικού-φύλου" θεωρία. Αναρωτιέμαι αν θα μπορούσαμε να εντάξουμε και την "δεν-υπάρχει-φιλία-μεταξύ-ατόμων-ιδίου-φύλου" θεωρία ή αν θα παρεξηγηθούμε και δεν θα το επιθυμούσαμε αυτό καθόλου) Η θεωρία των όμορφων φίλων βασίζεται στο γεγονός ότι οι φίλοι μας είναι άτομα που μας περιτριγυρίζουν καθημερινά και αδιαλείπτως, του κοιτάμε κατάματα, τους λέμε τον πόνο μας, ακούμε τον δικό τους, γελάμε μαζί τους, πάμε εκδρομές μαζί τους, βγαίνουμε και τα σπάμε μαζί τους, οπότε, θέλοντας και μη, συνηθίζουμε την φάτσα τους και μας αρέσει. Αν η φάτσα τους μας έβγαζε αποστροφή, τότε θα είχαμε σοβαρό προσωπικό πρόβλημα που κάποιοι κακοπροαίρετοι θα ονόμαζαν "μαζοχισμό".

Αρκετά με τη θεωρία, ας περάσουμε στην πράξη. Εκεί έχει πολύ θέμα το θέμα. Η φιλία είναι μια από τις δυσκολότερες ίσως διαπροσωπικές σχέσεις του ανθρώπου. Μπορεί να μην απειλείται από απόλυση ή παραίτηση σε στενά οικονομικά πλαίσια (επαγγελματικές σχέσεις), μπορεί να μην υπάρχει τσακωμός γιατί κοιτάς μιαν άλλη-έναν άλλο (ερωτικές σχέσεις), που λέει ο λόγος, μπορεί να μην δικαιολογείσαι συνεχώς από το ρητό πως δεν τους επέλεξες αλλά σου κάτσανε (οικογενειακές σχέσεις), αλλά, από την άλλη, δεν έχει γραπτούς κανόνες να σε προστατεύουν αν ο άλλος σου επιβάλλει το δικό του (επαγγελματικές σχέσεις), δεν υπάρχει το σεξ της συμφιλίωσης (ερωτικές σχέσεις) (βασικόοο) και δεν διέπεσαι από το αίσθημα του οικογενειακού αλάνθαστου προκειμένου να συγχωρήσεις καταστάσεις και συμπεριφορές.

Ανάσα.

Η δική μου η πράξη μπορεί να συσχετιστεί άνετα με κάποια ασθένεια, καθότι οι προσδιορισμοί που μου έρχονται στο μυαλό πρώτοι-πρώτοι είναι "παροδική" και "κολλητική".... Παροδικούς φίλους, είχα πολλούς. Κάποιοι πέρασαν και δεν άγγιξαν, κάποιοι πέρασαν και αγγιξαν πολύ περισσότερο από αυτό που τους πρέπει. Κολλητικούς φίλους προφανώς και εννοώ τις επονομαζόμενες "μακροχρόνιες σχέσεις", αυτούς που αντέχουν στο χρόνο και ομολογουμένως δοκιμάζονται από λογής-λογής καινούργια φάρμακα που μοναδικό σκοπό έχουν να καταπολεμήσουν την ασθένεια. Υπάρχουν βέβαια και οι "νέες" φιλίες (νατη πάλι η αρρώστια), οι οποίες είτε θα καταλήξουν σε ίωση είτε θα καταλήξουν σε περαστικά δέκατα λόγω ψυχολογικής κούρασης.

Που θέλω να καταλήξω. (έλα μου ντες)
Θέλω να καταλήξω στο ότι, όλοι, μα όλοι, περαστικοί, μόνιμοι τρόφιμοι, κολλητικοί και δέκατα, χαρακτηρίζονται και από μια (τουλάχιστον) καλή ανάμνηση. Οι μόνιμοι είναι φυσικό κι επόμενο να έχουν πλούσια βιβλιογραφία, αυτό όμως δεν αφαιρεί το δικαίωμα να ξεχωρίζεις κάποια καλή στιγμή. Για να θυμηθώ...

Η Λ. να χορεύει "Big in Japan" σαν δεκαπεντάχρονο παιδί στην εφηβεία που μάχεται κατά της παιδικής πορνείας, ο Κ. να σταματάει στη μέση του δρόμου, να βγαίνει από το αμάξι, να αρπάζει ένα υποτιθέμενο τριαντάφυλλο στο στόμα και να χορεύει με την καλή του τανγκό στον ρυθμό του Αρώματος Γυναίκας, η Θ. να κατεβάζει το παράθυρο του αυτοκινήτου, χαράματα και λιώμα, στην επιστροφή από το μπάτσελορ πάρτυ της και να φωνάζει στο κατάστημα επίπλων στην Βουλιαγμένης να βγάλουνε επιτέλους την κρεββατοκάμαρά της από την βιτρίνα, η Μ. να λέει απλά "πες το κανονικά τώρα", η Σ. να αναρωτιέται αν δεν ντρέπονται οι γειτόνοι του δευτέρου που ακούγονται τόσο πολύ την ώρα του... "μπουμ-μπουμ", ο Κ. να πέφτει από την καρέκλα του από τα γέλια παίζοντας ταμπού, μόνο και μόνο αντικρύζοντας την κάρτα με την λέξη "κομμωτήριο", ο Κ. να πετάγεται και να απαντά ΟΥΛΟΝ όταν η γλώσσα της συμφοιτήτριάς του άλλαξε το Χιούστον με Χούστον, η Κ. να οργιάζει όταν μαθαίνει πως ΚΑΙ η τάδε παντρεύεται πριν από εκείνη, ο Β. να ψελλίζει "σκατά" πριν σκύψει να την φιλήσει, η Ε. να κυνηγάει την Μ. που έχει τσακωθεί με τον Α. και η βροχή να πέφτει, η Τ. να εξομολογείται μέσα στο λιώμα της "καλά, στραβός είναι ο μαλάκας και δεν βλέπει τι γίνεται μπροστά του", ο Ε. να έχει ανέβει πάνω στο τραπέζι να χορέψει και, χάνοντας την ισορροπία του να πέφτει στον αέρα στην αγκαλιά του Α., η Σ. να επιδεικνύει το σλιπάκι της, το οποίο (λίγο-πολύ) λέει I am Cool και μόλις της έχουν πει να μην χαίρεται που είναι κρυόκωλη, ο Γ. να πετάει ποτήρια πίσω από την πλάτη του με κλειστά τα μάτια, η Γ. να κατεβάζει μονορούφι όλο το ποτό που είχε πάρει για να κεράσει τον Ε. καθώς τον βλέπει να φεύγει αγκαλιά με την Β., η Ο. να μην μπορεί να σταματήσει το σπαστικό γέλιο που την έχει πιάσει 7 η ώρα το πρωί μέσα σε ένα βαγόνι τρένου όπου όλοι προσπαθούν να κοιμηθούν, ο Μ. να λέει στην Γ. ότι με αυτό το κούρεμα του θυμίζει γαλλίδα ακριβοπληρωμένη πουτάνα, ο Β. να σηκώνεται μέσα σε μπαράκι και να χορεύει "Dancing queen" με νάζι και σκέρτσο, αφήνοντας τον περίγυρο να τον κοιτάει εμβρόντητος....

Και πόσα ακόμα. Να στε καλά, εσείς που δεν ξέρω που βρίσκεστε. Κι εσείς οι άλλοι, ακόμα καλύτερα.

Ο δρόμος, ο πόνος κι ο χρόνος

2007-09-18T17:11:00.000+02:00

Πως βλέπει ο καθένας μας να ξετυλίγεται το μέλλον του μπροστά στα κλειστά του μάτια;

Και πως αυτό ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα;;

Ή στα όνειρά του;

Πικρό το βράδυ σκυθρωπό, αργεί να ξημερώσει

στο σπίτι μέσα το κλειστό

ερημιά έχει φυτρώσει

Με πνίγει τούτη η σιωπή

τούτη η στενοχώρια

στο δρόμο να 'χουνε γιορτή

κι εμείς να ζούμε χώρια

Αυτό το βράδυ δεν μπορώ, γωνιά να βρω ν' αράξω

στο δρόμο τον ερημικό

να βγω και να φωνάξω

------------------------

---------------------

---------------------------

Υπάρχει μια αγάπη και ένας δρόμος που παίζουν με τη ζωή μου εδώ και 9 χρόνια. Φαινομενικά και στην αρχική τους υπόσταση, δεν είχαν καμία σχέση μεταξύ τους. Την αγάπη, την άφησα πίσω μου για να ανασάνω από το τέλμα στο οποίο πίστευα πως είχα πέσει εξαιτίας της. Τον δρόμο, τον άφησα πίσω μου, για να προλάβω να ανασάνω, τότε που πίστευα πως μπορούσα ξανά. Η αγάπη ξαναβρέθηκε μπροστά μου. Μόνο που αυτή τη φορά, ήρθε να γίνει ανάσα μου. Κι ο δρόμος ξαναβρέθηκε στο διάβα μου, για να μου φουσκώσει τα πνευμόνια. Η αγάπη και ο δρόμος, αυτή τη φορά, στέκονται απέναντι, με έχουν βάλει στη μέση, και περιμένουν και οι δύο.

Πόσες φορές σου συγχωρείται να γυρίσεις την πλάτη σε κάτι που έρχεται και ξανάρχεται μπροστά σου;;;

Και μόνο με την ιδέα μουδιάζω....

ΤΙΡΙΝΙΝΗ...

2007-09-13T16:35:00.000+02:00

- Ρε παιδιά, σας μυρίζει τιρινίνη;;;;
102-101
- Ρε παιδιά, σίγουρα δεν σας μυρίζει τιρινίνη;;;
103-101

Ρώταγε και ξαναρώταγε ο Αργύρης και απάντηση δεν έπαιρνε.
4'' μετά, ολόκληρο το στάδιο μύριζε τιρινίνη.

And maybe we' ll come back, to earth, who can tell?

Το ίδιο ερώτημα βασάνιζε τον Διαμαντίδη και τον Παπαλουκά κάμποσα χρόνια μετά. Τότε βέβαια μύριζε από νωρίς. Από πριν μπούνε στο γήπεδο...

I guess there is no one to blame, we're leaving ground, will things ever be the same again?

Οι κακές οι γλώσσες λένε ότι επειδή μάθανε τον τρόπο που παίζει η Εθνική μας, πλέον είναι δύσκολο να επικρατήσει. Μπα; Μαθαίνεται η "ψυχή";;; Μαθαίνεται το "μεράκι";;; Μαθαίνεται το "το λέει η καρδιά τους";;; Εντάξει, πάω πάσο. Δεν μπορεί να κερδίζουμε πάντα, δεν θα είχε και πλάκα. Από την άλλη όμως, δεν μπορούμε να ακυρώνουμε μια πορεία, απλά και μόνο επειδή κάποια στιγμή αναγκαστικά και αναπόφευκτα θα παρεκκλίνει. Αν και κάτι μου λέει πως δεν θα το βάλουν κάτω τόσο εύκολα, σε πείσμα όλων.

Μπορεί ο Παπαλουκάς να μην έχει καλή απόδοση σε όλη τη διοργάνωση, μπορεί ο Σπανούλης να μην έχει την ευστοχία που μας έχει συνηθίσει έξω από τα 6.25, μπορεί ο Παπαδόπουλος να δυσκολεύεται λιγάκι να επικρατήσει στα ριμπάουντ. Ή τουλάχιστον, αυτά να είναι τα μοναδικά σχόλια που ακούγονται αριστερά-δεξιά. Ο "δράκος" όμως παραμονεύει. Και όταν τσαντίζεις έναν δράκο, ανοίγει το στόμα του και πετάει φωτιές. Ο Παναγιώτης Γιαννάκης μέσα από το στόμα του βγάζει παίχτες χωρίς φόβο και με πολύ πάθος.

We're heading for venus and still we stand tall, cause maybe they've seen us and welcome us all...

"Σε λίγο πάμε για προπόνηση, οπότε πρέπει να σας αφήσουμε.
Να πιστεύετε σε αυτήν την εθνική!"

Καλή τύχη παιδιά...

Από δω παν' κι άλλοι!

2007-09-03T16:44:00.000+02:00

Βρίσκομαι σε ένα στάδιο. Δεν έχει πολύ κόσμο, και από αυτούς που είναι μέσα, δεν παρακολουθούν όλοι. Μερικοί πιστεύουν ότι γνωρίζουν το αποτέλεσμα, ακριβώς επειδή αυτό θα ήθελαν να γίνει. Άλλοι παρακολουθούν με αγωνία, γιατί δεν έχουν ιδέα τι θα γίνει και αν θα συμβεί αυτό που προτιμούν.

Είμαι στην σειρά εκκίνησης. Κοιτάω δίπλα μου, και βλέπω να είναι στη σειρά μαζί μου αποφάσεις, αποτελέσματα, προσωπικοί φόβοι, αγάπες, σπίτια. Και ακούω τον ήχο της εκκίνησης. Και δεν του δίνω καμία σημασία. Λες και δεν τον άκουσα. Και κλείνω τα μάτια. Όταν τα ξανανοίγω, είμαι στο ίδιο ακριβώς σημείο. Μόνο που ο αγώνας έχει ξεκινήσει κανονικά, λες και το συνειδητοποιώ εκείνη ακριβώς τη στιγμή. Και λέω να κάνω ένα βήμα. Αλλά δεν μπορώ. Σύγχυση επικρατεί στο κεφάλι μου και δεν ξέρω αν πρέπει να το κάνω εμπρός ή πίσω. Και κάνω ένα-δυο, άτακτα, στα πλαϊνά. Και επανέρχομαι στη θέση μου, γιατί όλα τα άλλα που μέχρι πρότινος ήταν δίπλα μου, τώρα τρέχουν κανονικά στο στάδιο. Και φοβάμαι μην πέσουν πάνω μου. Και τα κοιτάω να περνάνε δίπλα μου, άλλα πιο γρήγορα, άλλα πιο αργά, απαθής μέσα στην τρικυμία μου. Και ενώ θα έπρεπε να προπορεύομαι αυτών και να τους δίνω και πορεία, τα βλέπω να έχουν πάρει τον δρόμο τους και να πασχίζουν για την πρωτιά. Και ξάφνου όλα μοιάζουν τόσο λογικά...

Το Σπίτι βάζει τρικλοποδιές στην Απόφαση ευνοώντας την Αγάπη. Η Αγάπη έχει ξεχαστεί με τους Προσωπικούς Φόβους και προχωρεί με αργούς ρυθμούς, χωρίς να δίνει σημασία στην εύνοια του Σπιτιού. Το Αποτέλεσμα, νικητής του πρώτου γύρου, τρέχει αγέρωχο, σίγουρο για την νίκη του. Κι εγώ εκεί. Και περνάνε δίπλα μου, δίνοντάς μου ελάχιστη σημασία. Και τα κοιτάω ξανά και ξανά, προσπαθώντας να πιαστώ από κάποιο και να ξεκουνήσω. Και απορώ. Ο κόσμος έχει αρχίζει και φωνάζει. Μου φωνάζει, μπας και με ξυπνήσει. Τους παρατηρώ. Δεν φωνάζουν όλοι. Μερικοί με κοιτάνε υπομονετικά. Ίσως πιστεύουν πως θα αρχίσω κάποια στιγμή να τρέχω. Ή ό,τι δεν χρειάζεται να τρέξω καν...

Και ο αγώνας συνεχίζεται. Δεν έχει τελειώσει ακόμα. Το μόνο που μοιάζει να αλλάζει στην εικόνα αυτή είναι ότι ξυπνάει το μυαλό.

Τι πειράζει που είμαστε σε αγώνα δρόμου και θα αρχίσουμε τα άλματα;;; Σκοπός είναι να αγωνιστούμε. Και είμαι σίγουρη πως όποιος και να νικήσει, θα το αξίζει...

...

2007-08-30T10:11:00.000+02:00

Κάποιοι διαδηλώνουν με φωνές και συνθήματα, άλλοι με πανό και ξύλο...

Άλλοι στέκονται βουβοί...

(ας με συγχωρέσει ο νεαρός για την χρήση προσωπικών δεδομένων)

Τι τίτλο να βάλω;;;

2007-08-27T09:52:00.000+02:00

Χτες το βράδυ άκουσα μια κυρία να λέει, κοιτώντας στοργικά ένα παιδί 1 μηνός να έχει αποκοιμηθεί στο καροτσάκι του, ότι αυτό που ίσως να διαχωρίζει τα παιδιά από τους μεγάλους, είναι το πως σκέφτονται και το τι σκέφτονται. Εκεί κάπου άρχισα κι εγώ να σκέφτομαι ότι πολύ θα ήθελα να μπορώ να μην σκέφτομαι, κάποιες στιγμές, επιλεκτικά, και για συγκεκριμένα θέματα.

Έχω γυρίσει μετά από 3 βδομάδες άδεια. Πέρασα ωραίες στιγμές, πέρασα πολύ ωραίες στιγμές, πέρασα δύσκολες φάσεις, περίεργες, πρωτόγνωρες, γέλασα πολύ, έκλαψα αρκετά. Γενικά, οι διακοπές είχαν από όλα και από λίγο.

Αυτό που έρχομαι να αναγνωρίσω στο είναι μου σήμερα είναι ότι τρομάζω. Τρομάζω με το χάος που επικρατεί για πρώτη φορά μέσα μου. Ε, ναι, λοιπόν, χάος. Και δεν σηκώνω κουβέντα περί αυτού. Το παραδέχομαι. Μου συμβαίνουν απίστευτα όμορφα πράγματα, πραγματικά αξιοζήλευτα. Αξιοζήλευτα αλλά τόσο αντικρουόμενα, που δεν πάει το μυαλό σου! Στο τσακ είμαι να αρχίσω να μιλάω με το άλλο μισό διχασμένο κομμάτι του εαυτού μου. Εσύ τι λες; Ποιά από τις 2 μας θα επικρατήσει;;;;; Για να σε δω τώρα!!! (και άλλα τέτοια ψυχεδελικά, αφιερωμένα στον φίλτατο)

Αλλάζω κατηγορία. Θα σας μιλήσω για τις διακοπές μου.

Εκεί που σας έριξα, τσοουυυπ. Φύγαμε. Τι έμαθα φέτος στις διακοπές μου????

Το ήξερες εσύ, Λάμπη:

1. Ότι δεν πρέπει να λες ποτέ; Καλά, αυτό το ήξερα, απλά το εμπέδωσα.

2. Ότι η επανάσταση είναι μια διαδικασία που θέλει πολύ λεπτούς χειρισμούς και ότι την κάνεις συνήθως την χειρότερη στιγμή; Τότε που δεν έχεις εναλλακτικούς τρόπους αντίδρασης. Κι αν σου κάτσει;;;;;

3. Ότι το καλύτερο μπάνιο το κάνεις πέντε λεπτά πριν αποφασίσεις να φύγεις από την παραλία;;;;;

4. Ότι όταν πίνεις ρακές, τα τσίπουρα κάνουν φοβερό μεθύσι;;;;

5. Ότι έχει παρατηρηθεί τώρα τελευταία το φαινόμενο οι σερβιτόρες που εργάζονται στην Αμοργό να πηγαίνουν όλο και συχνότερα για ψάρεμα;;;;

6. Ότι αν σου πιάσουν την "μάνα" στο τάβλι, ακολουθούν διάφορα οπτικοακουστικά εφέ, ακόμα κι όταν τα μέσα δεν το επιτρέπουν;;;

7. Ότι τα νησιώτικα δεν σου κολλάνε στο κεφάλι και δεν σε ενοχλούν όταν έχεις καταναλώσει το 1/3 της συνολικής διαθέσιμης ποσότητας ρακόμελου ενός νησιού;;;

8. Ότι ο άλλος που έχει καταναλώσει το 1/5 των εναπομείνοντων 2/3 της συνολικής διαθέσιμης ποσότητας του ως άνω υγρού, είναι λογικό να μην μπορεί να αντέξει να σε κουβαλήσει σπίτι, όσο κι αν θα το ήθελε, και δη εφόσον δεν μπορούσε ούτε και προ της ρακοκατανάλωσης;;;;

9. Ότι η απαρχή του μότο "μανίτσα μου" έχει τις ρίζες της 8 έτη (φωτός) πριν και ξεκίνησε από πολυλατρεμένο πρόσωπο;;;

10. Ότι η Αμοργός έχει 2 νεκροταφεία;;; (ομολογώ πως ήξερα μόνο ένα)

11. Ότι όταν παίζεις κοκορομαχίες, αυτοί τελικά που παλεύουν περισσότερο είναι οι κάτω;;;

12. Ότι η δραμαμίνη θα μπορούσε άνετα να χρησιμοποιηθεί ως όπλο κατά της γκρίνιας, ως σύμμαχος υπέρ του κέρατου και ως (ένδικο) μέσο να αποσπάσεις πληροφορίες ή υποσχέσεις;;;

13. Ότι η Άνδρος είναι τεράστιο νησί;;;

14. Ότι μερικά παιδάκια είναι πολύ μπροστά στις στιχομυθίες τους και ιδιαιτέρως όταν τους λένε, "Καλά είμαι κι εγώ, Βασιλάκη μου";;;;;;;;

15. Ότι η οδήγηση είναι σαν τη σχέση με μια γυναίκα;;; Όταν έχεις εσύ μια, εγώ σου λέω πως να την πηδήξεις. Εάν βρεθώ στην θέση σου και την έχω εγώ, τότε θα μου λες εσύ πως να την πηδήξω. Ακόμα κι αν η χρονική διάρκεια ανάμεσα στα 2 αυτά είναι ένα δυωράκι, μαξ....

16. Ότι τα "ντάρι" είναι μικρά χνουδωτά όντα που ζουν και δρουν στην υποσαχάρια Αφρική, ενώ περνούν κατά κύριο λόγο τις διακοπές τους σε μια συγκεκριμένη παραλία της Αιγιάλης;;;

17. Ότι τα νησιώτικα τραγούδια πάντα κρύβουν υπονοούμενα; Μερικά, δε, έχουν σαφείς αναφορές στο σεξ και σε ένα σπάνιο είδος πουλιών, τους "idonoblepsius glarus".

18. Πως οι κολλητοί σου, ακόμα κι αν έχεις έναν χρόνο να τους δεις, σου αρκεί μια ματιά για να πεις πολλά; Αρκεί μόνο μια λέξη για να σου πουν το αγαπημένο σου τραγούδι, αρκεί ένα βλέμμα για να διαβάσουν τα νέα σου, αρκεί ένα δάκρυ για να τους πεις πόσο σου λείπουν...

19. Ότι ο Νταλάρας είχε δίκιο που έλεγε ότι ερωτευμένα πουλιά και ψάρια κολυμπάνε στον ουρανό; Ξέρεις πόσες τσιπούρες πέταγαν στην Αμοργό;;;;;

.........Θα μπορούσα να γράφω με τις ώρες. Έχω μπόλικα να πω ακόμα. Δεν έχω καν αναφερθεί στους σύγχρονους Νέρωνες. Ίσως ακολουθήσει και μέρος δεύτερο. Ίσως και όχι. Θα εξαρτηθεί. Γενικά, να ξέρετε ότι θα ακολουθούν περίεργα ποστς. Ποστς αντιπερισπασμού.

Γιατί εκείνες οι φιλενάδες για τις οποίες σας είχα μιλήσει κάποτε, η Κλωθώ, η Λάχεση και η Άτροπος, έχουν ΞΕΛΥΣΣΑΞΕΙ με την πάρτη μου...............

Λίγο ακόμα, μοναχά...

2007-07-23T08:35:00.000+02:00

Ελευθερία χωρίς αγάπη, φως μου, είναι ποτάμι χωρίς νερό. Έτσι λέει ένας γνωστός μου. Ο ίδιος άνθρωπος λέει γενικά κάτι πετυχημένα και, καλώς ή κακώς, στην παρούσα φάση μου, όλα κολλάνε (κι όλα σ'αγαπάνε επίσης).

Το θερμόμετρο έξω πρέπει να δείχνει γύρω στους 40, as we write. Το θερμόμετρο πάνω μου λέει...μισό, να το βγάλω...37,2. Τέλεια. Θα συγχρονιστούμε, που θα πάει. Αν εξαιρέσεις το γεγονός ότι δεν έχω αρρωστήσει όλο τον χειμώνα και έχω συνάχι στο κατακαλόκαιρο, ίσως να έχεις δίκιο που μου λες ότι είναι ψυχοσωματικό. Αλλά, επειδή με ξέρεις, δεν θα κάτσω ούτε να το αναλύσω ούτε να παραπονεθώ. Άσε που δεν πρέπει να λέμε κι ότι δεν είμαστε καλά. (χιχιχ)

Και συνεχίζω. Το τελευταίο διάστημα αισθάνομαι ότι προετοιμάζομαι... Έζησα 2 σκηνικά που, ναι μεν, δεν είναι καθόλου περίεργα για μένα, από την άλλη, μου φάνηκαν λες και είχα κάτι χρόνια να ζήσω παρόμοια σκηνικά. Ή απλά, μπορεί εγώ να το έψαξα λίγο παραπάνω... Που ήσουνα φως μου, που ήσουναααα τόσα χρόνια.....

Σκηνικό 1.
Beach bar. Ποτά. Σφηνάκια. Καλή μουσική. Μαγιουδάκι. Κάτι νερά να σου πετάνε επειδή σε είδαν στεγνό. Πολύ γέλιο. Πολλές ώρες. Μια χαρά... Κι αν το καλοσκεφτείς, εγώ ήμουν σε μειονεκτική θέση, σε σχέση με τους υπόλοιπους. Αλλά πέρασα φοβερά. Λες και το μυαλό το είχε φτιάξει τόσο όμορφα, που είχε αποκοπεί από την πραγματικότητα, είχε ξεχάσει έγνοιες, ασχολίες, πάθη, λάθη, και όλα αυτά τα ωραία. Μόνο τα καράβια μου δεν έκαψα. Κι έλεγα, κάτι ξέχασα.

Σκηνικό 2.
Σάββατο βράδυ. Σχετικά μεγάλη κούραση, λόγω οικογενειακών και φιλικών υποχρεώσεων (αυτό το υποχρεώσεων, πολύ με πλήγωσε, να το ξέρεις...)!!! Διάθεση, περιορισμένης ευθύνης. Ανάγκα, και Θεοί πείθονται. Λέγαμε την επόμενη ότι η κούραση και η διάθεση μπορούν να ελεγχθούν εφόσον υπάρχουν τα σωστά υλικά. Το σωστό φορεματάκι, το σωστό παπουτσάκι, το σωστό χαμογελάκι, και πάμε... Λίγο που δεν είχε κίνηση, λίγο που το μαγαζί με ενθουσίασε, λίγο που κάτι πήγαινε να φυσήξει, αλλά μπα, λίγο η καταπληκτική ατμόσφαιρα και η μουσική, αυτό ήταν. Μέχρι τελικής πτώσης. Είχα πολύ καιρό να γυρίσω μέρα σπίτι μου. Είχα καιρό να βγάλω από μέσα μου την ένταση με τόσο δημιουργικό τρόπο, χορεύοντας.

Έκανα φασίνα το ΣΚ, σας το πα; Πήρα τη σκούπα, τα μάζεψα όλα, τα έβαλα όπως-όπως στο πίσω μέρος του μυαλού μου, για όσο κρατηθούν εκεί. Σας το πα;;;;

Μετρώ τις μέρες
Μετρώ τις ώρες

Μετρώ τα κύματα...

Καλό καλοκαίρι παίδες, να περάσετε καλά. Κι εμείς καλύτερα....!!!!!!!!!

Του φευγιού μου όνειρα

2007-07-09T09:07:00.000+02:00

Αν ήτανε το έδαφός σου πρόσφορο, θα σου 'φτιαχνα μια πίστα από φώσφορο
με δώδεκα διαδρόμους, δώδεκα τρόμους,
με βύσματα κι εντάσεις φορητές, με πείσματα κι αεροπειρατές

Aν ήτανε η αγκαλιά σου όαση, θα σου 'φερνα δισκάκια για ακρόαση,
στο λίκνισμα της άμμου στάλα η καρδιά μου
κι η διψασμένη μου ψυχή στρατός
και πάνω της ζωής ο αετός

Όνειρα - όνειρα
φλόγες μακρινές μου
Του φευγιού μου όνειρα
κι άγνωστες φωνές μου

Κοιμήσου εσύ κι εγώ θα ονειρεύομαι, σαν ήσυχος θεός θα εκπορεύομαι,
απ΄τ΄άσπρο σου το χιόνι δίχως σεντόνι, στα νύχια του κακού τη νύχτα αυτή
κι ο θάνατος λυπάται να κρυφτεί

(το άσμα εδώ)
----------------------------------------------------------------------------------

Τρία λεπτά τραγούδι, τρία λεπτά μοναξιά, ένα μυαλό πιγμένο και σιχτιριασμένο, αρκούν να φέρουν δάκρυα στα μάτια;

Το Σάββατο το βράδυ είδα ένα πολύ περίεργο όνειρο. Ήμασταν οικογενειακώς σε ένα νησί. Είχα τσακωθεί με ένα μέλος της οικογένειάς μου και ήθελα να σηκωθώ να φύγω. Την έξοδο (κινδύνου;) τη βρήκα στα καταγάλανα και ήρεμα νερά του νησιού. Έπεφτα, κολυμπούσα, ανέβαινα σε βαρκούλες, χαιρετούσα τους βαρκάρηδες, ξανάπεφτα στην θάλασσα. Δεν ήμουν χαρούμενη. Δεν ένιωθα το σώμα μου βαρύ, τα ρούχα μου βρεγμένα. Άκουγα τις φωνές της οικογένειάς μου να με ψάχνουν. Και τους χαιρετούσα από μακριά.

Αν πέφτεις στη θάλασσα για να κολυμπήσεις θα μπλεχτείς σε μια άσχημη υπόθεση χωρίς να υπάρχει λόγος. Λέει ο ονειροκρίτης.....

Και είχε απόλυτο δίκιο. Προσπαθώντας να βοηθήσω, μπήκα στη μέση. Αλλά ξέσπασα τόσο πολύ, τόσο αδικαιολόγητα πολύ. Εκ των υστέρων, προσπαθούσα να σκεφτώ το γιατί. Και ήρθε ένα τραγούδι να μου απαντήσει.

Του φευγιού μου τα όνειρα κάποτε ήταν ποθητά αλλά μακρινά.

Τώρα που είναι τόσο κοντινά, δεν ξέρω αν είναι και ποθητά.

Γιατί να γίνει έτσι;;;;;;

Μαγεία

2007-07-04T08:59:00.000+02:00

(για πλήρη εικόνα, κατεβάστε το τραγούδι πρώτα. Αρχίστε να διαβάζετε καθώς παίζει...)

Η μέρα ήταν ζεστή, με ένα ελαφρό αεράκι να σε δροσίζει, ό,τι πρέπει δηλαδή. Εμείς γυρίζαμε από την παραλία. Το μέρος γνωστό και πολυδοξασμένο. Η διαδρομή, απολαυστική. Η παρέα, πρωτότυπη, αλλά δεμένη λες και υπήρχε χρόνια υπό αυτή τη σύνθεση. Το ηλιοβασίλεμα, έτοιμο να εντυπωσιάσει τον κόσμο που το αντίκρυζε λες και ήταν πρώτη φορά. Εμείς, λες και τρέχαμε να το προλάβουμε, να το πιάσουμε λίγο πριν πέσει. Όχι να το δούμε. Το ξέρουμε, το έχουμε ξαναδεί. Να συναγωνιστούμε. Εμείς κατεβαίνοντας τις στροφές, εκείνο κατεβαίνοντας τον ορίζοντα.

Μπούρδες πολλές. Γέλια, μπιχτές. Μπιχτές, υπονοούμενα. Γέλια... ξεγνοιασιά. Είχαμε περάσει μια όμορφη βραδιά χτες και, δεδομένων των συνθηκών, χαιρόμασταν πολύ που ήμασταν εκεί. Χαιρόμασταν που τα κατάφεραν και οι άλλοι και ήρθαν. Χαιρόμασταν που ζούσαμε.

Το cd έπαιζε, το είχα ετοιμάσει ειδικά για την περίσταση. Ανάλαφρα, διασκεδαστικά τραγούδια, ταξιδιάρικα. Γυρνάς, με κοιτάς. "Το έχει;;;" μου λες. Το παίζω κινέζος, για να σου επιτείνω την αγωνία και τη λαχτάρα. Σα μικρό παιδί έκανες! "Το τραγουδάκι το έχεις μαζί;" Χιχιχι. "Αααα, δεν ξέρω...δεν θυμάμαι..." με το σατανικό γέλιο να καθρεφτίζεται στα μάτια μου και να τα κάνει να λαμπυρίζουν! "Λέγε γιατί θα τις φας!" κλασσική και αναμενόμενη ατάκα σου, από αυτές που ποτέ δεν εννοείς! Συνειδητοποιώντας πόσο καλά σε ξέρω, παρά το "φιλικό" της σχέσης μας, χαμογελάω. "Το 12", σου λέω. Έκανες σαν μικρό λιχούδικο παιδί, πάλι, που του έφεραν γλυφιτζούρι. Τα παιδιά αναρωτήθηκαν τι λέμε! Κοφτά κι απότομα εσύ: "Μη μιλάτε. Ακούστε μόνο..." τους λες. "Κλείστε τα μάτια και ακούστε..." συμπληρώνω εγώ.

Και τα έκλεισα κι εγώ. Και ένοιωθα το σώμα μου να ξεκολλάει από το κάθισμα του αυτοκινήτου. Και ένοιωθα την ψυχή μου να κάνει σβούρες στον ουρανό, να έχει πάρει τα χρώματα του ηλιοβασιλέματος και να τα έχει κάνει μαντήλια που τυλίγουν το κορμί εν χορώ. Άδειασα. Δεν σκεφτόμουν τι άφησα πίσω. Δεν σκεφτόμουν τι θα βρω γυρίζοντας. Δεν σκεφτόμουν το κουράγιο να αρνηθώ. Δεν σκεφτόμουν την αδυναμία που θα με κάνει να υποκύψω. Δεν σκεφτόμουν τι έχω περάσει με σένα. Δεν σκεφτόμουν ότι σε έχω δίπλα μου. Δεν σκεφτόμουν εκείνον. Δεν σκεφτόμουν τίποτα. Άκουγα μόνο. Κι όταν άνοιξα τα μάτια, με πλημμύρισε πορφύρα...

(θα περάσει ο μήνας, δεν θα περάσει;;;; Ουμφ...)

Άλλα φρούτα...

2007-06-27T14:04:00.000+02:00

Μετά από πιεστικά και καθημερινά βασανιστήρια, αποφάσισα να υποκύψω στις περίεργες ορέξεις του! Ναιιιι, μη με κοιτάτε έτσι, εκείνος φταίει για όλα. Ήθελε ντε και σώνει να ανεβάσω αυτό το ποστ. Το γιατί, το ξέρει μόνο εκείνος, υποθέτω. Ας μας το πει κι εμάς κάποια στιγμή, αν του επιτρέψει ο δισταγμός του να κάνει σχόλια!!! Χιχιχιχ.

Λοιπόν! Στο θέμα μας. Σκεπτόμενη τον τρόπο του λέι-άουτ, αποφάσισα τελικά να αναλύσω το θέμα με τη γνωστή μέθοδο της κατηγοριοποίησης. Οι κατηγορίες, δε, αναβλύζουν (απαπάαα) από την ρίαλ λάιφ (όχι μόνο τη δικιά μου, προς Θεού) ταπεινών ανθρωπίσκων, απλά για να περάσουμε και το μήνυμα ότι όλα από τη ζωή βγαλμένα είναι, ο κόσμος είναι πολύ μικρός - και στενός θα έλεγα - κλπ.κλπ.κλπ....

Να ξεκινήσω λοιπόν από την γενική παραδοχή πως κάθε φρούτο έχει τον καιρό του, την εποχή του. Κι ο κολιός τον Αύγουστο. Τα φρούτα γενικά κάνουν καλό στην υγεία. Οποιαδήποτε εποχή κι αν τα φας. Καθώς επίσης είναι γνωστό ότι δεν αρέσουν σε όλους όλα. Μερικοί δεν τρώνε τα ακτινίδια. Άλλοι δεν τρώνε τις φράουλες. Κάποιοι τα προτιμούν ώριμα και μαλακά (σπάνιο αλλά συμβαίνει κυρίως όταν δεν έχεις εναλλακτική). Κάποιοι τα προτιμούν άγουρα. Σκληρά. Αν το πετύχεις στην εποχή του, το φρούτο έχει πολλά να σου δώσει. Άμα σου φέρουνε καρπούζι μέσα στο καταχείμωνο...θα τσινήσεις. Θα σου κακοφανεί. Θα το φας, αλλά όχι με την ίδια ευχαρίστηση. Κατανοητά μέχρι τώρα;;;

1. Πορτοκάλι. Ξεκινάμε από κατηγορία αρκετά βατή και καθόλου σπάνια. Μια μέση λύση, δηλαδή. Πορτοκαλάκι γενικά τρώμε όλοι. Είναι από τα φρούτα που παίρνουμε χωρίς δεύτερη σκέψη γιατί μας δροσίζει και μας κάνει καλό στον οργανισμό... Το βρίσκεις άνετα στην αγορά, δεν το βαριέσαι εύκολα. Το κυριότερο καλό με το πορτοκάλι είναι πως κανείς δεν παραπονιέται. Όταν δηλαδή σε ρωτήσουν αν ήταν νόστιμο, θα πεις ναι, σκεπτόμενη πάντα πως υπάρχουν και χειρότερα. Το πορτοκάλι είναι από τα φρούτα που μπορείς να βρεις ανεξαρτήτου εποχής, αν και το καλοκαίρι δεν το προτιμάς τόσο επειδή βρίσκεις κ άλλα φρούτα διαθέσιμα. Μερικοί κάνουν και την κίνηση να απαρνηθούν το πορτοκάλι επειδή τους γυάλισε μια φράουλα. Δεν λέω, ωραία η φράουλα, αλλά τελειώνει γρήγορα... Αλλά αυτό είναι άλλη κατηγορία. Όπως σε κάθε κατηγορία, υπάρχουν λογιών λογιών κομμάτια. Όσο καλός κι αν είσαι στο να διαλέγεις φρούτα, δεν ξέρεις ποτέ τι κρύβουν μέσα τους και τι θα σου εμφανίσουν όταν πας να τα φας. Πορτοκαλάκι λοιπόν. Σταθερή αξία.

2. Φράουλα. Καλή κατηγορία, αλλά περίεργη. Λόγω εμφάνισης, η φράουλα προσελκύει πολύ κόσμο. Και αυτούς που δεν την έχουν ξαναφάει. Έχει γερές βάσεις σε ό,τι αφορά τη φήμη της και το ξέρει και η ίδια. Όλοι ξέρουν πως είναι γλυκιά, ζουμερή, άκρως απολαυστική, αν και μικρούλα... θαυματουργή. Η φράουλα εμφανίζεται κυρίως τους καλοκαιρινούς μήνες, λόγω έμφυτης τάσης των ανθρώπων να αναζητούν τέτοιες απολαύσεις την εποχή αυτή. Ωστόσο, μπορεί πάντα να σε απογοητεύσει, κυρίως από άποψη διάρκειας. Μπορεί να λένε ότι οι φράουλες είναι τέλειες με σαμπάνια και σαντιγύ, σοκολάτα και δεν ξέρω γω τι άλλο, και ότι απολαμβάνονται αργά, αλλά όλοι ξέρουμε πως ένα τόσο δα πραματάκι, όσο ωραίο κι αν φαίνεται, πόσο να διαρκέσει πια;;;; Το καλό είναι ότι υπάρχουν πολλές. Αρκεί να τις τρως με μέτρο και σωστές δοσολογίες.

3. Ακτινίδιο. Επίσης καλή κατηγορία. Απλά λίγο εκλεκτική... Το ακτινίδιο είναι ένα καλά προστατευμένο φρούτο, που ενώ γνωρίζεις τι να περιμένεις όταν το δοκιμάζεις, έχει πάντα τον τρόπο του να σε αφήνει με το στόμα ανοικτό... Έχει χτίσει την φήμη γύρω από την χρησιμότητά του και σε αυτό ποντάρει... Η αλήθεια είναι πως τη δουλειά του την κάνει...αλλά να, δεν έχουν όλοι πρόβλημα σε αυτό τον τομέα, οπότε μερικούς πρέπει να βρει τρόπους να τους πείσει.... Κάποιοι πείθονται. Λένε, σιγά το φρουτάκι, πόσο πια να με πειράξει. Άλλοι δεν πείθονται με τίποτα. Δεν έχουν λόγο...

4. Σύκο. Χμμμ. Εδώ τα πράγματα δυσκολεύουν. Το σύκο είναι μια ιδιάζουσα κατηγορία, κυρίως γιατί δεν έχει εξερευνηθεί ακόμα ο λόγος που το προτιμάνε τόσο πολύ. Σε γενικές γραμμές, το σύκο είναι μαλακό (σε επίπεδα νιά-νιά), σχεδόν πάντα ώριμο και με πολύ μεγάλες δυσκολίες χειρισμού. Μόνο η πολυετής χρήση και κατανάλωση σύκων σε βοηθάει να το χειριστείς σωστά, να μην σου πέσει... Ο κόσμος το προτιμά. Για ανεξερεύνητους, όπως προείπα, λόγους. Και όχι μόνο το καλοκαίρι. Υπάρχουν και τα ξερά σύκα. Εκεί είναι κάπως καλύτερα τα πράγματα, κάτι πάει να γίνει. Άγνωσται αι βουλαί...

5. Κεράσι (στην τούρτα). Εδώ η περιγραφή περιορίζεται στην εξής έκφραση: ΜΙΑ ΜΠΟΥΚΙΆ. Σε σημείο που, αν δεν υπήρχε και το κουκούτσι, να πεις, ώπα, κάτι σκληρό αισθάνομαι, ας ασχοληθώ λιγάκι, δεν θα είχε κανένα νόημα. Γι' αυτό και τα κεράσια είναι ωραία όταν έχεις πολλά μαζί. Πολλές μπουκίτσες. Αν έχεις μόνο ένα... it's just you and your hand tonight, sorry.

6. Μπανάνα. Εδώ έχουμε μια κατηγορία θρύλο. Φήμες, ίντριγκες, πάθη, λάθη, όλα θυσιάζονται στον βωμό της μπανάνας. Με ή χωρίς ονομασία προέλευσης, ξέρεις πάντα τι να περιμένεις. Όσο κι αν σε μπερδεύει το χρώμα. Η μπανάνα είναι η σίγουρη λύση. Αυτό που βλέπεις, αυτό περιμένεις να δεις και από μέσα. Δεν κρύβει εκπλήξεις. Εντάξει, υπάρχουν μερικές μπανάνες πιο ώριμες από τις άλλες, αλλά αυτό δεν μειώνει παρά στο ελάχιστο την ευχαρίστηση του φρούτου αυτού. Το αξιοπερίεργο είναι πως με τις μπανάνες, οι περισσότεροι τρώνε κόλλημα. Λογικό θα πω. Όταν έχεις γευτεί την τέλεια μπανάνα, δυσκολεύεσαι μετά να φας πορτοκάλι. Άλλο που στο τέλος υποκύπτεις, καθώς ανάγκα και Θεοί πείθονται. Η μπανάνα είναι φρούτο all time classic. Απλά θέλει άμεση κατανάλωση, γιατί αν δεν την φας, θα στην προλάβει άλλος. Δεν είναι να την αφήνεις την μπανάνα ελεύθερη. Πρέπει να είσαι συνεχώς από πάνω της. Το επίσης καλό με την μπανάνα είναι πως σου προσφέρει διάρκεια. Δεν είναι της μιας μπουκιάς, θα πνιγείς. Θέλει προσεκτικούς χειρισμούς.

Αυτά προς το παρόν, γιατί έχει και ζέστη. Και γιατί στα φρούτα δεν λέω ποτέ όχι. Σε συγκεκριμένα φρούτα. Ούτε όταν μου ζητάνε κάτι ευγενικά.....

Καλές ορέξεις!!!!!

Δισταγμός

2007-06-26T09:25:00.000+02:00

Θα σβήσω το φως, κι όσα δεν σου' χω χαρίσει, με ένα χάδι θα σου τα δώσω...

...κι ύστερα πάλι θα σε προδώσω....

Γιατί όμως;;;

--------------------------------------------------------------------------------------

Με αφορμή αυτό το δείγμα ποστ που τελικά σώθηκε μετά από την λογοκρισία, θα ήθελα πολύ να αναλύσω τον "δισταγμό προ ποστ". Σας έχει τύχει;;; Να έχετε μπροστά σας το κειμενάκι σας και να αναρωτιέστε κοιτώντας το με ύφος, αν θα πρέπει να ανέβει ή όχι. Και γιατί ναι, και γιατί όχι. Άλλοι λεν, δεν γράφουν αυτά για τα οποία θα διστάσουν. Άλλοι ελέγχουν καλύτερα τον εαυτό τους και δεν τα γράφουν. Εγώ τα γράφω. Και μετά τα κοιτάω. Και κάνω γκάλοπ. Ρίχνω μπετονιά. Και πιάνω τον εαυτό μου.

Γιατί μπορεί το ποστ να μην ανέβηκε, τον σκοπό του όμως τον εξυπηρέτησε....

Transformers

2007-06-18T08:57:00.000+02:00

Έτσι ακριβώς αισθάνομαι. Ότι έχω υποστεί, βιαίως και με ύπουλες μεθόδους, μετάλλαξη. Ή μήπως έχω πάθει κάτι άλλο; Κάτι που με εμποδίζει να καταλάβω πως έτσι ήμουν πάντα; Πως αυτή είναι μια αντίδραση του οργανισμού που μέχρι τώρα δεν είχε χρειαστεί να εμφανιστεί και γι'αυτό δεν την αναγνωρίζω;;

Μούμπλε-μούμπλε. Με το μούμπλε θα μείνω. Την βλέπω τη δουλειά.

Εν τω μεταξύ, να με συγχωρέσει η κοτοσαλάτα, την οποία και ευχαριστώ για την ευγενική της πρόσκληση, αλλά δεν. Thank you, but no, thanx. Δεν είναι η κατάλληλη εποχή να αναπτύξω το προφίλ του ιδανικού άντρα για μένα. Γιατί;;; Τα ίδια και τα ίδια θα λέμε; Αφού δεν μπορώ να αναπτύξω το δικό μου προφίλ, θα ασχοληθώ και με άλλους;;; Άπαπαπα.

Το καλύτερο που μπορώ να κάνω για σένα είναι να αρχίσω να απαριθμώ τα ελαττώματά μου. Όχι ε;;; Κι όμως. Τις τελευταίες μέρες νομίζω ότι μόνο τέτοια έχω. Τα προτερήματα τα έστειλα διακοπές. Αυτό που δεν θυμάμαι είναι αν τους έβγαλα εισητήριο επιστροφής. Θα δείξει.

Τι έλεγα; Α, ναι. Πρέπει τώρα να σε κάνω να καταλάβεις τι εννοώ. Δύσκολο... Ας προσπαθήσω. Ας προσπαθήσω να σου πω πως με ήξερα, πως νόμιζα ότι είμαι, και πως έχω γίνει, πως μπορεί να είμαι τελικά.

1. Μούτρα. Τα οποία και ακολουθούσα ως τακτική αντιπερισπασμού. Τα έβαζα για πλάκα και μόνο. Ποτέ δεν θα έκανα μούτρα αν είχα πειραχτεί αλήθεια. Τα έκανα για να σε κάνω να αντιδράσεις, να μου δώσεις σημασία (κι άλλη), να σε πειράξω, στα πλαίσια της πλάκας πάντα. Πλέον, νομίζω ότι είμαι σε φάση μονίμων μούτρων. Έτσι, χωρίς λόγο συγκεκριμένο. Τα ονομάζω μούτρα, γιατί δεν θέλω να τα ονομάσω θλίψη. Μια βαθιά, αδικαιολόγητη θλίψη. Ή μήπως όχι;

2. Γκρίνια. Κι Άγιος ο Θεός. Έχω βαρεθεί να με ακούω να γκρινιάζω. Ποιά, εγώ;;;; Που δεν αντέχω την γκρίνια παρά μόνο μεταξύ αστείου και αστείου. Που πίστευα ότι τα μάτια μου είναι χαμογελαστά, ακριβώς επειδή απέφευγα να μιζεριάζω με το κάθε τι. Που χαίρομαι να κάνω ρυτίδες, ξέρεις, αυτές που σχηματίζονται από τα χαμόγελα. Και τώρα κοντεύω να κάνω ρυτίδες στο μέτωπο. Ποιός γκρινιάζει με χαμόγελο άλλωστε;

3. Επιφανειακή διάθεση. Πάντα αισθανόμουν ότι όταν βγαίνεις σε παρέα, οφείλεις να περάσεις καλά. Εκτός απροόπτου πάντα. Άλλωστε, αν δεν έχεις διάθεση, κάτσε σπίτι σου. Τι έρχεσαι και χαλάς και των υπολοίπων;;; Ας σοβαρευτούμε. Αυτό που εννοώ είναι ότι ήθελα ανέκαθεν να είμαι η χαρά της παρέας. Και σε αυτό οφείλεται κυρίως και αυτή η αίσθηση που θέλω όλοι γύρω μου να περνάνε καλά. Κι αν δεν περνάνε, μήπως φταίω εγώ;;; Κι έτσι βάζω στόχο κι ασχολούμαι μαζί τους. Τώρα τελευταία, δεν ασχολούμαι. Έχω την εντύπωση ότι δεν αντέχω να ρωτήσω. Δεν αντέχω να μάθω γιατί δεν περνάει κάποιος καλά. Και όχι επειδή δεν περνάω κι εγώ καλά. Αλλά επειδή κάπου κρυμμένη, ίσως αν με κοιτάξεις και με ξέρεις, θα την δεις.

Θα δεις αυτή την ΑΝΕΞΗΓΗΤΗ, ΒΑΘΙΑ ΘΛΙΨΗ. Και είναι ανεξήγητη, πίστεψέ με. Έχω πολλούς λόγους για να χαίρομαι τη ζωή μου. Αλήθεια. Αλλά είναι σα να με κρατάει κάτι. Σαν να με συγκρατεί.

Έχω κουραστεί. Θέλω να νιώσω τον ήλιο, τον αέρα. Θέλω να νιώσω πως αυτοί οι "φυσικοί οριστές" της μέρας μου, με την δύναμή τους, θα σχηματίσουν το χαμόγελο τα μάτια και στα χείλη μου. Για να κοιτά και να χαμογελά ο εαυτός μου. Να σε κοιτά και να σου γελά.

Τα χάπια μου παίρνω, να κεράσω κάτι;;;

2007-06-12T09:43:00.000+02:00

Οι ιστορίες γέλιου έρχονται, κατά κύριο λόγο, εκεί που δεν τις περιμένεις. Και λέω κατά κύριο λόγο, γιατί μερικές φορές, όταν γνωρίζεις τα δεδομένα, πας με τη σιγουριά ότι θα φτιάξεις κοιλιακούς. Το χτεσινό δεν το περίμενα. Και δεν μπορούσα να το δω να έρχεται... Και το λέω ως ιστορία γέλιου, γιατί για μένα, μόνο γέλιο θα μπορούσε να βγάλει!!!

Έχω κρυώσει που λέτε και έχω λίγο απ' όλα. Δεν έχω παράπονο. Και το συναχάκι μου, και το κεφαλάκι μου που είναι ζαλισμένο, και τον πυρετούλη μου, και τον λαιμούλη μου, και τη φωνούλα μου που χάνεται, και το μυαλό μου είναι θολό και το δικό σου πιο θολό, κλπ, κλπ.

Πετάγομαι, το λοιπόν, στο φαρμακείο για τις πρώτες βοήθειες. Ως γνωστόν, οι φαρμακοποιοί είναι οι γιατροί άμεσου ανάγκης... Μετά τις γνωστές διατυπώσεις, καλημέρα, έχω αυτό κι αυτό, μα μέσα στον Ιούνιο, απαπα, σιροπάκι, ναι, (εδώ έρχονται λεπτομέρειες περί της φύσης του βήχα που δεν σας αφορούν πιστεύω), ορίστε, 3 φορές τη μέρα, τόσο κάνει, (πόοοοοσοοο;;;), (τι πήρα πια), (τέλος πάντων, δεν θα το κάνω θέμα), ορίστε, τα ρέστα σας, καλημέρα, ευχαριστώ, (περαστικά;;; τί είναι αυτό;;; α, να με συγχωρείτε, η μαμά μου δεν μου την έχει μάθει αυτή τη λέξη). Όβερ. Και κάνω να φύγω.

Δύο βήματα μετά, με σταματάει με χαμόγελο μια νεαρή κυρία. Φαντάζομαι τι θέλει, δεν διανοούμαι τη συνέχεια. Είναι από εκείνες τις (κατά τα λοιπά) συμπαθέστατες νεαρές κυρίες που σκοπό έχουν να σε πιάσουν, να σε δειγματίσουν, να σου πουλήσουν τα προϊόντα της εταιρίας τους, τα οποία φυσικά και πωλούνται μόνο στα φαρμακεία, για τον λόγο αυτό δεν τις συναντάς, π.χ., σε διάσημα καταστήματα αναλόγου πυκνής συχνότητας με τα περίπτερα - μη σου πω και παραπάνω - στην πόλη μας. Πάρε διάλογο:

Κυρία: Κρέμα ημέρας χρησιμοποιείτε;;;;;;
Ανυποψίαστο θύμα: Ναι, μαζί με αντηλιακή.
Κυρία (δεν της άρεσε η απάντηση, νομίζω): Ααααα! Απ' ό,τι βλέπω, δεν πρέπει να είναι ενυδατική!
Ανυποψίαστο θύμα: (με το βλέμμα) ????????
Κυρία (τώρα που σε βρήκα, τώρα θα σε φάω): Ναι, βέβαιαααα.. Το δέρμα σας φαίνεται στεγνό!

Παρένθεση: έχει έρθει τόσο κοντά μου ενώ περιεργάζεται το "δέρμα" μου, που νομίζω ότι αν στρίψω το κεφάλι μου προς οιαδήποτε κατεύθυνση, θα βρούνε οι μύτες μας. Σημείωση: δεν είναι μεγάλη η μύτη μου! Συνεχίζω.

Ψιλο-υποψιασμένο θύμα: Ναι... (δεν προλαβαίνω να πω και πολλά, το λογύνδριο συνεχίζεται)
Κυρία: Και ξέρετε, τώρα το καλοκαίρι, το δέρμα μας με τον ιδρώτα αφυδατώνεται πολύ περισσότερο, καλή η αντηλιακή, αλλά δεν αρκεί, πρέπει να φοράτε και μια ενυδατική...μπλα, μπλα, μπλα...να σας δείξω λοιπόν....που έχει και δώρο αυτό.... (πρώτα το δώρο και η έκπτωση και μετά τα καλά της κρέμας)....μπλα-μπλα...πάρτε κι ένα δειγματάκι...μπλά, μπλα, μπλα..
Καρά-υποψιασμένο θύμα: Μάλιστα, σας ευχαριστώ πολύ, θα χρησιμοποιήσω το δείγμα και αν με ικανοποιεί, θα επιστρέψω...
Κυρία-σε-βλέπω-πας-να-μου-ξεφύγεις-αλλά-είσαι-γελασμένη: Κρέμα για τα μάτια χρησιμοποιείτε;;;;;;;;;;;;
Θύμα σκέτο: Όχι...
Κυρία-τέλεια-το'χω: Κακώς! Βλέπω έχετε σακούλες έκφρασης! Να σας δείξω αυτή την κρεμούλα, δεν έχω βέβαια δειγματάκι, αν έρθετε από βδομάδα....

(Η φωνή της έχει ήδη περάσει σε δεύτερο πλάνο, καθώς από το μυαλό μου περνάνε σκέψεις διάφορες, να την χτυπήσω τώρα, να περιμένω άλλο λίγο, μήπως δεν είναι ευγενικό...)

Θύμα ψιλό-παρμένο: Όχι, ευχαριστώ, δεν θέλω... (και κάνω να φύγω)
Κυρία-παίζω-το-τελευταίο-μου-χαρτί: Μμμμ... Να σας πω! Χρησιμοποιείτε κάποια κρέμα για την κυτταρίτιδα;;;;;;;;;;;;; Βλέπετε, όσο περνάει ο καιρός, πρέπει να το ελέγχουμε λιγάκι...

(ΤΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΤΙ ΕΙΠΕ;;;;;;;;;;;;;;;;)

Θύμα-καρά-παρμένο (έχω το απαραίτητο ύφος): Μπάαα... Δεν χρησιμοποιώ τέτοια προϊόντα (ΜΩΡΗ ΗΛΙΘΙΑ). (Προσπαθώ να κρατήσω την ψυχραιμία μου και να παραμείνω ευγενική)
Κυρία-το -πάω-μέχρι-εκεί-που-δεν-πάει: Μα γιατί όμως, κάνουν καλή δουλειά τα προϊόντα αυτά, έχουμε μια ειδική αλειφή... (και πάει να ξεκινήσει το στόρυ)
Θύτης-αμ-δε-που-θα-σε-αφήσω-να-με συγχίσεις: Για τον πολύ απλό λόγο ΌΤΙ ΔΕΝ ΤΗΝ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ! ΚΑΛΗΜΈΡΑ ΣΑΣ! (ζώον!) (ότι είμαι ψώνιο, το γνωρίζετε ήδη φαντάζομαι...)

Μπα που να σκάσεις πρωί-πρωί! Ναι ρε! Έχω σακούλες έκφρασης! Είμαι εκφραστικός τύπος εγώ! Άσε που προτιμώ να έχω σακούλες έκφρασης κάτω από τα μάτια, αντί για σακούλες-μάτια που έχεις εσύ! Ουστ!!!!!!

Ο χειρότερός σου φόβος ξαναγυρνά

2007-06-04T09:08:00.000+02:00

Το σίκουελ της σειράς "Ο χειρότερός σου φόβος" το είχα τάξει εδώ και καιρό, απλά έψαχνα την κατάλληλη ψυχολογία για να το γράψω κιόλας, για να μην αρχίσω να σπάω ό,τι βρω μπροστά μου από τα νεύρα μου. Η σημερινή μέρα, αν και διακρίνεται από έναν Α εκνευρισμό, νομίζω ότι με εμπνέει να αντιμετωπίσω το θέμα με αίσθηση του χούμορ και τον απαραίτητο σαρκασμό που του πρέπει. Αν μη τι άλλο.

Έλεγα λοιπόν ότι εκείνο το ένδοξο καλοκαίρι η επιδρομή από κατσαρίδες μάλλον με είχε βοηθήσει ως άλλος ψυχολόγος να αντιμετωπίσω τους φόβους της μοναξιάς μου και της ζωής μου στον μάταιο τούτο κόσμο. Τι εννοώ;;; Αυτό ακριβώς. Οι φόβοι μου για κλέφτες κι αστυνόμους μεταλλάχθηκε σε φόβο για νυχτερίδες κι αράχνες γλυκιά μου.

Τα περιστατικά έρχονται στο νου σαν σε κατακλυσμό! Τι να πρωτοθυμηθώ, τι να ξεχάσω. Για πάμε να τα θυμηθούμε μαζί...

Γύρος (με απ'όλα) τρίτος - Η ισχύς εν τη ενώσει

(αν και χρονικά, αυτό προηγείται των υπολοίπων)

Βραδιά καλοκαιρινή. Μουσικούλα, ανοικτά παραθυράκια και το blogaki μου παρέα. Στα πρώτα βήματά μας τότε, χωρίς να έχουμε δέσει τόσο καλά, αλλά με μια αίσθηση ότι θα δέσουμε... Anyway. Έχουμε πάρει τα ποτάκια μας, έχουμε αράξει στους καναπέδες, έχουμε τα εφόδιά μας, τη μουσικούλα να παίζει, τα φώτα νωχελικά (προσπαθούσα να την ρίξω, θαρρείς), κι έχουμε φέρει κι από ένα φτυάρι η καθεμία και ποιός μας πιάνει!!! Το τραπεζάκι γυάλινο, εκτός δικαιοδοσίας Μπλογκακίου (αν και τότε δεν ήταν τόσο έντονο το φαινόμενο). Κι εκεί που καθόμαστε και έχω εναποθέσει λίγο την τσάπα γιατί πιάστηκε το χέρι μου, παίρνω το ποτηράκι μου με την παγωμένη βοτκίτσα (κοίτα τι πίναμε τότε...) και χαλαρώνω. Η άκρη του οφθαλμού μου πιάνει κάτι εκτός των δεδομένων που περιμένει κανείς να δει μέσα σε ένα σπίτι, του οποίου τα κατατόπια γνωρίζει καλά. Τουτέστιν, δεν ενθυμάμαι να υπήρχε μαύρο μετακινούμενο αντικείμενο πάνω στο τραπέζι. Λε πανίκ. Η άλλοτε νωχελική κατάσταση που με κόπο είχα δημιουργήσει μπας και ρίξω το υποψήφιο θύμα, ως δια μαγείας, μέσα σε ελάχιστα λεπτερόδεφτα μετατράπηκε σε δωμάτιο πανικού. Δύο τρελές, όρθιες πάνω στους καναπέδες, χωρίς υποδήματα, πάλι καλά που τα είχαμε βγάλει αλλιώς θα είχαμε να καθαρίζουμε και τους καναπέδες, με τα ποτά ανά χείρας, τα οποία και άδειασαν επίσης ως δια μαγείας, να ουρλιάζουνε στη θέα του μαύρου αντικειμένου. Καταπληκτικό. Που να με έβλεπε έτσι ο άντρας της ζωής μου να πήγαινε από κει που'ρθε. Όταν σίγασαν οι φωνές, τα βλέμματά μας διασταυρώθηκαν. Φυσικό επακόλουθο, βάλαμε τα γέλια. Άμεση δράση, πρέπει να σκεφτούμε τρόπους εξόντωσης ASAP!!! Εσύ θα την σκοτώσεις, εγώ θα την μαζέψω. Fair enough??? Έντάξει, ίσως να σε έριξα λίγο στη συμφωνία. Αλλά αφού το ξέρεις, έχω ένα Α θέμα. Ωραία, η συμφωνία έκλεισε, η παντόφλα στο χέρι, χρακκκκ, ξερή. Η εικόνα επαναλαμβάνεται, με λίγο διαφορετικές ψυχολογίες, δύο τρελές, όρθιες πάνω στους καναπέδες, χωρίς υποδήματα, πάλι καλά που τα είχαμε βγάλει αλλιώς θα είχαμε να καθαρίζουμε και τους καναπέδες, η μια με το ποτό και η άλλη με την παντόφλα ανά χείρας, να ουρλιάζουνε από χαρά στη θέα του νεκρού μαύρου αντικειμένου. Καταπληκτικό. Αφού το ένα συμβαλλόμενο μέρος ολοκλήρωσε επιτυχώς τις συμβατικές του υποχρεώσεις, ήρθε η σειρά μου να πράξω τα δέοντα. Πρόσεξε τεχνική για να μαθαίνεις. Έχω ένα επίσης μεγάλο θέμα να πιάνω, έστω και με ένα ρολό χαρτί στο ενδιάμεσο, νεκρά (τι άλλο;;;;;;;) ζωύφια. Τουτέστιν, η αποστολή έμελλε να ολοκληρωθεί με ακριβείς, λεπτομερείς και υπολογισμένες στο έπακρο διαδικασίες. Παίρνω άδεια σακούλα, την τοποθετώ, ανοικτή, σε ευθεία κάτω από την άκρη του τραπεζιού όπου κείτοταν το άψυχο κορμί, προκειμένου να το σπρώξω με την παντόφλα, να πέσει μέσα στη σακούλα και να πάει για τα λοιπά διαδικαστικά της μετά τιμών κηδείας του. Αμ δε. Το σκασμένο μου την έκανε. Ούτε μποφόρ να είχε το σαλόνι και να άλλαξε πορεία. Αποτέλεσμα, το πτώμα προσγειώθηκε έξω από τη σακούλα. Φτου!!!! Τώρα;;;;; Όταν σταμάτησα να γελάω, γύρισα με λάγνο βλέμμα και κοίταξα το μπλογκάκι, το οποίο και άρχισε "Δεν θα'σαι με τα καλά σου!!!!!" Να μην σας τα πολυλογώ, την έπεισα. Το πως είναι μυστικά του επαγγέλματος, καημένη..... Η συμβολή μου στον αγώνα ήταν καθοριστική όπως καταλάβατε.

(Πιετο)μπλογκάκι - Κατσαρίδα 1-0

Τέλος τρίτου γύρου

Γύρος (χωρίς κρεμμύδι) τέταρτος - Κοίτα με να μαθαίνεις

Διανύουμε αυτό που θα ονομάζαμε λίγο αργότερα "Reverse Χρυσή Εποχή" καλοκαίρι. Το γιατί το ονομάσαμε έτσι είναι άλλο θέμα. Είμαστε στην βεράντα, αραχτοί και λάιτ, fully εξοπλισμένοι και με απίστευτη διάθεση θυμάμαι. Εγώ, το μπλογκάκι-μαϊντανός, το μιτσρούλι μας μετά του συνοδού της και κάτι απρόσκλητοι επισκέπτες, όπως αποδείχθηκε. Για να περάσω κατευθείαν στο ψητό, όταν αντιμετωπίζεις τέτοιες καταστάσεις παρουσία άντρα στην παρέα, είναι φυσικό κι επόμενο να αισθάνεσαι μια ασφάλεια ότι "το'χει", "το ελέγχει", κ.ο.κ. Κατά γενική ομολογία, ο εν λόγω δεν είχε επιδείξει συμπεριφορές χέστη, για να υποθέτεις ότι δεν το'χει, άραγες...; Άσε που ήταν μια χαρά παιδί και τον συμπαθούσα πάρα πολύ! Στο θέμα μας. Η ακατανόμαστη έκανε την παρουσία της σε νευραλγικό σημείο ως προς τη διάταξη της παρέας, δηλαδη ανάμεσα στο κολοκυθάκι(στα nicknames, αυτό το κορίτσι δεν παίζεται!!!), τον άντρα της παρέας δηλαδή, και εμένα. Μετά την σχετική υστερία που τελικά νομίζω ότι αντιλαμβάνονται με μια περισσή ηδονή οι κατσαρίδες - δεν έχετε παρατηρήσει πως κοκκαλώνουν όταν τις πρωτοβλέπεις;;; Τι νομίζατε, ότι τρομάξανε;;; Κάθονται και το απολαμβάνουν!!! Μη σας πω ότι they shit high and watch.... - συνεχίζω... Όλες μου οι ελπίδες φωνάζουν το όνομά του, λες και με είχε πιάσει κράμπα στα βαθιά κάποιας θάλασσας και ο μόνος άνθρωπος στην παραλία να είναι αυτός. Και εδώ γίνεται το τραγικό: ο τύπος χαμογελά βλεποντάς με να κανω έτσι, αποφασίζει να δράσει (χαχα-εδώ γελάσαμε) και βγάζει την τρέντυ-παντόφλα. Ο εχθρός ακίνητος. Τώρα, υπό άλλες συνθήκες, εσύ περιμένεις να πέσει η τρέντυ-παντοφλιά σαν κεραυνός και να αποκάμει τον εχθρό. Όοοοοχι αγάπη μου!!! Τσκ, τσκ, τσκ. Ντεμοντέ, τρε ντεμοντέ. Για να σου δώσω να καταλάβεις: η τρέντυ-παντόφλα σε ευθεία γραμμή σε ύψος μισού μέτρου από τον στόχο, αφήνεται να ακολουθήσει τον νόμο της βαρύτητας. Και ερωτώ: είσαι εσύ σε ένα δρόμο, κοιτάς ψηλά και βλέπεις μια γλάστρα να πέφτει από ένα μπαλκόνι και να έρχεται κατά πάνω σου. Τι κάνεις;;;;;; Κάθεσαι να τη φας στο κεφάλι;;;;;;;; Απορώ. Το ίδιο προφανώς θα σκέφτηκε και ο εχθρός, ο οποίος όπου φύγει-φύγει. Ααααααχχχχχχ.... Ωραίες στιγμές.

Κολοκυθάκι - Κατσαρίδα 0-1

Τέλος τέταρτου γύρου.

Αποτέλεσμα: Ισοπαλία.

Mr. Congeniality: "Κολοκυθάκι"

Miss Photogenic: "Blogaki"

Καλημέρα σας!

State of mind

2007-05-31T09:54:00.000+02:00

Χτύπησα το κουδούνι. Η είσοδος δεν μου θύμιζε τίποτα, αλλά κάτι μου έλεγε ότι το έχω ξαναχτυπήσει αυτό το κουδούνι. Ακούμπησα την πόρτα και εκείνη άνοιξε μόνη της. Με έβγαλε σε ένα δάσος. Άρχισα να παίρνω βαθιές ανάσες, να αποθηκεύσω όση ομορφιά έβλεπα. Η όσφρηση συνδέεται άμεσα με τη μνήμη άλλωστε. Άρχισα να περπατάω, το έδαφος ήταν σταθερό, αν και περιέργως μαλακό. Χωρίς αυτό να με φοβίσει, άφησα το βλέμμα μου να περιφέρεται, λες και αναζητούσε ένα σημείο επαφής, ένα σημείο να πιαστεί. Το κελάηδισμα ενός πουλιού δίπλα μου είχε συμβαδίσει με την αγωνία στα μάτια μου, το ερωτηματικό του νου και την κρυφή επιθυμία να βρω απαντήσεις. Τη φωνή του πουλιού κατανόησε με το θεϊκό του χάρισμα ο μάντης. Και κατανόησε και τις αισθήσεις μου συνάμα. Άφησε το σκήπτρο του να τον οδηγήσει, ως άλλη όραση, κοντά μου. Μια υπόσχεσή σου, όνειρα να κάνω. Κι έφυγε, αργά τα βήματα, που όμως έμοιαζαν να μην ακουμπούν τη γη. Με άγγιξε. Έφυγαν λόγια από μέσα μου, με το νόημά τους να λιώνει κάθε κρύσταλλο. Στου κεριού τη φλόγα σε κοιτώ, στης ψυχής το βάθος σ’ ακουμπώ, κι όλα γίνεσαι έτσι απλά σ’ ένα λεπτό, κι όλα τα ζω, όλα τα ζω.

Ξαφνιάστηκα. Σπασμωδικές κινήσεις με έκαναν να κοιτάω αριστερά-δεξιά μου, μήπως τα λόγια προέρχονταν από αλλού. Από ένα αλλού τόσο όμοιο με μένα;;;

Προχώρησα. Η Χαρικλώ στεκόταν, πιστή σύντροφος, τρυφερή μάνα, με ένα απαλό χαμόγελο στα χείλη. Έσκυψα το κεφάλι και έκλεισα τα μάτια, νεύμα ευχαρίστησης και αποδοχής του μύθου που έφερε τον μάντη μπροστά μου. Άρχισε να μιλάει, να συνεχίζει το προηγούμενο δικό μου παραλήρημα. Μη χαθείς, να μείνεις πάντα εδώ, τα σκαλιά σου δώσ’ μου ν’ ανεβώ, κι αν γλιστρήσω θ’ αφεθώ μες το κενό, να σ’ αγαπώ. Κι όμως. Αυτό το αλλού ήταν τόσο όμοιο με μένα.

Ξαφνικά τα λόγια μας ταίριαξαν, πιάστηκαν χέρι-χέρι και έφυγαν για το παιχνίδι της επανάληψης. Η Ηχώ ξεπήδησε από το βράχινο σπίτι που της χάρισαν οι Θεοί και μου έκλεισε το μάτι. Η μελωδική φωνή της έκανε τα λόγια να μοιάζουν άσμα συνοδευόμενο από τον αυλό που της δίδαξαν οι Μούσες. Μέσα στα μάτια της διάβασα τον θρύλο. Και ορκίστηκα. Ορκίστηκα να μην κυνηγήσω τον Νάρκισσο. Ορκίστηκα να μην αφήσω κανέναν να με κάνει να χάσω την φυσική μου υπόσταση. Ορκίστηκα να περιφρονήσω τον έρωτα του σάτυρου. Ορκίστηκα να φορέσω, ως άλλος Απόλλωνας, ένα κλαδί Δάφνης στο κεφάλι μου, και να παρηγορηθώ όταν τα πράγματα δεν πάνε όπως τα θέλω. Η Ηχώ ξανακλείστηκε στο σπίτι της και οι όρκοι μου σκόρπισαν σε όλο το δάσος σαν πορφυρά ρόδα με αβέβαιη πορεία προς το έδαφος, τρικλίζοντας στον άνεμο.

Ένα πέταλο ήρθε και στάθηκε στον ώμο μου. Το πήρα στοργικά στις παλάμες μου και το φύσηξα, με πνοή από τα βάθη της ευτυχίας, ως άλλον κλέφτη που τον στέλνει ένα παιδί να του βρει τη χαρά. Το ρόδο ξεκίνησε να φύγει έως ότου βρήκε τις παλάμες της Αδράστειας. Η Ίδη φαινόταν ελάχιστα πίσω από τον δεξί της ώμο, ανέκφραστη να παρακολουθεί τις κινήσεις της αδελφής της. Το ρόδο είχε σύντομο ταξίδι. Οι νύμφες θα το έδιναν τροφή στην Αίγα Αμάλθειας, προκειμένου να δυναμώσει, να παράγει το πολύτιμο γάλα της προτού το θεϊκό βρέφος λαίμαργα το καταβροχθίσει.

Συνέχισα την περίεργη περιπλάνηση στα μονοπάτια. Ίσως η ελπίδα να βρω τις απαντήσεις που ψάχνω να με ακολουθούσε, ίσως να προπορευόταν κιόλας. Ίσως και να είχε κρυφτεί μέσα μου, από φόβο. Οι σκέψεις μου με έκαναν να σκοντάψω πάνω σε κάτι. Όταν είδα τι είναι, μειδίασα. Μια πανέμορφη ζυγαριά, βγαλμένη από τον γρίφο με τον Αρχιμήδη. Πως θα το καταφέρω; Πώς θα μαζέψω όλα τα απαραίτητα υλικά που πρέπει να βάλω σε κάθε μεριά της, ώστε το αποτέλεσμα να βγει σωστό; Πως θα είμαι σίγουρη ότι το αποτέλεσμα που θα βγει δεν θα έχει αλλοιωθεί από την βαρύτητα που δίνω εγώ, επηρεασμένη από την ψυχολογία του δάσους, στα απαραίτητα υλικά;;;;

Ο χρόνος σταμάτησε εκεί. Κάτι γεννήθηκε στα μάτια μου. Κάτι έδωσε φτερά στο σώμα μου. Και ακόμα αιωρούμαι…

(το παρόν βγαίνει κατ' αίτημα του φίλτατου και του αφιερώνεται!)

Υπομονή!

2007-05-29T08:17:00.000+02:00

Εγώ την κάνω, χαλαρά, κάτι μήνες τώρα. Θα την κάνετε κι εσείς λιγάκι;;;;;

Την τελευταία βδομάδα έκανα αποτοξίνωση. Από όλα τα παρεμφερή. Από μπλόγκιν, από ίντερνετ, από μαιλς, από τεχνολογίες. Πέρασα μια ωραιότατη αναρρωτική εβδομάδα, ακόμα κι αν δεν της έμοιαζε, καθώς έκανα το μόνο πράγμα που θα έπρεπε να αποφύγω: το τρέξιμο. Χαλάλι, τι να λέμε. Κάποια στιγμή, θα επέλθει και η ηρεμία σε αυτή τη ζωή. Όσο ζω ελπίζω δηλαδή.

Το θέμα είναι ότι έχω μείνει πίσω σε όλα και τώρα ξαναρχίζω το τρέξιμο, να προλάβω, μην μου φύγουν και μετά τα χάσω τελείως.

Οπότε, υπομονή και σε εσάς, καλοί μου φίλοι, κάποια στιγμή θα επανέλθω δριμύτερη. Σας αρκεί να ξέρετε ότι το χαμογελάκι στο πρόσωπό μου ήρθε κι έμεινε. Αλήθεια!

Lampi nel silenzio siamo noi...

2007-05-17T14:00:00.000+02:00

Μου λες πως είμαι, μάτια μου, πόλη μενεξεδένια,

στις γειτονιές μου πως μεθάς την πιο κρυφή σου έννοια.

Μου λες πως είμαι τ’ όνειρο, τ’ ονειροδρόμιό σου

τη μια ταξίδι στη χαρά, την άλλη στο χαμό σου.

Κι εγώ σαν πόλη αφήνομαι
τη νύχτα του Σαββάτου,
να κάνεις στην αγκάλη μου
το γύρο του θανάτου.

Συχνά μου λες τα αστεία σου για να γελώ λιγάκι,
στα λούνα παρκ του γέλιου μου να παίζεις σαν παιδάκι.
Μες τα γρανάζια πιάνεσαι θύμα στην αγκαλιά μου,
κάνεις πως φεύγεις, μα γυρνάς
και λιώνεις πιο βαθιά μου.

Γράμμα

2007-05-11T12:18:00.000+02:00

Αγαπημένε μου,

Σε περιμέναμε. Το ραντεβού σου ήταν προκαθορισμένο, αλλά γνωρίζαμε ότι σε αυτές τις περιπτώσεις, λίγη σημασία έχει. Ούτως ή άλλως, εσύ θα το αποφάσιζες.

Τόσο καιρό σου μιλούσα. Προσπαθούσα να σε αγγίξω, να σε μάθω και να με μάθεις. Ρωτούσα πάντα τι κάνεις όταν δεν σε έβλεπα. Σου έλεγα και τα νέα μας όταν ήσουν κοντά μου, να ξέρεις περίπου τι σε περιμένει όταν έρθεις. Μερικές φορές, μου έδινες το παρόν. Με μικρές, νωχελικές και ευαίσθητες κινήσεις. Κάτι σαν απάντηση. Σε έκανα να γελάς, να ταρακουνιέσαι από τα γέλια, να αισθάνεσαι ότι έτσι γίνεται και έτσι θα γίνεται πάντα μαζί μου.

Τον τελευταίο καιρό δεν σε έβλεπα πολύ. Βλέπεις, τρέχω κι εγώ και προσπαθώ να τα προλάβω όλα. Ίσως και να είναι ο λόγος που είχα αυτόν τον εκνευρισμό, αυτή την αγωνία, την ανυπομονησία. Ήξερα ότι σύντομα θα έρθεις και τότε θα τα λέγαμε συνέχεια.

Δεν θα σε αφήσω ποτέ μόνο σου, να το ξέρεις. Θα είμαι πάντα δίπλα σου. Όσο με θέλεις, φυσικά. Θα σε μάθω ό,τι θελεις να μάθεις και ντρέπεσαι να το ρωτήσεις. Θα καταλαβαίνω τι εννοείς όταν δεν θα μπορείς να το εκφράσεις. Θα ξέρω γιατί κλαις. Στο υπόσχομαι, θα σ'αγαπώ με όλη τη δύναμη της καρδιάς μου.

Επειδή είσαι αυτός που είσαι. Επειδή προέρχεσαι από άτομα που αγαπώ όσο τον εαυτό μου. Και για σένα, τους αγαπώ ακόμα περισσότερο.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη μέρα που ήρθες. Ήρθες με δάκρυα στα μάτια. Δάκρυα φόβου, όχι πόνου, όχι στεναχώριας. Και τα δικά σου δάκρυα, γέμισαν και τα δικά μας μάτια. Δάκρυα ενός συναισθήματος που δεν μπορεί να εκφραστεί με λέξεις. Ευτυχία, νομίζω λέγεται. Ναι, ευτυχία είναι.

Όλη η αγάπη χώρεσε στην καρδιά μου για σένα.

Σε ευχαριστώ που ήρθες. Καλώς μας ήρθες.

Η θεία σου.

Pieta vs. Larry

2007-05-08T14:14:00.000+02:00

Κατόπιν αιτήματος του φίλτατου Κλέαρχου και του φίλτατου Theo, σας παρουσιάζω σε αποκλειστικότητα την συνέντευξή μου σε έναν άλλο φίλτατο, τον Larry.

1. Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;

Η αγκαλιά ενός μωρού.

2. Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;

Ανάγκα και Θεοί πείθονται my friend... Επίσης έχω ένα ωραιότατο τραγουδάκι να βαράει, που δεν το βαριέμαι ποτέ!

3. Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;

Είναι βράδυ, προσπαθούμε 3 άνθρωποι να κοιμήσουμε την κόρη της κολλητής, η οποία μας δουλεύει ψηλό γαζί, γελάει κακαριστά μόνη της, εμείς να κρατιόμαστε γιατί είναι ώρα για ύπνο και δεν μας ρίχνεις. Στο τέλος, λυθήκαμε στα γέλια...

4. Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;

Οργάνωση, εξυπηρέτηση, πολύ καλό service!!!

5. Το βασικό ελάττωμά σας;

Αυτό που με προδίδει όταν θέλω να κρυφτώ.

6. Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;

Σε αυτά που έχω κάνει κι εγώ...

7. Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;

Δεν το έχω σκεφτεί ποτέ. Τη Μπουμπουλίνα;;;;;;;;;;;

8. Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;

Τι εννοείτε;;; Υπάρχουν πολλοί;;; Εκτός από τον Σούπερμαν και τον Μπάτμαν???????

9. Το αγαπημένο σας ταξίδι;

Montpellier...

10. Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;

Τείνω περισσότερο προς την ποίηση..................

11. Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;

Το χαμόγελο ως στάση ζωής! Δεν την αντέχω τη γκρίνια μανούλα μου....

12. … και σε μια γυναίκα;

Το χιούμορ! Φυσικά!

13. Ο αγαπημένος σας συνθέτης;

Δεν είναι ένας. Είναι αυτός που θα με κάνει να σκεφτώ: "Μα καλά! Τι έγραψε ο άνθρωπος!!!"

14. Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;

Τίποτις συγκεκριμένο... Μάλλον κάτι που άκουσα πριν μπω για ντους.

15. Το βιβλίο που σας σημάδεψε;

Το Ημερολόγιο της Άννας Φρανκ.

16. Η ταινία που σας σημάδεψε;

Έκτη αίσθηση - χωρίς σχόλια.

17. Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;

Η φύση... (ατσσσσσςςςς)

18. Το αγαπημένο σας χρώμα;

I'm blue, papadim, papadam...

19. Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;

Αυτά που έχω ζήσει, όσα κι αν είναι, λίγα-πολλά.

20. Το αγαπημένο σας ποτό;

Γαλαζόπετρα...

21. Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;

Για τίποτα. Ό,τι έκανα σε δεδομένη στιγμή, ήταν αυτό που ήθελα να κάνω. Αν τώρα μοιάζει λάθος, απλά δεν το ξανακάνω.

22. Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ’ όλα;

Να με καταδικάζουν χωρίς να ξέρω το λόγο.

23. Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;

Μουσική, παντού και πάντα.

24. Ο μεγαλύτερος φόβος σας;

Να μην είμαι κάποια μέρα αυτή που ξέρω.

25. Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;

'Οταν την αλήθεια δεν θα την άντεχα ούτε εγώ.

26. Ποιο είναι το μότο σας;

Τα έχουμε πει αυτά: Ο μόνος τρόπος να ξεφορτωθείς έναν πειρασμό, είναι να υποκύψεις...

27. Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;

Ανώδυνα. Για μένα και, όσο γίνεται, για τους άλλους.

28. Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;

Κάτι έξυπνο.

29. Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;

Ευχάριστης αναμονής.

Λοιπόν, για την συνέχεια προτείνω:

- Biccouti

- Proserpina

- Yoreekas!

- Zero

- Aggelos Spyrou

Pietà

2007-05-04T17:07:00.000+02:00

Έχουν περάσει έξι μήνες δημιουργικότητας (λέμε και καμιά βλακεία να περάσει η ώρα). Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες περί του πως αποφάσισα να ανοίξω μπλόγκι και τα λοιπά. Θα σας πω μόνο ότι από την στιγμή που το αποφάσισα, ήξερα και το ψευδώνυμό μου. Η ιστορία του κρατάει από τα φοιτητικά μου χρόνια - όπως και πολλά άλλα θέματα στη ζωή μου, δεν μπορώ να πω, ήταν δημιουργικά χρόνια.

Όπως κάθε ονοματάκι που σε συντροφεύει ως ψευδώνυμο, έτσι και αυτό το έβγαλε ένας άνθρωπος που, αν μη τι άλλο, "εκτιμούσα". Και το βάζω σε εισαγωγικά, γιατί μπορεί να τον εκτιμούσα για τις γνώσεις του, για το χιούμορ του, γιατί περνάγαμε καλά στο μάθημά του, αλλά ουδεμία σχέση είχε με τας παιδαγωγικάς μεθόδους, αυτό οφείλω να το ομολογήσω. Ο άνθρωπος ήταν ό,τι πρέπει για να τον πάρεις να πάτε να τα πιείτε, να σου λέει ιστορίες για το χρηματιστήριο στην Ιαπωνία και όλα τα κουλά περί οικονομικών και χρηματοδοτικών, καθώς επίσης και ιστορίες για αγρίους περί της προσωπικής του ζωής, κρατώντας επίπεδο πάντα, για την μάνα του, την "ανύπαρκτη" (υποπτεύομαι) σπιταρώνα του, την καταπληκτική (εξίσου ανύπαρκτη) γκόμενά του, μπλα-μπλα-μπλα... Ξέφυγα. Έλεγα λοιπόν ότι συνήθως κρατάμε και υιοθετούμε τα nicknames που μας βγάζουν τέτοιοι άνθρωποι. Αν μου έβγαζε nickname κάποιος που δεν συμπαθώ και πολύ, το πιθανότερο θα ήταν να τον βρίσω...

Ας πάρουμε τα θέματα από την αρχή. Τι σημαίνει Pietà????

Ετυμολογικά speaking: ιταλικής προέλευσης λέξη, που σημαίνει αποκαθήλωση.

Η λεξούλα αυτή έγινε παγκοσμίως γνωστή μέσα από τα χέρια ενός δημιουργού. Ήταν το 1499 μ.Χ., σε ηλικία 24 χρόνων, που ο Μιχαήλ Άγγελος τελείωσε το γλυπτό του. Το έργο που λέγεται ότι συνέβαλε καθοριστικά στην καταξίωσή του βρίσκεται στην Βασιλική του Αγίου Πέτρου, στο Βατικανό, και απεικονίζει την Παναγία να κρατά στα χέρια της το σώμα του Χριστού μετά την σταύρωση. Η διαφορετικότητά του έγκειται στην φυσικότητα στη στάση της Παναγίας και του νεκρού σώματος του Χριστού, καθώς επίσης και στην βουβή θλίψη στην έκφραση του προσώπου της. Στο στήθος της Παναγίας περνά διαγώνια μια ζώνη με την υπογραφή του καλλιτέχνη – επισημαίνω ότι είναι το μοναδικό γλυπτό που έχει υπογράψει, πιθανότατα και λόγω δικής του ικανοποίησης.

MICHAELA[N]GELUS BONAROTUS FLORENTIN[US] FACIEBAT

(Michelangelo Buonarroti, Florentine, made this)

Μια διαφορετική εκδοχή αναφέρει ότι ο καλλιτέχνης έβαλε την υπογραφή του από οργή. Όταν αποκαλύφθηκε το έργο στα 1500 μ.Χ., ο Μιχαήλ Άγγελος άκουσε μια ομάδα ανθρώπων να το θαυμάζουν. Καθώς πλησίασε ανακάλυψε ότι ένας άλλος καλλιτέχνης, σύγχρονός του, του έκλεβε τη δόξα, καθώς οι άνθρωποι, μην μπορώντας να πιστέψουν ότι ένας τόσο νέος καλλιτέχνης παρήγε κάτι τόσο εκπληκτικά όμορφο, απέδιδαν το έργο σε κάποιον άλλο. Ο καυστικός συνδυασμός της πληγωμένης υπερηφάνειας και της ζήλιας, οδήγησε τον Μιχαήλ Άγγελο στο να υπογράψει το έργο.

Και ας επιστρέψουμε στα δικά μας.

Ένα βαρετό πρωινό στη σχολή, κάνουμε μάθημα με τον ως άνω μάστορα. Βαρεμάρα και Άγιος ο Θεός. Δεν με τραβάνε ούτε τα διασκεδαστικά παραδείγματα με ιστορίες βγαλμένες από τη ζωή που μας δίνει για να μας εξηγήσει τι χρήση κάνουμε σε μια λέξη. Εικόνα: καθιστή στην καρέκλα, το κεφαλάκι γερμένο εκ δεξιών, υποβασταζόμενο από το δεξί χεράκι, το οποίο και ακουμπά στο θρανίο. Η ματιά μου έχει καρφώσει τον πίνακα και το μυαλό μου ταξιδεύει. Το μόνο που μου τραβάει την προσοχή είναι το σκούντιγμα του blogakiou πόδι-με-πόδι. Εκεί τον άκουσα:

«Που ταξιδεύεις, Pietà????»

Γύρισα πίσω μου να κοιτάξω σε ποιόν μιλάει, αλλά δεν υπήρχε κάποιος.

«Τι είναι Pietà???”

Μετά την μίνι ιστορική αναδρομή, και αφού αναρωτήθηκα πως του ‘ρθε, μου εξήγησε. Η αλήθεια είναι ότι ο εν λόγω αναφερόταν σε μια διαφορετική Pietà. Την Pietà του Μποτιτσέλι.

Κάπως έτσι ήρθε κι έδεσε. Από εκείνη τη μέρα με αποκαλούσε σχεδόν συνέχεια έτσι. Μέχρι και στο farewell note…

Έκτοτε, δεν με έχει αποκαλέσει κανείς έτσι, τουλάχιστον μέχρι πριν 6 μήνες.

Το έργο δεν το είχα δει ποτέ μου σε φωτογραφία, μέχρι πριν από 3 μήνες. Έβαζα σε τάξη κάποια χαρτούρα που άφησε η αδελφή μου όταν πήγε στο δικό της σπίτι, να δω τι χρειαζόμαστε και τι πετάμε. Εκεί, ανάμεσα σε κάτι περιοδικά, έμεινα αποσβολωμένη να κοιτάω μια εικόνα του γλυπτού. Δεν ξέρω ούτε πως βρέθηκε εκεί ούτε γιατί δεν την είχα ξαναδεί μέχρι τότε.

Όσο για την φωτογραφία που με συνοδεύει, επειδή δεν θα μπορούσα να συνοδεύω κάθε μπούρδα που λέω με την εικόνα της Παναγίας, προέκυψε από μια Google Search με τη λέξη πιέτα, που με αποκαλούσε ο φίλτατος στις αρχές.

Θέλετε κι άλλα;;;; Ορίστε κάτι πεζό και ορίστε κάτι ποιητικό!

Η Pietà του Michelangelo και η Pietà του Botticelli κλείνoουν κάποιους αιώνες ύπαρξης. Η Pietà σας κλείνει τα 27…

Ράβε, ξήλωνε...

2007-05-02T17:53:00.000+02:00

Σας είπα ότι η πολλή δουλειά τρώει τον αφέντη;;;

Σας είπα ότι έπιασα και δεύτερη δουλειά;;;;

Η αλήθεια είναι ότι σας έχω αφήσει λίγο παραπονεμένους, αλλά είναι αυτή η περίοδος που όλοι θα πέσουν από πάνω σου, λες και αύριο μεταναστεύεις και πρέπει σήμερα να τους κάνεις τις δουλειές τους. Εξωτερικές, εσωτερικές, συνεργασίες που είχες ξεχάσει, άνθρωποι που είχαν σταματήσει για λίγο διάστημα να σε χρειάζονται, ΌΛΟΙ ΜΑΖΙ.

Δεν πειράζει. Δοκιμάζω τις αντοχές μου. Δοκιμάζω τη δημιουργικότητά μου. Δοκιμάζω τις αντοχές των άλλων. Τους βάζω στο τριπάκι να με θεωρήσουν αναγκαία... ;-)

Τουλάχιστον αυτές οι απογευματινές ώρες περνάνε πιο ήσυχα, χωρίς τον γιαγκούλα της πρωϊνής εργασίας, με ευχάριστους ανθρώπους, και βασικά...με λίγη δουλειά.

Εσείς, υπομονή. Θα είμαι εδώ τριγύρω, στους χαλαρούς ρυθμούς μου, αν και πολύ καιρό έχω να βαρέσω υστερία και πολύ το φοβάμαι...

Για πάμε, όλοι μαζί: Ράβε, ξήλωνε, ράβε, ξήλωνε, δουλειάααααααα, δουλειάαααααα, δουλειά να μη σου λείπει... (εδώ κάτι λείπει αλλά θα αφήσω τον κατάλληλο άνθρωπο να μιλήσει!)

Τρέμω το χέρι σου ν'αφήσω...

2007-04-26T09:24:00.000+02:00

Το καλοκαιράκι συνεχιζόταν ακάθεκτο, ακόμα κι αν δεν του φαινόταν. Ούτε που θυμάμαι τη χρονιά… Ήταν αυτό το δύσκολο διάστημα του να γυρίζεις από διακοπούλες, όταν οι υπόλοιποι ακόμα τις κάνουν… Άκουγα ραδιόφωνο χαλαρώνοντας (ή προσπαθώντας να χαλαρώσω) και, κυρίως, να μην σκέφτομαι. Να μην σκέφτομαι ότι κάνει ζέστη, να μην σκέφτομαι τις μέρες που πέρασα, να μην προβληματίζομαι για κάτι, γενικά. Η παραγωγός έλεγε τα δικά της. Δεν την πρόσεχα. Σκεφτόμουν. Δεν τα κατάφερνα… ξαφνικά βάζει ΤΟ τραγουδάκι. Αυτό μου απέσπασε την προσοχή, καθώς και ένα γελάκι, στην άκρη, στα χείλη. Και το μυαλό άρχισε να ταξιδεύει, να θυμάται. Ξεκινώντας από τα πρόσφατα, πηγαίνοντας σε παλαιότερα, σε κάθε φορά. Τις σκέψεις μου σταμάτησε η φωνή της. Δεν ξέρω γιατί αυτή τη φορά κατάφερε να τις σταματήσει, ενώ μέχρι προσφάτως ούτε που την άκουγα.

«Που λέτε, δεν ξέρω αν το έχετε συνειδητοποιήσει και εσείς, αλλά αυτό το τραγουδάκι το κάνει ακόμα το σουξέ του! Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε ήμουν στην Μύκονο και μου έτυχε το εξής φοβερό! Σάββατο βράδυ, στο La Notte, ο τραγουδιστής να λέει αυτό το τραγούδι και μια παρέα 10 ατόμων στο πρώτο τραπέζι πίστα, να τραγουδάνε αγκαλιασμένοι γύρω από το μικρόφωνο που τους είχε δώσει ο τραγουδιστής!!! Φοβερή εικόνα! Μπράβο στα παιδιά!»

Έμεινα. Το πρώτο κομμάτι του σώματός μου που αποφάσισε να ξεκολλήσει από την νιρβάνα ήταν, φυσικά, το μυαλό μου.

Δεν ξέρω πως μας είχε κολλήσει αυτό το τραγούδι, αλλά πραγματικά ήρθε κι έδεσε. Το κάναμε ύμνο και έγινε δικό μας. Και σε κάθε ευκαιρία, γινόμασταν μια αγκαλιά, μια χούφτα άνθρωποι να τραγουδάνε, να γελάνε, να χοροπηδάνε, να αγαπιούνται, να σφίγγουν τις ζωές τους, να ζουν. Εκείνο το βράδυ, λες και το είχαμε προγραμματίσει, ήμασταν έτσι. Στο πρώτο του άκουσμα, άρχισαν να χορεύουν τα βλέμματα. Μετά τα χέρια, τα στόματα, τα πόδια, τα σώματα, όλα ένα. Βγάζαμε ευτυχία μέσα από μια τεράστια αγκαλιά και την φυσάγαμε να πάει ψηλά, να απλωθεί σε όλο το μαγαζί και να τους καλύψει όλους! Το μικρόφωνο ήταν περιττό. Είχαμε τις φωνές μας, που έβγαιναν από τα σωθικά μας και κάλυπταν τα πάντα: τα προβλήματά μας, τις γκρίνιες μας, τις φωνές άλλων, τα μουσικά όργανα, τα πάντα.

Σύντομα ξεκόλλησα από τις σκέψεις μου και συνειδητοποίησα τι είχε παιχτεί. Τι είπε ρε παιδιά η τύπισσα;;;;;;; Φόρεσα ένα χαμόγελο, συγκρατημένο θα έλεγα. Εγώ μέσα μου ήξερα ακριβώς τι συνέβαινε σε αυτή την παρέα. Αλλά με γέμισε αισιοδοξία η εικόνα που δώσαμε, άθελά μας, σε ένα τρίτο άτομο. Εκεί που νομίζαμε πως ήμασταν μόνοι μας στη γη, ξαφνικά κατάλαβα ότι υπήρχε κόσμος τριγύρω και μας παρακολουθούσε, έπαιρνε από τη χαρά μας και μας ευχαριστούσε. Ήπια μια γουλιά καφέ, και σταμάτησα να το σκέφτομαι. Τι είχα να λέω πάλι το βράδυ που μας είχε καλέσει ο Κ. για φαγητό!!!! Άντε να με πιστέψουν!!!

Το ακούμε ακόμα το τραγουδάκι μας. Ακόμα κι αν έχουμε αποδεκατιστεί. Είμαι σίγουρη ότι όλα τα μέλη, τα τότε μέλη, όπου κι αν βρίσκονται, σε οποιαδήποτε κατάσταση κι αν είναι στη ζωή τους, με οποιαδήποτε ψυχολογία, όταν το ακούν, σκάνε το χαμόγελο. Έστω και με λίγη πίκρα, έστω και αναπολώντας. Έστω κι αν εύχονται να ξαναγίνουν μια αγκαλιά…

7 τραγούδια...

2007-04-20T12:11:00.000+02:00

Ήρθε (κι έμεινε) στα χέρια μου το νέο cd με την συναυλία που έδωσαν Αλεξίου – Μάλαμας – Ιωαννίδης για τα γενέθλια γνωστού ραδιοφωνικού σταθμού. Ωραιότατο, να το πάρετε, αν δεν το έχετε. Κι αν ήσασταν στην συναυλία, να μην μου ξαναμιλήσετε!

Κι έτσι, φίλοι μου, ενισχύθηκε αυτό που με έχει πιάσει τώρα τελευταία με τη μουσική. Λες κι έπεσα στο πηγάδι, ένα πράμα. Ήρθε και χώθηκε μέσα μου, πιο έντονα από ποτέ. Και διοχετεύεται παντού, στα χείλη μου, στις σκέψεις μου, στο μυαλό μου, στα πόδια μου, στα χέρια μου. Και την έχω συνέχεια κοντά μου. Με συντροφεύει. Βγαίνει από τα χείλη μου, κινεί τα πόδια μου, σηκώνει ψηλά τα χέρια μου, αφαιρεί τις σκέψεις μου, ταξιδεύει το μυαλό μου.

Επτά τραγούδια θα σας πω, για να διαλέξετε το σκοπό, με τον οποίο θα σπάσω επτά ποτήρια στ’ ουρανού τα πανηγύρια.

Ποτήρι 1 ο - Πανηγύρι 5 ο.
Δεν θέλω πια να σκέφτομαι τα ίδια και τα ίδια, σαν να ‘ταν όλα ψέματα, στάχτες κι αποκαΐδια, θέλω ανοιχτά παράθυρα να με χτυπά αέρας, να ‘χω τον νου μου αδειανό, να ‘χω και πρίμα τον καιρό. Δεν θέλω πια να μου μιλάς για όσα έχεις ζήσει, δεν χάθηκε κι ο κόσμος πια το τζάμι αν ραγίσει, θέλω να ‘ρθεις και να με βρεις, να κάτσεις να τα πούμε, πως νοιώθουμε παράφορα, πως ζούμε έτσι αδιάφορα. Δεν θέλω να πικραίνεσαι τις Κυριακές τα βράδια, χωρίς αυτή τη σκοτεινιά τα χρόνια μένουν άδεια. Θέλω να φύγεις να σωθείς, να πάψεις να γκρινιάζεις, να ξεχαστείς στη διαδρομή, ποιος ήσουν και πως μοιάζεις, έτσι θα σ’ αγαπώ πολύ και θα σε βλέπω λίγο, σαν μια γυναίκα μακρινή που αγάπησα πριν φύγω...

Ποτήρι 2 ο - Πανηγύρι 3 ο.
Ανάβω μια φωτιά στο νου, ρωτώ και τυραννιέμαι, για το παλιό μας όνειρο, λέω κι αναρωτιέμαι. Που πήγαν τα λιμάνια, οι αγκαλιές τα ξημερώματα, γίνηκαν όλα στάχτες κι αφορμές, πικρά καμώματα. Χρωστάω όσα δεν έζησα, μα κι όσα έχω ζήσει μες την καρδιά μου ανατολή, και στο μυαλό μου η δύση. Τα λόγια, τα μισόλογα, τα ρούχα τα κλεμμένα, είναι το ψέμα που μισώ γιατί θυμάμαι εσένα. Τα λυπημένα βλέμματα, δεν είν' του κόσμου ψέματα, μα της ψυχής η αναπνοή, και της ζωής η ανταμοιβή.

Ποτήρι 3 ο - Πανηγύρι 1 ο.
Άλλα θέλω κι άλλα κάνω, πως να σου το πω, έλεγα περνούν τα χρόνια, θα συμμορφωθώ. Μα είναι δώρο άδωρο, ν' αλλάξεις χαρακτήρα, τζάμπα κρατάς λογαριασμό, τζάμπα σωστός με το στανιό. Έξω φυσάει αέρας κι όμως μέσα μου, μέσα σ' αυτό το σπίτι, πριγκηπέσα μου, το φως σου και το φως, χορεύουν γύρω μας, απίστευτος ο κόσμος κι ο χαρακτήρας μας. Άλλα θέλω κι άλλα κάνω κι έφτασα ως εδώ, λάθη στραβά και πάθη μ 'έβγαλαν σωστό. Ξημερώματα στο δρόμο ρίχνω πετονιά, πιάνω τον εαυτό μου και χάνω το μυαλό μου...

Ποτήρι 4 ο - Πανηγύρι 4 ο.
Πέρασαν μέρες, χωρίς να στο πω, το σ’ αγαπώ, δυο μόνο λέξεις
αγάπη μου πως θα μ’ αντέξεις, είμαι παράξενο παιδί και σκοτεινό
Πέρασαν μέρες, χωρίς να σε δω, κι αν σε πεθύμησα δεν ξέρεις,
κοντά μου πάντα θα υποφέρεις, σου το χα πει ένα πρωί βροχερό
Θα σβήσω το φως κι όσα δεν σου ‘χω χαρίσει, σ’ ένα χάδι θα σου τα δώσω, κι ύστερα πάλι θα σε προδώσω, μες του μυαλού μου το μαύρο βυθό,
θα κλάψεις ξανά που μόνος θα μείνεις κι εγώ πιο πολύ κι από μένα, μες σε δωμάτια κλεισμένα, το πρόσωπό σου θα ονειρευτώ
γιατί μες τ’ όνειρο μόνο ζω
στα σοβαρά μην με παίρνεις είναι το μυαλό μου θολό, είναι κι ο κόσμος μου αστείος κι όταν με βαρεθείς τελείως ψάξε αλλού να με βρεις όπως με θέλεις
κι εγώ που αγάπησα πάλι την ιδέα σου μόνο και κάποιο στοίχο που σου μοιάζει κοιτάζω έξω και χαράζει κι έγινε τ’ αύριο πάλι, χτες...

Ποτήρι 5 ο - Πανηγύρι 7 ο.
Πετάω πέτρες στο γιαλό κι αυτές γυρίζουν πίσω, όλα τα λόγια που 'χω πει πρέπει να τ' αγαπήσω κι ας ήταν όλα ψέματα κι ανόητα μπερδέματα, ποιος θα το βρει να μου το πει; Περνάνε σκέψεις στο μυαλό σ' ένα δωμάτιο κλειστό, μια στη λαχτάρα που αγαπώ στην ταραχή που βλαστημώ και τον χαμένο μου καιρό να ξεγελάσω δεν μπορώ
Πετάω πέτρες στο γιαλό κι αυτές γυρίζουν πίσω, όλα τα λάθη που έκανα πρέπει να τα μετρήσω κι αν ήταν όλα σφάλματα, σάλτα, ανώφελα άλματα, ποιος θα το βρει να μου το πει.
Ποτήρι 6 ο - Πανηγύρι 2 ο.
Όλα τ' αρνιέμαι μα απ' αυτά κρατιέμαι, όπως τα μάτια σου υγρά τη νύχτα, σκαρφαλωμένα σε μια γυρισμένη πλάτη, καραδοκούν, μαντεύουν, ξεψυχάνεκάτι ανοίγει ξαφνικά μες στο μυαλό μου και στρίβω στη γωνιά με βήμα μεθυσμένομη μ' αρνηθείς, σκοπός γι' αυτή την εκδρομή είναι το τέλος μου κι όχι μια αρχή.Όλα τ' αρνιέμαι μα απ' αυτά κρατιέμαι, όπως τα μάτια σου υγρά τη νύχτα.
Τα βράδια είναι ατέλειωτοι αιώνες μαζεμένοι, μέσα στον ύπνο το βαθύ όλοι ταξιδεμένοι. Άλλοι γυρίζουν με το νου και άλλοι στα εμπόδια, άλλοι ψηλά αρμενίζουνε κι έχουν φτερά στα πόδια.

Ποτήρι 7 ο - Πανηγύρι 6 ο.
Kλείνω τα φώτα και κοιτάζω τις σκιές, χίλια βουνά και θάλασσες βαθιές, σπηλιές και ξέφωτα, νεράιδες και γητειές, ένα καμίνι με καταπίνει. - τα ρούχα μου μυρίζουνε φωτιά. - άσε τα ψέματα και βγες απ' τον τεκέ. Άρχοντα σβήσε τα παλιά σου μυστικά, άναψε σπίρτο να σε βρει καμιά αγκαλιά, κόλπα κι αινίγματα μ' ανάβουν το μυαλό, δεν έχω δρόμο κι ουρανό...
Λέω παραμύθια να ξορκίσω το κακό, να γίνουν όλα μαγικά μ' ένα χορό, σκάλα μ' ανέβασες πριν πέσω χαμηλά, τώρα γυρίζω στα παλιά.

Back-up…ποτέ δεν ξέρεις.
Σχεδόν πενήντα χρόνια βάσανα και διωγμοί, τώρα στη μαύρη αρρώστια, ανάξια πλερωμή. Το δίκιο του αγώνα πολλά σου στέρησε, μα η ζωή λεχώνα ελπίδες γέννησε. Τίποτα δεν πάει χαμένο, στη χαμένη σου ζωή, τ' όνειρό σου ανασταίνωκαι το κάθε σου "γιατί". Ποτέ δε λες η μοίρα, πως σε αδίκησε, μα μόνο η Ιστορία αλλιώς σου μίλησε. Σκυφτός στα καφενεία, στους δρόμους σκεφτικός, μα χθες μες στην πορεία περνούσες γελαστός .

Καλό ΣΚ!

Roses vs. thorns

2007-04-15T11:04:00.000+02:00

Μέσα στην καρδιά μου υπάρχει ένα αγκάθι. Έχει φυτρώσει και έχει μείνει εκεί για τα καλά. Φύτρωσε για λόγους που εγώ δεν έλεγχα και έμεινε εκεί να μεγαλώνει λίγο-λίγο χωρίς να το θέλω. Στους περισσότερους, ή και σε όλους τους γύρω μου, δεν φαίνεται, δεν το γνωρίζουν. Και κάθε φορά που σκάει καινούργιο κλαράκι, λέω θα το έχω συνηθίσει και δεν θα πονέσει τόσο όταν βγάλει τα μυτερά του ποδαράκια. Και κάθε φορά, πονάει. Πονάει σαν να είναι το πρώτο κλαράκι του, πονάει κάθε φορά λες και είναι η πρώτη. Λες και δεν το γνωρίζω ότι θα βγει, λες και δεν το περιμένω. Και δεν το θέλω, θέλω να φύγει. Μα δεν μπορώ να το βγάλω, πρέπει να ξεριζώσω και την καρδιά μου μαζί. Δεν βγαίνει αλλιώς.

Υπάρχουν μέρες που γλυκαίνεται. Μαλακώνει. Αυτό συνήθως γίνεται λίγο πριν να βγει το καινούργιο κλαράκι.

Σήμερα πάλι ήρθε να με διαλύσει. Το ήξερα, το περίμενα, το αισθανόμουν από χτες, το απωθούσα, λες και μπορούσα να το αποφύγω. Και τώρα νιώθω την πληγή που έκανε το νέο αγκάθι. Την αγγίζω σχεδόν. Κλείνουν γρήγορα οι πληγές αυτές, δεν λέω. Απλά… ίσως δεν επουλώνονται.

Πολλοί θα με πουν υπερβολική. Πολλοί θα κουνήσουν συγκαταβατικά το κεφάλι, συμφωνώντας με αδιαφορία. Πολλοί δεν θα με πιστέψουν καν. Πολλοί δεν θα με πάρουν χαμπάρι. Αλλά κανένας, μα κανένας, δεν θα με καταλάβει. Γιατί, ποιός έχει το ίδιο αγκάθι μέσα του; Δεν ζητάω κατανόηση, ούτε συμπόνια. Θέλω την γωνίτσα μου, να περάσω το διάστημα που χρειάζεται να ξεχάσω την πληγή. Μέχρι την επόμενη φορά…

Revenge

2007-04-11T09:39:00.000+02:00

Η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο (λέει ο σοφός λαός). Και το κατσίκι κρύο τρώγεται καλύτερα, λέει ο πατήρ μου. Εμένα δεν μου αρέσουν τα φαγητά κρύα. Ειδικά από ψυγείο....άπαπα. Η εκδίκηση πάλι, πρέπει να βγαίνει από τον καταψύκτη (λέω εγώ). Τώρα θα σου πω ότι, εν γένει, δεν είμαι εκδικητικός τύπος. Σε σημείο αηδίας όμως. Σε σημείο που, τις περισσότερες φορές, η εκδίκηση ετοιμάζεται εν αγνοία μου και όταν είναι σε τελικά στάδια, έρχεται, μου χτυπάει την πόρτα, μου συστήνεται, αρχίζω τα "μα, δεν σας περίμενα, θα μπορούσατε να με ενημερώσετε...Τι; Βέβαια, να σας βοηθήσω, τι θέλετε;;; Ε, αφού ετοιμαζόσασταν τόσο καιρό, μην πάει χαμένος ο κόπος...Περάστε...!"

Αυτό το Πάσχα λοιπόν, σημείωσα πολλά περιστατικά εκδίκησης (δεν ξέρω αν ήταν παγωμένη, κρύα ή απλά σε θερμοκρασία δωματίου), τόσο σε μένα αλλά και γενικά στους γύρω μου.

1. Η εκδίκηση του παπά
Εμείς στη γειτονιά ήμασταν ανέκαθεν πρωτοπόροι. Από το σχολείο θυμάμαι. Γαλλικά από 2α δημοτικού, αρχαία στο γυμνάσιο, μεγαλεία στη Γαλλία και τέτοια. Ε, μας ήρθε και νέος παπάς και έδεσε η μεσαμπέλ – που λέει και η γιαγιά μου. Βέεεεβαια! Τα ευαγγέλια τα καλύψαμε με ένα ωραιότατο νέφτι και εκεί που οι υπόλοιποι ήταν στο 5ο, εμείς Τον είχαμε καρφώσει κιόλας. Τέτοια βιασύνη να Τον κρεμάσουμε επί ξύλου, πρωτοφανές! Με την ίδια βιασύνη τον αποκαθηλώσαμε. Εκεί που οι άλλοι το σκεφτόντουσαν, σου λέει πέθανε-δεν πέθανε, εμείς κλάμα οι κυρίες. Να μην σου πω και για τον επιτάφιο. Δεν ξέρω, πήγαμε σε άλλη εκκλησία, γιατί δεν προλάβαμε το 5λεπτο που ο παπάς έκανε περιφορά τον επιτάφιο – γύρω από την εκκλησία στο προαύλιο… Τώρα τι περιμένεις;;; Ανάσταση στις 12;;; Άντε καλέ! Γιατί αγαπητέ πιστέ, δεν πρέπει να έρχεσαι στην εκκλησία μόνο για το Χριστός Ανέστη, πρέπει να πηγαίνεις από νωρίς, να ακούς τη λειτουργία και μετά να Τον ανασταίνεις στις 23:30. Και όποιος πρόλαβε, την Ανάσταση είδε. Και μην νομίζεις ότι τώρα που το έμαθες και μου έρχεσαι από τις 23:20, του χρόνου θα είσαι μέσα… Του χρόνου, από τις 23, φίλε πιστέ!!!!! (άσχετο, αλλά η πεντηκοστή μας όπου να ‘σαι φτάνει….)

2. Η εκδίκηση του λεμονιού
Σάββατο πρωί. Τι να κάνω, τι να κάνω. Ας βοηθήσω σε καμιά δουλειά-προετοιμασία φαγητού, για να μην λένε ότι κάθομαι κιόλας… «Τι να κάνω εγώωωω;;;;» (ήδη ξέρεις ότι αυτό είναι λάθος ερώτηση) Η μαμά – μπουχτισμένη μέσα στην κουζίνα, με κοιτάει λίγο στραβά… Ο μπαμπάς μου λέει να πάρω τα λεμόνια που έφεραν από το νησί, να τα στύψω και να τα βάλω σε παγοκυψέλες, γιατί μέχρι να τα χρησιμοποιήσουμε θα χαλάσουν, ενώ έτσι διατηρούνται (καλά, δεν είπε όλα αυτά, απλά κάνω την επεξήγηση για να μην με κοιτάτε σα χάνοι, όσοι δεν γνωρίζουν). Ωραία, λέω κι εγώ, θα ανέβω στην κουζίνα της αδελφής μου, να έχω και άπλα, θα βάλω μουσικούλα (η αθεόφοβη ΜεγαλοΣαββατιάτικα) και μια χαρά! Μπάαααα… Το όνειρο γκρεμίστηκε μόλις αντίκρισα τα 10 κιλά λεμόνια που θα έπρεπε να στύψω… (είμαστε υπερβολικοί σαν οικογένεια-μην μας βλέπεις έτσι) Από μπράτσο όμως, δεν μπορείς να πεις!

3. Η εκδίκηση του μαρουλιού
Αφού τελείωσα το καταπληκτικό έργο που μου αναθέσανε (κάνοντας τα ίδια λάθη), ξαναρωτάω τι άλλο να κάνω… Άνετα! Πάρε τα μαρούλια, να τα πλύνεις και να τα κόψεις για τις μαγειρίτσες!!! Χμμμμ… Μην ξαναλέμε τα ίδια, το όνειρο γκρεμίστηκε όταν αντίκρισα τις ποσότητες. Ουφ. Οδηγίες προς ναυτιλομένους: να τα πλύνεις με κρύο νερό μην μουλιάσουν με το ζεστό (να κάνεις και επιδερμίδα στα χέρια) και να τα κόψεις λεπτές λωρίδες – δεν θα τα φάμε σαλάτα – γιατί αλλιώς θα είναι σαν να τρως μακαρονάδα αντί για μαγειρίτσα και θα ψάχνεις την άλλη άκρη της μαρουλολωρίδας! Μάλιστα! Ένα θα σου πω: αγκύλωση! Τα δαχτυλάκια μου ήρθαν κι έγιναν…

4. Η εκδίκηση του λουκάνικου
Μ. Σάββατο, βράδυ, μη φανταστείς, λίγο μετά τις 12, αφού έχουμε αναστήσει τον Κύριο από τις 23:30 (τι ρωτάς κι εσύ τώρα...τα είπαμε) και βουρ στο τραπέζι για το φαγοπότι. Σιγά το φαγοπότι θα μου πεις, στις 2 μπουκιές έχεις σκάσει γιατί τα βλέπεις όλη μέρα μπροστά σου, τα έχεις τεμαχίσει, βράσει, ανακατέψει, αλατίσει, σιχτιρίσει και όλα τα –ίσει (σεμνάαααααα!). Και εκεί που τεμαχίζω το λουκανικάκι που το είχε άχτι η αδελφή μου και το έψησε (θα μου πεις, δεν το έκοβε και μόνη της;;; Έχεις τα δίκια σου…), το βάζω κάτω η δικιά σου να το κόψω φέτες, μη γίνει η σφαγή του Δράμαλη όταν φτάσει στο τραπέζι… Και σλουπ! Έκπληξηηηηη!!!!! Το λουκάνικο έκρυβε ένα σιντριβάνι στα σωθικά του, τα υγρά του οποίου έβαλαν στόχο το μάτι μου! Πάρ’ τα!!!! Με κινήσεις που θα ζήλευαν στο matrix, απέφυγα το μεγάλο κακό. Το ματάκι περικυκλώθηκε από ένα ωραιότατο καυτό ζουμί και εγώ θα έπρεπε να κάνω και προσευχή που την γλίτωσα… Το σημάδι το προλάβαμε με την έγκυρη παρέμβαση της μανούλας, αλλά το λουκάνικο (και τα ζουμιά του) το τσακίσαμε όλοι για παραδειγματισμό!!!

5. Η εκδίκηση του κοιμισμένου
Αυτό δεν είναι και τόσο ευχάριστο όσο να το πεις, αλλά το αναφέρω επειδή είχε καλή κατάληξη. Η αδελφούλα μου η μεσαία – τονίζω είναι στον μήνα της – ξεκίνησε την Κυριακή να πάει προς τα πεθερικά να φάνε μαζί. Μετά από 1 ώρα μας πήρε τηλέφωνο στο σπίτι από το σπίτι της! Χμμμ. Τι παίχτηκε;;; Ένας ηλίθιος κοιμισμένος-φαντασμένος (και όλα τα –μένος) πήγε το ζώο και προκάλεσε καραμπόλα πασχαλιάτικα, με τελικό αποδέκτη το αυτοκίνητο της αδελφής μου. Ουφ… Ζημιά στην αδελφή μου, καμία, εκτός από κάτι νεύρα, ένα χαλασμένο Πάσχα και φυσικά ΠΕΙΝΑ. Ζημιά στο αμάξι, χεστήκαμε, άλλος πληρώνει. Ας μην κοιμόταν όρθιος. Τέλος καλό, όλα καλά.

6. Η εκδίκηση των Σταματηκών
Όπου Σταμάτης, βλέπε Γονίδης. Καλέ;;; Τι έχω χάσει;;; Γιατί όλα τα κανάλια αποφάσισαν να μας ταΐσουν Σταμάτη φέτος;;;; Βρε, σουξέ! Αφού καθόμασταν και βάζαμε στοιχήματα, ποια μπουζουκερί είναι πιο παλιά, κρίνοντας από τα μάγουλα, την κοιλιά, γενικά την σωματική διάπλαση του Γονίδη, όχι εδώ είναι πιο ντζόβενο, όχι εδώ είναι πιο πουρό…

Και εις άλλα με υγεία, λοιπόν…

Πασχαλινές διαδρομές

2007-04-03T09:18:00.000+02:00

Το Πάσχα έχει πολλές παραμέτρους για κάθε άνθρωπο. Καθένας αποκτά τις συνήθειές του, άλλοι το αγαπούν, άλλοι το περνάνε αδιάφορα, άλλοι το περιμένουν πως και πως και άλλοι δεν ξέρουν καν πότε πέφτει.

Τα δικά μου ήταν πάντα ξεχωριστά. Εκτός από τα πολύ παλιά μου, που και να ήθελα, δεν θα τα θυμόμουνα, και ό,τι ξέρω είναι από περιγραφές για το πόσο ωραία είχαμε περάσει τότε - ναι, κι εγώ εκεί ήμουν, αλλά ασχολιόμουν με τις μπούκλες μου. Μετά ήρθαν άλλα. Κάτι αρραβώνες, κάτι γεννητούρια, κάτι προσωπικές "αναστάσεις", τα οποία συνέπεφταν με τον εορτασμό του Πάσχα.

Το Πάσχα για μένα είναι η γιορτή των αισθήσεων. Ξεκινάει σιγά-σιγά την Κυριακή των Βαΐων και, μετά από 7ήμερους εορτασμούς, καταλήγει την Κυριακή του Πάσχα. Έτσι, κάθε αίσθηση, με ορισμένες να έχουν την τιμητική τους, μαζεύουν τα απαραίτητα εφόδια για πολύ καιρό.

Η Όσφρηση βγαίνει στο σεργιάνι πρώτη. Την παρασύρει η ευωδιά από τα βάγια και τα αναζητά. Τα μυρίζεται στον αέρα να πέφτουν σαν βροχή, σαν να καλωσορίζουν κάποιον. Μαζεύει μερικά και τα φυλάει.

Η Αφή ξεκινά να ανταμώσει τα υλικά της. Τα βάζει σε σειρά, τα μετράει, τα ζυγίζει. Κάθε φορά το ίδιο πράγμα. Λες και είναι άγνωστα μεταξύ τους και αποφασίζει εκείνη ποιά θα γνωριστούν με ποιά. Ποια θα συνυπάρξουν με ποια. Το κάθε υλικό μαγεύεται στο άγγιγμά της και παιχνιδίζει. Σαν να παίζουν κρυφτό, βρίσκοντας απόκρυφες κρυψώνες. Κι ύστερα, αποκοιμούνται το ένα μέσα στο άλλο, κουρασμένα από το παιχνίδι. Κι ο ύπνος τους αναδύει τις πιο όμορφες μυρωδιές, παρακινώντας την Όσφρηση να τις ακολουθήσει.

Η Αφή, αφού παραδώσει το δημιούργημά της στην Γεύση, πάει στο καθιερωμένο της ραντεβού. Εκεί μαζεύονται όλες, σαν σε μυστήριο. Ζευγαρώνουν με το λάδι και φεύγουν, ευλογημένες.

Φεύγουν για να συνεχίσουν τα μαγικά τους και να μετατρέψουν την ευλογία σε χρώμα. Κόκκινο, βαθύ χρώμα. Η Όραση ξεκινά να χορεύει στους ρυθμούς της πορφύρας, στο εκθαμβωτικό γυάλισμά της. Γλυστράει, πέφτει, ξανασηκώνεται...

Όταν θα ξεμυτίσει η Ακοή, θα έχει πέσει το σκοτάδι. Θα την τραβήξει ένας βουβός ήχος. Ένας σπαραγμός, ένας θρήνος. Κι όταν φτάσει, θα ταραχτεί από τον ήχο του ξύλου, καθώς το χτυπάνε, ο ένας χτύπος μετά τον άλλο. Το ένα καρφί μετά το άλλο. Και στην ατμόσφαιρα θα επικρατήσει παγωνιά. Παγωνιά, που ανατριχιάζει την Αφή. Η Όραση κρυμμένη, λες και δεν μπορεί να αντιμετωπίσει το κακό. Μόνο το Φως μπορεί να την λυτρώσει...θα το περιμένει με ανυπομονησία.

Κάτι διαφορετικό κάνει την Όσφρηση να βγει στους δρόμους. Κάτι που έρχεται από μακριά, από άλλους τόπους. Και την μαγεύει... Το Άγιο Μύρο ζευγαρώνει με λογής-λογής λουλούδια και αναδύουν ένα άρωμα που καθηλώνει. Η Όσφρηση, ζαλισμένη, το ακολουθεί μέσα στο πλήθος, σα να θέλει να το φυλακίσει μέσα της, να μην της φύγει ποτέ.

Η Ακοή βάζει τα καλά της. Παίρνει την Όραση από το χέρι, την καθοδηγεί. Σύντομα θα βάλει κι εκείνη τα καλά της. Η καθεμιά περιμένει την δική της λύτρωση, την δική της ανάσταση. Το άκουσμα της καμπάνας, να αντηχεί χαρμόσυνα. Το αντίκρυσμα του Αγίου Φωτός, να της φωτίζει τα κλειστά μάτια. Όλες μαζί, χαρούμενες, πάνε επιτέλους να συναντήσουν την Γεύση. Να της πούνε να σταματήσει να κρύβεται, οι πειρασμοί πήραν τον δρόμο της επιστροφής και την άφησαν ελεύθερη!

Ναι μεν, αλλά...

2007-03-28T14:20:00.000+02:00

Ευχές. Επιθυμίες. Μπλα, μπλα, μπλα. Μην σβήσεις τα κεράκια πριν κάνεις ευχή. Ρίξε ένα κέρμα και κάνε ευχή. Πες ότι έρχεται ένα τζίνι και πραγματοποιεί 3 ευχές σου. Κι άλλα πολλά. Βγαίνουν; Κι αν βγουν, μήπως αυτό οφείλεται σε καθαρή τύχη και όχι επειδή έκανες εσύ, ο αφελής, την ευχούλα σου;;;

Έχετε κάτσει ποτέ να αναρωτηθείτε αν υπάρχουν πολλοί τρόποι να ευχηθεί κανείς; Δηλαδή, πως ευχόμαστε, τι ευχόμαστε, αναζητάμε υλικά αγαθά, αναζητάμε αόριστες έννοιες, χρησιμοποιούμε "θα ήθελα...", "εύχομαι να..." ή μήπως "θέλω αυτό!". Και αυτό που θέλουμε, αυτό που ευχόμαστε, το έχουμε επεξεργαστεί;;; Μήπως λέμε ό,τι μας κατέβει επειδή κάποιος μας πίεσε να ευχηθούμε κάτι; Έχουμε κάτσει ποτέ να βάλουμε σε τάξη τις ευχές μας;;; Να τις ιεραρχήσουμε;;; Όχι, προς Θεού, δεν είναι απαραίτητο. Ούτε το κάνω ορμώμενη από την έμφυτη τάση προγραμματισμού που με διακατέχει. Απλά αναρωτιέμαι. Γενικά σήμερα θα αναρωτηθώ. Το αποφάσισα. Θέλω να με διαφωτίσετε.

Αν εξαιρέσουμε τα αόριστα πράγματα που ευχόμαστε όλοι να έχουμε, και δη την υγεία, μετά την ευτυχία, την επιτυχία και όλα αυτά που κάθονται πάνω από το κεφάλι μας επειδή μας έχουν πει ότι τα χρειαζόμαστε και για αυτά παλεύουμε σε αυτή τη ζωή, εσείς τι θα ευχόσασταν να είχατε;;; Τώρα όμως. Έστω, από αύριο το πρωί. Που με αυτό θα νιώθατε καλά με τον εαυτό σας (αυτό και μόνο). Και δεν μιλάμε για αφηρημένες έννοιες, το ξαναλέω.

Ένα αυτοκίνητο, ένα ταξίδι, μια θέση, έναν άντρα, μια γυναίκα, δύο γυναίκες, έναν φίλο, ένα σπίτι, ένα παιδί, έναν υπολογιστή, ένα εκατομύριο, ΤΙ????? Και συνάμα, θέλω να δω και τον τρόπο που εύχεστε. Ακόμη κι αν αποφασίσετε ότι δεν θέλετε να πείτε σε τόσους (σιγά, καλέ!) άγνωστους αναγνώστες την ευχή σας, ξεκινήστε την φράση και μην την τελειώσετε. Κι αν θέλετε πολλά (γιατί μου είστε και πλεονέκτες), εγώ σας δίνω μόνο μια ευκαιρία, ένα από όλα θα γίνει. Και αυτό το ένα πρέπει να σας κάνει να πιστέψετε ότι, αν το έχετε, μπορείτε να κάνετε και όλα τα υπόλοιπα.

Θα υπενθυμίσω σε αυτό το σημείο μια έκφραση αγαπημένη: Beware of what you wish for.

Good times

2007-03-23T13:49:00.000+01:00

Ωραίες εποχές τότε. Ανέμελες. Τότε τα καλοκαίρια μου ήταν προδιαγεγραμμένα. Ήξερες το που, ήξερες το πότε, ήξερες και την εξέλιξη…στο περίπου. Ωστόσο, ενώ όλα ήταν τόσο δεδομένα και επαναλαμβανόμενα, υπήρχε μια μαγεία που δεν την άλλαζα με τίποτα. Θα είναι εκεί; Θα έρθει φέτος; Πως θα είναι; Ποιες δυνάμεις του σύμπαντος θα συνωμοτήσουν προκειμένου να γίνει κάτι και να με κρατήσει μετά ολόκληρο χειμώνα; Ποια στιγμή θα κρατήσω από φέτος;

Τότε ξεκινούσαμε να φύγουμε από το σπίτι με προορισμό το παράλιο που θα μας φιλοξενούσε για τους επόμενους 2 μήνες – στην καλύτερη – ή ένα μήνα – στην χειρότερη. Κάθε φορά ένιωθα ότι μετακόμιζα. Στην διαδρομή σκεφτόμουν τα χίλια-μύρια-όσα, μπας και περάσει η ώρα και φτάσουμε επιτέλους. Αυτά κι άλλα τόσα. Όταν φτάναμε, κατέβαζα παράθυρο για να μυρίσω τον αέρα. Λες και μύριζε διαφορετικά… Άπλωνα το χαμόγελό μου να στεγνώσει και έκλεινα τα μάτια μου να αποθηκευτούν οι προηγούμενες εικόνες και να κάνω χώρο για τις επόμενες. Η πρώτη κίνηση μόλις κατέβαινα από το αυτοκίνητο ήταν χαρακτηριστική! Έτρεχα (με τρόπο πάντα) να τσεκάρω τη λίστα. Τα ονόματα στα κουδούνια…ποιοι ήρθαν και φέτος, ποιοι μας την έκαναν, ποιοι άλλαξαν διαμέρισμα και όροφο, ποιοι είναι δίπλα μας, από πάνω μας, από κάτω μας, με ποιους επικοινωνούμε από τα παράθυρα, ποιοι είναι το νέο αίμα. Όλα!!! Όλες οι πληροφορίες ήθελαν να καταγραφούν από το πρώτο δεκάλεπτο. Και μετά τα χαμόγελα (ναι, ήρθε πάλι φέτος), οι στεναχώριες (χμμμ, αλλάξανε διαμέρισμα και τώρα δεν έχουμε οπτική επαφή). Μιλάμε για σοβαρά προβλήματα.

Γενικά είχαμε φτιάξει ένα τέλειο παρεάκι εκεί. Και κάθε φορά ξεδιπλώναμε το ταλέντο μας όλο και περισσότερο. Είτε θες από άποψη ηλικίας είτε από άποψη οικειότητας. Τα πρωινά μας κυλούσαν στην παραλία, με σαφείς περιορισμούς στις συμπεριφορές, καθώς κατέβαιναν και οι οικογένειες μαζί. Τα μεσημέρια οι οικογένειες ανέβαιναν. Κάποιοι έμεναν κάτω. Εμείς ανεβαίναμε για μαμ, κακά και νάνι. Έτσι έπρεπε να κάνουμε, ήμασταν και πιο μικρά. Άλλο που καταλήγαμε να κάνουμε μόνο μαμ, να βοηθάμε σαν σωστά παιδιά στο μάζεμα (λέμε τώρα – πώς να μαζεύεις και να κοιτάς το ρολόι να φύγεις;;;;;), περιμέναμε να την πέσουν οι μεγάλοι και να την κάνουμε για στιγμές ευτυχίας. Τότε νομίζω ότι το μυαλό μας κατέβαζε και περισσότερες ιδέες το δευτερόλεπτο. Για παράδειγμα, δεν είχαμε κινητά, έπρεπε κάπως να συνεννοηθούμε να συναντηθούμε. Δεν μπορούσαμε να προβλέψουμε τι ώρα θα ήταν αυτό, όμως. Με την (τωρινή) κουμπάρα μου λοιπόν, μέναμε συνήθως σε αντίστοιχα διαμέρισμα, εκείνη στον τρίτο, εγώ στον πρώτο. Τουτέστιν, οπτική επαφή μόνο αν έβγαζες το κεφάλι σου από το μπαλκόνι. Ναι. Και πώς να γίνει να το βγάλεις και να δεις τον άλλον, χωρίς να σου βγει ο λαιμός στο περίμενε;;;;; Τσσς! Λεπτομέρειες. Το κόλπο ήταν απλό: όταν είσαι έτοιμη να κατέβεις, βγάλε ένα παπούτσι να προεξέχει από το μπαλκόνι σου. Κι εγώ το ίδιο. Και ραντεβού στο ασανσέρ!!! Αυτό το ασανσέρ είχε ιστορία από μόνο του. Εκτός από κρυψώνα για τσιγάρα (τα εύσημα για αυτό ανήκουν σε άλλον-εμείς το ρισκάραμε και τα πέρναμε μαζί μας, μόνο τα σπίρτα μας πειράζανε και τα αφήναμε σε μια κολώνα της ΔΕΗ-αιντάααα), εκτελούσε και καθήκοντα κράχτη. Αν το ασανσέρ μύριζε, είχε κατέβει ο Ε. Αν μύριζε έντονα, κατέβαινες με τις σκάλες γιατί θα τον προλάβαινες στάνταρ! Ααααχ, αυτός ο Ε. Καμένες καρδιές είχε συλλογή. Αλλά εμείς εκεί… Κόλλημα ρε παιδί μου, από τα πιο μεγάλα!

Μετά λοιπόν ξεκινούσαμε για τα πιο extreme. Μεσημεριανά πάρτυ σε μαγαζί δίπλα στην παραλία, ξεκινάγαμε με καφεδάκι, τελειώναμε ένας Θεός ξέρει πως. Και ξανά καφεδάκι, να μην μας πάρουνε (ΚΑΙ ΚΑΛΑ) χαμπάρι. Και μετά, το έγκλημα. Ντουγρού για μπάνιο! Μέχρι να νυχτώσει. Εκεί ήταν που έπεφτε το πολύ το γέλιο. Πως δεν πνιγόμασταν, αναρωτιέμαι. Αν έβγαινες και μας κοίταζες από μακριά, θα έβλεπες 10 παιδιά που έπαιζαν έχοντας για τόπι την ευτυχία!

Δεν θα ξεχάσω ποτέ ένα μεσημέρι (ένα από τα χιλιάδες) όπου καθόμαστε και αναρωτιόμαστε τι θα κάνουμε. Και κάποιος ρίχνει την ιδέα. Πάμε για μπάσκετ. Χμμμ. Ενδιαφέρον, αλλά πως θα πάμε, θέλει μισή ώρα περπάτημα. Θα πάρουμε το αυτοκίνητο του πατέρα μου, λέει ο Α., καθότι πιο μεγάλος και αρχηγός! Μα είμαστε εννιά! Δεν πειράζει, θα στριμωχτείτε λίγο, αλλά θα πάμε… πολύ που θέλαμε… Το πάρκινγκ ήταν από την μεριά του μπαλκονιού μας. Το είχα ένα άγχος, αλλά είχα βεβαιωθεί ότι η μανούλα κοιμόταν… Μπαίνουμε στο αυτοκίνητο η εξής καταπληκτική σύνθεση: ο οδηγός, 2 άντρες δίπλα του (ο ένας πάνω στον άλλον, με αποτέλεσμα ο ένας να είναι από την μέση και πάνω έξω από το παράθυρο) και πίσω 6 άτομα, σε φάση που δεν μπορούσα να ξεχωρίσω ποιο είναι το μπούτι μου. Και ξεκινάμε. Αμ δε. Βγαίνοντας από το πάρκινγκ ακούω μια γλυκιά, γνωστή φωνούλα! «Πού πάτε καλέ;;;;» Ωχ… Η μανούλα όχι μόνο είχε ξυπνήσει αλλά είχε σπάσει και το πόδι του διαόλου και είχε βγει στο μπαλκόνι να το αφήσει, μάλλον. Εγώ κούρνιασα. Το φίδι αποφάσισαν να βγάλουν ο οδηγός, καθότι μεγαλύτερος και άκρως εμπιστεύσιμος από όλους, και, δυστυχώς, ο συνοδηγός. Όχι, όχι ο από κάτω, αυτός δεν ακουγόταν. Ο άλλος, ούτως ή άλλως αυτός φαινόταν! Ο οδηγός άρχισε τα μην ανησυχείτε, εδώ πιο κάτω πάμε, δεν θα αργήσουμε, θα προσέχουμε, μπήκαμε όλοι για να μην μείνει κανείς απέξω…τέτοια. Κάπου εκεί είναι που άρχισε να πείθεται η μανούλα, γιατί δεν θα μπορούσε να κάνει και τίποτα διαφορετικό, σιγά μην με κατέβαζε… εκεί είναι που άρχισε να μιλάει και ο συνοδηγός, όσο πρόλαβε δηλαδή, γιατί η φωνή του χάθηκε στον αέρα όταν κατάλαβε ο οδηγός τι άρχισε να λέει και το γκάζωσε… «μην ανησυχείτε!!! Όλα καλά θα πάνε! Κι εμένα, μην με βλέπετε έτσι, είναι που δεν έχει καθρέπτη το αμάξι στα δεξιά κι έχω βγει να του λέω εγώ….»

Στιγμούλες

2007-03-19T14:43:00.000+01:00

Μέσα στο συνεχές και αέναο τρέξιμο της καθημερινότητας και της ρουτίνας, υπάρχουν στιγμούλες που σταματάνε τα πάντα. Αυτές οι στιγμούλες είναι απειροελάχιστες για μερικούς, αλλά την δουλειά τους την κάνουν. Οι δικές μου τέτοιες στιγμές προκύπτουν σε τελείως άσχετες φάσεις, αλλά συνήθως προκαλούνται με το άκουσμα ενός τραγουδιού, με το κοίταγμα ενός τοπίου, με το γέλιο ενός παιδιού, με την εικόνα κάποιων ανθρώπων.

Μια τέτοια στιγμούλα είχα προσφάτως, με αφορμή ένα ταξίδι, ένα τραγούδι κι ένα πούλμαν...χμμμ, δύο πούλμαν, να είμαστε και ακριβείς - ένα το δικό μου κι ένα αυτό που είδα. Το ταξίδι ήταν η επιστροφή από την Κουμπαρούπολη, το τραγούδι ήταν ένα ιταλικό (κλασσικά εικονογραφημένα) και το πούλμαν... Στο πούλμαν επέβαιναν κυρίες και κύριοι μιας μέσης ηλικίας, εκεί γύρω στα 40-50-χέσε με, οι οποίοι προφανώς επέστρεφαν από εκδρομούλα αναψυχής, από αυτές τις οργανωμένες. Στην ελάχιστη εικόνα που πρόλαβα να αποθηκεύσω, είδα 4 κυρίες όρθιες, η μία δίπλα στην άλλη, με τα χέρια στους ώμους να χορεύουνε σε μια μουσική που δεν άκουγα και καθόλου δεν συμφωνούσε με αυτή που άκουγα εγώ, οι λοιποί συνταξιδιώτες τραγουδούσαν και συνόδευαν το χορευτικό γκρουπάκι με παλαμάκια. Ευτυχία ζωγραφισμένη με ελάχιστα υλικά και καθόλου δυσεύρετα. Μόλις έφυγε η εικόνα από τα μάτια μου (καθώς ο λεωφορειατζής μας μάλλον βιαζόταν να πάει στην τουαλέτα), το τραγουδάκι συνέχιζε να παίζει στα ακουστικά, το ταξίδι συνέχιζε και μαζί του ξεκίνησε κι ένα ακόμα ταξίδι, αυτή τη φορά από το μυαλό μου. Στο τραγούδι που άκουγα ξετυλίγονταν με φωνή και λόγια όλα αυτά που κάνουν έναν άνθρωπο, στην συγκεκριμένη περίπτωση τον στιχουργό, να τραγουδάει. Πράγματα απλά, καθημερινά, που μπορεί να έχει ο καθένας μας, χωρίς να περιλαμβάνονται αυτά που τελικά έχουμε καταλήξει ότι έχουν σημασία για εμάς, δηλαδή μια σχέση, χρήματα, επιτυχία. Κι εκεί είναι που έκατσα να σκεφτώ κι εγώ κάποιους λόγους, οι οποίοι θα με έκαναν να τραγουδάω. Δεν είναι όσο εύκολο φαίνεται.

Εγώ λοιπόν τραγουδάω:
- για τη ζωή μου, που μου επέτρεψε να ζήσω όλα αυτά που έχω ζήσει μέχρι σήμερα, έχοντας την υγεία μου.
- για τους γονείς μου, που δεν με απογοήτευσαν στο έργο τους, που μου έδωσαν το παράδειγμα.
- για τον ήλιο το πρωί, καθώς ανεβαίνει και με στραβώνει κάθε πρωί που πάω στη δουλειά.
- για τον ήλιο του μεσημεριού, τα καλοκαίρια, καθώς εισβάλλει στο δωμάτιό μου και με ζεσταίνει πριν με πάρει ο ύπνος.
- για τους φίλους μου, που είναι λίγοι αλλά χαίρομαι που τους έχω, τους εκτιμώ και με εκτιμούν, τους αγαπώ και με αγαπούν.
- για τις αδελφές μου, και για όλα αυτά που έχουμε περάσει και μας έχουν δέσει, όσο μακριά κι αν είμαστε, όσο καιρό κι αν κάνω να δω την μια από τις δύο.
- για την τύχη να έχω μια δουλειά, με τα καλά της και τα άσχημά της, και να μην έχω αντιμετωπίσει έως σήμερα το άσχημο πρόσωπο της εργασίας.
- για τον αέρα που φυσάει τα μαλλιά και το πρόσωπο περνώντας από το παράθυρο ενός αυτοκινήτου.
- για την ζεστασιά μιας σοκολάτας, για την δροσιά ενός καφέ, για την ικανότητα να απολαμβάνω και να γνωρίζω γεύσεις και μυρωδιές.
- για το ζεστό φαί που γεμίζει το σπίτι τις Κυριακές και σε ξυπνάει θέλοντας να ακολουθήσεις τα ίχνη του.
- για την συγκίνηση ενός μυνήματος, ενός γράμματος, για τα νέα ενός φίλου που έχεις καιρό να ακούσεις και να δεις.
- για ένα σπίτι γεμάτο κεριά.
- για την βροχή που πέφτει και ξεπλένει τους ορίζοντές μου.
- για το σπαστικό γέλιο που δεν μπορεί να με αφήσει με τίποτα μερικές φορές και με κάνει να νομίζω ότι γελάει ο κόσμος όλος όπως εγώ.
- για το παράπονο που ασφυκτυά μέσα μου και ζορίζεται να βγει από τα μάτια μου, κρυφά, να μην το δει κανείς, να μην στεναχωρηθεί κανείς άλλος, γιατί είμαι ακόμα άνθρωπος κι έχω αδυναμίες.
- για το χέρι που θα κόψει το λουλούδι και θα το προσφέρει.
- για το όνομά μου καθώς βγαίνει από τα χείλη ενός παιδιού που έχω κρατήσει και έχω αγαπήσει από την πρώτη μέρα της ζωής του.
- για τα μεσημέρια παρέα με το ουζάκι που περνάγαμε κάποτε και γέλαγα τόσο πολύ.
- για τα μεσημέρια παρέα με το ουζάκι που θα έρθουν, κι ας μην είσαι εσύ εκεί.
- για το φουουου στα κεράκια των γενεθλίων, με την ενδόμυχη ευχή, την ίδια κάθε χρόνο.
- για το άνοιγμα ενός κουτιού και την έκπληξη που κρύβει μέσα.

...

Sing, sing, sing

2007-03-14T12:21:00.000+01:00

Ma quante storie ho già vissuto nella vita e quante programmate chi lo sà
sognando ad occhi aperti
storie di fiumi, di grandi praterie senza confini,,storie di deserti

E quante volte ho visto dalla prua di una barca tra spruzzi e vento, l'immensità del mare
spandersi dentro e come una carezza calda, illuminarmi il cuore

E poi la neve bianca gli alberi gli abeti, l'abbraccio del silenzio, calmarmi in tutti i sensi
sentirsi solo e vivo tra le montagne grandi e i grandi spazi immensi

E poi tornare qui, riprendere la vita dei giorni uguali ai giorni
discutere con te, tagliarmi con il ghiaccio dei quotidiani inverni
No non lo posso accettare

Non e' la vita che avrei voluto mai desiderato vivere
Non e' quel sogno che sognavamo insieme fa piangere
Eppure io non credo questa sia l'unica via per noi

Se stiamo insieme ci sarà un perché e vorrei riscoprirlo stasera
se stiamo insieme qualche cosa c'e' che ci unisce ancora stasera
Mi manchi sai, mi manchi sai...

E poi tornare qui riprendere la vita che sembra senza vita
discutere con te e consumar così i pochi istanti eterni
No non lo posso accettare che vita e' restare qui a logorarmi in discussioni sterili
giocar con te a farsi del male il giorno
di notte poi rinchiudersi
Eppure io non credo questa sia l'unica via per noi

Και όσοι το προτιμάτε σε απόδοση (ελεύθερη πάντα):

Πόσες ιστορίες έχω περάσει στη ζωή, και πόσες ακόμα είναι να έρθουν, ποιος το ξέρει,
να ονειρεύομαι με ανοικτά τα μάτια,
Ιστορίες σε ποτάμια, σε απέραντα λιβάδια χωρίς σύνορα, ιστορίες στην έρημο

Και πόσες φορές έχω αντικρίσει από την πλώρη μιας βάρκας ανάμεσα σε σταγόνες και ανέμους, την απεραντοσύνη της θάλασσας,
να διασκορπίζεται στο βάθος και σαν ένα ζεστό χάδι, να μου φωτίζει την καρδιά

Και το άσπρο χιόνι, τα δέντρα, τα έλατα, η αγκαλιά της ησυχίας, να μου ηρεμεί όλες τις αισθήσεις
Να αισθάνομαι μόνος και ζωντανός ανάμεσα στα ψηλά βουνά και τις ατελείωτες εκτάσεις

Και μετά να γυρίζω εδώ, να ξαναπιάνω τη ζωή από μέρα σε μέρα, όλες ίδιες
Να συζητώ μαζί σου, να με πληγώνει ο πάγος των συνηθισμένων χειμώνων
Δεν μπορώ να το δεχτώ

Δεν είναι αυτή η ζωή που θέλησα να ζήσω
Δεν είναι αυτό το όνειρο που ονειρευόμασταν μαζί προτού να μας κάνει να δακρύσουμε
Και δεν πιστεύω ότι αυτός είναι ο μοναδικός δρόμος που υπάρχει για εμάς

Αφού ήμασταν κάποτε μαζί, υπάρχει ένα γιατί
Και θέλω να το ξανά-ανακαλύψω απόψε
Εάν ήμασταν κάποτε μαζί υπάρχει κάτι
Που μας ενώνει ακόμα και απόψε
Μου λείπεις ξέρεις…

Και μετά να γυρίζω εδώ, να ξαναπιάνω τη ζωή που μοιάζει να μην έχει ζωή μέσα της
Να συζητώ μαζί σου κι έτσι να καταναλώνονται οι ελάχιστες αιώνιες στιγμές
Δεν μπορώ να το δεχτώ, ότι η ζωή έμεινε εδώ για να με φθείρει σε άκαρπες συζητήσεις
Να παίζω μαζί σου τον κακό ολημερίς, το βράδυ πάλι να κλείνομαι
Και δεν πιστεύω ότι αυτός είναι ο μοναδικός δρόμος που υπάρχει για εμάς

Και όσοι είστε ακουστικοί τύποι, εδώ. Καλό Σαββατοκύριακο...

Αν

2007-03-14T08:02:00.000+01:00

Έχετε σκεφτεί ποτέ πως ένα τεράστιο ερωτηματικό κείται πάνω από το κεφαλάκι του κάθε ανθρώπου; (πόσοι σηκώσατε το κεφάλι να το δείτε;;;;) Όχι, δεν εννοώ αυτό. Πόσα πράγματα μένουν ανεξήγητα στη ζωή μας, για πόσα πράγματα αναρωτιόμαστε τελικά τι και πως και επειδή δεν μπορούμε να λάβουμε μια σωστή απάντηση, τα αφήνουμε ως έχουν;

Ας το γυρίσω σε προσωπικό επίπεδο. Έχω μέσα μου πολλά "αν" που μένουν να απαντηθούν και γνωρίζω καλά πως δεν θα απαντηθούν ποτέ. Δείτε τη ζωή σαν μια γραμμή. Μια γραμμή που μέχρι ένα σημείο δεν έχουμε την γνώση και τα φώτα που χρειάζεται για να της δώσουμε εμείς πορεία. Η πορεία της συνεχίζει περίπου στα ίδια μήκη, με την ίδια ταχύτητα και χωρίς πολλές στροφές, επηρεασμένη κυρίως από εξωγενείς παράγοντες, άσχετα με εμάς περιστατικά και αποφάσεις άλλων. Το γεγονός, π.χ., ότι ο πατέρας κάποιου είναι στρατιωτικός με αποτέλεσμα να μεταφέρεται ανα την Ελλάδα κάθε λίγο και λιγάκι σίγουρα δεν αποτελεί απόφαση δική του, αλλά σίγουρα επηρεάζει την γραμμή του. Αυτό συμβαίνει μέχρι κάποιο σημείο της διαδρομής. Από εκεί κι έπειτα, χωρίς το εκεί να είναι καθορισμένο για όλους, το άτομο παίρνει ένα μολύβι και χαράζει πορεία, επηρεάζοντας την γραμμή του με βάση τις δικές του σκέψεις και αποφάσεις. Σίγουρα η τροφή και η πορεία των προηγούμενων ετών παίζει μεγάλο ρόλο, αλλά όχι και καθοριστικό. Τα πρώτα χρόνια που αναλαμβάνεις να χαράζεις την γραμμή σου μόνος σου δεν παρατηρούνται μεγάλες αποκλίσεις. Αυτό ίσως να οφείλεται στην φύση των αποφάσεων που έρχεσαι να λάβεις σε τέτοιες ηλικίες. Τουτέστιν, δεν ξέρω κατά πόσο επηρεάστηκε η πορεία μου όταν αποφάσισα να αλλάξω λύκειο και να μην πάω εκεί που έπρεπε να πάω. Σίγουρα τα αποτελέσματα μιας τέτοιας απόφασης τα βλέπεις σε πιο μακροπρόθεσμη βάση, αλλά δεν νομίζω ότι at that time η πορεία υπέστη φοβερές αλλαγές.

Η πρώτη σημαντική στιγμή για την πορεία μου ήρθε αργότερα. Τότε το ένιωθα. Έλεγα και ήξερα μέσα μου πως η τωρινή (τότε) απόφασή μου θα αλλάξει σε σημαντικό βαθμό το ρου. Και το άλλαξε. Δεν μπορώ να πάψω να αναρωτιέμαι που θα ήμουν τώρα αν είχα διαλέξει την κουρτίνα Α αντί για το κουτί Γ. Πόσα θα είχα χάσει από αυτά που έζησα, πόσα άλλα πράγματα θα είχα ζήσει. Ακόμα και το αν θα συνέχιζα να ζω στην χώρα που ζω. Ποιούς ανθρώπους θα είχα γνωρίσει και πόσους ακόμα δεν θα ήξερα καν ότι υπάρχουν, δεν θα ήξερα καν ότι θα μπορούσα να τους αγαπήσω τόσο. Για να δω αν μπορώ έστω και να πλησιάσω να σκεφτώ την διαφορετική πορεία.

Αν είχα φύγει, λοιπόν, τότε:

- δεν θα είχα εσένα δίπλα μου τόσα χρόνια, δεν θα μάθαινα τόσα πολλά από εσένα.

- δεν θα είχα γνωρίσει εσένα. Θα σε ήξερα, αλλά δεν θα είχαν γίνει όλα αυτά που ακολούθησαν. Δεν θα πονούσα τόσο, σίγουρα.

- θα μου έλειπε ένας χρόνος από την ζωή μου που ακόμα πιστεύω ότι ήταν ο καλύτερος και ο πιο γεμάτος. Μπορεί να το ζούσα επί 3, αλλά δεν ξέρω αν θα ήταν το ίδιο.

- δεν θα είχα περάσει από το στάδιο του προβληματισμού και της αναζήτησης του εαυτού μου μέσα από τις πράξεις μου. Θα το περνούσα, αλλά μέσα από άλλες πράξεις, άλλα περιβάλλοντα.

- μπορεί και να μην έγραφα εδώ σε εσάς σήμερα. Μπορεί και να έγραφα.

Μπαααα... ούτε που πλησίασα. Το "αν" είναι ακόμα εκεί, περιμένει την συνέχεια της φράσης. Και θα την περιμένει. Από την άλλη, δεν ξέρω πόσα από τα δρομάκια της πορείας μου θα τα ζούσα ούτως ή άλλως. Πόσους ανθρώπους και πόσες εμπειρίες θα είχα, ούτως ή άλλως.

Και μετά έρχεται ένας όρος που πολύ με προβληματίζει γενικά. Timing. Το σωστό, το λάθος, το τυχερό. Υπάρχει ένα συγκεκριμένο θέμα στη ζωή μου, για το οποίο πιστεύω ότι το timing ήταν πάντα λάθος (ή μήπως ήταν πάντα σωστό;;;;). Δεν ξέρω. Μάλλον τείνω στο ότι ήταν πάντα λάθος. Γιατί εδώ η άποψη που έχω για τι θα ακολουθούσε αν το timing ήταν σωστό, είναι πιο εμπεριστατωμένη και πιο έντονη μέσα μου. Αλλά δεν υφίσταται. Κι εγώ μαθαίνω, σιγά-σιγά, να ζω με αυτό. Έτσι δεν συμβαίνει πάντα; Και, από την άλλη, υπάρχει ένα άλλο θέμα στη ζωή μου, όπου το timing ως όρος κάνει πάρτυ! Τότε δεν έπρεπε να γίνει, τώρα έπρεπε να γίνει. Τότε δεν θα ήταν όπως είναι τώρα, γι' αυτό και δεν έγινε. Τότε θα είχε λαβωθεί ανεπανόρθωτα, τώρα μπορεί να μην λαβωθεί ποτέ. Μπλα-μπλα-μπλα...

Ουμφ. Τι λαβύρινθος πρωινιάτικα. Και καταλήγω. Έχω μάθει στη ζωή μου να μην μετανιώνω ποτέ και για τίποτα. Είναι ένας μηχανισμός αυτό-συντήρησης. Είναι ότι στηρίζω τις αποφάσεις που έχω πάρει, γιατί την δεδομένη στιγμή που τις πήρα, αυτό σκεφτόμουν και αυτό έπραξα. Έχω μάθει ότι οι αποφάσεις δεν είναι πάντα σωστές. Αλλά τα αποτελέσματά τους τα λούζομαι και τα αποστηθίζω. Τα μετράω, στεναχωριέμαι για αυτά, αλλά κι αυτά δικά μου είναι. Γιατί είναι παιδιά του τρόπου σκέψης μου, είναι χιλιόμετρα στην πορεία μου, είναι κουκκίδες στην γραμμή μου. Βοηθάει, αν το καλοσκεφτείς...

Καλημέρα σε όλους...

It makes you think...

2007-03-09T13:26:00.000+01:00

Προσφάτως ασχολήθηκα (τι σου κάνει το επάγγελμα) με ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον – αν και λίγο ουτοπικό – θεματάκι. Τίτλος λοιπόν: η κοινωνία των Πυγμαίων και τα μαθήματα που μπορούμε να πάρουμε.

Οι Πυγμαίοι είναι κάτοικοι των δασών της Κεντρικής Αφρικής, ενώ λέγεται ότι η φυλή τους έχει καταφέρει να επιβιώσει σε αυτά εδώ και 10.000 χρόνια… Καθότι δύσκολες οι συνθήκες σε αυτά τα απομακρυσμένα μέρη, τα ανθρωπάκια έχουν αναπτύξει συγκεκριμένες μεθόδους και ειδικούς τρόπους επιβίωσης. Ανθρωπάκια; Ναι, αν σκεφτεί κανείς ότι το μέσο ύψος τους δεν ξεπερνά το 1,40 μέτρο. Αυτό δεν θα το σχολιάσω γιατί θα φάω ντομάτες. Συνεχίζω… Οι Πυγμαίοι θεωρούνται από πολλούς ως η πιο ισορροπημένη κοινωνία που θα μπορούσε να υπάρξει ποτέ. Εδώ διατηρώ τις επιφυλάξεις μου, κυρίως για λόγους τους οποίους θα αναλύσω στην συνέχεια (κάτι πρέπει να βρω να σας κρατήσω μέχρι το τέλος….χεχ).

Μπορεί να μην θεωρώ ότι είναι η πλέον ισορροπημένη κοινωνία, και αυτό κυρίως γιατί ο τρόπος ζωής τους με ξενίζει αρκετά (δεν είμαι και του κάμπινγκ…), είμαι όμως σίγουρη ότι κάποια μαθήματα από αυτή την κοινωνία μπορούμε – και οφείλουμε – να πάρουμε. Τα παραθέτω, όχι για να υποδείξω τι και πως, αλλά κυρίως για να σκεφτεί ο καθένας ξεχωριστά το κατά πόσο θα βοηθούσε ή θα διευκόλυνε τη ζωή του να αλλάξει λίγο τον τρόπο σκέψης του και να ακολουθήσει τον τρόπο των Πυγμαίων…

Μάθημα πρώτο: Αλληλοσεβασμός, εμπιστοσύνη (να παραθέσω ορισμούς Μπαμπινιώτη ή το’ χετε;;;). Η αλληλεξάρτηση είναι συστατικό επιβίωσης για τους Πυγμαίους, κυρίως λόγω συνθηκών. Εκείνοι είναι αναγκασμένοι να «μετρούν» τον οποιοδήποτε άλλο ως ισάξιο, γιατί ποτέ δεν ξέρουν πότε θα χρειαστεί να τους σώσει από τα δόντια ενός άγριου ζώου. Τώρα θα μου πεις, πόσο διαφέρει η ζούγκλα και τα τροπικά δάση σε βαθμό επικινδυνότητας από την Αθήνα;;;; Πόσα και πόσα άγρια ζώα ακονίζουν καθημερινά τα δόντια τους για να σε φάνε;;; Χμμμμ. Αυτό παίζεται. Αλλά θα επικεντρωθώ σε κάτι άλλο. Οι Πυγμαίοι μαθαίνουν από μικροί να εκτιμούν την διαφορετικότητα και την μοναδικότητα του καθενός. Το εμπεδώνουν, παίρνουν τον χρόνο τους (εμείς το ξέρουμε άραγε;;). Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι η γλώσσα των Πυγμαίων δεν έχει γένη (πω-πω μπέρδεμα…). Ηθικό δίδαγμα: όταν μας έρχονται άσχημα νέα, δεν σκοτώνουμε τον αγγελιοφόρο (μοιάζει άσχετο, αλλά άμα το καλοσκεφτείς, κολλάει).

Μάθημα δεύτερο: Προστασία και υποστήριξη αλλήλων. Αυτό ψιλομοιάζει με το πρώτο μάθημα ή πολύ απλά προκύπτει από αυτό. Εδώ θα χρησιμοποιήσω παράδειγμα αυτούσιο. Οι συγκρούσεις είναι αναπόφευκτες σε κάθε κοινωνία, όσο φιλειρηνική και να είναι. Και δη οι συγκρούσεις μεταξύ συζύγων. Στο συγκεκριμένο παράδειγμα, ένα ζευγάρι έχει ψυχρανθεί – οι λόγοι δεν μας δίνονται… Σημείωμα του μεταφραστή: οι γυναίκες, επειδή θεωρούνται καλύτεροι χτίστες, αναλαμβάνουν εξ ολοκλήρου την κατασκευή των σπιτιών τους, τα οποία και φτιάχνουν από φύλα και μεγάλα φύλλα. Ως εκ τούτου, τα σπίτια θεωρούνται ιδιοκτησία τους (νύφες με προίκα). Μια εκδήλωση της δυσαρέσκειας προς τους συζύγους τους είναι και το να γκρεμίσουν το σπίτι… (δικό μου είναι, ό,τι γουστάρω το κάνω ρε φίλε!) Σημείωμα τέλος. Στο παράδειγμά μας, η σύγκρουση έχει διαρκέσει περισσότερο από το αναμενόμενο… Το χωριό έχει αρχίσει να ανησυχεί, η σύζυγος έχει αρχίσει τα διαλύει το σπίτι βγάζοντας ένα-ένα τα φύλλα. Ο σύζυγος κάνει μια απέλπιδα προσπάθεια να την προσεγγίσει: «Αν το κάνεις αυτό, το βράδυ θα κρυώνουμε» της λέει. Λάθος απάντηση. Η σύζυγος συνεχίζει. Ο σύζυγος έχει αρχίσει και αγχώνεται, καθώς γνωρίζει καλά ότι, αν η σύζυγος διαλύσει το σπίτι, αυτό σημαίνει και χωρισμό. Αφού η σύζυγος έχει βγάλει όλα τα φύλλα, δεν βλέπει άσπρη σημαία από τον σύζυγο, ξεκινάει να βγάζει τα ξύλα… τον σύζυγο τον έχει πιάσει σύγκρυο… Και εκεί είναι που κάνει την κίνηση ματ: «Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να βγάλεις και τα ξύλα. Άλλωστε, τα φύλλα ήταν βρώμικα και αυτά πρέπει να πάμε στο ποτάμι να πλύνουμε…» Αντιπερισπασμός, δεν βγάζεις τα φύλλα επειδή είσαι θυμωμένη, βγάζεις τα φύλλα επειδή θέλουν πλύσιμο… Στόχος επετεύχθη. Και επετεύχθη επειδή ούτε η σύζυγος τρωγόταν για καβγά, για να το συνεχίσει (ξέρετε, ΤΙ;;;; ΩΣΤΕ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΒΡΩΜΙΚΑ ΤΑ ΦΥΛΛΑ;;;; ΜΕ ΛΕΣ ΒΡΩΜΙΑΡΑ;;;; ΕΜΕΝΑ, ΠΟΥ ΚΑΘΟΜΑΙ ΚΑΙ ΜΟΥ ΒΓΑΙΝΕΙ Η ΠΙΣΤΗ ΝΑ ΣΟΥ ΕΧΩ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΟΥ ΚΑΘΑΡΟ;;;;; κλπ, κλπ…). Το καταπληκτικό είναι, για να μεγαλώσουμε λίγο την εικόνα και να εμφανίσουμε όλο το χωριό, ότι τα υπόλοιπα ζευγάρια, για να δείξουν ότι αυτό που έγινε είναι κάτι συνηθισμένο, έβγαλαν και εκείνα τα φύλλα από τα σπίτια τους και τα πήγαν στο ποτάμι για πλύσιμο… Πόσο καλά θα ήταν να είχαμε τις δυνάμεις να το εφαρμόζουμε καθημερινά αυτό;;; να μην ψαχνόμαστε για καβγά με τον διπλανό, είτε αυτός λέγεται σύζυγος, είτε λέγεται αδελφός, είτε λέγεται πατέρας. Η λύση του κοινού μας προβλήματος είναι αυτό που μας ωφελεί και τους δύο, όχι η παράτασή του.

Μάθημα τρίτο: ανοικτός διάλογος, επικοινωνία. Κανείς δεν βιάζει κανέναν να κάνει κάτι παρά τη θέλησή του, κανείς δεν φοβάται να εκφράσει την άποψή του, υπάρχει αλληλεπίδραση και εποικοδομητική σύγκρουση σε κάθε τομέα και θέμα. Τα προβλήματα αντιμετωπίζονται άμεσα, είτε με πρωτοβουλία του εμπλεκόμενου είτε με την βοήθεια του συνόλου, χωρίς να θάβονται προσωρινά. Το χιούμορ, ο αντιπερισπασμός, η εμφάνιση των συναισθημάτων, ο διάλογος και η επικοινωνία είναι τα βασικά εργαλεία προκειμένου να επιλύονται τα προβλήματα. Τώρα θα μου πεις, και θα έχεις και δίκιο, άντε κάντο αυτό στην δική μας την κοινωνία. Ας μην πάρουμε παράδειγμα την κοινωνία. Ας πάρουμε παράδειγμα μια παρέα, μια ομάδα εργασίας. Εκεί, γίνεται;;; Ηθικό δίδαγμα: Η κριτική πρέπει να γίνεται επί των ιδεών, όχι επί αυτών που τις εκφράζουν (όλα τα λεφτά…).

Μάθημα τέταρτο-πέμπτο (το τερπνόν μετά του ωφελίμου): Κοινοί στόχοι, κοινές αξίες, κοινά πιστεύω. Εδώ περιορίζουμε την πρακτική εφαρμογή σε συγκεκριμένες δραστηριότητες, αναγκαστικά. Οι στόχοι πρέπει να είναι ξεκάθαροι, προκειμένου όλοι να οδεύουμε προς την επίτευξή τους και όλοι να έχουμε μερίδιο από την πίτα. Όταν θέλουμε να φάμε το μερίδιο του διπλανού, ο στόχος αυτομάτως χάνεται. Αντίστοιχα, λειτουργούμε με κοινές αξίες, κοινές επιβραβεύσεις, κοινές τιμωρίες. Οι Πυγμαίοι θεωρούν ότι η ειρήνη μεταξύ των μελών της κοινωνίας τους είναι το άλφα και το ωμέγα. Και δεν την χαλάμε, ακόμα κι αν χρειάζεται να φωνάξουμε για το δίκιο μας. Παράδειγμα: πατέρας κοιμάται στο σπίτι του το βράδυ, γυναίκα δίπλα, κόρη παραδίπλα. Υποψήφιος μπήχτης, μπαίνει στο σπίτι το βράδυ, η (κουφάλα) κόρη τον περιμένει. Μπήχτης κάνει τραγικό λάθος και «ενοχλεί» τον πατέρα στην προσπάθειά του να φτάσει την κόρη, με αποτέλεσμα να τον ξυπνήσει. Πατέρας αναστατώνει όλο το χωριό με τις φωνές. Στην τελική, θα μπορούσες να της δώσεις ραντεβού κάπου έξω ρε φίλε, πρέπει να με ξυπνήσεις;;;; Προσοχή: δεν μας νοιάζει που θα μας πηδήξουνε την κόρη στα 5 μέτρα, μας νοιάζει που μας χάλασαν τον ύπνο… (τι να πει κανείς…) Εκεί είναι που ένας πρεσβύτερος παίρνει τον λόγο και μας στέλνει αδιάβαστους: αυτό που κάνει ο πατέρας δεν είναι σωστό. Δεν έχει το δικαίωμα να αναστατώνει το χωριό ολάκερο και να «χαλάει» την ηρεμία, μόνο και μόνο επειδή δεν μπορεί να συγκρατηθεί και να λύσει το πρόβλημά του με τον διάλογο ή το χιούμορ. Σντόινγκ… Εδώ κάπου κολλάει και το έκτο μάθημα: εγωισμός, τι είναι;;; δεν ιεραρχούμε τους προσωπικούς στόχους υψηλότερα από τους στόχους του συνόλου. Διαχωρίζουμε τον ατομικό ρόλο μας από τον ρόλο που έχουμε στην ομάδα, την οποιαδήποτε ομάδα. Δύσκολο ακούγεται…

Συμπεράσματα: έχω καταλήξει ότι τα περισσότερα από τα παραδείγματα τρόπου ζωής των Πυγμαίων είναι ουτοπικά όταν μιλάμε για αντίστοιχες μονάδες, δηλαδή την κοινωνία. Μπορούν να έχουν εφαρμογή σε καθημερινές διαπροσωπικές σχέσεις ή σε επαγγελματικά περιβάλλοντα, όπου απαιτείται η ομαδική συνεργασία. Ωστόσο, το κυριότερο μάθημα που έχει να μας δώσει αυτή η κοινωνία δεν το αναφέραμε ακόμα. Ο 20ος αιώνας δεν ήταν καθόλου καλός για τους Πυγμαίους. Η τόσο καλά δομημένη κοινωνία των Πυγμαίων κοντεύει να εξαλείψει, κυρίως γιατί αλλάζει το περιβάλλον στο οποίο δρουν. Η επιβίωση μόνο σε συνθήκες δασών συντελεί στην αδυναμία προσαρμογής τους σε διαφορετικά περιβάλλοντα. Συνεπώς, αυτό που χρειάζεται να μάθουμε τελικά είναι πως, κατά τη διαδικασία επιβίωσης, πρέπει να λαμβάνονται υπόψη και οι εξωτερικοί, αστάθμητοι μερικές φορές, παράγοντες. Ο κόσμος αλλάζει και εναλλάσσεται συνεχώς, γίνεται πιο ανταγωνιστικός, και τα μέλη ενός κλειστού συστήματος αδυνατούν να αντεπεξέλθουν στα νέα δεδομένα. Σε επιχειρηματικούς όρους, αυτό ίσως να ονομάζεται δημόσιες σχέσεις.

Δεν ξέρω πόσοι μείνανε ακόμα να διαβάζουν και πόσοι άλλοι εξαντλήθηκαν στα μισά (ούτε καν), αλλά καταλήγω με μια φράση του Chateaubriand που πιστεύω ότι δίνει τροφή για σκέψη: «Δεν μαθαίνουμε πώς να πεθάνουμε σκοτώνοντας άλλους».

Ευχαριστώ για το κουράγιο σας… Καλό ΣΚ!